Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Oh, mijn koene ridder.  (727 keer gelezen)

Speeldatum: 18 maart 1299 (Begin lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Wat loom kwam het meisje de leerlingenkamer binnen. Ze nestelde zich in een warme stoel bij de haard. De stoel stond naast een andere stoel waarin een jongen zetelde met een vrolijke bundel slangen als haardos. "Hector", zei ze met een zelfde verleidelijke loomheid in haar stem, terwijl ze zich vanonder haar donkere wimpers uit aankeek en haar hoofd een tikje scheef hield, wat haar een parmantig en charmant uiterlijk gaf. "Kun je me helpen?" Vloeiend wist ze iets van hulpeloosheid in haar stem te brengen. Welke man zou nu niet de koene ridder uit willen hangen. "Voor meneer Worrseyu moeten we zelf vuur kunnen maken voor de volgende les. Zonder magie." Ze zuchtte even voor het dramatische effect. "Ik krijg steeds splinters." Dat was heel ernstig. "En het lukt me niet." Ze maakte haar ogen net iets groter.

"Toe, wil jij me helpen?" Een glimlachje speelde nu rond haar lippen en ze keek hem zo lief aan als ware ze de onschuld zelve. "Ik geef je een kusje als beloning."

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Hector was verdiept in een boek. Hij had het boek in ieder geval bij zich. Het lag opengeslagen op zijn schoot, maar zijn hoofd hing in een vreemde hoek tegen de bovenkant van de rugleuning. Hij had zijn ogen gesloten, de mond half open. Zijn slangen sisten vrolijk terwijl de jongen in gedachten heel ergens anders was. Hij merkte niet eens op dat een exotische schoonheid zich bij hem nestelde, maar hoorde wel haar stem. Glimlachend bracht hij uit: 'Hmmm?'

De manier waarop het mooie gorgonenmeisje voor zijn geesteoog zijn naam uitsprak was bloedstollend mooi. Zo zoetgevooisd en meer van dat soort dingen. Ze vroeg hem om hulp. Uiteraard, mooie jongedames vroegen altijd om hulp. En Hector wilde de draak wel verslaan, ho- Wacht even. Worrseyu? Wat had díe er nu weer mee te maken?

Met een ruk schoot Hector overeind, wierp een blik opzij en zag toen dat de gorgonenschoonheid geen slangen had. 'Ah, hallo schoonheid,' groette hij grijnzend. 'Helpen?' bracht hij uit? 'Uh ja, uh, tuurlijk joh.' Hector schudde eens krachtig zijn hoofd, waardoor zijn slagen heen en weer zwiepten.

'Je wilt hulp. Nouja, hoe kan ik de noodkreet van een schone jonkvrouw nu negeren?' vroeg Hector. Het was een prachtig staaltje retorica. 'Wacht, ik heb misschien wel wat voor je. Je moest vuur maken toch?'
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
Aëllo keek de jongen voor haar wat bevreemd aan. Hoe kon hij een mooie vrouw weigeren? Als zij het goed deed, dan kon hij dat natuurlijk niet, maar anders gewoon door nee te zeggen. Wat een rare vraag was dat en dan zeiden ze nog wel eens dat zíj dom was.

De sirene knikte vervolgens bevestigend. Correct. Ze moest inderdaad vuur maken. "Wat heb je voor me?" Ze vroeg het zowaar op een manier die haast naïef te noemen was. "Het moet zonder magie, hè." Ze herhaalde het maar, want deze jongen leek niet de slimste te zijn en voordat hij met een magische stok aan kwam zetten, die vlam zou vatten wanneer zij dat zou willen. Daar had ze niets aan. "Moet je het niet gewoon voordoen?" elke vraag klonk simpelweg verbaasd. Alsof ze elke minuut nieuwe dingen van het leven ontdekte.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
'Ja ja, zonder magie. Het is veel makkelijker dan dat gepruts met die stokjes ronddraaien enzo.' Hector stond op, waardoor zijn boek op de grond donderde. De gorgo probeerde het nog op te vangen met zijn voet, maar was te laat. Hij stond dus maar op en grabbelde wat in zijn gewaad. Hij moest het hier toch ergens hebben? Ja, daar voelde hij het. Even later had de jongen vol trots twee steentjes in zijn handen.

'Kijk, hier kun je vuur mee maken.' Hij grijnsde vrolijk. 'Als je ze langs elkaar schuurt komen er vonkjes vanaf en dan kun je daarmee het hout aansteken. Maar dan moet je natuurlijk wel hele kleine stukjes hout hebben. Of wat perkament, maar das wel duur natuurlijk.'

