Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Mag ik hier werken? Alstublieft!!  (335 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Zenuwachtig stond Kimberly voor de deur van de keukens. Een week geleden was het dat Fer haar op het idee had gebracht om te kijken of ze in de keukens mensen nodig hadden. Want bij de schoonmaaksters voelde ze zich echt doodongelukkig. Ze kleineerde haar altijd. Het was niet leuk meer.

Na twee kloppen op de deur opende ze de deur naar de keukens. Het zag er nog altijd uit zoals altijd toen ze af en toe kwam helpen. Maar toch voelde de sfeer nu heel anders. Ze sloot de deur weer en zocht de kok op.

'Heer Johlar?' Ze wachtte even totdat de man zich omdraaide. 'Kan ik u even spreken? Als ik u niet stoor natuurlijk.' Anders kwam ze wel later terug.

Een landelf met een groezelig baardje kwam aanlopen en veegde zijn handen af aan zijn schort. Toen hij zag wie hem had aangesproken, schoot hij in de lach. "Héér Johlar? Gewoon Lodewyc is goed genoeg hoor. Ik ben maar een gewone kerel, geen blauw bloed in mijn aderen. En nog een kruisling ook." Hij grinnikte.

"Zeg het eens, schone dame," zei hij plagend, "waar heb ik de eer van uw bezoek te danken?" Hij gebaarde naar een verdwaald krukje, de enige stoelachtige in de buurt. "Neem toch plaats! Iets te drinken, misschien?"

Hij kende de jonge vrouw wel van gezicht. Hij zag haar vaak genoeg in het kasteel en ook nog wel eens in gezelschap van een knappe stalknecht. Haar naam wilde hem zo niet te binnen schieten, maar die vertelde ze vast zelf wel.
Orde, regelmaat, reinheid en dan rust.

Al blozend probeerde Kim mee te lachen. Maar het was geen groot succes. Ze was zo gewend om iedereen met heer of vrouwe aan te spreken omdat ze zelf wel het laagste van het laagste was. Sterker nog als ze de hoofdschoonmaakster geen vrouwe noemde kon ze een preek verwachten.

Schone dame... 'O nee dat ben ik niet.. Ik ben Kimberly Danoris, een van de schoonmaaksters hier.' Maar geen dame. Dat zou ze ook nooit worden.
Ze nam plaats op het krukje en knikte over het drinken. 'Wat u op voorraad heeft.'

'Nou.. al een tijdje werk ik hier als schoonmaakster. Dat heb ik altijd wel leuk gevonden vooral omdat ik een vriendin aan over heb gehouden. Alleen is ze nu weg en het lijkt wel.. Nou of ik gepest word door de oudere schoonmaaksters..' Ze had willen zeggen dat ze het pispaaltje was van de schoonmaaksters maar dat was niet netjes.
'Ik wil daar weg en wilde u vragen of u nog extra hulp nodig heeft. Vroeger heb ik als kokshulpje gewerkt dus ik heb al enig ervaring.'

De man kon haar nu gelukkig maken of verdrietig. Haar tweede optie was nog altijd de crèche maar liever werkte ze hier.

"Je bent een mooi meisje, dus een schone dame. Ik wil er niets meer over horen," zei Lodewyc met pretoogjes. Hij liep naar een kast en voorzag de dame in kwestie van een beker karnemelk. De kok luisterde naar het verhaal van de schoonmaakster en riep ondertussen een paar keer wat instructies de keuken in. Toen Kimberley klaar was met vertellen, knikte hij even en krabde nadenkend in zijn baard.

"Ik geloof zo dat je genoeg ervaring hebt om hier te komen werken, juffrouw Kimberley," begon hij, "maar het punt is, in mijn keukens werken alleen maar jongens en kerels. En niet van die hoogopgeleide myrofas als hierboven rondlopen." Hij keek de vrouw recht aan. "Als je hier wilt werken, moet je goed kunnen koken, maar ook goed met een pollepel overweg kunnen. Tenzij je wilt dat ze aan je kont en je voorgevel zitten. Ik ga je niet beschermen. Je zult zelf je respect moeten verdienen. Wat dat betreft is het niet zo anders dan bij de schoonmakers. En ik wil hier geen stalknecht zien binnen werktijden. Je zegt het maar, juffrouw."

En daarmee stemde Lodewyc Johlar feitelijk al toe.
Orde, regelmaat, reinheid en dan rust.

Kimberly nam een slok van de karnemelk. Waren die jongens hier echt zo? Was Fernand ook zo? Fernand was ook niet hoogopgeleid maar had haar niet zo aangeraakt. Tenminste niet voordat ze wat hadden. Nee Fer was waarschijnlijk gewoon anders. Hij was lief.

Ze wilde graag hier werken maar niet graag betast worden door jan en alleman. Ze moest even blozen bij de gedachten. Dat was gewoon ongehoord. En.. nou ja ze moesten gewoon van haar afblijven!
Kort wierp ze even een blik over de mannen heen. Er zaten knappen[1] bij maar ook mannen die echt niet bij haar in de buurt mochten komen.

'Mag ik de pollepel tijdens werktijden standaard bij me dragen?' Ze probeerde op een grappige manier duidelijk te maken dat ze hier wilde werken. Ze kon het altijd proberen. En ze voelde zich bij de schoonmaakster zo ziek dat het hier vast beter ging.
En als de mannen echt handtastelijk gingen doen kon ze altijd Fer nog op ze af sturen. Ook al mocht hij hier niet komen.
Ze glimlachte naar de man. Het zou vast wel goed komen.
 1. Natuurlijk niet knapper als Fer

"Van mijn part neem je een moker mee, dame," zei Lodewyc glimlachend. "Je begint morgen. Vier uur. In de ochtend. En dan mats ik je nog."
Hij zou er zelf ook zijn om te kijken wat de schoonmaakster in haar mars had. Pap maken hoefde niet moeilijk te zijn, maar voor een complete school was het toch een kunst om het niet aan te laten fikken.

"Zorg dat je op tijd bent. Je wilt niet een chagrijnige school meemaken omdat er geen eten is na het eerste uur. En steek je haar op. Ik hoef geen blonde haren in het eten. Een schort is handig, met een zak erop." Daar kon ze dan mooi die moker in stoppen.

Johlar nam afscheid van de vrouw en nam zich voor om zijn kokshulpen even uit te leggen wat er zou gebeuren als ze maar naar de vrouw keken.
Orde, regelmaat, reinheid en dan rust.

Een moker ging haar nog net even te ver maar een pollepel voor noodgevallen kon geen kwaad.
Vier uur was te doen. Vroeger had ze ook zo rond die tijd moeten opstaan dus dat ging wel lukken.

Ze knikte op de man zijn woorden, op tijd komen, haar opsteken en een schort met zak. 'Ik zal hier morgen om vier uur zijn met opgestoken haren en een schort met een zak.' Nu wist de man dat ze had geluisterd en zo kon ze het beter onthouden.

Kimberly dronk haar karnemelk op, bedankte de man er nog voor, en zei de man gedag.
Ze moest nog gauw met de hoofdschoonmaakster praten en dan kon ze morgen vroeg aan het werk. Spannend!