Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Mama mist me.  (325 keer gelezen)

Speeldatum: 8 januari 1299 (Midwinter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Het was vakantie. Signy verveelde zich een beetje tijdens die vrije dag. Een, twee, drie dagen niets doen was allemaal prima. Dag vier en vijf begon het langzaam te vervelen en daarna werd het wel echt lamlendig. Natuurlijk was uitslapen lekker en wat hangen, praten en samen eten met vrienden ook. Maar het weer was niet geweldig en hoewel je heel veel wel kon doen in sneeuw en ijs, had Signy toch een voorkeur voor een warmere atmosfeer. Mocht ze ooit beweerd hebben van de winter te houden, dan nam ze dat nu terug.

Dag acht besloot de kruisling op bezoek te gaan bij haar moeder. Het was niet alsof ze wat beters te doen had en misschien werd het dit keer wel gezellig. Dus in warme kleding, met een pakketje onder de arm stond ze voor de deur van haar moeder, halfbroertjes en stiefvader. Ze had beloofd vaker langs te komen. Dus dat deed ze.

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
De deur ging open en tegelijkertijd voelde Ajith dat er zich iets aan zijn been had vastgeklampt. "Cerðolf," mopperde hij. Het was natuurlijk uitermate trots-makend dat zijn jongste telg zijn benen voor iets anders dan schoppen begon te gebruiken, maar het had iets onhandigs dat het elfje verlegenheid en gebrek aan balans steeds botvierde op zijn been.

Kom eens hier,"[1] zei Ajith streng, "dit is Signy, je grote zus. Ze eet je echt niet op.[2]  Hij glimlachte. "Hallo, Signy. Tetachan en Elik zijn ergens mee bezig geloof ik, maar kom gerust binnen. Ze duikt altijd vroeg of laat weer op."

Ajith schonk wat te drinken voor het meisje en liep naar zijn bureau. "Excuseer me, maar ik moet nog het een en ander afmaken. Niettemin zijn er twee jongemannen aanwezig die graag om je aandacht zullen vechten, vermoed ik zo."
 1. Kom eens hier,"
 2. dit is Signy, je grote zus. Ze eet je echt niet op.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
Signy glimlachte naar het jochie en stapte vervolgens de ruimte binnen. Ze zette haar pakketje op een stoel en knikte dankbaar, terwijl ze het drankje aanpakte. De man gaf aan nog iets af te moeten maken. Een iets teleurgestelde blik kwam in haar ogen.
Zou ik u misschien héél even kunnen lenen?[1] Het meisje draaide zich naar het pakketje en haalde het papier er vanaf. Het was een schilderij van de bode. Signy had het gekocht van een in de vakantie afgestudeerde kunststudente. Ik dacht dat jullie een mooi uitzicht misschien wel konden waarderen..[2] Of het zou hen juist kwellen, maar ze hoopte dat dat niet het geval was. Anders mochten ze het ook vrolijk in de haard gooien.

Met een glimlach wachtte ze de reactie van haar stiefvader af.
 1.  Zou ik u misschien héél even kunnen lenen?
 2.  Ik dacht dat jullie een mooi uitzicht misschien wel konden waarderen..

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Ajith keek verwonderd op. Signy was niet zijn dochter, dus hij stelde zich over het algemeen niet onvriendelijk maar toch wel terughoudend op. Hij had verwacht dat zij hetzelfde zou doen. Tenslotte was hij niet haar vader en een nachtelf bovendien.

Er kwam een pakje tevoorschijn waarvan hij had gedacht dat het voor Tetachan was of voor de jongens. Kennelijk was het ook voor hem. Hij pakte het schilderij aan en keek er even peinzend naar. Het had iets bekends, maar hij was in zoveel plekken geweest dat hij zo niet kon bedenken wat het precies voorstelde.

Het was een goed schilderij. De kunstenaar had gekeken naar wat hij had geschilderd, zoals Ajith ook zelf altijd benadrukte dat zijn leerlingen moesten kijken. "Het is erg goed,[1], zei hij dan ook. "Bedankt, Signy.[2]" Voor nu zette hij het kunstwerk op het bureau, gesteund door een stapel boeken. Ze moesten later maar zien waar het kon hangen. Ongetwijfeld had Tetachan daar een mening over.
 1. Het is erg goed,
 2. Bedankt, Signy.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Het is de bode[1], verklaarde ze. Ze haalde een schouder op en ging maar zitten. Graag gedaan.. [2] Ze wilde graag bij de familie horen. Ze had geen idee hoe ze dat aan moest pakken. Cadeautjes waren een relatief makkelijk manier om dat een beetje te doen.

Ik[3], begon ze maar toen hield ze haar mond. Nee, laat maar[4], ze kon de rest van haar nieuws misschien beter eerst tegen haar moeder zeggen. "Dag Cerðolf", zei ze toen tegen een nieuwsgierig elfje dat bij haar knieën kwam staan. "Hoe gaat het met deze stoere man?" Ze glimlachte naar het ventje. Hij had echte ouders in een echt gezin en hij was een echte nachtelf. Niets was half en incompleet. Ze benijdde een peuter en ze kon het niet helpen.
 1.  Het is de bode
 2. Graag gedaan..
 3. Ik
 4.  Nee, laat maar
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Signy Mocha »

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
"Ik zal je moeder even waarschuwen dat er bezoek is," zei Ajith. Hij had zo het vermoeden dat haar aanwezigheid gewenst was. Bovendien vond hij het een beetje lastig om zijn stiefdochter bezig te moeten houden. Hoewel nu ook Skári zijn stiefzus ontdekt leek te hebben. Vervaarlijk zwaaiend met een zwaard kwam hij op haar afrennen. "Sinny![1]"

Ajith wandelde naar de deur, keek de gang eens door en onderschepte een leerling. Die duidelijk niet kauwend uit de keuken kwam geslopen. Pubers en hun eeuwige honger... "Ik heb een opdracht voor je," zei Ajith. "Loop naar de kruidentuin en zoek daar professor Mocha. Als ze daar niet is, ga dan naar de oefenvelden. Zeg haar dat ze bezoek heeft. Duidelijk?... Nee, knikken is voldoende. Opschieten."
 1. Sinny!
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
Signy knikte. "Graag, dank u." Ze tutoyeerde de man bewust niet. Ze vond het maar lastig om met hem om te gaan. Ze had ook geen idee hoe ze eigenlijk tegenover elkaar stonden. Hij had gezegd niet te bijten en dat ze vaker mocht langskomen, maar verder dan dat kende ze hem eigenlijk niet. Maar hoe goed kende ze haar moeder nu eigenlijk? Ook dat was nauwelijks iets te noemen.

Deze gedachten verwaaiden en maakte plaats voor een lach toen haar halfbroertje op haar kwam afgestormd. Snel tilde ze Cerðolf op en zette hem op een stoel. "Skari!" Ze deed een sprongetje achteruit. Ah help! Wat ben jij gevaarlijk! [1] Ze keek snel om zich heen en pakte iets wat op een half afgekloven stuk speelgoed leek en hield dat voor zich als improvisatieschild.
 1. Ah help! Wat ben jij gevaarlijk!