Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Nieren proeven  (1018 keer gelezen)

Speeldatum: 12 juni 1299 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
"Goedenavond samen," sprak Alaiz tegen de twee nachtelfen in het vertrek. Ze glimlachte vriendelijk. "Ik zou graag een gesprek voeren met je vrouw, Mairtín. Wellicht kun je je bezigheden tijdelijk verplaatsen?"

De man leek zowaar even te aarzelen, wisselde een blik met Mocha en zette toen zijn glas wijn op een tafeltje. Hij liep naar het bureau, pakte een stapel perkamenten en schrijfwaren. "Ik neem de dossiers van vier en vijf mee," lichtte hij toe. Met een buiging en een "vrouwe Trezeguet", verliet hij het vertrek. Fronsend.

"We hebben nog niet kennis gemaakt, geloof ik," zei Alaiz zo neutraal mogelijk. Je kon alles gelezen hebben wat er te lezen viel over Tetachan Mocha, zelfs documenten die de meeste myrofas nooit onder ogen zouden krijgen, maar dat maakte nog niet dat ze de vrouw onmiddellijk in de peiling had.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
"Vrouwe Trezeguet." Zei Mocha, en beaamde haar stelling met een korte knik. "Niet onder vier ogen, inderdaad. Maar ik vermoed dat u de dossiers inmiddels uit hebt." Het had even geduurd voor de vrouwe langskwam, vermoedelijk waren de dossiers omvangrijker dan gedacht. Ergens was het ironisch - haar leerlingdossiers namen jaarlijks in omvang toe, maar schijnbaar het hare ook. De leerlingen moesten eens weten.

"Kan ik u iets aanbieden, of wantrouwt u alles van een elixiër?" Ze kon een flauw grijnsje niet onderdrukken. "Of alles van mij, specifieker." Beide gevallen kwamen ruimschoots voor. Van alledrie de mentoren ging ze het minst snel door haar voorraad drinkbare vloeistoffen. Toch was het jammer. Sappen, theeën, kruidenextracten en elixers van een elixiër overtroffen de gangbare kwaliteit ruimschoots.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
"Ik wantrouw specifieke dingen, maar wat u mij aanbiedt, valt daar niet perse onder," antwoordde Alaiz. "Ik zou wel wat kruidenwijn lusten, als u zoiets hebt." Ze situeerde zichzelf bij het bureau van Mocha, dat was prettig hoog en het gaf Mocha de gelegenheid om achter haar bureau te blijven zitten.

"U wantrouwt mij al net zo zeer als ik u wantrouw. Het zou me zelfs niet verbazen als u net zo sterk denkt over de IRMM als ik over uw verleden. Ik heb uw dossier gelezen, zeker. Het is een van de spannender dossiers, vol variatie."
Ze ging er vanuit dat de vrouw wel zou luisteren terwijl ze drinken regelde.
"Het heeft me iets van inzicht gegeven waarom u destijds in uw positie bent gehandhaafd. Het is niet ongebruikelijk dat gevangenen van uw stand in luxe leven, maar dat u ook decaan mocht blijven, heeft voor verbazing gezorgd. Niet alleen bij mij. En de resultaten van Merifel zijn naar tevredenheid. Dat is me ook vanuit vervolgopleidingen bevestigd.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
"Hm." Zei Mocha, en er kon een klein glimlachje af. Dat was een juiste inschatting van de witte vrouwe. En dat voor een IRMMrechter. De wonderen waren de wereld nog niet uit.
Ze draaide zich om en controleerde de inhoud van de kast. Kruidenwijn was er wel, hoewel ze het zelf maar zelden brouwde. Het was te eenvoudig, te weinig interessante bereiding. Neem een alcoholhoudende drank, meng met kruiden, laat trekken en haal de kruiden eruit. Wel was het heilzaam, beter dan gewone wijn. En smakelijk. Maar voor een elixiër weinig eer aan te behalen. Meer iets voor een geneesheer of een kok.

Ze schonk een sterk mengsel van wijn, tijm, rozemarijn en citroenmelisse in een roemer en bracht het de centaur. "Er zijn kussens aanwezig wanneer u het zich iets gemakkelijker wilt maken." Opperde ze, een gunst die de vrouwe met haar opmerkingsgave wel verdiend had.

