Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een klein, angstig kind in het bos, helemaal alleen  (1550 keer gelezen)

Speeldatum: 5 februari 1299 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.


Angeline had wat eten uit de keuken gepakt. Brood en water. Daar kon een echte avonturier prima een paar dagen op leven. Het was geen feestmaal, maar die kreeg je pas als je draken had verslagen. Die regel moest Angeline maar respecteren.

Na dat deel van haar voorbereiding te hebben volbracht, ging ze verder met het volgende deel: het wapen.
Want ja, als je draken ging doden en toverkunst ging leren, dan moest je natuurlijk wel een wapen hebben. Nou, ze wist niet of dat voor dat laatste nou echt zo noodzakelijk was, maar het zou vast van pas komen.
Sinds haar moeder de etensmessen op de hoogste plank van de kast bewaarde, vielen die af. Dan had ze nog maar drie mogelijkheden: koekenpan, vork en breinaald.
De koekenpan had ze even geprobeerd, maar al snel was ze tot de conclusie gekomen dat die te zwaar was. De vork vond ze niet heel erg heldinachtig, en dus viel de keus op de brijnaald.

Na wat steel en sluipwerk waarbij ze de tafel verschoof en haar moeder wakker werd, lag ze weer in haar bed. De tweede ontsnappingspoging werd gemaakt en de brijnaald bemachtigd.

Zo, nu kon ze wel weg.  Ze bekeek voor de laatste keer een blik op het huis. Wanneer zou ze het weer zien? Waarschijnlijk morgenvroeg wanneer ze doorweekt, nat en moe genoeg had van haar zwerftocht, maar dat dacht Angeline niet.

Ze trok de deur voorzichtig achter zich dicht. Nooit geweten dat Treseburg er zo uitzag in de nacht. Zo rustig en vredig.
Maar daar was ze nou even niet in geïnteresseerd. Ze wou draken.
Ze had een plan. Angeline was niet gek. Ze zou naar die toverschool gaan, een ontzettende machtige tovenaar worden en dan draken gaan verslaan.
Dus dat zou haar doel worden. Naar de toverschool. Dat was… links, dacht ze.
En aangezien ze niks anders kon doen, begon Angeline maar aan haar tocht.[1]

Na een tijdje lopen was ze het dorp uit en de bomen begonnen dichter op elkaar staan. Ze was in het bos. Haar adem versnelde, haar hart klopte in haar keel.
Geen goed idee! Helemaal geen goed idee!
Ze zou terug gaan en dan op een ander moment het wel weer eens proberen. Als de maan minder griezelig scheen en de wind niet zo eng door de bomen waaide.
Ze draaide zich om en zag precies hetzelfde als wat ze voor zich zag. Zwart en af en toe een schim van een boomstam.
Waar was ze? Waar was ze?!

Ze begon weer te lopen, blindelings. Een richting op waarvan ze hoopte dat het de goede zou zijn. Ze voelde iets naar haar voeten klauwen, slaakte een gil en viel. Boomwortel.
Dit was te veel voor het meisje en ze barste in huilen uit.
Een klein, angstig kind in het bos, helemaal alleen.
 1. Ze gaat de in tegenovergestelde richting van Ypsilon, die weet helemaal niet waar dat is.
I'm a small part of a big world, but a part.

Citaat van: Wiki
Faes hebben zes vleugels. Twee die fungeren als armen, twee ontspringend uit hun rug, en twee die fungeren als hun voeten. De wezentjes zijn volledig blauwachtig lichtgevend en ongeveer tien centimeter lang. Vrouwtjes hebben meer vrouwelijke vormen en zijn vaak iets kleiner dan de mannetjes. Zowel mannetjes als vrouwtjes hebben geen haar.

