Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Onverklaarbaar, merkwaardig merkwaardig  (446 keer gelezen)

Speeldatum: 27 januari 1299 (Midwinter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Ze was zenuwachtig! Alaiz stond midden op de trap stil, verbaasd. Wat een merkwaardigheid. Het was minimaal dertig jaar geleden dat haar buik zich samenkneep zoals hij dat nu deed. Toen had ze een moeilijke zaak moeten voorzitten en ze had er van wakker gelegen. Nu had ze dan weliswaar niet wakker gelegen, de knoop in haar buik was dezelfde. Wat vreemd. Ze kende de vrouw met wie ze zou spreken, de vrouw had zelfs voorgesteld dat ze solliciteerde voor deze functie.

De centaur schudde haar hoofd. Bakvis!, schold ze zichzelf glimlachend uit. Ze kwam boven, veegde haar handen af aan haar jurk en klopte aan. Wacht.. waarom veegde ze haar handen af? Dat was niet zoals het hoorde. En zo te voelen had het verrassend weinig effect. Klamme handen? Bij Ikatur, ze had het wel te pakken! En dat terwijl ze een week geleden nog niet eens bedacht dat ze dit ging doen. Nooit opgekomen!
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

Maida opende de deur. "Komt u toch binnen, vrouwe Trezeguet, ik verwachtte u al. U heeft een goede reis gehad, hoop ik." Het kantoor was er op ingericht. Ditmaal geen gesprek in het zitgedeelte, maar bij het kantoorgedeelte, bij het bureau. Er lag een deken op de plek waar anders een stoel had gestaan. Op goede voet staan met deze centaur had zeker ook op de lange termijn zo zijn voordelen.

"Ik was aangenaam verrast toen ik uw brief per hop ontving, vrouwe. Het doet me deugd dat u toch wilt gaan solliciteren voor deze functie." Maida nam plaats achter haar bureau en pakte de brief en het perkament waar de ervaringen opstonden erbij. "U schrijft interessante zaken in uw brief, maar er staat ook bij dat u het mondeling wilt toelichten. Dus ik laat u eerst aan het woord en eens zien hoeveel vragen ik dan nog over hou. Als u het ermee eens bent?"

"Een klein oponthoud bij een oversteekplaats daargelaten, was de reis uitstekend, dank u," antwoordde vrouwe Trezeguet beleefd. Het was onbestaanbaar dat men háár tol zou laten betalen om een brug over te steken. Het idee! Gelukkig had ze de man in tien minuten zo bang gemaakt voor de IRMM dat ze daarna zo over kon steken.

"Ik ben blij dat u mijn hop in goede orde hebt ontvangen." De centaur glimlachte even. "Tja, wat zal ik eraan toelichten. Ik vermoed zo dat er redelijk duidelijk in opgesomd staat waarom ik hier zou willen werken."

Het was even stil terwijl Alaiz nadacht. Eerlijk gezegd had ze niet verwacht dat de vrouw het "mondeling toelichten" letterlijk zou nemen.

"Toen ik hier verleden week was, wist ik niet dat er een vacature was. En toen u voorstelde dat ik er misschien op zou kunnen reageren was ik verrast. Ik heb de tijd gehad om erover te denken. Het lijkt me een bijzondere uitdaging. Ik heb niet de illusie dat het een makkelijke baan is, maar dat is mijn huidige baan ook niet. U weet dat zelf ook. Misschien blijkt na enkele weken dat het helemaal niets is voor iemand als ik, maar het idee om hier dagelijks te zijn en vorm te geven aan deze school spreekt me bijzonder aan."

De centaur slaakte een zucht. "Ik geloof niet dat ik er goed in ben mezelf te verkopen. Misschien ben ik te eerlijk. Beroepsdeformatie heet dat geloof ik." Ze aarzelde. "En... ik wil niet dat het een verkeerde indruk wekt dat ik dit zeg, maar toen ik vorige week uw gast was, is me dat goed bevallen. De relatie tussen dag- en wezens verloopt vaker moeizaam dan makkelijk. Bij u heb ik me echter op mijn gemak gevoeld en welkom. Dat biedt in mijn optiek een goede basis voor een werkzame werkrelatie."

O, Ikatur, wat was dit vreselijk. Had ze nu allemaal verkeerde dingen gezegd? Hoe moest je in vredesnaam solliciteren bij een nachtwezen?
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

Maida liet voorlopig weinig denken van wat ze dacht. Een potentieel toekomstig schoolhoofd geruststellen, stond niet in haar agenda. De vrouw moest stevig op haar hoeven staan voor deze baan. Ze had een ondefinieerbare glimlach op haar gelaat, terwijl ze luisterde naar de woorden van vrouwe Trezeguet.

"Hmhmm. Wat denkt u verder toe te voegen aan de school? Wat voor positieve invloeden denkt u te kunnen hebben op het systeem en de leerlingen?" Een nieuw schoolhoofd betekende immers vernieuwing, maar dat moest uiteraard wel een duidelijke meerwaarde hebben.

"En wat zijn wellicht uw minder sterke kanten? Op welke vlakken verwacht u dat ik u meer zal moeten aansturen of aanvullen?" Want dat de twee veel zouden moeten samen werken, daar was geen twijfel over mogelijk.