"Inzicht?" Het klonk maar een klein beetje schamper. "Werkelijk? Het zou me een genoegen zijn de dossiers zelf eens door te nemen, maar ik vermoed dat ze niet ter inzage beschikbaar zijn."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
"Dank u," antwoordde de centaur zowel op het aanbod van de kussens, als de wijn. Ze twijfelde een moment of ze het zich gemakkelijk wilde maken in déze omgeving, maar besloot het toch te doen. De wijn was opvallend gekruid, zozeer dat ze even met haar ogen knipperde. Maar bij Ikaturs paardenstaart, het was eeen vreemd lekkere drank.

"Weet u dat wel zeker, vrouwe Mocha?," vroeg Alaiz. "Het is mijn ervaring dat het lezen van eigen dossiers weliswaar heel spannend kan zijn, maar ook minder aangenaam kan zijn." Ze glimlachte even.
"U hebt vast wel eens de jeugdzonde begaan om uw lesdossier te lezen. Zelfs Socophonners nemen de gelegenheid om dat te doen als die zich voordoet." Ze nam nog een slokje van haar wijn, ditmaal iets beheerster. "Maar ik zie niet waarom u uw dossier niet zou mogen inzien.... Deze wijn is buitengewoon. Ik had het kunnen weten natuurlijk. Uw thee is zeker ook zelden eenvoudig?"
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
"Werkelijk?" Dat was verbazend. "Ik zou het graag eens doorlezen, in dat geval. Wees gerust, ik lees het niet ter ontspanning, het interesseert me weinig of het aangename lectuur is." Het was bruikbare informatie. Want hoewel ze er uitstekend in slaagde zich koel en ongeïnteresseerd op te stellen, was het wel zo praktisch te weten wat de schoolhoofden precies over haar schreven. Alleen al om te weten of er zaken waren die opvielen, om te zien of er mogelijkheden waren in het verbanningscontract, of er een methode was om vrijheid terug te winnen, wat het personeel over haar beweerde, en wat er omging in de hoofden van de schoolhoofden. De huidige, én de vorige.

"Het wisselt." Beantwoordde ze de vraag over de thee. "Eenvoud is een deugd. Maar ik moet toegeven dat ik meer geïnteresseerd ben in de complexere samenvoegingen van kruiden dan in de simpele. Ze liep naar de kast, keek de planken peinzend langs en selecteerde een wat grotere fles. "Over het algemeen zijn elixers met hun magie interessanter dan kruidenwijnen en -theeën. Er zijn zoveel meer smaken, zoveel meer effecten te bereiken, het is de fascinerendste tak van de magie.
Andere magie is altijd direct, rechtstreeks, en heeft iets van pocherigheid. Wat is er pocherig aan een fles die jaren op een plank stof ligt te verzamelen? En toch, de effecten zijn zoveel gebalanceerder, zoveel preciezer. Natuurlijk zijn er onzuivere elixers en flauwigheden - maar dat zijn de beginnersfouten en de basiselixers. Zo gauw een elixiër bedreven raakt in zijn vak komt de echte precisie tevoorschijn, de fijngevoeligheid." Ze glimlachte. "Een eigenschap die magiërs regelmatig totaal missen. Want wat heb je aan precisie als een hoop dooie vis net zo goed werkt?"

Voorzichtig schonk ze het drankje in, bekeek hoe het in het glas rondfonkelde en niet tot rust wilde komen. Het maakte een merkwaardig geluid, het siste.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
Of ze het verhaal over elixiërs en elixirs nou interessant vond of niet, Alaiz' blik werd naar het rode drankje getrokken. Haar ervaring met dergelijke dranken was klein, haar kennis ervan nog kleiner. Swiss kende ze, verschillende waarheidsserums en nog wat andere drankjes die ze vooral in haar tijd bij de IRMM had leren kennen.