De gorgo grijnsde naar het knappe meisje. 'Kusje?'
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Aëllo keek de gorgo verbaasd aan. "Met twee steentjes?" Ze legde nadenkend een vinger op haar lippen. "Kan je het niet even voordoen buiten?", vroeg ze liefjes. "Dan mag je me daarna helpen." Dat wilde hij vast heel graag.

De jongen vroeg ook nu al om zijn kusje. Ze kreeg een glimlachje op haar gezicht. "Vooruit. Een op je wang. Als het is me gelukt, dan krijg je misschien wel meer.." Dus boog ze naar voren om met haar zacht lippen een kus op de wang van de vijfdejaars te drukken. Ze ademde eerst wat warme adem uit tegen zijn wang, voordat ze daadwerkelijk de huid van zijn gelaat beroerde.

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
Hector grijnsde breed. Het was een iets dommere grijns dan normaal, maar hij had het niet door. De zachte adem op zijn huid, gevolgd door de warme lippen van het meisje. Wat was ze eigenlijk mooi. Na de kus keek de gorgo even in haar grote bruine ogen en had het gevoel dat hij verdronk in die poelen van mysterie en liefde. Wacht, waar kwamen die vreemde gedachten vandaan? Hector schudde kort zijn hoofd. Ze was gewoon een enorm lekker ding, die poelen waren maar vreemd.

'Kom maar mee, o grote schoonheid,' verkondigde Hector en stond op. Hij nam haar hand en hielp haar min of meer elegant omhoog. De gorgo legde vervolgens subtiel zijn hand in haar rug en geleidde haar zo de leerlingenkamer door, in de richting van de tuinen.

'Hoe vind je het hier op Bumetrel?' Hij grijnsde nog eens dom haar kant op. 'Je bent heel erg mooi,' merkte hij op.
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
Bewondering, waardering, complimentjes, kusjes, een knappe jongen in haar gezelschap, gestreelde ijdelheid. Meer, meer, kon elke dag maar zo zijn. Aëllo liet zich overeind helpen door Hector, liet zich meevoeren en stond de hand op haar rug ook nog eens toe. Ze liepen door de gangen, over de trappen en de buitenlucht in. De wandeling leek naar de tuinen te gaan, een romantische plek en haar prooi bewonderde haar nog eens.

'Ik vind het gezellig en leuk, maar moeilijk. Je moet zóveel lezen en leren en al die leraren maken het zó moeilijk door alles zo ingewikkeld mogelijk te vertellen. Ik snap echt niet waarom dat nodig is. Snap jij dat? Dus ik hoop altijd maar dat er iemand zo lief is om met te helpen, want met een beetje extra uitleg lukt het me altijd wel. Jij bent wel heel slim, toch?"
Grote bruine ogen keken weer zijn kant op , alsof hij een groot en machtig ridder was en alleen hij deze jonkvrouwe kon redden uit de klauwen van een Heracorrode draak met een alles verzengende adem.

« [Reactie #7] : 5 jaar geleden »
Hector haalde zijn schouders op. Hij wist het ook allemaal niet. De jongen was een stuk slimmer dan zijn schone gezellin, maar hij was bepaald geen studiebol. Maar ach, als zij dacht dat hij slim was dan wilde Hector best slim zijn hoor. In zijn hoofd dacht hij al aan de beloning. Hij zou een kusje krijgen. En misschien nog wel een kusje. En als hij genoeg kusjes had verzameld zou hij misschien wel wat verder kunnen gaan. Ze zag er wel makkelijk uit. En iedereen wist dat het met een sirene het beste was.

'Kweenie of ik echt heel slim ben, maar meer Worrseyu zegt wel dattik een goede leider ben. En die zijn heel slim en goed met anderen enzo. Dus ik kan je heel goed helpen, hoor,' verklaarde Hector trots en probeerde een soort nonchalance uit te stralen die geen desinteresse toonde, maar wel aangaf dat hij betrouwbaar en mannelijk was.

Hij keek in het rond en vond wat droog gras en een paar takjes, die hij op een hoopje legde. Hij maakte er een soort nestje van en pakte toen de twee stenen. 'Kijk,' zei hij, 'als je ze langs elkaar slaat dan komen er vonkjes af. En als die vonkjes op het droge gras vallen dan gaat dat in de fik. Vet makkelijk. Wil je het proberen?'
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

« [Reactie #8] : 5 jaar geleden »
"Oh, een leider zelfs" zei het meisje vol waardering. "Dan ben je vast heel belangrijk. Regel je dan ook allemaal dingen? Is dat niet moeilijk?" Ze pakte zijn arm steviger beet en duwde haar lichaam een beetje tegen het zijne aan.

