Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een brief van thuis  (305 keer gelezen)

Speeldatum: 14 januari 1299 (Midwinter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Animosa kwam binnenin de hoppenvleugel. Ze had een brief bij zich voor haar familie. Het was een antwoord op een brief die zij had binnen gekregen waarin stond dat haar grootmoeder ziek was geworden, en een van haar zusjes ook misschien binnenkort naar de school zou komen. Maar ze hadden het geld nog niet. Dus had ze een brief terug geschreven waarin ze had geschreven over haar ervaringen het eerste jaar, beterschapswensen aan haar grootmoeder en advies aan haar zusje. Ze las de brief nog eens globaal over en keek toen rond, zoekend naar de hop waarmee ze de brief van haar familie had ontvangen.
Er is geen pad naar Geluk. Geluk is het pad.

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Shellymhai had Solas al een tijdje niet meer gezien. Het was natuurlijk vakantie geweest, dat had ook al tijd 'gekost'. Eigenlijk wilde ze hem wel weer een keer zien, gewoon, als vrienden. Misschien had ze de vorige keer wel iets verkeerds gezegd, toch leek dat haar niet zo logisch. Vandaar dat ze maar een rondje door het kasteel was gaan lopen, misschien dat ze hem op die manier tegen het lijf zou lopen. Heel toevallig, totaal zonder opzet.

Ze was al in de grote zaal, de bibliotheek, het danszaaltje en op het grasveld geweest. Nergens had ze de mannelijke elf echter gezien. Nu was het de beurt aan de hoppenvleugel. Je wist maar nooit wanneer een myrofas een hop aan zijn familie, of misschien wel verre liefde wilde versturen. Dat laatste zou trouwens wel heel stom zijn. Misschien had hij op vakantie wel iemand gevonden op wie hij verliefd was geworden, dan mocht hij vast geen vrienden meer zijn met een ander meisje. Zou het daarom zijn dat ze hem al een tijd niet meer gezien had? Dit moet je niet denken, hij is speciaal, jij bent speciaal, dan zijn jullie vast nog wel vrienden, ga nu maar weer verder zoeken, je lijkt hem toch al niet te vinden, sprak ze zichzelf toe in haar hoofd, deels hopeloos.

Het verbaasde haar niet dat hij ook niet in de hoppenvleugel was, er was wel een ander meisje. Een meisje van heracor, te zien aan het gewaad. Misschien had ze haar wel eens gezien, vorig jaar, bij algemene vakken, maar hoe goed ze ook nadacht, ze kon zich niets van een dergelijk meisje herinneren van vorig jaar. Er waren ook zoveel leerlingen.

"Hoi", begon Shelly wat aarzelend tegen de andere rooderd te praten, eigenlijk wist ze niet wat ze verder tegen de ander zou moeten zeggen, "je zit ook in Heracor, zo te zien?" Het was geen vraag, toch stelde ze hem zo, anders zou het zo bot klinken.
Het was nog wel even wennen dat ze geen socophonner meer was. Niet dat dat vervelend was. Nu was ze mooi rood, de kleur die ze altijd al had willen zijn op deze school. Ze droeg deze kleding dan ook zoveel mogelijk en met trots.

Heracor, de trots van Bumetrel.

[1]
 1. Sorry, prut post

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
Een meisje kwam de hoppenvleugel binnen. Het was een landelf die ook bij Heracor zat. Ze begroette Animosa en vroeg of zij ook op Heracor zat. "Hoi, ja ik ook, ja" antwoordde ze. Het meisje had heel lang haar, het leek zelf blauwig, en ze zag er niet uit alsof ze een brief verwachtte of wilde versturen, en ze aarzelde een beetje. "Dus, hoe heet je?" vroeg Animosa aan het meisje. Om te vragen wat ze hier deed zou nogal bot overkomen, dus een kennismaking vooraf leek haar logisch. "Mijn naam is Animosa, ik kom uit Hazdor."

Animosa ging even zitten om de brief over te lezen, ze streepte nog wat dingen door en schreef er iets bij. Bovendien las ze de brief die ze had gekregen nog eens over. Grootmoeder ziek. Haar oma... Zou het ernstig zijn? Ze was al wel vrij oud, zeker voor een phaosfee. Wat als ze zou sterven? Dan zou ze toch wel naar huis mogen gaan, verlof van school krijgen of zoiets? Ach, zo ver zou het heus nog niet zijn. Ze schreef nog een ps onderaan haar brief, waarmee ze vroeg hoe het met haar grootmoeder was en of het ernstig was.

Haar zusje, Elfijra, zou binnenkort kunnen komen. Nou, fijn. Ze hoopte maar dat Elfi niet ook naar Heracor zou komen, maar lekker ver weg bleef op een andere afdeling. Of dat ze pas naar de school zou komen als Animosa al weg was. Maar dat was onwaarschijnlijk. In ieder geval had ze ook voor haar een klein stukje geschreven over hoe het het eerste jaar is.

