Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Vereffening.  (893 keer gelezen)

Speeldatum: 29 januari 1299 (Midwinter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Geduldig had William gewacht. Twee jaren om precies te zijn. Hij was beter geworden, preciezer geworden, hij had zijn prooi bestudeerd en onderzocht en dit was het moment. De les van het derde leerjaar was net afgelopen, over vijf minuten zou een volgende klas arriveren. Dit was het moment. De leraar was in het lokaal.

William veranderde langzaam in attanna. Het duurde even, omdat hij zich erin dwong, maar hij had de maanfase, vannacht zou het volle maan zijn, aan zijn zijde. Ongeveer een halve minuut later stormde de weerwolf het lokaal in. Zijn neus en andere scherpe zintuigen vertelden hem precies waar zijn prooi was. Hij gromde naar de nachtelf en zette vrijwel meteen de aanval in. Hij wilde de prooi geen kans geven om na te denken.

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Ajith Mairtín was vrolijk. Ondanks drie lesuren merifellers nog wel. Hij was wakker geworden naast zijn vrouw, die hij nog steeds bewonderde. Zijn twee zonen lieten in alles zien dat ze echte Tenuri zouden worden. En vanavond...
Als het niet absoluut niets voor hem was geweest had hij een deuntje gefloten tijdens zijn inspectie van het lokaal.

En toen was hij niet meer alleen. Een lage grom was de enige waarschuwing dat er een weerwolf in attanna op hem afrende. Ajith keek - "Kijken, verdorie, ik zei kijken! Vertel ik jullie iets nieuws?" Vreemd dat een gedeelte van de vorige les nu opeens in zijn herinnering flitste - hij herkende de wolf niet.

Hij moest iets doen. Een weerwolf in attanna...
De nachtelf stond als versteend.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
De grootste fout die slechteriken in vertellingen altijd maakten, was dat ze te veel tijd namen. Tijd om hun doel te vertellen, tijd om te vertellen hoe hun voorbereiding is gegaan en hoe groot hun plan wel niet was. Tijd die hen de kop kostte, omdat in die tijd iemand anders de kans had om hen te stoppen of zelf het hoekje om te helpen. Tijd die William niet uit zijn klauwen zou laten glippen.

Met een grote sprong was de weerwolf bij zijn slachtoffer. Scherpe nagels fonkelden in het zonlicht en haalde uit naar het gezicht van de man en lieten bloederige sporen na. Daarna dook hij bovenop zijn slachtoffer. Hijgend hing de wolf boven Ajith. Warme druppels kwijl vielen op het gelaat van de man. Nu opende hij zijn bek. Klaar om te bijten en zo al het leven uit de nachtelf te happen.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
De grootste fout die slechterikken maakten was dat ze slechte dingen deden. Dingen die hun moeder niet had goedgekeurd. Had Ajith Mairtín niet een weerwolvendorp uitgemoord, dan had niemand hem een schurk gevonden. Dan was hij de gevierde, bereisde wetenschapper geweest die tot in Egypte toe was geweest om de magie te onderzoeken.

Nu echter was hij een crimineel die opgehangen, onthoofd of anderszins gestraft zou moeten worden. Nu was hij de Ajith Mairtín die zojuist nog plannen had gemaakt voor een romantische avond met zijn vrouw en die nu enkele seconden van zo'n nare toestand als de dood verwijderd was. Ongetwijfeld heel rechtvaardig, maar niet helemaal gepland.

Hij was helemaal geen onverdienstelijk magiër en ook zeker niet slecht met dolk en zwaard, maar het leek wel alsof hij verlamd was. Hij kon alleen met grote ogen in het gezicht van de weerwolf kijken. Ogen vol doodsangst.

De penetrante geur van vloeibare doodsangst vulde het vertrek.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Scherpe tanden verdwenen in het zachte vlees van de donkere elf. Kaken werden op elkaar geklemd, vlees werd uiteen gereten. De smaak van bloed vulde de bek van de weerwolf. Voor de zekerheid beet hij nog snel een paar keer ook aan de andere zijde van de hals.