Een kleine vrouwelijke fae zag het kleine meisje liggen tussen de boomwortels. Het maakte een vrolijk tinkelend geluid en vloog op het meisje af en trok aan haar oor en maakte daarna een salto achterover. Het tsjirpte opgewekt en nestelde vervolgens aanhankelijk tegen de wang van het meisje aan.

Er trok iets aan haar oor.
Een slang? Roofdier? Draak? Nee, geen van allen leken haar echt waarschijnlijk dat ze aan haar oor zouden trekken in plaats van haar meteen helemaal te verorberen.
Voorzichtig, heel voorzichtig, draaide ze haar gezicht om. Er sloeg iets tegen haar neus. Het iets maakte een koprol en Angeline kon zijn wat het was, of eigenlijk herkende ze het niet, maar zag het gewoon.
'Ieehh!' gilde ze, zoals ieder behoorlijk iemand zou doen als hij of zij alleen in het bos zat en er opeens een gevleugeld wezen aan zijn of haar oor trok.
Maar midden in de gil hield zo op. Het was nog een best schattig wezentje. Het streek tegen haar wang aan.
Ze probeerde het te aaien. 'Jij bent schattig.'
Even werd haar gedachten afgeleid van de misère waarin ze zich bevond.
I'm a small part of a big world, but a part.

Van schrik maakte het wezentje luidde zoemende geluiden toen het meisje gilde. Het was even gevaarlijk, vond de fae, het was gevaarlijk als iemand gilde! Kon betekenen dat ze werd opgegeten! Maar het gegil hield op en het grote wezen deed normaal, zei zelfs iets op een vriendelijke toon. Dus de fae twinkelde weer blij en draaide in de lucht een rondje om haar as. Ze hield van aandacht!

Tijdens het draaien morste ze wat elfenstof op de kleding van het kindje en iets op de huid. De huid begon te jeuken en de kleding begon bij een klein stukje te zweven. De fae had dat verder allemaal niet door en deed een nieuwe poging de wang van het meisje te knuffelen.

Wat een mooi wezen! Het maakte zo'n leuk geluidje. Angeline lachte. Dit was een toverwezen, daar was geen twijfel over mogelijk. Ze hield van toverwezens, als het maar geen draken waren.
Het vrolijke elfje, want dat was, dat wist ze zeker, liet haar even vergeten dat ze hier zat, in het donkere bos.

Wat jeukte er nou? Angeline liet haar hand zakken naar het stukje ontblote schouder dat plotseling ontzettend begon te jeuken. Ze krabde er wat aan, maar de kriebel ging niet over. Ze keek naar haar schouder, om te kijken of er niet toevallig ook vleugels uit groeiden en dat ze dan net zo zou worden als het elfje.
Haar. Kleding. Zweefde.
'Jij kan echt toveren!' riep ze verrast uit. Tja, wat had ze anders verwacht van een toverwezen.
I'm a small part of a big world, but a part.

De fae was er totaal niet van bewust wat er allemaal gebeurde en wat het meisje uitriep, maar ze leek blij te zijn en dus kwetterde de fae opgewekt mee en haalde ze gekke fratsen uit in de lucht, want daar was net een positieve reactie opgekomen. Dus misschien kwam dat wel nog een keer en als ze ergens van hield, dan was het wel van (positieve) aandacht!

En zo werd er meer en meer en meer stof op het meisje gemorst, totdat ook haar haren gingen zweven en haar rok en haar schoenen en ze misschien wel tot een meter boven de grond kwam te hangen, niet hoger, want daarvoor was te weinig stof in verhouding met de grootte en zwaarte van het meisje gemorst.

En het was op dat moment dat een verdwaalde losgebroken pony door de bosjes heen kwam, op zoek naar iets eetbaars om op te knabbelen. Bang voor het meisje was het niet, want het was mensen gewend en de honger in de maag was op dit moment belangrijker[1]
 1. Eerlijk om gedobbeld.  ^_^

Er kwam geen verstaanbaar antwoord, maar alleen wat gekwetter. Misschien was dat ook wel een taal. De taal van de elfjes.
Maar Angeline verstond die niet. Zou ze het kunnen leren? Ze was heel slim, vond ze zelf. Ze had ook al leren schrijven en lezen. Ze kon het proberen.