Animosa keek nog eens rond, en zag de hop toen. Ze riep hem, en gaf hem de brief. Ze fluisterde hem in waar de brief heen moest, en daar ging hij. Daarna draaide ze zich om naar het landelfje dat zojuist was binnengekomen, en wachtte op antwoord.
Er is geen pad naar Geluk. Geluk is het pad.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Het leek een vriendelijk meisje, ondanks dat het een phaosfee was. Niet dat Shellymhai perse racistisch was, maar je wist het maar nooit met bepaalde myrofas. Ook zij nam de ander goed in zich op, zodat ze het meisje een volgende keer wel zou kunnen herkennen. Het meisje had lang zwart haar, net als zijzelf, maar er ontbrak een mooie blauwe glans. Om deze observatie te kunnen maken moest Shelly haar hoofd iets omhoog richten. Er was een lengteverschil, maar dat had je eigenlijk altijd wel op deze school, met al die verschillende rassen.

"Ik ben Shellymhai, ik kom uit Yndiha, een land hier ver vandaan," zei ze, "ken je het?" Daar ging ze niet van uit, de meesten kwamen uit landen dichterbij. "Ik heb ook nog een broertje, hij woont hier op het schoolterein bij meneer Gnarl, de stalmeneer." Het zou misschien vragen oproepen bij het meisje, als ze slim genoeg was, maar Shelly deinsde niet terug het te vertellen. Ze zou wel de korte versie vertellen natuurlijk, niet iedereen hoefde zomaar alles in detail te weten. Er waren maar enkelen op deze school die veel details kenden, dat mocht zo ook wel blijven.

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Ze heette Shellymhai. Animosa trok haar wenkbrauw vragend op toen het meisje tegenover haar zich uitrekte om naar iets boven haar hoofd te kijken. Ze haalde even een hand over haar hoofd, nee er zaten geen hoppenuitwerpselen in haar haar. "Nee eigenlijk nooit van gehoord, Yndiha? Waar ligt dat ongeveer?" Animosa liep een stukje verder richting het meisje.
Wat ze vertelde over haar broertje was wel apart... Hoe zou dat zitten? Maar hoe nieuwsgierig ze ook was, ze vroeg er niet naar. Het was haar zaak niet, en ze had er niets aan als ze het zou weten.
"En zou je niet je brief gaan versturen, of zoeken, of wat je dan ook wilde doen hier?" ze kon het niet laten om dat te zeggen, deze nieuwsgierigheid had toch wel nut, dat was wel logisch.
Er is geen pad naar Geluk. Geluk is het pad.

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
Een van de wenkbrauwen van het meisje ging zijn eigen weg over haar voorhoofd. Dit ging gepaard met een vragend gezicht en het wrijven van een hand over haar hoofd. Shellymhai moest zich inhouden niet te glimlachen.

"Yndiha ligt heel ver in naar het oosten", zei Shelly alsof ze heel wijs was. Eigenlijk wist ze dit gewoon omdat ze om hier te komen naar het westen had moeten reizen. Dan was het dus logisch dat Yndiha de andere kant op was.

"Ik heb geen brief en ik verwacht er ook geen", beantwoorde ze Animosa's vraag koeltjes en geheel naar waarheid, "ik was opzoek naar iets - of beter gezegd, iemand - anders. Helaas lijk ik hem ook hier niet te vinden." Eigenlijk had het exotische meisje geen reden meer nog langer in de hoppenvleugel rond te hangen, tenzij de ander nog iets van haar wilde. Of, misschien had het meisje Solas wel gezien. "Zeg, heb jij hier soms een vijfdejaars merifeller gezien met een wat vreemd oog?"

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
"Heel ver naar het oosten." Herhaalde ze. Dat klonk globaal. Maar Animosa merkte dat het meisje tegenover haar een beetje onrustig werd, en weer weg wilde. Ze zocht iemand. Maar Animosa kende niet zoveel Merifellers, en al helemaal niet uit een ander jaar. Dus schudde haar hoofd, "nee, sorry."

"Maar ik ga denk ik weer. Dus, tja, tot ooit?" besloot Animosa. Ze wilde naar buiten, uit deze hoppenvleugel, naar buiten, heerlijk. Ze mocht dit meisje wel, hoe onduidelijk ze af en toe ook was.
Er is geen pad naar Geluk. Geluk is het pad.

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
Shellymhai knikte toen Animosa herhaalde wat ze zei. Het was niet heel enthousiast geknik, meer bevestigend. Want het wás ook bevestigend.

"Jammer dat je hem niet gezien hebt," zei Shellymhai, in haar hoofd zuchtend dat ze weer verder moest zoeken.
"Ik ga dan ook weer, hij is hier niet en verder heb ik hier niets te zoeken. We zien elkaar nog wel een keer." Sloot ze hun gesprek af.

Ze liep de hoppenvleugel uit en begon doelloos rond te lopen, nergens heen en nadenkend over een nieuwe plaats waar ze naar Solas kon zoeken. Misschien had hij wel straf en kon ze hem daarom niet vinden. Dan had zoeken ook niet zoveel zin. Volgende bestemming: leerlingenkamer Heracor.