Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Openbaar vervoer anno 1299  (1668 keer gelezen)

Speeldatum: 31 mei 1299 (Einde lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [Reactie #25] : 5 jaar geleden »
De jongen begon een beetje ongemakkelijk te worden onder de blikken van die mevrouw. Zeker omdat het fakkellicht rare dingen deed met haar gezicht. Wat keek ze nou? Kon ze soms door hem heen kijken? Wist ze wanneer loog hij en wanneer hij de waarheid sprak?

Toen ze vroeg wat hij kon, kwam er heel even een vonkje hoop in zijn ogen. Een knipper later was het weer weg. "Ik kan rennen. En klimmen. Ik ben heel snel. Kijk, al mijn vingers nog." Het klonk trots, maar hij had dan ook een aantal vrienden die al wat vingers of een oor hadden achtergelaten bij de bevoegde instanties. "En ze noemen me lo-aal." Wat ze daarmee precies bedoelden wist hij niet, maar het had iets te maken met wachten op vrienden of ze proberen te redden als dat een beetje redelijk kon.

Maar ja, lezen en schrijven kon hij niet en met rekenen bedoelde ze vast niet hetzelfde als tellen. "Mag ik nog wat van die pap, voordat u me de poort uitzet?" Nee had je, ja kon je krijgen, tenslotte.

« [Reactie #26] : 5 jaar geleden »
"Loaal?" De jongen had vast wel een idee waar dat vandaan kwam. Het klonk niet verkeerd. Snel, kon rennen, handig, slim genoeg om jaren te overleven op de straat. De manieren waren zeer verkeerd. Hij paste wat dat betreft totaal niet op de school. Hij zou het niveau omlaag halen, misschien zijn eerste jaar niet eens aankunnen.

"Morgen mag je een les volgen. Je leert dan manieren van nette myrofas en je krijgt een les in lezen en schrijven. Afhankelijk van hoe je dat doet, wil ik je misschien een kans geven hier naar school te gaan. Dan krijg je ook pap. Zo niet, dan mag je binnen een uur terug de kou in en terug naar je oude leven alsof er nooit iets gebeurd is."

« [Reactie #27] : 5 jaar geleden »
Joash was wat men noemt een open boek. Een scala aan emoties waren van zijn gezicht af te lezen. Hoop bijvoorbeeld.  Maar ook trok hij zo nu en dan een vies gezicht.  Bij de woorden nette manieren bijvoorbeeld.  En les. Die woorden hadden voor de jongen een nare bijklank.  Het klonk als verplicht en moet. Als straatjoch deed hij wat hij wilde.  Lezen en schrijven klonk wel spannend. Dat je die vreemdsoortige tekens kon lezen, dat was best.. nou ja. Wie weet kwam het van pas.

Nu kon hij als 10-jarig jochie niet overzien wat Luthes hem aanbood,  maar hij was slim genoeg om het aanbod aan te nemen.  Al was het in zijn hoofd dan voorlopig. "Graag, edele vrouwe," zei hij poeslie...braaf, "ik zal mijn best doen."

« [Reactie #28] : 5 jaar geleden »
"Kijk, dat klinkt al een stuk beter," klonk het goedkeurend. "En denk erom. Handen thuis. Hier iets stelen, betekent ook straf en iets waar je minder snel vanaf komt, dan van dat even je hand wordt afgehakt." De jongen mocht best denken dat het pijnlijker of enger of vreselijker was, hoewel het vooral langer duurde in tijd van specifieke straf. Over de duur van de gevolgen had ze het niet.

"Je krijgt morgenochtend pap en een waskom. Dan kun je nu verder met slapen. Ik zie je morgenavond na een dag lessen. Afgesproken?" Het jongetje kon niet veel meer doen dan ja en amen zeggen. Als hij dat deed, dan zou het schoolhoofd daarna vertrekken.