Geen acht proberend te slaan op haar zwevende kleding en haar (een tovenaar moest tegen een stootje kunnen) probeerde ze wat uit te beelden.
Ze wees op het elfje, jij. Ze wees op zichzelf, mij. Ze maakte klappend gebaar met haar handen alsof ze met handpoppen speelde, praten. Even moest ze haar volgende woord bedenken. Leren, hoe kon je leren uitbeelden? Uiteindelijk tikte ze maar op haar hoofd en deed alsof ze er iets in propte. Hopelijk begreep het wezentje het.

De vraag was echter, of het elfje haar sowieso wel gezien had. Ze was aan het koprollen en zweven en op dat moment besefte Angeline met een schok dat ze dat zelf ook deed. Ze zweefde! Vol verbazing lachte ze en voelde hoe vreemd het was om met niks meer de grond aan te raken.

De pony werd wel opgemerkt en even schrok ze er ook van, maar voorlopig werd er nog geen aandacht aan het beest besteed, die zou er straks ook nog staan en Angeline ging nog op in verwondering over haar "vlieg"vermogen.
 
I'm a small part of a big world, but a part.

"Jij!", piepte het wezentje. "Jij, jij!" En oh wat was het trots. Ze verwachtte nu echt wel een beloning voor dat ze zo mooi deze woorden had nagedaan. En terwijl het kindje lachte, lachte de fae vrolijk mee. Oh, oh, wat hadden ze het gezellig. De fae besloot al dan niet bewust dat ze bij dit meisje bleef. Ze kreeg aandacht en leek veilig en dat was alles wat ze voor nu nodig had. Het was beter dan alleen zijn.

"Jij!", kwetterde het wezentje en ging toen op de pols van het mensenmeisje zitten. Het keek tevreden en was zeer op haar gemak.

Het zwevende meisje klapte in haar handjes. 'Wat goed!'
Misschien kon ze het elfje wel gewoon haar taal laten leren, want dat ging blijkbaar een stuk gemakkelijker. Het was toch bijna hetzelfde.
'Zeg eens..' Ze moest even bedenken wat ze het wezentje zou laten zeggen, 'paard!' En daarbij wees ze op de pony die[1] nog steeds aan het grazen was. Het was eigenlijk geen paard, maar dat was een klein detail, heel klein.
Nu ze toch over de pony nadacht. Wat deed hij hier eigenlijk? Het was zonder meer een tamme pony, Angeline had een keer een wilde paarden gezien (of waarschijnlijk gewoon los gebroken paarden die al een tijdje in het wild hadden geleefd) en ze wist dat die van mensen schrokken.
Zou hij misschien van iemand van het dorp zijn?
 1. lijkt me wel?
I'm a small part of a big world, but a part.

Ooh, ze kreeg complimentjes! Natuurlijk wilde de fae dan nog wel meer haar best doen om te doen wat het meisje wilde. Ze hield van complimentjes. Positieve aandacht, jeej, wat een heerlijkheid. "Pa! Pa!" De fae piepte enthousiast. Meer dan één lettergreep uitspreken was op dit moment nog iets te hoog gegrepen en uiteraard ging de fae er vanuit dat dit al goed genoeg was.

En nu was ze moe. Moe van het praten en de capriolen uithalen. Dus vloog ze naar de schouder van het meisje en ging ze daar op haar bips zitten. Ze kwetterde nog wat vrolijke dingen en geeuwde toen uitgebreid.