Niet voor de eerste keer leerde Alaiz van de oogkleppen: myrofas waren nooit alleen maar slecht of alleen maar goed. Rechters konden rechtvaardig zijn en toch hun vrouw ontrouw zijn en hun kinderen slaan, terwijl moordenaars misdaden konden plegen en toch een bijdrage aan de wetenschap konden leveren, goede ouders konden zijn. De felheid waarmee dit echtpaar het kroost had verdedigd, kon alleen maar duiden op een vorm van liefde. Von Nooks handelen had ze wel begrepen en goedgekeurd, maar dat het uit de hand was gelopen, had haar niet zo erg verbaasd.

Het was verbazingwekkend hoe vriendelijk Mocha was. En Alaiz was centaur genoeg om aan te voelen dat het niet (helemaal) gespeeld was. Merkwaardig.

Het dossier van Mocha was grotendeels zo oud of zo algemeen dat het geen enkele moeite was om het haar te laten inzien als ze dat graag wenste. Natuurlijk zou Alaiz er wel een selectie in maken, maar ze vermoedde dat Mocha dat ook wel kon bedenken.
"Kennis is macht," reageerde Alaiz dan ook op Mocha's verzekering ten aanzien van het dossier. "Maar ik weet niet of kennis altijd voldoende is." Ze nam een slokje van haar wijn en van onderwerp wisselend: "Ik denk niet dat ik ooit een goede elixiër zou kunnen worden, maar precisie en fijngevoeligheid zouden een rechter ook niet misstaan."
Net als rechtlijnigheid, rechtvaardigheid, onberispelijkheid. Heel even schoot de gedachte door haar hoofd hoe het zou zijn als iemand als Mocha bij de IRMM zou werken. Het zou waarschijnlijk een boel maagpijn opleveren bij andere werknemers. Wellicht enige haast om toch dat landgoed van pa over te nemen of die interessante ontdekkingsreis te beginnen.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
"Kennis is macht, inderdaad." Zei Mocha met een korte blik op het schoolhoofd. "Zelfs zelfkennis." Ze haalde haar schouders op en wandelde naar de haard, nam een stukje hout van de houtvoorraad en legde het vervolgens op het bureau, naast het wijnglas.

"Kennis is wellicht niet voldoende." Gaf ze toe. "Maar het ontbreken van kennis is in ieder geval onvoldoende." Ze nam het wijnglas met het nog altijd rondkolkende elixer en glimlachte.

"Nog een eigenschap die vaker bij elixiërs voorkomt dan in andere takken van de magie: verborgen dodelijkheid. En een hang naar gevaar, niet voor anderen, voor jezelf." Ze knikte naar het wijnglas. "Dit drankje smaakt uitstekend. Toch zou ik het u afraden het te drinken. Of zelfs maar aan te raken."
Zelf nam ze een slokje, en glimlachte. "Hoewel het schromelijk overdreven lijkt om te zeggen dat het dodelijk is, nu ik het zelf drink, nietwaar?"

Met haar vinger nam ze een druppel van het rode goedje, bekeek het en liet het langs haar nagel naar beneden glijden. Het was roder dan een wijn zou zijn, in zo kleine hoeveelheid. En het had bepaald moeite in druppelvorm te blijven. "Het is nergens goed voor, behalve om te drinken." Vervolgde ze. "Maar het zou lang zo fascinerend niet zijn juist dit te kunnen drinken als het niet zo dodelijk was." Met een snelle beweging liet ze de druppel op het stuk hout vallen, dat begon te sissen en waaruit een plotselinge steekvlam sloeg. De vlam was even snel weer verdwenen als hij was verschenen, maar op de plaats van de druppel zat een diep zwartgeblakerd gat.

Kalmpjes nam Mocha nog een slokje. "Feiten." Zei ze, en keek geïnteresseerd naar het schoolhoofd. "Hang naar gevaar, precisie, en verborgenheid. Kennis over mij waarvan ik vermoed dat het niet in uw dossiers is vermeld. Toch wisten al uw voorgangers ervan. Het simpelweg weten van een feit voorkomt nogal eens het bewaren. Het is zo vanzelfsprekend, immers. Waarom zou je het opschrijven? En toch, hadden ze het opgeschreven, dan had het u een schrikreactie bespaard."