Kijken of de man echt dood was, deed William niet. Zo was het voldoende. Hij had zijn wraak. Als hij het niet afmaakte, dan was dit niet het einde. Hij moest nu weg. Deze actie had amper tien seconde in beslag genomen. De weerwolf sprong overeind en rende naar het raam. Moeite om het open te doen, deed hij niet. Met grote kracht sprong de weerwolf door het raam.[1] Stukken scherp glas maakten sneeën in zijn huid, soms oppervlakkig, soms diep. De landing op de grond hing niet helemaal goed. Iets maakte een knappend geluid en een brandend gevoel door zijn been. Op drie poten rende de weerwolf zo snel mogelijk door. Over het terrein en daarna over de muur.
William wilde het bos invluchten. 
 1. (5) Winst bij hoger dan 7
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door William Novis Arcadian Burnley »

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
Ajith Mairtin was dood. Daar was hij absoluut van overtuigd. De waarheid lag daar niet eens zover uit de buurt trouwens. Maar zoals de geest het soms wint als het lichaam het bijltje erbij neer wil gooien, zo verzocht het lichaam Ajiths geest dringend om zich er even buiten te houden.

Terwijl bloed en leven in straf tempo het lichaam probeerden achter zich te laten, bleef zijn hart koppig doorpompen. Er was steeds minder te pompen dat wel, maar het lichaam geloofde er nog in.  Of het was Cerce die er nog niet zo van overtuigd was dat Mespotan niet vals gespeeld had door zich door Olki in de luren te laten leggen en die haar zoon een steuntje in de rug gaf. Wat overigens net zo goed valsspelen zou zijn,  waaruit maar weer blijkt dat vrouwen geen kaas hebben gegeten van logica of dat de wereld zelf niet logisch is.

Om kort te gaan, de nachtelf leefde nog en ondertussen draaide de wereld gewoon door en klonken de stemmen van een nieuwe lichting leerlingen en enkele docent al door de gang. Het vierde uur begon.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
"Aïïïïeee!" Klonk een gil. Het nachtelfje was nietsvermoedend en vrij vrolijk zijn leslokaal ingelopen. Straks zou ze les hebben van papa! Er was niets beters dan dat.

Maar op de vloer van het lokaal lag papa, en er was iets mis met zijn keel. Er was allemaal bloed! Overal! Het meisje draaide zich op haar hielen om en rende, zo hard als ze kon. Zo hard dat voor de verandering de meeste leerlingen opzij gingen, ondanks de leswisseling. Het had er misschien mee te maken dat ze hardop huilde, al had ze het zelf niet eens in de gaten.

Binnen een halve minuut was ze de heracorvleugel door, de toren door, en in de ziekenzaal. "Help! Help help!" Gilde ze, en het was best heel verstaanbaar ondanks de tranen. Misschien omdat ze het zo hard mogelijk gilde als ze kon - ze bleek aardige longen te hebben. "Hij is dood! Illusionisme! Zijn keel is helemaal weg!" Het was niet echt waar, maar wel waar ze bang voor was.

"Help help help mevrouw Kyna, help!"

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
Kyna was vrolijk zingend de ramen aan het zemen. Het was een karweitje waar ze altijd rustig van werd en ze vond het heerlijk om grondig en uitgebreid te doen. Het was rustig op de ziekenzaal en het was een tijdrovend klusje. Dus dat was heus niet erg als ze dat de schoonmakers onthield te doen. Dan hadden die arme drommels meer tijd over om de po's eens goed uit te schrobben en dat was veel belangrijker.

En toen kwam er een leerling de ziekenzaal opgestormd. Kyna vloog naar beneden en trok witjes weg bij de worden van het meisje. Ajith! Dat mocht niet gebeuren! Niet weer iemand die onder haar handen zou sterven en zeker niet Ajith! Haar beste vriend (en geheime crush)!