Toen begon Hector voor te doen hoe het vuurmaken moest. Het zag er best wel ingewikkeld uit. Ze hurkte bij hem neer en pakte de stenen van hem over. Ze fronste even. Ze sloeg de stenen frontaal tegen elkaar aan. Het maakte een prachtig geluid, maar vonken maken deed het niet. "Het lukt niet" zei ze en trok daarbij een pruillipje om de ander ervan te overtuigen dat hij het toch maar echt even voor haar moest doen.

« [Reactie #9] : 5 jaar geleden »
'Uh, ja, dingen regelen,' antwoordde Hector terwijl de schoonheid zich nog wat dichter op hem drukte. Hij kon er weinig aan doen dat hij aan andere dingen regelen dacht dan waar de sirene het ongetwijfeld over had. Hoe kon iemand eigenlijk zo mooi zijn? De gorgo grijnsde licht en zijn blik bleven even bij haar welgevormde lippen hangen. Dat zijn blik niet verder naar beneden gleed was vooral omdat haar al even welgevormde boezem half verdween in zijn gewaad.

'Het lukt niet,' herhaalde hij de woorden van het meisje, op een al bijna even intelligente toon als zij ze had uitgesproken. 'Nee, dat klopt.' Waarom klopte het ook al weer? Ja, hij wist het al weer. 'Je moet ze niet recht tegen elkaar slaan. Maar gewoon zo langs elkaar heen.'

Wat was het warm.
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

« [Reactie #10] : 5 jaar geleden »
"Dat vuur maken is nog best vermoeiend", concludeerde Aëllo uiteindelijk. Ze had geen zin om de stenen schuin tegen elkaar te gaan slaan en Hector leek er ook niet bijster veel zin in te hebben. De sirene hield haar kopje een beetje schuin. "Zullen we wat anders doen?" vroeg ze toen. "Misschien is ergens wandelen wel leuk? Door de tuinen verder? En ik heb gehoord dat er in de kruidentuin plantjes zijn die heel mooi staan in blond haar. En dat als je appels haalt uit de zevende boom in de derde rij dat je dan slimmer wordt. Zullen we dat uitproberen?"

Aëllo besloot de jongen nog een toegift te geven en hem een kus op zijn kaaklijn te planten. "Kom je mee?" Een knipoog en een wulpse blik vanonder haar wimpers volgde. Jongens waren zoveel makkelijker om mee om te gaan. Die luisterden tenminste. Meisjes waren altijd zó jaloers, begrijpelijk natuurlijk, maar zó vervelend. 

« [Reactie #11] : 5 jaar geleden »
Ja, vuur maken was heel vermoeiend. En je kreeg het er warm van. Hector voelde de warmte door hem heen trekken. Hij knikte maar eens, al was hij eigenlijk al weer vergeten wat ze had gezegd. Ja, iets over een tuin. Hij grijnsde toen ze hem op zijn kaak kuste. Haar zachte lippen beroerden warm zijn krachtige kaak en even waande de gorgo zich in de slangenhemel.

Ze stelde een vraag. Ze had vast gelijk. Hector knikte dus nog maar eens en keek blij naar het mooie meisje dat hier helemaal met hem alleen samen was. Ergens ver in zijn achterhoofd hoorde hij mevrouw Worrseyu een tirade afsteken over omgangsnormen, maar dat werd al vrij snel weggedrukt door de rondingen die zichtbaar waren toen Aëllo wegliep. Hij liep snel mee. Ze gingen naar de tuinen. 'Wat ben je mooi,' zei hij plotseling. In zijn eigen oren klonk het maar onbeholpen. Waarom ging het niet zo vloeiend als het normaal gesproken ging?

Hij wierp een snelle blik op haar en probeerde zo mannelijk genoeg te lopen.
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

« [Reactie #12] : 5 jaar geleden »
"Weet ik," zei Aëllo. Met een glimlachje draaide ze een lok van haar haren om haar vinger en hief ze trots haar kin wat op. Natuurlijk was ze mooi. Ze was de mooiste van de hele school en híj bofte maar dat ze aandacht van hem kreeg.

Nu kreeg hij even wat minder aandacht. Het was altijd leuk om te zien wat een jongen dan ging doen in een poging om haar genegenheid terug te winnen. Ook kon ze dan tegelijkertijd even bezig gaan met het tellen van bomen en appels, zodat ze die boom der wijsheid kon vinden, want dat was wel het proberen waard. Dan kon niemand meer zeggen dat ze dom was en dit was daarom dus best wel een slim plannetje.