Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Nadere inspecties  (703 keer gelezen)

Speeldatum: 1 februari 1299 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Alaiz keek eens om zich heen in de nu nog geheel lege toren. Drie verdiepingen had ze tot haar beschikking. De trappen waren ruim genoeg had ze gezien. Toch had ze al besloten dat ze de bovenste kamer vooral als opslag en archief zou gebruiken. In tegenstelling tot haar voorgangers die er hun slaapkamer van hadden gemaakt. Zij had aan twee kamers genoeg.
De tweede verdieping zou haar kantoor huisvesten. Niets bijzonders. Een bureau met een tweetal stoelen voor eenvoudige gasten. Bij het haardvuur wat luxere zetels voor belangrijke gasten, een drankenkabinet en verder boekenkasten.
De derde verdieping zou haar privévertrek zijn. Er zouden nog meer boekenkasten staan, de vloer zou bedekt zijn met kleurige kleden en een enkel kussen. Behalve een tafeltje zouden er geen meubels staan. Het zou een centaurwoning zijn in een myrofasgebouw.

Naar verwachting kwamen haar spullen vanavond aan. Tot die tijd was er genoeg tijd om eens rond te lopen door haar school. Ze stond op het punt om het kantoor te verlaten toen er werd geklopt. Verbaasd opende ze de deur.

Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Het was Deborah die voor de deur stond. Ze keek verlegen naar de vloer toen de centaur open deed. het was eigenlijk onfatsoenlijke nieuwsgierigheid wat haar hier had gebracht. Het nieuwe witte schoolhoofd een centaur.. dat moest ze toch echt met haar eigen ogen zien.

"Goedemiddag vrouwe eh.. vrouwe Trezeket." Het meisje haalde haar schouders op. "Ik eh.. Ik eh.. Ehm.. Sorry, dat ik stoor." Deborah haalde eens diep adem en probeerde verder te praten. "Nee, ik wilde vragen óf ik stoor. Eh." Goed, dit was het moment dat ze door de grond wilde zakken of heel hard weg wilde rennen. Ze zette zichzelf weer eens compleet voor schut. Ja, Deborah, heel goed dat je vreemde myrofas durft aan te spreken. Ja... prachtig.


« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
Een centaur van het blauwe soort. Alaiz glimlachte, eigenlijk nauwelijks verrast. Ook zij zou nieuwsgierig zijn geweest naar elke nieuwe centaur en al helemaal als het schoolhoofd een centaur was! Ze keek even naar de grond of daar misschien iets bijzonders te zien was, maar nee.

De worsteling van de kleinere centaur was bijna zichtbaar: angst en ongemak hadden we de bal overgenomen van nieuwsgierigheid en waren duidelijk van plan om de wedstrijd te doen kantelen.

"Je stoort niet, meisje. Integendeel zelfs. Ik was van plan om een wandeling door het kasteel te maken, misschien kan ik je overhalen om mijn gids te zijn? Tenzij er een prangende vraag of kwestie is die ik eerst af moet handelen?"
Ze keek het meisje niet onvriendelijk aan.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Dat ze niet stoorde, kwam best wel als een opluchting. Deborah keek snel op en glimlachte voorzichtig. Een rondleiding? En Deborah zou die moeten geven? De vrouw noemde haar meisje en toen bedacht de jonge centaur zich iets. "Oh, ik heet Deborah, mevrouw, Deborah Tirr." Dat was wel zo beleefd om te zeggen natuurlijk.

De vrouw vroeg of er eerst nog dringende vragen moesten worden afgehandeld. Het meisje schudde haar hoofd. Ze had wel dingen willen vragen, maar die konden wel wachten of die kon ze misschien tijdens het wandelen ter sprake brengen als de mevrouw dat niet erg zou vinden. "Ik wil u wel een rondleiding geven. Maar er zijn wel veel trappen hoor in het kasteel. Dus wilt u binnen of buiten wandelen?"

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
"Trappen zijn nu eenmaal de enige manier om van de ene verdieping naar de andere te komen," zei de centaur met een glimlach. "Niet alle rassen geven er de voorkeur aan om gelijkvloers te bouwen. Laten we maar in het kasteel beginnen en daarna naar buiten gaan om eens de benen te strekken."

Alaiz sloot het kantoor achter zich, fronste even toen de deur verdween. Dat moest anders. Ze zou eens informeren of die deur permanent zichtbaar gemaakt kon worden. Ze had geen onzichtbare deur nodig om niet gestoord te worden. Er waren ook wel andere mogelijkheden om dat duidelijk te maken. Niet open doen bijvoorbeeld.

"Goed, Deborah, ga me maar voor."
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
"U ging Gogdsdienst geven toch? Dan zal ik daar wel als eerste het lokaal van laten zien." Het was een weloverwogen keuze. De andere centaur wilde immers vast niet de plekken weten waar je het beste in je eentje kon zitten zonder op te vallen en dus kon Deborah maar beter de nuttige plekken gaan laten zien.