De dokter rende nu zelf ook door de ziekenzaal om snel al de benodigdheden en instrumenten te verzamelen, die ze kon dragen. "Liefje, ga jij eens snel Tetachan halen, goed? Wees maar een braaf meisje." Er klonk gezoem en weg was de arts. Ze was geteleporteerd naar het lokaal illusionisme. Ze jaagde snel wat leerlingen weg en snelde toen naar de man toe en boog over hem heen. Het was een pak van haar hart toen ze al snel zag dat hij nog leefde, maar hij was er ernstig aan toe. Terug teleporteren en hem dan nog proberen te behandelen was geen optie, dat zou teveel energie kosten. Dus Kyna ging hier aan de slag met of zonder publiek.

Met wilsmagie werd het bloeden zoveel mogelijk gestopt om daarna de verwondingen beetje bij beetje te laten sluiten en bij de moeilijkere plekken wat dicht te branden. De man was voornamelijk spier kwijt uit zijn hals en er was een ader geraakt. Aan de andere kant van zijn nek zat vooral een bijtwond, maar Vanas en Cerce en het hele zooitje aan goden had op zijn schouder gezeten, wat goden zij dank leek er niets heel ernstigs verder te zijn geraakt. De arts verbruikte ontzettend veel magie, maar het móest. Ze moest Ajith redden, ze moest hem genezen, ze moest hem in leven zien te houden. Met licht trillende vingers begon ze te hechten. Ze had weinig besef van tijd. De bijtgaten waren inmiddels genezen en verbonden. De grote wond, daar was het ergste bloeden al van gestopt.

Met een mesje sneed Kyna zijn kleding open en met iets wat nog het meest op een kaasschaaf leek[1], sneed ze wat huid weg van zijn bovenarm en dat legde ze op de wond. De arm werd ook verbonden en de genezingsmagie ging weer verder. Hopelijk zou Tetachan zo komen met drankjes die genezingsprocessen zouden versnellen en ook zorgden voor dat bloed beter in korsten veranderden en zou stoppen met vloeien. Nog wat magie werd er tegenaan gegooid. En toen werd het de dokter zwart voor de ogen. Ze had zichzelf uitgeput met magie.

Ajith en de dokter zijn beide wel buiten levensgevaar.
 1. een tegenwoordige.

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
Tetachan had maar zelden zoveel elixers bij zich. Gemiddeld had ze er zo'n twaalf. Zes van de sterkste elixers die ze kende, verborgen en illegaal, zes voor de lessen. Nu had ze er meer dan veertig. En hoewel ze normaliter niet hield van rennen, en wel uitkeek om te rennen met zoveel opgeslagen magie in uiterst breekbaar glas, nu rende ze zo hard ze kon.

Er was een klein meisje in haar kantoor gekomen, volledig over haar toeren. Ze had er niet veel moeite voor nodig gehad om de reden te ontdekken, noch om te bedenken wie het kind was: de ideale noodoppas voor Skári en Cerðolf.

Ze baande zich met onkarakteristieke ruwheid een weg door de leerlingen die zich bij de deur hadden opgehoopt, dook neer naast de arts en grabbelde een drankje tevoorschijn. Energie, energie, energie en snel. Het feetje kreeg het in haar mond gedruppeld, een korte massage van de keel moest voldoende zijn om haar te laten slikken. Ze had het vrouwtje nodig om te weten wat er nog moest gebeuren, wat er al gebeurd was. Welke aanwezige magie zou clashen met elixers.

Een snelle blik op Ajith deed haar besluiten dat een sterk hechtingsdrankje een goed begin was, hoe dan ook. Het werd voorzichtig in de wonden gedrupt, begon onmiddelijk zilveren vliesjes te vormen.

"Wat staan jullie daar?" Snauwde ze naar de leerlingen bij de deur. "Hoepel op. Haal de kapitein."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #9] : 6 jaar geleden »
Vatinaya trok net een sprintje naar haar les illusionisme omdat ze verwachtte te laat te komen. Rennen op de gang mocht dan wel niet, te laat komen was ook al niet geoorloofd. Hoe hadden ze het beter kunnen bedenken.

