Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Hier jij  (484 keer gelezen)

Speeldatum: 31 mei 1299 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Wel verdorie. Dat was nu net niet wat ze nodig had. Haar elixiërgordel diende zijn ontslag in na jarenlange trouwe dienst, en wel op staande voet. De riem, die toch al versleten was geraakt knapte en gleed van haar heup toen ze de deur van het lokaal sloot. Uiteraard net op een moment dat ze met haar handen vol verslagen, tekeningen van planten en leerlingdossiers stond, en geen hand meer over had.

Ze twijfelde geen moment en liet de stapel perkamenten vallen, viste nog juist op tijd de gordel omhoog met haar voet voor hij de vloer bereikte. De vloer lag nu bezaaid met stapeltjes perkament, maar in ieder geval niet met vijftien flauwgevallen leerlingen als gevolg van een elixerexplosie.
Danig uit haar humeur greep ze de eerste de beste leerling die het waagde te passeren bij zijn lurven. "Hier blijven. Raap die papieren bij elkaar." Zelf controleerde ze voorzichtig of alle flesjes nog heel waren na hun halve val. Jawel, maar de leerling ging er ook vandoor. Ditmaal werd hij bij zijn oor gegrepen en teruggetrokken, waarna een klets om zijn oren volgde. "Ik zei hierblijven, oprapen. Snap je dat of is je intellect er nog meer op achteruit gegaan Melnitz?" Ze inspecteerde de jongen fronsend, en ontdekte dat zijn uniform er uitzag alsof hij zojuist ter nauwernood aan een aanslag van een naaiclubje was ontsnapt. Er hingen wat rafelige restjes stof waar vermoedelijk sterren hadden gezeten, en de draden die dat vermoeden bevestigden hingen als lange slierten naar beneden. "Oprapen, en schiet een beetje op."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Een rode waas kwam voor zijn ogen, hij hoorde nauwelijks wat Mocha tegen hem zei. De rotelf. Weer zo'n arrogante, godenvergeten nachtelf. Die superieure toon, die klap zonder aanleiding. Die eeuwige onrechtvaardige behandeling van alles dat niet nachtelf was. Ze waren allemaal hetzelfde.

Met een schreeuw wierp hij zich op de merifelmentor. "Rotwijf! Toverkol! Ik zal jou eens slaan. Ik sla jullie allemaal! Veyaarts, klootzakken, dat zijn jullie. Vuile elfen."


Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
De merifelmentor had wel wat beters te doen dan zich bezighouden met een weerwolf die een mening had. Dat hadden ze allemaal, en geen van allen hadden ze door hoe onzinnig het idee alleen al was. Ze waren allemaal hetzelfde, en zo labiel als een konijn. Of een wolf in schaapskleren.
Daarom fronste ze nog maar eens, bedacht zich dat magie eigenlijk een prima oplossing voor zowel weerwolven als een tekort aan handen was, en kieperde het weerpupje in een wilsmagisch schild.[1] Daarna bond ze de elixierbuidel aan haar arm, greep een merifeller bij het oor die probeerde aan de haal te gaan met een dossier, en verzamelde zelf de perkamenten maar. Met beide handen vol stuurde ze de weerwolf voor zich uit, in de richting van haar kantoor. Maar waar ze normaal de deur binnen zou wandelen liep ze nu eerst een deur verder, en het heracorjongetje belandde op het terrein van zijn mentor.

"Meneer Melnitz voor je. Probeert decanen te slaan, scheldt dat het een lust is, en is zijn manieren nog vollediger vergeten dan normaliter. Bovendien is zijn uniform een ravage. Als je met hem klaar bent mag je hem naar mij sturen."
 1. (5, 9, 8, 4) Winst bij hoger dan 4
No mercy for the wicked.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
'Oh, gezellig,' merkte Rhiakath op. Het onderwerp van Mocha's klaagzang zat opgesloten in een wilsmagisch schild. Tetachan leek die dingen nogal leuk te vinden. Rhiakath wilde nog vragen of Tetachan de deur achter zich dicht wilde doen, maar ze was al weer weggestormd. Wat een bezig bijtje was die vrouw toch ook. 'Neem plaats,' zei Rhiakath en gebaarde naar de krukjes aan de andere kant van het bureau.

'Mevrouw Mocha leek niet al te blij met je,' constateerde de weerwolf droog. Hij keek Elias rustig aan en zei: 'vertel mij eens wat er is gebeurd. Rustig en duidelijk.' Dit was zijn kans om zijn kant van het verhaal te doen. En dan zou hij daarna wel besluiten of dat logisch genoeg was om Mocha's woede te trotseren.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Elias' woede was niet echt getemperd door Mocha's tussenkomst. Hij peinsde er niet over om te gaan zitten. Hij was er klaar mee, hij was er helemaal zat van. Het was dat hij hierheen was gebracht, anders was hij nu al bij de poort geweest. Ze zochten het maar uit. Hij had genoeg geleerd, dat ene jaar meer of minder.

"Ik heb niets te zeggen," antwoordde de weerwolf. "Behalve dat ik van school ga. Ik zal het uniform en de rest van het schoolgeld wel nasturen."

Hij had geen flauw idee waar de clan was, maar twee weken geleden waren ze nog in Noord-Mircam geweest, dus hij zou wel richting Oikilan gaan en dan verder. De kans was groot dat hij wel een weerwolf tegenkwam die wist waar de Rugaru uithingen.

