Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

De witte horde  (355 keer gelezen)

Speeldatum: 1 februari 1299 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
De wachters op de tinnen keken elkaar aan. De nachtelf, degene met de scherpste ogen hield zijn hand over zijn ogen om een teveel aan zon uit zijn ogen weg te houden.

"Wow," riep de deurwachter, "de grond trilt helemaal!" Terwijl een enorme witte vlek naderde vanuit het noordoosten, rende er iemand naar de kapitein van de wacht. "Er komt een enorme horde witte ... dingen deze kant op." En terwijl de wachter een rapport uitbracht van hij wist niet wat, klonk er in Hestürs hoofd: "Open de poort, kapitein Hestür." Een halve tel later klopte Haddewych op de deur van de zwarte toren. Een bijna perfecte knix later: "Vrouwe Trezeguet bereikt het kasteel over enkele minuten, vrouwe Luthés." Ze fronste even verward. "Denk ik."

Terwijl de wachters op de muren gespannen toekeken hoe de witte vlek naderde, zagen ze tot hun verbazing dat die kleiner en kleiner werd. "Witte centaurs," sprak de ene uit wat beiden zagen.

Witte centaurs in driehoeksformatie en op de punt een in het wit gehulde grijze centaur. De enige centaur die er werkelijk was.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
"Bedankt, Haddewych", zei Maida niet onvriendelijk. "Latijn spreken gaat je ook steeds beter af." Het waren nu nog de kleine zinnetjes en eenvoudiger woorden, maar dat kwam wel. Maida sprak nu zelf meestal in een mix van talen tegen het meisje, zodat ze het wel allemaal begreep, maar ook nog genoeg nieuwe woorden opstak.

De vrouw kleedde zich snel om in haar officiële uniform van het schoolhoofd en teleporteerde zich vervolgens naar het bordes van het kasteel. Lopen kon ook, maar het was zo slordig als ze straks te laat zou arriveren en volgens Haddewych kwam het witte schoolhoofd al erg snel aan. Ook werd aan alle leraren het bericht gezonden hun werkzaamheden te staken. Leerlingen hadden de rest van de dag vrijaf en mochten nu naar het grasveld komen om het nieuwe witte schoolhoofd te verwelkomen. De staf werd ook verwacht aanwezig te zijn.

Er was wat drukte bij de poort en gedreun vanuit de verte was hoorbaar, alsof er een op hol geslagen kudde paarden of koeien aan kwam rennen. Dat werd nog wat, een indrukwekkende aankomst, zoals Maida had gevraagd.

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
De kapitein opende de deur en hoorde het rapport van de wachter aan. Er werd geknikt en de man verdween naar zijn kamer om zijn beste uniform aan te doen, alleen het bovendeel tenminste. Daarna werd er naar de poort geteleporteerd. De kapitein zou op dit moment niet te laat komen. Hij stond op de juiste positie om het schoolhoofd te ontvangen.

De wachters hielden alle kinderen in bedwang terwijl Nillai communiceerde met de wachters op de tinnen en diegene die de poort moesten openen. Op het juiste moment ging de grote houten deuren open zodat de vrouw door kon rennen en haar aankomst kon maken.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Kijk aan, de timing was perfect.

Zodra Alaiz door de poort reed, verdwenen alle resten van de telepathie waar ze de afgelopen tijd mee rondgestrooid had. Er was maar één centaur die het terrein op draafde en dat was het nieuwe schoolhoofd.

Ze minderde vaart en ging over in een rustig lopen. De kapitein van de wacht kreeg een knikje, maar verder weinig aandacht. Het doel was het kasteel en de ontvangst die Maida Luthés haar ongetwijfeld bereiden zou.

Het kasteel leek uitgelopen om haar te begroeten. Een merkwaardige gevaarwording. Niet dat ze eraan twijfelde of ze verdiende die eer, het was meer dat er zo belachelijk veel verschillende myrofas leken te wonen op deze school. Merkwaardig interessant. Opnieuw voelde ze iets van zenuwen, maar het zou evengoed een soort opgewonden spanning kunnen zijn. Hier stond ze dan, Alaiz Mel'nas Trezeguet, wit schoolhoofd op Bumetrel.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Op een van de eerste rijen van de massa's aan leerlingen stond Faith. Het was haar oom die was vertrokken. Dus zij had er alle recht op om goed te kunnen zien door wie hij werd vervangen, vond ze. Plus was ze een torenhoofd plus was ze niet zo groot. Genoeg redenen dus om vooraan te willen staan en gelukkig deden daar maar weinig leerlingen moeilijk over. Alleen een dwerg vond dat ze zich aanstelde, maar daar stond ze nu dus naast en ze scheelde nauwelijks in lengte.

Tot de teleurstelling van Faith was het een centaur. Centaurs leken faunen nooit zo te mogen. Dus dat was wel echt heel wat anders na de vrolijke heer von Nook. De teleurstelling was waarschijnlijk ook wel zichtbaar, ook voor het nieuwe witte schoolhoofd, mocht haar blik toevallig vallen op een fauntje in een zee van blauw, groen en rood.

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
Eildrim had helemaal niet geweten dat er vandaag een nieuw schoolhoofd arriveerde! Anders had ze echt wel wat meer aan haar haren gedaan, mooi opgestoken bijvoorbeeld in plaats van eenvoudig ingevlochten en dan had ze haar uniform nog even extra schoon geborsteld en glad gestreken en haar nagels schoon gemaakt en gevijld. Maar nu kon dat allemaal niet. Het meisje ging dus maar niet al te ver vooraan staan, want ze wilde geen slechte eerste indruk maken, als de vrouw haar al zou zien.

Een andere luchtelfvriendin stelde nog aan Eildrim voor of ze niet vanaf een afstandje in de lucht wilde gaan hangen om zo de aankomst van bovenaf te zien zonder dat er anderen voor hun neus stonden, maar dat wees het pubermeisje resoluut af. Het was met het smoesje dat dat vast niet mocht, maar eigenlijk wilde ze gewoon niet opvallen. Niet met hoe ze er vandaag uitzag.

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
Deborah was verheugd over de aankomst. Een centaur! Het nieuwe schoolhoofd was een echte centaur! Een vrouwelijk was ze ook nog! En het was heel indrukwekkend zo hoe de vrouw in vol galop aankwam en majestueus tot stilstand kwam vlak in de buurt van vrouwe Luthès.

Met een blos op haar wangen applaudisseerde ze voor de vrouw. Andere leerlingen in haar buurt waren daarmee begonnen: met klappen en joelen. Deborah deed mee met het klappen, niet met het joelen. Stel dat iemand haar zou horen, dat was eng. Maar een lach had ze zeker wel op haar gezicht. Ze besloot voor zichzelf dat ze de komende dagen eens langs zou gaan, misschien vandaag nog, als ze het zou durven. Mevrouw Doubek was dan vast trots op haar.