Terwijl ze zelf rende werd ze nog aan de kant gebeukt door een nog harder rennend iemand. In eerste instantie besteedde ze er niet al te veel aandacht aan. Het zou vast zo'n eerstejaars hollende Heracori zijn die zich belangrijk genoeg voelde om zelfs háár aan de kant te duwen. Tot haar grote verbazing viel het mee, of tegen. Want het was dé mevrouw Mocha die haar zojuist had aangeraakt. Als het een Heracori was geweest had ze misschien nog geprobeerd hem te tackelen, dat kon nooit kwaad.

Van deze gebeurtenis ging Vati alleen maar harder rennen, ze wilde zo snel mogelijk bij het lokaal zijn om te zien waarom mevrouw Mocha hun ineens les wilde gaan geven. Het was niet heel lastig meer om zich een weg te kunnen banen tussen wat andere leerlingen door omdat het pad al vrij was gemaakt door een zekere groene decaan. Haar decaan. Mevrouw Mocha. Die ene, de echte!

"Hallo mevrouw Mo-", probeerde Vatinaya haar mentor te begroeten, maar in plaats van dat ze een paar stappen naar binnen kon zetten om een knix te maken werd er naar haar toegesnauwd dat ze op moest hoepen en de kapitein moest gaan halen. Het kon natuurlijk niet anders of mevrouw Mocha had het tegen haar gezegd.

Dit was Vatinaya's kleine glorieuze momentje. Ze had helemaal alleen - met een stel anderen nog om haar heen, die ook vast de opdracht gehoord hadden - een opdracht van Mocha gekregen. Zo snel als ze kon draaide ze zich op haar hakken om en het laatste wat ze nog zag voordat ze richting de kapitein van de wacht stormde waren wat ledematen van haar illusionismedocent en de dokter.

Inmiddels was het vrije pad tussen de leerlingen door weer dichtgegroeid en om erdoorheen te komen moest ze iedereen aan de kant beuken. "Opdracht van Mocha! Opdracht van Mocha! Haast! Haast! Opdracht van Mocha!", riep ze om er sneller doorheen te kunnen komen. Af en toe waarschuwde ze iemand: "Pas op, ze is chagrijnig."

Niet veel later bereikte ze het kantoor van de kapitein van de wacht. Een haastige klop klonk er voordat ze eigenhandig de deur opentrok.[1] "Meneer, meneer, u moet komen van mevrouw Mocha", riep ze hem toe nadat ze een paar stappen het kantoortje was ingerend, "het is dringend, ze leek boos. Iets met Mairtín en de dokter geloof ik." Ze begon alweer terug te rennen maar bleef net buiten de deur kijken of de kapitein wel echt naar Mocha ging. Ze zou haar opdracht natuurlijk goed uitvoeren.
 1. Als die open is, anders trekt ze wel maar wacht ze op een 'binnen' en stormt dan alsnog binnen ofzo

« [Reactie #10] : 6 jaar geleden »
Nillai was net terug van zijn ronde door het kasteel, er waren vandaag weinig herrieschoppers die aangepakt moesten worden en anders liepen er nog andere wachters rond. Dat was ook de reden dat Nillai vandaag voor het einde van de wissel al terug was in zijn kantoor. Hij zat nog niet zo lang toen er een meisje binnen kwam stormen. Ze had geklopt, maar Nillai had nog geen tijd gehad om te roepen dat ze binnen mocht komen.

Er kwam een waterval aan woorden uit het meisje waarna ze weer naar buiten ging. Mocha boos, dringend, Mairtín en dokter. Een niet zo'n vreemde combinatie aan woorden, maar wel dusdanig alarmerend dat de kapitein meteen opstond en de groene leerlinge volgde.

"Waar is mevrouw Mocha?" De centaur was niet van plan om te gaan teleporteren, dat zou misschien teveel energie kosten die hij later nodig zou hebben. Hij zou het gewoon op een rennen zetten om zo snel mogelijk bij de goede plek te komen, waarschijnlijk was hij sneller dan het meisje als ze zei waar hij naartoe moest. Leerlingen in de gangen zouden wel voor hem aan de kant gaan.

« [Reactie #11] : 6 jaar geleden »
Gelukkig kwam de centaur kapitein snel overeind. Op een manier zoals ze paarden ook wel eens overeind had zien komen. Dit was echter niet zo'n verrassing want hij wás ook half een paard.