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
'Oh, oké,' antwoordde Rhiakath. Was hij vroeger ook zo impulsief geweest? Ja, hij was vroeger ook zo impulsief geweest. Ach, het was de leeftijd. Puberjongens waren niet echt de meest nadenkende personen die er waren. Zeker niet als ze ook nog eens weerwolf waren. Dat wilde nog wel eens tot niet-doordachte acties leiden. 'Je hebt ruzie gehad met mevrouw Mocha? Waar waren jullie het over oneens?'

Rhiakath wandelde naar de kast toe. Hij had nieuw bier geregeld. Waar had hij de bekers ook al weer gelaten? De weerwolf keek in het rond. Oh, die waren niet meer schoon. Hij zette het kannetje op het bureau neer en nam er een slok uit. 'Wil je ook wat? Of heb je het te druk met vertrekken?' Rhiakath grijnsde even.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
"Nee, mevrouw Mocha liep alleen maar weg," antwoordde Elias kortaf. "Het was uw vrouw met wie ik ruzie had. Ik heb me gedragen, me verantwoordelijk getoond, haar zelfs van advies gediend, maar het enige wat ze kan is me po's laten schoonmaken." De weerwolf balde zijn vuisten.

"Het is laag. Het is gewoon zó laag. Iedereen kijkt op me neer. Ik doe nooit iets goed. Niemand ziet het als ik een keer wel ergens mijn schouders onder zet. Ik ben er zat van. Ik ben geen elf of centaur. Ik ben geen edele. Ik ben Elias, ik ben een weerwolf en ik heb eelt op mijn handen. Ik ben er zat van dat iedereen mij de wet voorschrijft."

"Ik ben 19. Ik heb genoeg geleerd. Ik keer terug naar de clan. Daar word ik tenminste gewaardeerd om wie ik ben en wat ik kan. Daar hoef ik niet te buigen en allemaal aanspreektitels te gebruiken, daar doen ze tenminste normaal."

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
Ach, de wereldproblematiek was groot. Immens groot, zeker voor een jonge weerwolf. Rhiakath kon het niet helpen dat hij even moest glimlachen. Het was relativerend om tussen de moorden en monsters op Bumetrel te zien hoe een ander zich druk maakte om zijn gekrenkte trots. 'Ah, ik begrijp je probleem,' merkte Rhiakath op. 'En ik ben het volledig met je eens hoor. De clan is een stuk minder.. ingewikkeld dan Bumetrel. Gewoon orders krijgen, gehoorzamen en de roedel dienen.'

Rhiakath ging weer zitten en zijn vingers streken langs het bierkannetje. Hij keek even peinzend. 'Je bent het zat om als een dom kind behandeld te worden. Dat kan ik me voorstellen. Je bent namelijk bepaald geen kind en ook zeker niet dom. Hoewel die impulsiviteit wel dom kan zijn.'

'Wat wil je eigenlijk met je leven?' vroeg Rhiakath, plotseling op andere toon. 'Wie wil je zijn over een jaar of twintig?'
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
Een beetje van zijn stuk gebracht door de steun van de ander, antwoordde Elias: "Nou, gewoon... Ik wil trouwen en kinderen krijgen en ... hmm... misschien wil ik mijn eigen clan wel of degene zijn die de geschillen oplost." Hij dacht nog verder na. "Gewoon wat ik geacht word te worden. En meevechten als het nodig is. Meneer Merdun zegt dat ik steeds beter wordt met de bijl. En boogschieten kan ik ook wel."

Zonder er erg in te hebben was hij op een van de krukjes neergeploft en had hij ook een paar slokken van het bier genomen. Door zijn wensen uit te spreken, was hij al bijna vergeten hoe ontzettend kwaad hij zojuist nog was geweest. Hij mocht dan 19 zijn, hij was nog steeds enorm gevoelig voor de goedkeuring van de Heracormentor, of eigenlijk, van de alfa.

« [Reactie #9] : 5 jaar geleden »
'Dat klinkt heel goed en volgens mij zou je dat ook prima kunnen,' merkte Rhiakath op. 'Of je nu alfa bent of een andere belangrijke positie hebt binnen de clan, je zult bepaalde eigenschappen moeten hebben. En jij hebt volgens mij alles in huis om een goede alfa te worden, maar je zult er wel een paar moeten gaan oefenen.'

De weerwolf nam een flinke slok van zijn bier en keek de jongen rustig aan. 'Je kunt alleen een goede leider worden als je weet hoe het is om helemaal onderaan de ladder te staan. Iemand wordt niet zomaar alfa omdat hij dat graag wil, maar je zult jezelf moeten bewijzen en je zult moeten groeien in je rol. Afzien hoort daar bij. Fysiek kun je heel wat hebben, maar ook mentaal moet je tegen een stootje kunnen.'

Rhiakath boog zich iets voorover en hij keek Elias dringend aan. 'Als je wilt worden waar je van droomt dan moet je maar accepteren dat je niet altijd eerlijk behandeld zult worden. Wees een vent en laat je niet van de wijs brengen. Zorg er voor dat anderen zien dat je ruggengraat hebt en niet bij gedoe het bijltje er bij neergooit.'
Hij gebaarde naar het uniform. 'Zorg er voor dat je er weer fatsoenlijk uitziet en toon me dat ik niet fout zat in mijn vertrouwen in jou.' Rhiakath leunde wat achterover en grijnsde even: 'En sterkte hiernaast.'
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.