Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

For I have loved the stars too fondly  (991 keer gelezen)

Speeldatum: Jaarwisseling 1298/1299

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Lieve Zare
Zare.

Ik vroeg me af of je misschien zin had om samen met mij het begin van het nieuwe jaar te vieren? Zo ja. Dan zie ik je graag op het vlieg- en sterrenplateau op de 31ste.

Elei.


Hij had de brief ruim van te voren aan Zare gegeven. Niet helemaal zelf natuurlijk, hij had er voor gezorgd dat een ander Heracor meisje het aan haar had gegeven maar hij wist tenminste zeker dat ze hem had ontvangen. Daar zat hij dan. Op het plateau, te wachten tot ze er aan zou komen.
Als, ze zou komen natuurlijk. Met haar wist je maar nooit!

Ze sloop langzaam de trap op. Stapje voor stapje. Waarom had hij haar uitgenodigd? Waarom was ze hier eigenlijk?
Op de eerste vraag had ze geen antwoord, op de tweede vraag, helaas, wel. Ze was zeer nieuwsgierig.
Hun vorige ontmoeting was, op zijn zachts gezegd, niet helemaal perfect verlopen. Hoe was het ook mogelijk? Een nog niet bestaande relatie beëindigen nodigde nooit uit voor een gezellig gesprek.
Maar goed, hij was dus blijkbaar over zijn grieven heen. Of niet.
Misschien was dit wel gewoon een zeer slimme manier om wraak te nemen. Ze kon moeilijk voorstellen dat Elei dat zou doen, maar je wist nooit.
Daarom sloop ze nu maar zo stilletjes mogelijk de laatste treden op.
Hij zat er echt, pluspunt voor hem.
Hij was alleen, nog een pluspunt voor hem.
Zare bleef even boven aan de trap staan en maakte haar haar en gedachten op orde. 'Ik had mijn antwoord toch al gegeven?'
Ugh

Het  vlieg- en sterrenplateau was zeker een van de plaatsen op Bumetrel die meer prachtig van praktisch waren. Nouja. Half dan. Natuurlijk was het ook praktisch maar voor hem was het meer prachtig.
De perfecte plaats om het nieuwe jaar in te luiden. Toch?

Hij had een kaars gepakt (misschien zou iemand anders het gestolen hebben genoemd maar hij had de kaars toch gewoon gepakt. Of hij die nu mocht pakken of niet, hij had hem gepakt) en die op de grond gezet en met een gefluisterd "Fainopur" aangestoken.
Misschien had hij er meer moeten pakken? Misschien moest hij deze maar doven voordat iemand hun zou zien?

Toen zag hij haar en was hij al zijn zorgen al weer vergeten. "Zare!" Zei hij opgewekt. Glimlachend keek hij haar aan. "Kom er bij, kom er bij!"

Zare kwam er niet bij. De kaars op de grond, deze plek, dit leek verdacht veel op een afspraakje en dat wou Zare niet. Nu ja, eigenlijk wel, maar niet echt en... aargh!
Ze bleef in de deuropening staan. 'Wat is dit?'
Zare had al vele nieuwjaars meegemaakt, maar ze betwijfelde ten zeerste of een van die even interessant zou worden als deze. Goedschiks of kwaadschiks.
Ze keek Elei aan, schattend. Kaarslicht viel op zijn gezicht en liet hem er goed uit zien.
Zag Elei er ooit slecht uit?
Ze tapte wat met haar voet, niet wetend hoe ze zichzelf houding moest geven terwijl ze wachtte op een antwoord.
Ugh

"Dit," Zei hij met een droge stem terwijl hij met zijn arm een beweging maakte die alles om hen heen omvatte. "Is het vlieg- en sterrenplateau. Dit is een kaars. Dit ben ik." Elei keek haar aan, een vriendelijke glimlach speelde op zijn lippen.
"En dat ben jij."

