Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Mirwens terugkeer.  (298 keer gelezen)

Speeldatum: 2 januari 1299 (Midwinter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Het was beschamend. Anderhalf jaar geleden had Mirwen te veel onvoldoendes gehaald. Ze was teruggehaald naar huis. Bijna was ze uitgehuwelijkt, bijna was ze dood geweest. Ze hadden maanden geen zonlicht gezien en de huid van haar rug had diezelfde maanden meer kapot dan gezond aangevoeld. Haar vader was een monster geweest. Hij was woest. Mirwen was een schande voor de familie geweest en hoewel ze altijd had vermoed het lievelingetje te zijn, had ze daar de afgelopen tijd niets van gemerkt.

En nu was de straf voorbij. Ze had haar straf gedragen als een elf. Hoe zwaar het ook was, geen een keer had ze een kik gegeven of geklaagd. Vermoeidheid, pijn en eenzaamheid was er enkel wanneer ze alleen was en het donker haar zorgen erger had gemaakt, maar in het aangezicht van haar vader of haar beulen had ze niets laten merken en had ze alles gedragen, zoals de prinses van Hazdor pijn en marteling behoorde te dragen. Dat had haar deze tweede kans gebracht. Ze mocht opnieuw beginnen op Ypsilon, opnieuw in jaar één met opnieuw het pakket Nachtwezens. Ze kreeg een nieuw huisje en hopelijk kreeg ze nieuwe vrienden. Het belangrijkste was echter dat haar cijfers dit keer wel op peil bleven. Onvoldoendes halen was geen optie meer. Dat zou haar letterlijk haar leven kosten.

Met een dubbel gevoel stond Mirwen dan ook met haar koffer voor haar nieuwe huisje. Huisje vijf was ditmaal haar woning. Ze voelde zich trots, trots als altijd. Ze had de trots van haar ras en haar afkomst. Maar tegelijkertijd hoopte ze geen oude bekenden tegen te komen. Ze was een doubleur en een schande voor haar vader. Het was beschamend.

Met geheven hoofd opende Mirwen de deur van het huisje. Zonder te groeten liep ze verder naar waar de slaapkamers waren. Twee deuren met daarachter lege kamers stonden open. Dat was wel zo makkelijk met de aankomst van al die nieuwe studenten. Zo voorkwamen de huidige bewoners dat hun privacy steeds opnieuw werd geschaad. Het huisje met uitzicht op het pad en zonder al te veel bomen werd gekozen. Daar waren minder schaduwen en minder plekken waar een eventuele vijand zich kon verstoppen.

De prinses begon haar eigen koffer uit te pakken. Snel, netjes en geordend. Normaal deed ze het niet zelf, maar hier had ze geen slaven en ze was ook niet gebracht. Het was nog een deel van haar straf dat ze ook de reis en de aankomst helemaal zelf moest doen, alsof ze een elf was zonder status. Het was beschamend.

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Mirwen was niet de enige nachtelf in het huisje. Balthasar en zijn vrouw waren er enkele dagen eerder ingetrokken, direct nadat ze weg hadden gekund van Bumetrel. Het was een hele verademing om niet meer in de bekrompen omgeving van die middelbare school te verblijven. Ze hadden nog steeds te maken met bekrompen myrofas maar het was makkelijker daar aan te ontsnappen. Balthasar voelde zich meer ontspannen dan hij zich in tijden had gevoeld en was haast vriendelijk te noemen. De nachtelf hoorde iemand binnenkomen en glimlachte. Er was een goede kans dat dit de persoon was waar hij al een aantal dagen op zat te wachten.

Hij stond op en ging de kamer uit. Balthasar had al gezien dat de prinses van Hazdor bij hem in het huisje woonde. Het zou een interessante ontmoeting worden tussen twee uit de gratie geraakte leden van twee van de machtigste families uit Hazdor. De nachtelf liep het gangetje in en keek de kamer in waar inderdaad een nachtelfvrouw bezig was met spullen uitpakken. Balthasar glimlachte. 'Ah, het is dus echt waar!' zei de nachtelf en liep op zijn vrouwelijke soortgenoot af. 'Er was mij al verteld dat ik mijn huis met u zou delen, hoogheid.'

Balthasar liep op de deuropening af en maakte een beleefde buiging. 'Hoewel ik het gehoopt had, was ik toch bang dat het niet door zou gaan. Maar wat een eer, wat een eer..' De nachtelf glimlachte vriendelijk, alsof hij oprecht verheugd was met het gezelschap van Mirwen.
Attitude is a little thing that makes a big difference ~ Winston Churchill

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
Mirwen stopte met het uitpakken van haar spullen toen iemand in de deuropening kwam staan. Ze draaide haar hoofd en trok een wenkbrauw op. "Abotan.." Hij kreeg een miniem knikje, want ondanks dat haar vader weinig trots op haar was, was ze nog wel de prinses en dat mocht de ander best even voelen.

"En hou op met die overdreven onzin. Je bent geen landelf." Oh, dat hij haar eer betuigde en diep boog was zeer prettig, maar dat toneelspel mocht hij wel achterwege laten. Ze gooide hem wat kledingstukken toe. "Hier, ruim dit maar voor me op als je zo vereerd bent." Daarna draaide ze zich van hem af en ging ze aan het bureau zitten om wat brieven te schrijven. Dat ze was gearriveerd, wie haar huisgenoten waren et cetera als rapportage aan haar vader bijvoorbeeld en een iets vriendelijkere aan haar broer.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Balthasar was verrast door de reactie van de vrouw, maar hij probeerde dat niet te laten merken. Hij had haar nooit ontmoet en had wel eens iemand horen zeggen dat de prinses bot en lomp was, maar had daar nooit meer over nagedacht. Zijn ervaring met hooggeplaatste nachtelfen was dat ze subtiel en onbetrouwbaar waren, niet dat ze zo reageerden. De nachtelf glimlachte echter alleen en merkte op: 'Als we landelfen waren geweest hadden we elkaar ongetwijfeld zonder fatsoenlijke omgangsnormen behandeld.' Als ze bot en lomp was begreep ze misschien het verwijt ook niet, maar dat maakte niet uit.