"Volgt u me maar, dit is mijn missie en ik zal u daarom de weg wijzen naar het illusionismelokaal. Want daar heb ik eigenlijk les van meneer Mairtín en daar is mevrouw Mocha ook, weet u", vertelde Vatinaya de man wat heigend.

Misschien zou Mocha wel trots op haar zijn als ze deze missie goed volbracht had. Wie weet zou haar leerlingendossier er wel dikker van worden met een positieve aantekening. En als ze dan helemaal mazzel had mocht ze vaker op missie voor Mocha.

Af en toe keek ze om zich heen of ze de kapitein nog ergens zag, als ze hem zou verliezen zou alles misgaan.

Toen ze alletwee in het lokaal waren aangekomen meldde Vati nog even trots dat ze missie had volbracht: "Mevrouw, kijk. Hier is hij. Goed hè?" Dan zou ze nu een complimentje willen horen als het even kon en was zij de komende week weer vrolijk.

« [Reactie #12] : 6 jaar geleden »
Met een schok werd Kyna wakker. Nog even voelde alles zwaar en sloom, maar al snel borrelde en bruiste haar lichaam van de energie en de activiteit. Ze knipperde met haar ogen en zag tot haar geluk dat het Tetachan was, die haar had gewekt.
"Oh, de goden zij gedankt!" Ze wierp een snelle blik op de patiënt en zag dat Tetachan hechtdrank had gebruikt, precies zoals Kyna had gehoopt wat ze mee zou nemen, toen ze Silke erop uit had gestuurd.

"Ik heb kapotte aderen gedicht, bloeden gestopt, wat huid over gebracht om het grote kapotte deel beter te laten helen, de kleinere plekken verbonden en schoongemaakt en bij alles voornamelijk wilsmagie gebruikt. Ik hoopte dat je drankjes bij je had voor versnelde genezing, want die passen perfect bij de behandeling, die ik hem al heb gegeven." De dokter sprak snel en zacht. Niet iedereen hoefde het te horen en het ging erom dat ze nu snel samen konden werken om de man te redden. "Het zijn bijtwonden." De fee voegde dat er nog zachter aan toe. "Waarschijnlijk van een grote hond.. of een wolf." En aangezien Plato zo'n beetje de grootste hond was die er hier rondliep... dan begreep Tetachan vast ook wel wat er waarschijnlijk was gebeurd.

« [Reactie #13] : 6 jaar geleden »
De centaur volgde het meisje naar het illusionisme lokaal. Hij liep een beetje voor het meisje uit, iets wat niet zo gek was met een paar extra benen. Nillai mompelde iets als teken dat hij het meisje gehoord had toen ze verder vertelde. Het was niet echt te merken wat hij ervan vond dat ze les had en wat ze nog allemaal zei. Daar was de man niet mee bezig.

"Vrouwe Mocha, u had om mijn komst gevraagd?" vroeg de kapitein toen hij richting de mentrix stapte. Zijn blik was gericht op het lichaam van de nachtelf.
"Wat kan ik voor u betekenen?" Hij keek van de vrouw naar de arts en terug naar het lichaam. Wat hier gebeurt was, wist hij niet. Daarvoor had hij de expertise van de arts voor nodig.

« [Reactie #14] : 6 jaar geleden »
"Mooi." Met die magie was een boel te combineren. "Ik heb je wakker gemaakt. Je energie raakt snel op." Zei ze, terwijl ze een volgend flesje pakte en de inhoud voorzichtig over de diepste wonden druppelde. Het trok weg, diep in de hals. Niet alle genezende werkingen waren direct zichtbaar. Dit zou eventueel aanwezige gifstoffen grotendeels doden. De kans was klein dat de weerwolf zoiets had gebruikt, maar ook het speeksel van een wolf zelf was bijna giftig door zijn magische uitwerkingen. Heel zelden sloeg de weerwolftransformatie toch deels aan bij een myrofas[1]

"Er zijn nog twee drankjes die je kunt gebruiken om wakker te blijven. Neem deze twee, achter elkaar, zodra je moe begint te worden. Maar beiden zijn ze over twee, drie uur wel uitgewerkt. Zorg ervoor dat je dan in een bed ligt."