Ze glimlachte eventjes. "Ik vermoed dat u inmiddels genoeg kennis over mij hebt verzameld. Maar ik weet niets over u. Waarom de IRMM?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
"U vergist zich," zei Alaiz, terwijl ze met een frons een wijnvlek in haar bliaud bekeek. "Een boek over geometrie brengt kennis over, een dossier over een persoon, geeft slechts informatie. Letters zijn dode tekens, ze krijgen betekenis als ze tot woorden en zinnen en verslagen worden gesmeed, maar slechts met kennis van context kan men er wijs uit worden. Had er in het dossier gestaan dat u een hang naar gevaar had, wat wist ik dan? Ik had mijn schouders opgehaald, gedacht dat zoiets nogal logisch was bij een moordenares, maar ik was evengoed geschrokken."

Ze schudde haar hoofd. "Dossiers staan vol leugens, halve waarheden, aannames, incomplete beschrijvingen. Een goede rechter filtert er de feiten uit, baseert zijn oordeel daar op. En op getuigenverklaringen. Zou ik Maida Luthés vertellen wat ik zojuist had gezien, dan zou ze er niets mee kunnen. Enerzijds omdat mijn verslag incompleet is door mijn gebrek aan kennis, anderzijds omdat zij mijn woorden zal vertalen naar iets dat zij begrijpt, maar niet per se juist is." Alaiz zuchtte.

"Maar ik zal mijn college staken en uw vraag beantwoorden. Hang naar avontuur denk ik, geldingsdrang. Ik ben de jongste thuis en het enige meisje... Maar vooral: de IRMM was toendertijd een van de weinige instanties waar een vrouw naartoe kon na Ypsilon. Ik zou klerk worden, wat me beresaai leek, maar wat nog altijd een beter alternatief was dan overgeleverd worden aan een rits van huwelijkskandidaten. Bovendien bestond de vooropleiding uit vechten, opsporen, achtervolgen. Toen ik eenmaal rechter was, kon ik doen wat ik wilde. De IRMM is geen slechte werkgever, vrouwe Mocha."
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Alaiz Mel'nas Trezeguet »

« [Reactie #9] : 6 jaar geleden »
"Oh, daar twijfel ik niet aan." Zei Mocha, die zich tamelijk amuseerde. Ze maakte dagelijks leerlingen aan het schrikken, maar het witte schoolhoofd was toch wel een genoeglijker doelwit. Leerlingen schrokken zo makkelijk.

"Het is beter voor de IRMM te werken dan tegen. Dat is algemeen bekend, zelfs de IRMM is ervan op de hoogte." Ze nam een slokje van haar elixer en overpeinsde of ze het witte schoolhoofd iets moest aanbieden om haar gewaad mee schoon te krijgen. Maar nee, waarom zou ze?
"Ik neem aan dat het ook heel aangenaam is myrofas op te sporen en te achtervolgen. Alles beter dan zelf achtervolgd te worden, niet? Of verhoord, Cerce verhoedde!" Mocha wreef gedachtenloos over haar polsen. "Het moet toch een stuk aangenamer zijn de verhorende partij te zijn, en niet de verhoorde. Die kant van de tafel die er nog steeds in slaagt er niet van op de hoogte te zijn dat de verhoorsmethoden niet altijd zo vriendelijk zijn als wordt beweerd. Verum werkt nog steeds doeltreffend genoeg, zeker?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #10] : 6 jaar geleden »
Alaiz keek Mocha eens aan. Wat een uitbarsting opeens. Was Mocha nu haar ijzeren zelfbeheersing even verloren? Kon die felheid op iets anders duiden dan op angst? Woede? Rancune? Was ze van mening dat haar eigen verhoor niet vriendelijk genoeg was geweest? Wat had ze dan verwacht? Een zielentrooster? Een arm om haar schouders? Een deken en een matras, vlees en mede?