Pa? Och, dat was het bijna. Angeline was niet heel erg teleurgesteld. Pa was best goed. Het was al bijna paard.
Ze glimlachte. 'Goed zo! Paard. zeg nu een paard? Aard?'
Maar het elfje was blijkbaar moe. Vertederd keek het nog steeds zwevende meisje naar het wezentje dat op haar schouder landde.
'Wil je slapen, meisje? Nou, mijn schouder is een prima bed. 't ziet er naar uit dat ik voorlopig toch nog niet naar huis ga,' zei ze.
Opeens kwam het donker weer heel dichtbij. Angeline kromp in elkaar en begon weer te piekeren. Hoe zou ze ooit thuis moeten komen? Het elfje, hoe aardig die ook was, wist vast de weg naar huis niet en de pony leek ook niet erg behulpzaam.
Misschien moest ze maar gewoon verder gaan?
I'm a small part of a big world, but a part.

De fae maakte het zich gemakkelijk op de schouder van het meisje. Niet veel later klonk er dan ook een zacht knorrend gerinkel door het gesnurk van het wezentje.

De pony verplaatste zich ondertussen van de ene onder de sneeuw verborgen graspol naar de volgende. Het dier knabbelde tevreden aan zijn voedsel en stoorde zich verder niet aan het meisje. Het enige waar het dier zich op dit moment wel aan stoorde, was het zadel op zijn rug wat hij nooit in zijn eentje eraf zou krijgen. Hij was immers weggelopen vlak nadat hij was gezadeld. Hij had een merrie geroken  en had zijn kans schoon gezien, maar hij was nu verdwaald.

Het elfje was in slaap gevallen en liet Angeline alleen met de pony achter.
Ze kreeg een koude kont van zo lang op de grond zitten. Voorzichtig stond ze op (zorgend dat het elfje niet van haar schouder viel) en liep wat heen en weer. Een bevriezingsdood sterven was toch echt niet het plan dat ze in gedachten had. Als het dat wel was geweest dan zou hij moeilijk uitgevoerd kunnen worden. Niemand was ooit doodgevroren bij een positieve temperatuur.

Waar moest ze heen? Ze wou graag naar huis. Ze had het koud en ze miste haar bed nu al, maar het was al bijna ochtend. Voordat ze thuis zou zijn, zou er al vast wel iemand op zijn en haar missen. Dan zou ze straf krijgen als ze thuiskwam. Ach, die zou ze voor lief nemen, als ze maar weer veilig thuis zou komen.
Maar hoe moest ze thuiskomen? Ze wist de weg niet. Ze kon noord, zuid, oost of west gaan, maar overal had ze evenveel kans om weer in Treseburg te belanden.

In haar kleine hoofdje begon een plan te verschijnen. Wat als ze op de pony klom (ze had een of twee keer eerder op een pony gezeten en ze wist zeker dat het nu ook wel zou lukken) en gewoon zou kijken waar het beest naar toe liep.
De pony zou vast toch wel ooit eens naar huis gaan?

Ze liep naar de pony toe en stak haar been in de stijgbeugels. Ze hupte wat heen en weer om haar evenwicht te behouden en sloeg toen snel haar handen om het slapende elfje, zodat die er niet af zou vallen.[1]
Het elfje nog steeds met een hand ondersteunend zwaaide Angeline nu haar andere been over het zadel heen.[2]
Soepel gleed ze het zadel in. 'Zo,' zei Angeline en schopte de pony in de buik om het aan te sporen. 'Kom, voorwaarts!'
 1. Als je je geroepen voelt om wakker te worden of er toch af te vallen, dan pas ik het wel aan :p
 2. (10) Winst bij hoger dan 7
I'm a small part of a big world, but a part.

Het elfje knorde even in haar slaap bij de bewegingen van het meisje, maar leek er niet echt wakker van te worden en als ze wel wakker was, dan leek ze niet veel moeite te doen om zich ter verplaatsen.