Balthasar ving de kledingstukken op, keek er kort naar en negeerde een paar ongepaste suggesties die zijn brein hem influisterde. Hij gooide de kledingstukken op bed, hij was immers niet haar bediende, en keek toe hoe de vrouw aan haar bureau ging zitten. Een gesprek beëindigen na één zin was lomp en onbeschoft en Balthasar was wel zo vriendelijk om de vrouw niet die zonde te laten begaan. Dus vroeg hij rustig: 'En bent u blij weer hier te zijn, vrolijk en vrij enzo?' Hij wilde dat ze wist dat hij op de hoogte was van haar situatie. Ze mocht dan hoger in rang staan dan hij, Balthasar wilde wel dat ze wist dat dat verschil niet zo groot was als het had kunnen zijn.

'Ik moet zeggen dat ik het zelf erg prettig vind om nu op Ypsilon te verkeringen. Zelf verantwoordelijk zijn voor mijn keuzes en mijn veiligheid.' O ja, veiligheid. Leuk punt van aandacht. Balthasar glimlachte even vriendelijk, ook al wist hij niet zeker of ze dat wel zou zien.
Attitude is a little thing that makes a big difference ~ Winston Churchill

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Bot was ze zeker, maar niet dom. Ze kneep haar ogen tot spleetjes en na twee woorden op haar vel perkament draaide ze zich weer naar de jongen toe. Hij was vervelend en minder vereerd als dat hij zich voordeed. Dat was duidelijk te merken aan de steekjes onder water.

"Ik ben ontzettend blij", sneerde ze. Ze herhaalde zijn frivole taalgebruik. Vrolijk en blij en vrij, wat was hij? Een fee soms? "Het is zo heerlijk om hier weer zes jaar van mijn leven te mogen spenderen in veiligheid en zelfstandigheid."

De prinses snoof even. "En ik begreep dat je een lief vrouwtje hebt gehuwd?" Een weerwolf. Was dat werkelijk het beste wat hij had kunnen krijgen? "Zijn jullie nog altijd gelukkig?"

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
Balthasar glimlachte nog eens vriendelijk, tevreden met de emotionele reactie die hij had weten te ontlokken. Het was altijd prettiger wanneer personen zichzelf wat toonden dan wanneer ze zich verhulden achter een gordijn van woorden en schijnbare emoties. Het wachten was geweest op een verwijzing naar zijn verplichte huwelijk, het was de grootste en makkelijkste zwakte van Balthasar. Althans, in een zeker opzicht.

'Zeker, zeker,' merkte Balthasar op. 'Bepaalde personen stonden er op dat we zouden trouwen. Ach, het heeft ook genoeg voordelen. Een weerwolf die je beschermt laat de kansen op vroeg doodgaan aanzienlijk dalen, bijvoorbeeld.' Hij glimlachte opnieuw even en ging op luchtiger toon verder: 'Maar ach, de dood is nu bepaald geen goed onderwerp voor een eerste ontmoeting. Nee, misschien moet ik u maar verder rustig uw spullen laten uitpakken en uw kamer laten inrichten.' Dat zou vast wel even duren zo zonder bedienden.
Attitude is a little thing that makes a big difference ~ Winston Churchill

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
"Dat lijkt me inderdaad beter", zei Mirwen op een wat scherpe toon. "Een heer alleen op de kamer bij een prinses, daar komen vreemde praatjes van. En nu de volle maan zo dichtbij is, willen we je lieve vrouwtje niet boos maken natuurlijk." Mirwen wist niet beter dan dat iedere weerwolf een ruw beest was met basale emoties en een erg kort lontje, gewoon bij de dieren af dus, niets myrofassigs aan. 

"Ik zal u even uitlaten." Ze glimlachte flauwtjes en duidelijk ongemeend. Ze had weinig zin in een gesprek met deze jonge Abotan, maar ze was arrogant genoeg om te denken dat hij haar in het geheel niets kon maken. Ze weerstond de verleiding om dit gesprek nog een magisch staartje te geven. Vijandschap had ze immers net zo weinig behoefte aan als aan vriendschap.

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
Balthasar glimlachte. De deur stond nog wijd open dus zo heel ongepast was het niet, daarbij had hij er voor gezorgd tussen haar en de deur te blijven. Het zou dus wel wat meevallen met de roddels. Toch knikte hij begrijpend naar de vrouw. 'Uiteraard, nee een boze echtgenote is wel het laatste waar een man op zit te wachten,' merkte de nachtelf op en glimlachte even spottend. Hij wandelde de kamer uit en draaide zich nog even om naar zijn nieuwe huisgenote. 'Een goede dag verder, hoogheid. Pas goed op uzelf en als u ergens hulp bij nodig heeft dan hoor ik het wel.'

Hij glimlachte nog eens vriendelijk, geamuseerd door de gedachte aan Mirwen die om hulp kwam vragen. De vrouw kreeg nog even een buiging en toen verdween Balthasar naar zijn eigen kamer.
Attitude is a little thing that makes a big difference ~ Winston Churchill