Een volgende drankje volgde de hecht- en de ontsmettingsdrank. Het zou het bloeden voorzichtig stelpen. Niet te snel, het moest geen bloedklonters veroorzaken in zijn bloedbaan, maar mooie korsten aan de oppervlakte.

Ze keek op van een vrolijk meisje, en knikte naar de kapitein. "Mijn man is aangevallen door een weerwolf. Vind hem."
 1. Indy, bijvoorbeeld.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #15] : 6 jaar geleden »
"Met zoveel magie in en om zijn lichaam wil ik teleporteren niet riskeren. We kunnen hem samen wel naar de ziekenzaal laten brengen." Kyna keek nu ook naar het vrolijke meisje. "Wil jij eens twee sterke wachters gaan zoeken en ze een draagbaar uit de ziekenzaal laten halen. Daarna moeten ze hierheen komen. En snel een beetje, goed?" Het was belangrijk. Dus hopelijk was het meisje een beetje vlug met haar voeten.

De dokter deed de twee energiedrankjes in haar buidel en assisteerde Tetachan waar nodig en gebruikte nog wat van haar eigen energie om met wilsmagie de genezing van het lichaam aan te sturen. "Uw man is nu redelijk stabiel, vrouw Mocha", zei Kyna ernstig. Er kon nog genoeg misgaan aan complicaties en de komende uren waren cruciaal, maar op dit moment was het doodbloeden gestopt en leek het lichaam niet in shock te zijn. "Hij heeft een sterk hart."

« [Reactie #16] : 6 jaar geleden »
Wat gemeen. Nu had ze zo goed gedaan wat Mocha vroeg en kreeg ze er niet eens een complimentje voor. Ondertussen kwam ook al de dokter met een opdracht. "Ja, mevrouw, ik zal het doen", waren de woorden die Vatinaya sprak voordat ze als een gestoorde gek het lokaal weer uit stoof. Blindelings duwde ze nog wat leerlingen aan de kant, dit keer viel er niet veel te waarschuwen.
Ze rende, als een heracori, bah.

Ze wist eigenlijk niet waar ze heen moest. Misschien wel naar de poort, maar dat was nog zo ver. Ze was al een paar keer onder het rennen plotseling omgedraaid omdat ze totaal de verkeerde richting op rende. En dat terwijl ze niet eens wist welke richting de goede was.

Na een inwendige strijd van 'wat te doen' had ze besloten maar te gaan roepen. Ja, dat was vast het beste idee. Wachters hadden vaak de neiging overal en nergens op te duiken, dus zouden ze haar ook overal en nergens moeten kunnen horen. "Wachters! Wachters! Kom eens hier!", begon het luchtelfje te roepen naar de mannen alsof ze haar honden waren, "Waaaaachters!"

Onder het roepen - ze kreeg er toch wel een zere keel van - bleef ze nadenken waar de wachters uit zouden kunnen hangen. Het was een opdracht... van de dokter. Maar ook vast wel van Mocha, dus moest ze extra goed haar best doen. Misschien kon ze dan alsnog een complimentje krijgen.

Haar zoektocht strandde bij de wachterskantine. Zonder een moment te aarzelen rende ze naar binnen, bij de kapitein had ze nog geklopt, maar dat hoorde erbij.
"Hallo?! Jullie moeten heel snel - van de dokter en Mocha - naar de ziekenzaal. Nu!", schreeuwde Vatinaya, die nog in haar schreeuw-modus stond, terwijl ze nogal zenuwachtige bewegingen maakte, "Daarna moeten jullie naar het illusionismelokaal. Daar is-", ze moest even ademhalen, "Mairtín."

Wat was dit machtig, ze kon iedereen zomaar commanderen. Zou het ook werken zónder dat ze een opdracht van iemand had gekregen? "Jullie moeten héél snel naar het zwarte schoolhoofd, mevrouw Mocha vroeg me dit te vertellen." Há, dat was minstens het proberen waard.