De pony was nog druk bezig met het vinden van eten toen het meisje hem naderde. Het dier had het kind wel opgemerkt, maar was alles behalve schrikachtig voor het meisje. Het hield wel op met eten toen er opeens in het zadel geklommen werd en schudde even met zijn kop. Toen de mannelijke pony de sporen kreeg in zijn buik, begon het te lopen, zomaar een kant op. Hij liep naar het westen toe. Hij keek niet echt uit voor takken en begroeiing aan zijn weerszijden, maar ging gewoon in draf, hoppa, recht vooruit.

'Ho! Stop!' Angeline klemde zich met een hand aan het zadel vast en met het andere zorgde ze ervoor dat het elfje niet van haar schouder viel. De teugels? Waarom zou je teugels moeten vast houden?
'Stop! Niet zo snel!' schreeuwde ze. Ze hoste in het zadel. Ze had nog nooit in draf gereden en had al haar aandacht nodig om ervoor te zorgen dat ze er niet afviel. Er sloegen wat takken in haar gezicht en Angeline voelde de tranen inbhaar ogen komen te staan. 'Stohop!' klonk het huilerig. Dit was het slechtste idee dat zope ooit had gehad!
[1][2]
Ze zou er nog verdrietiger van worden als ze wist dat ze niet eens de goede kant op ging.
 1. in welke richting is Treseburg? 1-2 oost 3-4 west 5-6 noord 7-8 zuid 9-10 overnieuw
 2. 6, naar het noorden dus
I'm a small part of a big world, but a part.

En toen had de pony een pad gevonden, waarschijnlijk dat naar een volgend dorp. Daarbij was het dier nu ook wel weer een beetje moe van het meisje op de rug en hij had al minder gegeten en gedronken dan hij normaal zou doen. Het stappen werd rustiger en het pad werd gevolgd.[1]

De fae was ondertussen weer wakker en op de schouder van het meisje gaan staan. Het held zich vast aan de oorlel van het meisje en kwetterde er vrolijke geluidjes in. "Pa pa pa" kwam er dan af en toe tussendoor. De fae was gelukkig.
 1. Je mag zelf bedenken waarheen ;)

Heel langzaam hield het hobbelen op. Dat was maar goed ook, want Angeline was langzamerhand steeds schever en schever gaan zitten. Ze waren bij een pad aangekomen en dat betekende geen takken meer. Bovendien ging de pony terug naar stap.
Ze hees zich overeind en plukte wat takjes en blaadjes uit haar haar. 'Bedankt pony. Je bent lief.' Nauwelijks een minuut eerder was ze nog een hele andere mening toe gedaan, maar Angeline veranderde nou eenmaal snel van mening.

Het elfje was wakker geworden. Angeline lachte. Het kietelde.
Ze kreeg een idee, een idee wat erg voorhanden lag als je als jongste van een groot gezin was en als eenjarige alleen nog maar de woorden papa en ja kon zeggen.
Stel je een beeld voor met een dreumes in het midden van een kring die om de zoveel seconden wordt bestookt met de opdrachten: Zeg eens mama, zeg een Maria, Zeg een Daniël. 'Zeg een mama,' zei het kleine meisje tegen het elfje.

Ondertussen reden ze door[1][2]. Hoewel Angeline dat het niet wist, stevende ze op het dorp naast Treseburg af. Het begon langzaam licht te worden en waarschijnlijk zou ze de omgeving zo herkennen, over een paar honderd meter. Als het haar dan lukte om de pony goed te sturen, zou ze thuis zijn.
 1. Richting: Noord 1-2 Zuid 3-4 Oost 5-6 West 7-8 Opnieuw 9-10
 2. (7) Winst bij hoger dan 7
I'm a small part of a big world, but a part.

De pony hobbelde goedzakkig door op het pad wat het drietal bewandelde. Het werd steeds rustiger en nu met hier en daar een onderbreking als het dier een graspol gevonden had.