Ah, nu kwamen ze op objectiever terrein. Met iets meer zekerheid antwoordde de centaur op de vragen van haar ondervrager:

"Ik ben vooraleerst van plan om de regels strenger toe te passen. Met name het personeel kan een strengere hand gebruiken, als mijn observaties correct zijn.
Bovendien wil ik al het personeel laten natrekken. Nog meer onaangename verrassingen kan deze school niet gebruiken. De reputatie van Bumetrel is nog steeds goed, maar vroeger was hij beter. Ik denk niet dat het goed is als ouders de indruk krijgen dat op deze school iedereen maar aangenomen wordt, moordenaars incluis.

Ik wil regelmatig overleg voeren met de decanen en de leerlingdossiers inzien om de kwaliteit van het onderwijs te waarborgen. Ik zal steekproefsgewijs lessen bijwonen als ik dat noodzakelijk acht.

Ik ben van plan zeker de eerste tijd veel tijd buiten kantoor door te brengen om kennis te maken met de leerlingen en al het personeel. Ik wil dat duidelijk is dat ik aanspreekbaar ben als er zaken besproken moeten worden.

Een van mijn zwakke punten is dat ik geen onderwijservaring heb. Ik heb begrepen dat deze functie gepaard gaat met doceren in een vak. Natuurlijk ben ik daartoe bereid, maar ik sluit niet uit dat ik hierbij hulp kan gebruiken. "
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

"Dat zijn goede punten, waar ik het zeker in kan vinden." En met gebundelde krachten kon dat een stuk intensiever en volledig en konden de leraren zich niet achter het ene dan wel het andere schoolhoofd verschuilen. Er zou een frisse wind door de school gaan waaien en ieder die niet voldeed, zou mogen vertrekken.

"De functie kan gepaard gaan met het doceren van een vak inderdaad. Graag zie ik dat u het vak filosofie of godsdienst zou geven. Ikzelf doceer op dit moment geen vak, maar ik overweeg ook een vak te geven of af en toe in te vallen bij een les in plaats van de docent." De laatste tijd was er gewoon geen gelegenheid geweest ook om een vak te doceren. De school was aan teveel veranderingen en vernieuwingen onderhevig geweest, waardoor het prettig was dat er een schoolhoofd was dat zich volledig op de taken binnen de school richtte in plaats van ook nog op het lesgeven. "Heeft u een voorkeur voor een van deze vakken?"

Hmm, filosofie of godsdienst. Het sprak haar allebei niet erg aan, maar ze vermoedde dat ze bij filosofie de grootste kans had om te diep in de stof te duiken. En om de lessen te veel naar het ethische vlak te trekken. Dan moest het maar godsdienst worden.

Dat was dan ook de keuze die ze uitsprak. "Ik neem aan dat er een overzicht is van de lesstof bij godsdienst?," vroeg ze voor de zekerheid. Het zou nog wat worden als ze de inhoud van de lessen helemaal zelf moest vormgeven. Nu ja, desnoods stuurde ze bericht naar Boduuan von Nook. Hem kennende had hij wel ideeën voor het godsdienstonderwijs.

Haar overwegingen en ambities leken in goede aarde te vallen bij de ander. Een goed teken hoopte ze.
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

Maida knikte. "Als het goed is, dan ligt er in de witte toren nog een overzicht en een dossier met aantekeningen over het vak. Papieren over het vak die eerst bij de voormalige blauwe decaan lagen, heb ik ook daar laten neerleggen." Ook de informatie over filosofie lag in de witte toren, mocht het nieuwe potentiele schoolhoofd daarvoor hebben gekozen.

"Ik denk dat ik zo voorlopig wel genoeg weet. Door uw voorgaande bezoek heb ik al een redelijke impressie van uw persoonlijkheid en ook uw achtergrond is mij bekend." De vrouw had ook ervaring genoeg om een instituut te leiden. Alleen het lesgeven was een vraagteken.

"Dan wil ik nu het gesprek afronden, tenzij u nog vragen heeft?" De phaosfee keek de vrouw bedenkelijk aan.

"Nee, vrouwe Luthés, ik heb geen vragen meer. Bedankt voor het gesprek," antwoordde Alaiz Trezeguet formeel en ze nam afscheid van de phaosfee met een beleefde hoofdbuiging.

Terwijl ze de trap afliep merkte ze dat de knoop uit haar maag verdwenen was. Het gesprek was achter de rug. Nu was het wachten op de uitspraak, het vonnis. Ze grijnsde bij die gedachte.

Haar werkzaamheden bij de IRMM zouden overmorgen officieel ten einde lopen. Alles was opgeruimd. Ze zou die informatie nog ongeveer drie dagen geheim kunnen houden voor haar broer in de tempel en dan was het nog twee dagen voordat haar vader het ook wist. Hopelijk had Maida Luthés tegen die tijd een besluit genomen, anders zat ze thuis totdat er een man gevonden was. En wie wilde er nou een vrouw die al bijna op de leeftijd gekomen was dat ze geen kinderen meer kon baren?
Ze had dan wel veel weg van een paard, maar ze was koppig als een ezel. (Alictor Trezeguet)

Twee dagen later kwam het verlossende antwoord per koerier. Niet per hop, maar met een officiële boodschapper. Het was een jonge knul, duidelijk zenuwachtig omdat hij zo'n belangrijke taak had gekregen. De boodschap luidde als volgt: Vrouwe Trezeguet was officieel aangenomen als wit schoolhoofd. De vrouw mocht per direct beginnen. Een magisch contract was bijgevoegd, wat haar alle rechten zou geven die ze nodig had. De jongen overhandigde het pakket met papieren zo statig mogelijk, waarna hij vertrok.

Als laatst, op een extra bijgevoegd perkament, werd nog de opmerking gemaakt, dat er natuurlijk een aankomst werd verwacht om niet te vergeten.