De wereld was hard. Armoede, ziekte, onzekerheid, angst voor de dood, er waren genoeg redenen om hardwerkende, deugdzame lieden te maken, maar dezelfde voorwaarden leverden evengoed misdadigers op. Maar was een hard leven soms een reden om misdadigers vriendelijk te behandelen?
Bovendien, onrecht en oneerlijkheid waren overal, dacht Mocha nou werkelijk dat de IRMM en de fulaki daar een uitzondering op waren? Er was een reden dat Mocha hard aangepakt was en een reden waarom ze nu als decaan nog steeds haar werk kon doen. Dezelfde organisatie, verschillende uitingen ervan. Om van Mairtín nog maar te zwijgen. Als iemand het verdiende om verhoord te worden op een manier waar Mocha zulke slechte herinneringen aan had, was hij het wel.

"Wat wilt u dat ik zeg," vroeg Alaiz uiteindelijk. "Dat u een vriendelijker verhoor had verdiend? Dat de IRMM Jotar Elichaïm had moeten beletten om u te verhoren? Een eerlijker proces misschien?"
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #11] : 5 jaar geleden »
Mocha schudde haar hoofd. "Welnee. Iemand als ik verdient straf. Ik zal de laatste zijn die dat ontkent. En bij straf hoort een verhoor. Het zou een mooie wereld wezen wanneer men overging tot het veroordelen zonder onderzoek."

Ze haalde haar schouders op. "Ik vluchtte uiteraard, aangezien mijn dood me niet bepaald aanlokkelijk leek. Net zo min als in Jotar Elichaïms genadige handen vallen. Ik zal niet ontkennen dat dat zwak was, en dat ik het niet had moeten doen." Nog een keer schokschouderde ze. "Maar de IRMM ontkent zijn eigen onrechtvaardigheid en misstappen. De IRMM ontkent zijn honger naar macht, naar invloed, naar het over de ruggen van schuldige en onschuldige myrofas uit zijn op eigen gewin."

"Waar zelfs ik kan toegeven dat ik misstappen heb begaan, en dat mijn straf meer dan verdiend was, daar kan de IRMM zijn eigen fouten niet eens onder ogen zien. Met als gevolg dat ze hoe langer hoe groter worden, want wie durft de IRMM te stoppen? Rechters en fulaki schuilen achter hun grote sterke IRMM, en begaan de ene vuile streek na de andere." Ze glimlachte. "Dat noem ik onrecht."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #12] : 5 jaar geleden »
De centaur zweeg, speelde met haar roemer.

"De IRMM kan zijn eigen fouten niet onder ogen zien. De IRMM beoordeelt en veroordeelt, maar aan wie legt de IRMM verantwoording af? De aangesloten landen? Zijn zij in staat om een verbond te sluiten tegen haar eigen organisatie?" Alaiz lachte schamper. "Het is een wonder dat het in 935 gelukt is. De IRMM is machtiger dan ooit, maar sommige organisaties brokkelen alleen af van binnenuit. En zoals een land draaiende gehouden wordt, floreert zelfs met een corrupte regering, zo zijn er bij de IRMM nog steeds krachten aanwezig die de internationale misdaad binnen de perken proberen te houden."

De centaur dronk het laatste van haar wijn, terwijl ze zich plotseling realiseerde dat Mocha nu haar in de verdediging had gedrongen. Het beviel haar niet. Niet omdat ze de IRMM nou zo'n vreselijk warm hart toedroeg, maar wel omdat ze zichzelf een warm hart toedroeg.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #13] : 5 jaar geleden »
"In een land," zei Mocha, "heeft men er baat bij de corruptie te onderdrukken. De koning op zijn minst. Maar de IRMM heeft alleen baat bij zichzelf. En haar medewerkers verdedigen haar blindelings, zelfs de corruptie. Of misschien juist de corruptie."
Peinzend bekeek ze de centaur. "Hoewel ze meestal niet toegeven dat het er is. Het heiligste bouwwerk in Oikilan is niet de tempel van Abilad. En de processies van Elichaïm trekken meer bekijks dan die van de oppergod."