De fae was inmiddels goed wakker en maakte dansante bewegingen op de schouder van het meisje. Het meisje was voor het grote wezen haar eigen wezen. En wezens zouden vast voor haar zorgen, aandacht geven en eten geven. Die basale vorm van vertrouwen was wel aanwezig.
"Ma!" echode ze de klanken na die het meisje maakte. "Ma pa ja!" zong het er nog eens achteraan. "Ja ma pa!" Ze sprak al heus de mensentaal.

Angeline klapte verheugd in haar handjes. 'Goed zo!' Dat waren al drie woordjes. De rest van de reis bracht ze door met het woordjes leren aan het elfje. Ze trok met haar linkerhand  aan de teugels van het paard als hij naar links moest, en met rechts als het naar rechts moest. 'T deed maar te gehoorzamen.
Toen het elfje weer een woord had geleerd, of iets wat daarop leek[1] probeerde ze haar over haar hoofdje te aaien[2]. 'Wat ben je slim. Zou je het leuk vinden om Lau te heten?'[3]
Ondertussen waren ze in het Treseburg aangekomen, bijna. De eerste paar huizen stonden er al.
 1. Als ze weigert of zo, dan moet je maar even hoppen
 2. Opnieuw, als je in haar vinger wilt bijten, hop
 3. van schlau, slim in het Duits.
I'm a small part of a big world, but a part.

De pony was een goed afgericht dier en luisterde prima. Gelukkig voor het meisje rook hij nu geen andere pony's meer die hem lokten. Dus hij sjokte in de richting die hem werd gedirigeerd, brieste af en toe en probeerde nog wat te eten onderweg, maar over het algemeen liep hij goed vooruit.

Het elfje was ondertussen behoorlijk opgewekt. Ze kende al de woordje Ja, Pa, Ma en nu ook Nee! Dat was een heel heel heel moeilijk woordje geweest, want het had een heel andere manier dat ze haar mondje moest doen, maar ze was er dus heel trots op en ze had van blijdschap een rondje om het hoofdje van het meisje gevlogen. Nu werd ze over haar hoofdje geaaid en ze kreeg een vraag. "Ja! Ma!"Riep het elfje met de brede variatie die haar vocabulaire had en ze grijnsde erbij. Nu kreeg ze vast een beloning.

NPC

  • (Meerdere spelers)
Een jong, blond meisje met blauwe oogjes stond voor haar huisje. Het kind was waarschijnlijk maar een jaar of vier. Ze keek naar Angeline, die als een stipje in de verte aan kwam lopen. Angeline had een paard, zag ze! Dat was echt.. raar, maar wel erg stoer! Het meisje stopte haar duim in haar mond en sabbelde er tevreden op, terwijl ze in haar hand een tutlapje hield. Het was al erg laat in de avond, nacht misschien, maar ze kon niet slapen en haar mama had haar eventjes mee naar buiten genomen omdat ze de hele tijd aan het jengelen was geweest. Mama had buiten met haar rondjes gelopen, en haar in de kamer gezet terwijl ze zelf wat thee ging zetten. Maar Stella, want zo heette het meisje, wilde helemaal niet binnen blijven, want de nacht was zo eng donker en dat vond ze spannend. Dus ze was naar buiten geslopen.

'Aneline?' vroeg het kleine meisje aarzelend. 'Waarom heb jij een paard?' Stella knipperde loom en slaperig met haar oogjes en drukte het lapje tegen zich aan. Ze kreeg het koud, zo zonder mantel. Haar blik gleed naar de voordeur van haar huis, die op een kier stond. Straks ging mama haar zoeken en dat wilde ze niet!

Angeline lachte toen het elfje enthousiast haar nieuwe naam accepteerde.
'Nou, dan heet jij vanaf nu Lau. Maar ik ben Mama niet hoor.' Niet dat ze het niet leuk vond om zo genoemd te worden. Het leek net of een van haar poppen tot leven was gekomen.