"Mag ik u iets vragen?", begon de kleine centaur toen. "Ik eh.. heb u een beetje gevolgd." Konk dat heel grizelig? "Ik eh.. u bent rechter geworden, hè. Is dat moeilijk?" Want iets doen met intelligentie en verstand en rechtvaardigheid, dat was wel iets wat het meisje aansprak en zeker nu een centaur haar was voorgegaan, een vrouwelijke centaur! Dan kon Deborah misschien ook wel zoiets in die richting worden.

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
"Prima, dan beginnen we daar. " Ze was benieuwd of het lokaal was ingericht of dat ze dat zelf nog moest doen. Nu ja meubilair zou er vermoedelijk wel zijn. En ruimte hopelijk.

De kleine centaur trok haar van de toekomst het verleden in. "Rechten? Het is precisiewerk. Je moet nauwkeurig zijn en doorzettingsvermogen hebben. Het is soms oersaai." Ze glimlachte." Gelukkig is de vooropleiding wat actiever.  Tenminste bij de IRMM. "
 Ze had het karakter niet om fulaki te worden, anders was ze nu wellicht kapitein der fulaki geweest misschien in plaats van schoolhoofd. En nu was ze te oud voor een carrière switch.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Alaiz Mel'nas Trezeguet »

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
Deborah stapte rustig door naar het lokaal. Het was ook in de witte toren. Dus niet zo heel ver weg. De trappen bleven het vervelendste, maar het was nu eenmaal noodzakelijk. Deborah kon immers niet teleporteren en dat was misschien ook wel wat aanstellerij voor gewoon wat trappen.

"Is het moeilijk om daar te komen voor ehm.. iemand zoals ik bijvoorbeeld?" Waarschijnlijk wel. Zij was vast niet stoer genoeg om rechter te zijn. En doorzetting? Dat klonk hetzelfde als dapper en dat was ze ook niet.

"Oh, we zijn er", meldde ze toen ze inmiddels ook bij het lokaal waren aangekomen. "We hadden eerst les van heer von Nook en toen van heer Carathin bij dit vak. U bent dan al de derde docent in een jaar." Dat was wel een beetje veel.

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
Alaiz schoot in de lach. "Lieve kind, ik ken je hooguit tien minuten, ik zou niet durven zeggen of je rechter zou kunnen worden. Over een jaar twee, als ik je beter ken, zal ik er meer over kunnen zeggen. Tot die tijd moet je gewoon je best doet op al je vakken. Hoge cijfers kunnen geen kwaad."

Wat een merkwaardig meisje was dit toch. Hoe moest ze nou antwoord geven op dat soort vragen?

Ze stapte het godsdienstlokaal binnen en keek even om zich heen. Dus Boduuan zelf had ook godsdienst gegeven. Wat een verrassing. Ze zag het al voor zich. Over Carathin had ze slechts vaag gehoord, maar ze was er nog niet aan toegekomen om de recente geschiedenis van Bumetrel te lezen.

"Hoe was Carathin?" vroeg ze. Verduidelijkend: "Als docent, als mentor? En mevrouw Negorid, heeft zij nog godsdienst gegeven?"
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #9] : 6 jaar geleden »
"Oh", klonk het wat benauwd. "Natuurlijk." Stom. Nu zei ze er maar verder niets meer over. Straks kwam ze nog als een onnozel wicht over en dat was natuurlijk niet de bedoeling.

Gelukkig waren ze nu bij het lokaal en kon Deborah over dingen vertellen die ze wat beter wist. Ze glimlachte.
"Ik vond heer Carathin heel aardig. Hij was een goede mentor en ik heb goede gesprekken met meneer gevoerd. Als leraar was hij vrij streng, maar dat zijn er wel meer." Dus dat was niet echt een bijzonder of schokkend fenomeen. "Ik vond de lessen wel interessant, maar ik vind geschiedenis ook leuk." Er waren genoeg leerlingen die het dus vast niet met haar eens waren.

"En nee, meneer von Nook was de eerste leraar voor Godsdienst die we hadden. Hij heeft het ingevoerd, geloof ik."[1] Het meisje haalde haar schouders verder op. "Waarin heeft u al les gegeven, vrouwe? Ook godsdienst?"
 1. Dat is wat ik me kan herinneren iig :P Dus mocht dat fout zijn, hou Debje niet verantwoordelijk.

« [Reactie #10] : 6 jaar geleden »
"Recht," antwoordde Alaiz, "bij de IRMM." Het was ongeveer voor driekwart de waarheid, ze had menig klerk opgeleid tot meer dan klerk. Ze kwamen haar altijd opzoeken als ze iets wilden weten. Officieel was het echter nooit geweest.

Ze was verwonderd over de manier waarop Deborah over Carathin sprak. Het was de eerste keer dat ze iets positiefs over hem hoorde. Maar goed, dit meisje leek haar al anders dan anderen. Veel pit leek er niet in te zitten. Tenminste als ze het vergeleek met hoe ze zelf was geweest op Deborahs leeftijd.. Ach, misschien was het een andere tijd.