Goh, alsof ze dat nog niet door had. Soms had hij echt van zo'n prachtige opmerkingen! Hij klopte op de grond, op een respectabele afstand van hem vandaan natuurlijk, een uitnodiging om te gaan zitten.
"Maak je geen zorgen. Ik ga je heus niet bespringen." Hij rolde met zijn ogen en keek weer voor zich uit, zijn armen om zijn knieën geslagen. Ze kon gaan zitten als ze wilde, of niet. Dan was het ook haar keus.

'Bedankt dat je me eraan herinnert wie van ons tweeën ik ook alweer ben, was het even kwijt.' Sarcastisch.
'Dat bedoelde ik niet. Waarom heb je me hier uitgenodigd?' Ze bleef in de deuropening staan, niet alleen beeldde het heel goed haar wantrouwigheid uit, ook was het hier warmer.

'Dat dacht ik ook heus niet,' antwoordde ze gepikeerd. Maar wat dacht ze dan eigenlijk wel? Na wat vreemde hersenkronkels kwam Zare er op uit dat ze nu verplicht was te gaan zitten nadat ze dat had gezegd. Stijf liep ze naar de plek die Elei had aangeklopt en ging zitten. Geheel ontspannen en nonchalant. Niet dus.
Ugh

"Soms moet je er gewoon even aan herinnerd worden wie je ook alweer bent." Hij staarde voor zich uit en dacht over een antwoord op haar volgende vraag. "Ik wilde met je praten." En ik miste je.

"En je natuurlijk een gelukkig nieuw jaar wensen, het gebeurt niet elke dag dat het nieuwe jaar aanbreekt." Misschien was dit het punt waarop hij zijn mond maar eens moest houden voordat hij het alleen maar erger maakte. Ja, dat was misschien het beste wat hij kon doen. "Fijn dat je dat vertrouwen in mij hebt. Scheelt een hele boel." 

Hij keek haar vanuit zijn ooghoek aan. "En, heb je een beetje een leuke vakantie tot nu toe?"

Ze probeerde een gevat antwoord te denken op zijn eerste opmerking, maar deze was abstract genoeg om geheel nutteloos en vreemd te lijken (en dus onmogelijk om op te antwoorden), maar er zou wel een tweede laag in zitten. Zare wist niet wat de tweede laag was en het kon haar persoonlijk ook worst wezen. Daarom ging ze maar door naar de volgende vraag.

'Waarover?' Ze kon geen reden bedenken waarover hij haar zou willen spreken. Maar daarom stelde ze ook de vraag, om het antwoord te weten te komen.
Ah, meteen kreeg ze het te weten, over koetjes en kalfjes.
'Jij ook een gelukkig nieuwjaar,' zei ze. De laatste opmerking negeerde ze.

'Mijn vakantie? Verschrikkelijk, ik verveel me dood. Blijkbaar heb ik huiswerk nodig om me te vermaken. Jij?'
Het gesprek begon langzaam wat ontspannender worden, heel langzaam.
Ugh

Het idee dat Zare huiswerk nodig had om zich te vermaken was hoogst vermakelijk, Zare leek hem namelijk niet bepaald het meisje dat zulke dingen voor haar lol deed. Ze deed immers Heracor en geen Socophon!

"Een beetje van het zelfde." Hij strekte zijn benen en nam een iets gemakkelijkere houding aan. Het had natuurlijk ook geen zin als hij als zo'n lijk bleef zitten. "Al heb ik natuurlijk geen huiswerk nodig om me te vermaken. Er is genoeg te doen hier als je er naar zoekt." Elei haalde zijn schouders op. Eerstejaartjes pesten bleef natuurlijk altijd lachen.

"Maar ik heb er wel even over gedacht om naar huis te gaan. Waar dat op dit moment dan ook is."

Zare keek Elei schuin aan. Wat een vaag antwoord. 'Waar zoek je dan naar?' Ze was wel benieuwd.
'Bij mij gaat in een luie stoel zitten, zoethoutstokjes kauwen en genieten van de vakantie al snel vervelen.' Het was vreemd, maar ze had toch liever schooltijd dan vakantie. Ze moest iets te doen hebben.