'Heb jij een Mama? Ja toch, iedereen heeft een Mama. De mijne is vast heel erg boos. Ik mocht helemaal niet naar het bos, al helemaal niet 's nachts. Dan is het gevaarlijk, zegt ze. Maar ze heeft niet gelijk, want ik kwam alleen maar jou tegen en jij bent helemaal niet gevaarlijk.'
Angeline kletste vrolijk verder, hoewel ze best wist dat minstens 80% van de woorden niet in de vocabulaire van het wezentje voorkwamen.

Ze waren het dorp nu binnen gereden. Er was al een lichte gloed te zien aan de horizon waar over een uur of wat de zon zou opkomen, toch was praktisch niemand nog wakker.
Angeline was dat wel, maar ook maar een beetje half. De nacht nachtbraken begon toch zo zijn parten te spelen. Als ze niet op een hobbelend paard had gezeten, was ze zo langzaam ingedut.

De stilte werd onderbroken door een meisjes stem. Angeline kon niet voorkomen dat ze even schrok. Ze had verwacht dat iedereen nog sliep. Ze probeerde het paard te laten stoppen door een harde ruk aan de teugels te geven en zei tegen het meisje: 'Die heb ik gevonden. Ik heb het gered.' Of andersom, kon ook.
I'm a small part of a big world, but a part.

NPC

  • (Meerdere spelers)
'Oké,' antwoordde Stella niet bijster intelligent. Het zou best kunnen dat Angeline het paard gered had, dat wel wel dapper van haar! En dat ze ook al op het paard durfde te zitten! Dat zou zij echt niet durven, straks viel ze eraf! Het was ook veel te hoog (ook al was dit slechts een pony)!

'Aneline,' zei het kleine blondje opnieuw. 'Ben jij niet moe? Kan jij wel op een paard-' Hoe heette dat ook alweer.. Paard.. Paard.. 'Op een paard zijn..? In de nacht?'
Stella vond het maar vreemd, maar omdat het vreemd was, was het leuk. Leintje, haar knuffel, werd stevig beetgepakt en zo dapper mogelijk stapte Stella dichter naar Angeline toe.
'Aah!' piepte het meisje zachtjes en ze deinste verschrikt achteruit. 'Monster!' Haar andere handje, waar geen tutlapje in zat, wees naar de fae op Angeline's schouder. Waren dit de wezens waar haar mama haar voor had gewaarschuwd?

Een kleine fae verstopte zich achter het oor van het meisje toen er allemaal huizen en andere wezens in zicht kwamen. Het was duidelijk bang en het maakte ook protesterende geluidjes. De fae hupte naar de andere schouder. Blijkbaar had ze besloten dat ze daar beter verscholen zat.

De fae maakte hoge pieptonen toen het vreemde meisje ook iets riep en naar de fae wees. Lau was in paniek! Ze kwetterde en besloot uiteindelijk dat ze het veiligste was in de kraag van haar mensenvriend en dus begon ze aan de stof te trekken en probeerde ze een weg naar binnen te banen.

'Nee,' antwoordde Angeline. 'Nee, ik ben helemaal niet moe.' Ze slaagde er nog net in om een gaap te onderdrukken.
'Je mag hem wel aaien hoor,' zei ze grootmoedig, al was het duidelijk dat de kleuter haar toestemming helemaal niet nodig had. Ze had even meer aandacht aan het vooruitzicht op haar bed als ze straks thuiskwam.

Ze was het elfje op haar schouder helemaal vergeten, totdat Stella haar er op luide toon aan herinnerde. Het elfje begon in haar kraag te graven en Angeline maakte een kronkeltje. Dat kietelde! Ze probeerde de fee te pakken, maar greep mis.
'Niet zo hard!' zei Angeline tegen Stella op een veel luidere toon dan strikt noodzakelijk. 'Zo maak je het hele dorp nog wakker. En dit is geen monster dit is...Lau, niet doen!'
I'm a small part of a big world, but a part.