"Zullen we verder? Ik zou de ziekenzaal graag zien." En daarna de grote zaal en de mentorengang. En dan de oefenterreinen, de stallen en de tuinen. Genoeg te bekijken.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #11] : 6 jaar geleden »
Deborah knikte. "Natuurlijk, vrouwe." Verder wist ze even niet meer zo goed wat ze moest zeggen. Ze durfde de vrouw nu ook weer niet alles te vragen. Dit was wel het schoolhoofd en dat was misschien wat onbeleefd. Dus naar de ziekenzaal maar. Dat was ook niet zo heel ver weg.

Even later kwamen ze bij de zaal aan, waar ze een vrolijke fee aantroffen die in het Fees liedjes aan het zingen was en ondertussen testjes aan het uitvoeren was aan een tafeltjes op wat bloedmonsters. Blijkbaar werd ze er erg vrolijk van. Toen keek de vrouw op en stokte het zingen en kwam juffrouw Kyna eens op haar gasten afgelopen.
"Goedemiddag! Wat kan ik voor u betekenen? Toch niet al ziek in uw eerste week, hoop ik, vrouwe Trezeguet?"

« [Reactie #12] : 6 jaar geleden »
"Niet dat ik weet, geneesvrouwe," zei Alaiz met een glimlach. "Hoewel ik wel eens gehoord heb dat je ziek wordt als een dokter zijn aandacht op je vestigt... of was het nou dat de dokter zijn aandacht op je vestigt als je ziek bent?"

Ze keek even rond. "Ik ben op doorreis. Deborah hier laat me het kasteel zien. Vreemd hoe je na zoveel jaren de weg nog in je voeten voelt, maar dat alles op ooghoogte zo is veranderd. Trouwens, ik zou u willen vragen om me de dossiers van het afgelopen jaar, nee de afgelopen twee jaar te laten brengen. Er is geen haast bij, ik zie dat u het druk heeft, maar ik wil me graag inlezen."

"Ik zal u niet langer storen. Onze reis gaat verder, naar buiten om precies te zijn." De mentoren kwamen later wel.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #13] : 6 jaar geleden »
Kyna kwetterde vrolijk verder. Ze leek haast wel een beetje op een fae op deze manier, behalve dat er bij haar wel echt woorden uit de mond kwamen in plaats van pure rinkelende geluidjes. "Oh, gelukkig maar, dat is fijn om te horen en natuurlijk. Ik zal zorgen dat u de dossiers kan inzien." Ze hield ze keurig bij. Dus dat moest geen al te grote problemen op gaan leveren. "Nou, dag dag en geniet van het weer." Het was nog wel koud en fris, maar droog en als je goed ingepakt was een heerlijke dag om buiten te lopen, aldus Kyna.

Deborah wachtte glimlachend af totdat de dokter en het schoolhoofd uitgepraat waren. "Dag mevrouw", groette ze de fee en daarna liepen ze naar de gang. Nog een trap af en dan konden ze eindelijk naar buiten. Buiten was niet erg zolang er niet gerend hoefde te worden. Het meisje was verder niet zo heel spraakzaak. Ze vond het al moeilijk wat te zeggen en omdat ze net het gevoel had gekregen een stomme vraag te hebben gesteld, was ze wat dat betreft nu een beetje dicht geslagen.

Eenmaal buiten keek ze een beetje rond. "Wat wil u als eerste zien?"


« [Reactie #14] : 6 jaar geleden »
Dat was een goede vraag. "De oefenterreinen," besloot Alaiz uiteindelijk. "Maar ik heb geen haast. Het is mooi weer en de lucht voelt heerlijk aan, vind je niet?" Ze hield wel van de vrieskou. Als je die inademde was het alsof het een schonere lucht was dan anders. Bovendien gaf de bevroren aarde een fijne ondergrond voor de hoeven.

"Hoeveel centaurs zijn er op Bumetrel, Deborah? Weet je dat ongeveer?" Ze had er nu een paar zien lopen, maar in haar herinnering waren er in Felitas' tijd veel meer geweest. Het kasteel leek er ook minder op ingericht. Of misschien waren er gewoon meer leerlingen, waardoor de gangen en de lokalen kleiner leken.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #15] : 6 jaar geleden »
Het meisje knikte. "Dat is die kant op." Ze wees de juiste richting op, waarna ze die kant ook op konden wandelen. "Wilt u straks ook naar de stallen? Dan kan ik u mijn hondje laten zien. Ze heet Bolo en woont daar. Alleen als u wilt hoor." Dat zou het meisje een leuke tussenstop vinden, maar ze wist niet hoe de oude centaur daarover dacht.

"Even denken. Mevrouw van geneeskunde, de kapitein, u, Julian, mijn zusje, de centaur uit jaar vijf van Heracor en ik. Dat is het geloof ik. Zes stuks dus." Dat was niet heel erg veel, maar al met al viel het best mee. Er waren minder gnomen of kabouters bijvoorbeeld en phaosfeeën zag je ook niet erg veel. Deborah was eigenlijk wel benieuwd waarvoor de vrouw dat wilde weten, maar de vraag kwam niet over haar lippen.