De elf glimlachte. "Ik zou bijna denken dat u ervaring hebt met deze schaduwtak van de IRMM; hoewel u haar niet ontkent blijft u haar verdedigen. 'De IRMM is een goede werkgever', verzekerde u. 'Toen u eenmaal rechter was kon u doen wat u wilde.' Hoe wit is het witte schoolhoofd eigenlijk?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #14] : 5 jaar geleden »
Alaiz voelde hoe een warme huivering door haar lichaam trok en ze bad tot Ikatur dat ze niet bloosde. "Ik verdedig die kant niet in het minst!" reageerde ze fel. "Ik ben als opperrechter altijd eerlijk geweest! Het was mijn táák om recht te spreken. Ik heb me daar altijd van gekweten."

Bij Olki! Ze reageerde met een felheid die ze bewaarde voor speciale momenten. De momenten dat ze zichzelf niet in de hand had, omdat papa iemand bijna doordrong tot een kern van de zaak die haar niet uitkwam.

Deze vrouw was een misdadiger, een mindere, een nachtelf bovendien, waarom deden haar vragen dan zoveel met haar zelfbeheersing? "Het witte schoolhoofd is zo wit als het zwarte schoolhoofd zwart is," beet ze de vrouw toe. "Het is niet aan u om mij..."
Maar waarom was ze er dan op in gegaan? Ze schudde haar hoofd. "Ik bén het witte schoolhoofd. De IRMM ligt achter me."
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #15] : 5 jaar geleden »
Niet wit, dus. Concludeerde Mocha kalmpjes bij zichzelf, en nam een slokje van haar elixer. Het was overduidelijk dat ze een gevoelig punt raakte, misschien een te gevoelig punt.

"U bént het witte schoolhoofd." De elf knikte en zette haar elixer op de tafel terug. Het was reden genoeg om op haar tellen te passen. Witte schoolhoofden uit het verleden hadden bijna stuk voor stuk nare effecten weten te veroorzaken. Van Uncha had haar gearresteerd en veroordeeld - maar ook beschermd - en Von Nook had zijn uiterste best gedaan Ajith door het lint te jagen. Het was hem uitstekend gelukt.

"Ik twijfel er niet aan dat u recht hebt gesproken." Vervolgde ze. "Evenmin twijfel ik aan uw eerlijkheid." Tenslotte, ook corruptie kon heel eerlijk zijn. Wanneer men afsprak een zaak op een bepaalde manier af te handelen, en zich daaraan hield, was dat niet een vorm van eerlijkheid? En rechtspreken was een beroep. Of het er nu rechtvaardig aan toe ging of niet, rechtspreken bleef het. Er viel zoveel te tornen aan de waarheid, genoeg om zelfs het waarheidselixer te verwarren.

"Wat me verbaast is uw heftigheid. U lijkt gehecht aan uw rechterspositie - en desondanks hebt u die opgegeven om schoolhoofd te worden. Dat is een merkwaardige stap voor iemand die zich zo geroepen lijkt te voelen tot eerlijkheid en recht."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #16] : 5 jaar geleden »
Ach kom nou, dacht Alaiz cynisch. De vrouw probeerde haar te sussen of iets dergelijks. Natuurlijk twijfelde ze. Zéker na haar uitbarsting van zonet.

"Ik was toe aan iets anders," was het uitermate geloofwaardige antwoord op Mocha's vraag. Het was tenslotte buitengewoon voor de hand liggend om een van de machtigste posities in Mircam te verruilen voor een eervolle, maar verder waardeloze functie op Bumetrel.

"Bovendien is hier ook het één en ander recht te zetten. Dit lijkt een plaats te zijn waar eerlijkheid vaak ver te zoeken is. Zimaskian Lar, Cú Chull'ain, wie weet wie hier nog meer rondlopen met een valse identiteit. En hoe zeker is het dat zij hier slechts een vluchtplek hebben gezocht en hun leven beteren door hun kennis over te brengen." Kennis waarvan het de vraag was of die overgebracht diende te worden. Leraren waarvan het de vraag was of ze hun leerlingen inspireerden tot de juíste dingen.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #17] : 5 jaar geleden »
Mocha grinnikte. "Hoe nobel." En met een sarcastisch glimlachje vervolgde ze. "Uiteraard ben ik hier niet om mijn leven te beteren. Net zo min als mijn echtgenoot. We doen niets anders dan de leerlingen hersenspoelen. Dat is immers precies wat misdadigers doen. U bent juist op tijd gekomen om het te verhinderen."