De meeste vakken van haar afdeling waren op de praktijk gericht. Zare ook, in dat opzicht paste haar afdeling en zij goed bij elkaar. De algemene vakken miste ze als kiespijn, maar ze vond het jammer dat ze twee weken geen zwaardvechten, boogschieten, krijgskunde en al die andere dingen had.

Ze herinnerde zich dat ze ooit met Elei had afgesproken om te gaan zwaardvechten, maar toen had hij gezegd dat hij van haar hield en was het allemaal zeer ingewikkeld geworden waarbij de afspraak naar een donker hoekje van haar brein was verbannen. Het had zich weer een weg gevochten naar het licht, maar Zare pakte het resoluut op en plaatste het weer bij zijn plekje in de schaduwen. Ze hoefde nu geen afspraakje met Elei.

Hij zei iets over naar huis gaan. Ze had het niet overwogen, als ze had geweten waar haar vader op het moment was, dan zou ze er misschien heen gegaan zijn, maar hij had de afgelopen maanden geen brieven meer gestuurd.
Ze miste hem. Vreemd, toen ze afscheid hadden genomen had ze nooit gedacht dat ze hem zo zou missen. Blijkbaar was het haar nu toch gelukt. Ze zuchtte.
'Ik ben al thuis.' Hoe onhuiselijk het ook was.
Ugh

"Daarom moet je ook zoeken naar spanning, sensatie!" Elei sprong op. Het stilzitten was hem beginnen te vervelen, het kriebelde in hem. Misschien was het een kriebel om te spanningen tussen hem en Zare te onderdrukken, maar het was een kriebel. En als een kriebel riep moest hij wel gehoorzamen!

"Het kasteel is zo groot, en het zit barstensvol met geheimen. Heb je die nooit willen ontdekken?" Hij neigde er naar om haar hand te pakken. Om haar mee naar beneden te trekken en haar alle geheimen van Bumetrel te laten zien. Nouja, niet alle geheimen. Hij had ze immers ook nog niet allemaal ontdekt!

Misschien zou het een leuk idee zijn, gezellig, samen het kasteel ontdekken. Niet heel slim, etiquette en dergelijke stonden het waarschijnlijk niet toe.
"Ja, ja je hebt gelijk." Elei was ook thuis, maar hij bedoelde waarschijnlijk een heel ander thuis dan Zare.

Spanning en sensatie. Het klonk zo mooi. Spanning en sensatie zoeken en niet nadenken over de gevolgen. Wanneer was ze dat verleerd?
Zare was druk geweest. Ze moest hard werken voor Bumetrel, zou hard moeten werken later, als ze klaar was. Ze had geen tijd voor spanning en sensatie, ze moest leren, werken, studeren.

Dat was niet altijd zo geweest. Vroeger, toen haar moeder nog leefde en hun familie een normaal gezin was geweest, of er zo had uitgezien althans, had Zare de gewoonte om eens in de zoveel tijd op rooftocht uit te gaan. Ze zwierf die middag dan altijd in het dorp rond. Voldaan naar het gemompel over verdwenen eieren luisterend. Het maakte haar blij.

Als ze ooit zou zijn betrapt, dan zou ze diep in de problemen zijn gekomen. Hoe diep wist ze niet precies. Maar ze werd nooit betrapt en het risico maakte de ondernemingen alleen maar leuker.
Dat was spanning en sensatie geweest en ze was het kwijt geraakt.

'Natuurlijk heb ik die willen ontdekken.' Wie wou dat niet? 'Maar ik dacht altijd na over de gevolgen.'
Dat was lichtelijk overdreven. Zare dacht namelijk helemaal niet na over het risico dat ze op een metershoog, verboden vliegplatform zou lopen, en al helemaal niet over de straf die ze zou krijgen als ze werden betrapt.
Want Elei had haar gevraagd te komen.
Ugh