« [Reactie #17] : 6 jaar geleden »
De kapitein luisterde naar de opdracht die Tetachan hem gaf. Hij was zeer duidelijk en begrijpelijk, maar erg abstract. Vind, op deze gehele school, precies de weerwolf die heer Mairtín gebeten heeft. Dat was een klus die de kapitein niet zomaar in een paar uurtjes opgelost. Daar moest hij eerst eens over nadenken wat nu de beste aanpak was. Rustig liep de man het lokaal weer uit. Ook het meisje kreeg een opdracht, iets over een draagbaar en sterke wachters, ze rende als een gek weer door de gangen, voor deze ene keer zou ze geen straf krijgen voor die actie.

De kapitein liep door het gebouw. Zijn gedachten werkte op volle toeren. Het eerste wat hij ging doen, was de wachters die afgelopen uur buiten waren vragen of ze wat gezien hebben. Hij ging op weg naar de wachterskantine. Daar zag hij het elfje weer, zij had haar opdracht dus volbracht.
"Je kunt terug aan je studie," zei de kapitein tegen het meisje. Ze was nu even niet meer nodig en zeker niet in de wachterskantine. Toen ze weg was[1] sprak de kapitein tegen zijn wachters.
"Heren, degene die het afgelopen uur buiten of bij de poort wachtdienst hebben gehad, hier, melden!"
 1. Ik neem aan dat ze gaat, het is een bevel van de kapitien. Zo niet, staat ze er gewoon nog

« [Reactie #18] : 6 jaar geleden »
Elik wandelde juist de kantine binnen, toen een opgewonden standje van een leerling langs hem heen stoof en orders begon uit te delen. Het was dat de woorden Mocha en ziekenzaal vielen , anders had Elik lang zo snel niet gereageerd. Misschien wel helemaal niet gereageerd. Nu maakte hij rechtsomkeert, een collega meetrekkend.
Ze trokken een spurtje naar de ziekenzaal zoals de bedoeling was.  Hoewel de leerling het niet had gezegd, vermoedde het tweetal dat er een draagbaar moest komen. Wachters waren nu eenmaal altijd de sjaak als er getild moest worden.
Enkele minuten later kwamen Elik en co in looppas binnen in het lokaal. De nachtelf schrok van wat hij aantrof.  Het gezicht van de arts en zelfs van Mocha sprak boekdelen. Hij had willen vragen wat de bedoeling was, maar hield het nu maar op een vragende blik.
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Elik Pillao »

« [Reactie #19] : 6 jaar geleden »
Met de hulp van de twee wachters, Tetachan en Kyna werd Ajith naar de ziekenzaal gebracht. De dokter voelde zich weer moe worden en goot beide energiedrankjes achter elkaar haar mond in.

Op de ziekenzaal zelf waren wat meer mogelijkheden. Kyna had wat meer materialen tot haar beschikking en meer verbanden en andere zaken. de nachtelf werd dus nog een keer nagelopen en geholpen en verbonden en behandeld. "Ik vrees dat hij wel vier lelijke littekens overhoudt aan de krassen in zijn gezicht." Er was weinig wat ze daar echt aan kon doen, behalve de huid soepel houden en hopen dat het zo goed mogelijk genas. "En verder.. de komende uren zal hij zeker overleven." Hij leek stabiel te zijn en het lag er nu allemaal aan hoe goed zijn lichaam de genezing oppakte en aankon. "

"Ik ga even slapen." De tweede controle had aardig wat tijd gevergd en de dokter was aan het einde van haar Latijn. Ze koos een bed een paar meter naast dat van Ajith, zodat men haar meteen kon roepen als er wat was. Al zou ze de komende uren waarschijnlijk in een diepe droomloze slaap verkeren.