Hoofdschuddend keek ze naar het schoolhoofd. "Werkelijk? Het was al absurd dat mijn echtgenoot óók gezocht werd, zelfs voor mij. Gelooft u nu werkelijk dat hier nog méér gezochte misdadigers in vermomming aanwezig zijn? En ik word geacht te geloven dat dat uw grootste drijfveer is, hen ontmaskeren?"

Ze lachte. "Toch lijkt het mij waarschijnlijker dat u de grootste goudader van criminelen zojuist verlaten hebt. Weet u zeker dat u daar niet méér kans had op een ontmaskering? Of is dat juist de reden dat u hierheen kwam?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #18] : 5 jaar geleden »
Alaiz voelde zich misselijk worden - van kwaadheid natuurlijk - terwijl de nachtelf de vloer aanveegde met haar antwoord. Ze dacht aan de hop die ze naar Oikilan had gestuurd, maar waar nooit antwoord op gekomen was. Ze dacht aan haar eigen rol in de IRMM. Was het überhaupt wel mogelijk om opperrechter te worden zonder in aanraking te komen met de goudader?

De centaur kwam overeind uit de kussens, langzamer dan ze wilde. Die vervloekte dingen ook! "Wat insinueert[1] u nou eigenlijk?" vroeg ze. Alsof het schoolhoofd niet wist waar Mocha op doelde. Maar waarom vroeg ze het dan? Om de waarheid te vertellen aan een gevaarlijke misdadiger? Een vijand?
 1. http://www.encyclo.nl/begrip/insinueren
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #19] : 5 jaar geleden »
"Niets." Antwoordde de meest gevreesde moordenaar in het vertrek. "Ik kan het me niet permitteren om het witte schoolhoofd tot mijn vijand te maken. Ik ben slechts geïnteresseerd in uw beweegredenen. Zoals u in de mijne, nietwaar? Het was toch een kennismaking die u wilde?"

Schouderophalend schonk ze nog wat extra wijn in het glas van de centaur. "U schiet onmiddellijk in de verdediging, en gebruikt daar nu niet direct de meest overtuigende methoden voor. Wellicht gaat men er normaal in mee, maar ik houd er niet van me als een idioot voor te doen. U overtuigt me niet, en dus zal ik u dat laten merken. Aangezien u toch enige voorkeur voor directheid schijnt te hebben, neem ik aan dat u die neiging wel kunt waarderen."

Ze glimlachte. "Maar hebt u liever dat ik me dom houd, dan kan ik die rol prima vervullen. Het zal me alleen niet weerhouden het mijne te denken. U hebt een volledig dossier over Tetachan Mocha, voorheen Zimaskian Lar. Ik heb niets over Alais Trezeguet. Maar als ik iets over haar te weten komen kan heb ik het liefst de waarheid, en geen fabeltjes."

Nog een glimlachje. "Hoewel het me welbekend is dat de waarheid soms onaangenaam is."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #20] : 5 jaar geleden »
Alaiz glimlachte wrang. Het was ook te mooi geweest als Mocha zich had laten verleiden tot een openlijke beschuldiging. Dat had haar een reden gegeven om te handelen, nu stond ze met lege handen. "Het staat u vrij te denken wat u wilt," bevestigde de centaur, drinkend van de wijn. "Vijandschap tussen een schoolhoofd en een decaan is betrekkelijk zinloos. Ik hoop dat ik daartoe geen aanleiding geef."

"Het heeft ook zijn voordelen om in ballingschap te zijn. Het geeft een zekere veiligheid en bescherming. En rust om je op andere zaken te richten." Ze nam een slok van haar wijn en wierp nog eens een blik in de boekenkast. "Ik ben geen geleerde, maar het lijkt me een verspilling om geen gebruik te maken van beschikbare middelen. Volgens het dossier bent u straks 12 jaar in ballingschap. In tegenstelling tot uw echtgenoot hebt u zich goed gedragen. Ik wil wel een poging doen om mijn collega te overtuigen van het nut van onderzoek. En wat daarbij komt kijken aan geldelijke middelen. Of een bezoek aan de universiteit van Ypsilon."
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)