« [Reactie #20] : 6 jaar geleden »
Er zat zout op zijn lippen. Grof zeezout. En niet alleen op zijn lippen. De zeewind striemde zijn gezicht en sloeg hem om de oren met zand en zout en water. De geur van de zee was overweldigend, net als het gebulder van de golven tegen de uitlopers van de fjord.
Hij was niet alleen. Naast hem stond een oude vrouw, haar haren spierwit, net als het vlechtje dat ze nooit had afgeschaft. De lijnen in haar gezicht waren hard, gegroefd door de jaren. Ze stond daar, fier rechtop, te genieten van het uitzicht en tegelijk was het een uitdaging. Er was niemand trotser, koppiger dan Tetachan.
Zijn botten deden pijn. Hij was stram geworden, alle zalven van Tetachan ten spijt. Zijn gezicht vertoonde dezelfde groeven. Ook zijn haar was spierwit geworden, zijn handen vlekkerig.

De zee verdween. Het fjord, de zilte lucht. Muren verschenen, vormden de omheining van een kleine kamer. Er stond een bed, een bureau, een stoel en een boekenkast. En daarmee was de ruimte gevuld. Aan de muur hing een stuk hout, erop twee schilden geschilderd, een beetje vervaagd. Kleine portretten hingen ernaast. Twee volwassen vrouwen, twee volwassen mannen. Tetachan schreef aan het bureau, terwijl hij op het bed zat met een beker wijn.

Olki grijnsde. "Je onderschat me, Cerce, zoals altijd. Je denkt dat ik handel zoals jij zou handelen, logisch, volgens een motief dat je een bepaalde kant opstuurt. Je vergeet dat ik Olki ben. Alleen het weer aan de Noordzeekusten is wispelturiger. Je dacht dat je me genoeg gepaaid had. Je dacht dat je me onder controle had."
De godheid wierp nonchalant een houten pionnetje omhoog en ving het weer op. En nog eens. En nog eens. Plotseling liet hij het voorwerp vallen. "Hij is van mij Cerce. Mespotan heeft hem aan mij overgedragen." Olki grijnsde opnieuw en begon toen te lachen. Een lach die Bumetrel vulde, Mircam, Europa, de aarde, het heelal, doordringend en maniakaal.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #21] : 6 jaar geleden »
Daar stonden ze dan: twee wachters en een merifelmentor. Elik had nu pas echt de gelegenheid om te bekijken hoe de man van zijn meesteres erbij lag. Nogal ernstig. En Tetachan Mocha zag eruit alsof ze werkelijk een keer geen hulp af zou slaan.

"Ga jij het lokaal afsluiten en bewaken totdat de kapitein hem kan onderzoeken. Misschien hangt er nog een geur of zijn er nog sporen," zei Elik tegen zijn collega. Die knikte begrijpend en haastte zich weg. Het was niet handig als er allemaal nieuwsgierige lieden het lokaal betraden immers.

"Vrouwe Mocha, zal ik naar uw vertrekken gaan voor de jongens?" stelde Elik voorzichtig voor. Tot zijn verbazing stemde de vrouw snel toe. Ze zag er bezorgd uit. De nachtelfwachter ging er snel vandoor en liet zijn meesteres achter.

« [Reactie #22] : 6 jaar geleden »
Er kwamen al snel een stel wachters naar hem toe. Eentje had een schim over de muur zien gaan, maar het was niet duidelijk wie het was geweest. Wel werd er bevestigd dat het om een weerwolf ging, zoals de  merifel mentor al had gezegd. De kapitein ging met deze informatie terug naar het lokaal, dat een wachter netjes bewaakte. Elik was al weg, dat was pech, maar waarschijnlijk had Tetachan hem een opdracht gegeven. Dat leek de kapitein niet meer dan logisch.

De plaats delict werd onderzocht. Helaas kon Nillai niks vinden. Zijn eerste plan van aanpak was dus mislukt, maar het had wel informatie opgeleverd. De weerwolf was dus over de muur gegaan, dat betekende dus dat hij hier niet meer was. Er was dus ergens een afdeling en jaar dat een leerling miste, een weerwolf om precies te zijn. Daar kon de man wat mee. Hij liep het lokaal weer uit en beval een wachter ervoor te zorgen dat het lokaal weer schoon werd. Alle nieuwsgierige leerlingen stuurde hij weg en voor diegene die niet luisterde was er een hele week strafwerk, 's ochtends om 5 uur in de keukens en 's avonds na het avondeten bij de schoonmaakploeg.