Archief > Afgerond in 1299

Torenhoofd Iarchon

(1/2) > >>

Zalzi Malt:
Plato, de blauwe hond van Socophon, zette beiden zijn poten tegen Iarchon zijn been aan. In zijn bek hield hij een stuk perkament met Iarchons naam erop en met in krullerige doch haastige letters geschreven of de elf even naar de zesdejaars slaapzaal wilde komen. De blauwe hond blafde een keer kort en verdween weer, naar buiten om een boom te vinden.

Toen Iarchon even later[1] bij de slaapzaal aankwam, was daar een fee bezig met zijn koffer te pakken. Het was de laatste donderdag voor de vakantie, hoewel de zesdejaars eigenlijk geen serieuze lessen meer hadden. Enkel nog de laatste presentaties geven en onderzoeksverslagen afronden. De fee zat op zijn hutkoffer en keek op de Iarchon. Heel even liet hij de hutkoffer los om met zijn hand de elf te wenken. "Kom erin Iarchon. Ik was net klaar met pakken. Nooit geweten dat ik zoveel spullen had, eigenlijk. Ik snap niet waarom die hutkoffer zo vol is. Maar goed."
De fee probeerde de sluiting goed te krijgen. "Ik had helemaal nog geen tijd gehad om je te feliciteren met je promotie tot torenhoofd[2]. Maar ik heb het dan ook erg druk gehad. Denk je dat je er klaar voor bent?" 1. GM, hoop dat Iarchon komt? 2. Dit is Iarchon verteld op het afscheidsfeest

Iarchon Lischa:
Ook Iarchon was zijn spullen alvast aan het pakken en opruimen voordat hij terug zou vliegen naar huis. Of ja, hij zou netjes opgehaald worden. Zelf vliegen, nee dat was veel te zwaar. Zijn gedachtes maalden over het feit dat hij torenhoofd was geworden. Hij mocht de plaats van Zalzi overnemen. De luchtelf vond het best spannend en het was niet direct iets voor een 2e jaars om torenhoofd te worden, maar de mentor had beslist, dus het zou wel goed zijn.

"Dag Plato," begroette hij de hond. De hond kwam een briefje afleveren, een aai over zijn bol kreeg hij als beloning.
"Slim beest," zei Iarchon vrolijk in zichzelf terwijl hij naar de slaapzaal liep. Zo te zien zat Zalzi op hem te wachten.

De fee werd vrolijk begroet.
"Wat je in 6 jaar niet allemaal verzameld op deze school. Luinor was ook al aan het zeuren dat zijn koffer te klein is." Iarchon had altijd wel tijd voor een praatje met andere, het scheen dat hij mede daardoor ook torenhoofd was geworden. Zelf wist hij het eigenlijk niet.
"Dankje Zalzi. Jij nog gefeliciteerd met het slagen. Wat ga je doen? Naar Ypsilon?"

De luchtelf was bij de fee gaan staan.
"Ik weet het niet, het is nog niet helemaal tot me door gedrongen. Misschien omdat ik eerder verwacht had dat iemand uit het 3e of 4e torenhoofd zou worden. Gelukkig heb ik Faith, dan hoef ik het tenminste niet helemaal alleen te redden."

Zalzi Malt:
"Ik ga naar Ypsilon, ja." antwoorde Zalzi, nadat zijn koffer dichtgeklikt was. Hij kwam overeind en veegde de lok haar uit zijn gezicht. "Ik ben er nog niet helemaal over uit wat ik wil gaan doen. In eerste instantie twijfelde ik ook over de UPES, maar je hoort zoveel leuke verhalen over Ypsilon en bovendien gaat het grootste gedeelte van mijn vrienden er ook heen. Maar wat ik op Ypsilon ga doen weet ik nog niet. Misschien dat nieuwe pakket wel, dagwezens." Zalzi zou het moeten overleggen met de decaan aldaar.

"Faith gaat je geweldig helpen. En jij gaat Faith geweldig helpen, dat weet ik nu al. Daarom hebben we jou ook uitgekozen, jij bent slim, initiatief en behulpzaam. En het hoeft niet altijd een ouderejaars te zijn." Zalzi ging zitten op de rand van zijn bed. "Ik werd ook tertius in mijn tweede jaar. Dat was voordat er twee torenhoofden waren en er vier leerlingen in de raad zaten. Nou ja, officieel was ik geen tertius, maar we hadden een schaduwraad gevormd, aangezien de echte raad een stelletje slome duikelaars waren. Nog een reden waarom jij torenhoofd bent. Jij bent ten minste iemand met creativiteit en pit."
Zalzi dacht na over de schaduwraad. Over alle vervalste briefjes, over de feestjes en wat een werk het was om iedereen te laten komen. Het leek hem heerlijk om nog een paar jaar samen met Tatiana en Rick op Ypsilon door te brengen. Rick had iets laten vallen over een vereniging waar Zalzi dolgraag bij wilde. Er viel nog zoveel te beleven. "Dat is ook het belangrijkste, zorg ervoor dat er wat te beleven valt in de toren. Feesten en verbroedering, ontgroeningen en de andere afdelingen terug pakken. Torenhoofd zijn gaat niet alleen om straffen. Je moet de afdeling temmen, maar ook soms een beetje wild houden. Wat de mentor ook mag zeggen." Dat waren de beste torenhoofden, aldus Zalzi.

Iarchon Lischa:
"UPES schijnt ook heel leuk te zijn. Arasson[1] studeert er, hij zal als ik thuis ben wel weer met verhalen thuiskomen." Maar Ypsilon had ook zijn leuke kanten, en de meeste due daar naartoe gingen, kende je ook al de meeste eerste jaars. Over het algemeen leek een universiteit, Iarchon iets heel leuks om naar toe te gaan.

"Dankje." Ja wat moest je anders zeggen op een stel complimenten. "Schaduwraad? Daar is mij niks van verteld." De luchtelf nam plaats op een andere koffer en ging zich eens gemakkelijk zitten. "Vertel er eens wat over. Ik ben benieuwd wat jullie allemaal deden!"  1. Iarchon's oudste broer

Zalzi Malt:
"Daar heb ik lekker wat aan. 'UPES schijnt ook best wel leuk te zijn.' Maak de keuze nog wat moeilijker." grijnsde Zalzi. "Ik weet dat ze allebei erg leuk zijn. Ik weet het gewoon nog niet, maar ik moet het nog even laten sudderen."

Gelukkig begon Iarchon toen over een beter onderwerp. "Nou..." begon Zalzi op een geheimzinnige toon. De kaarsen begonnen te flikkeren in de kamer. "Het jaar was 1295. Een gure winter was aangebroken en wijlen vrouwe Negorid kwam de zaal binnenlopen. Achter haar liepen vier verschrikkelijke wezens. Bleke gezichten, hun lippe strak op elkaar geklemd, hun potloden vlijmscherp geslepen. Je zag het in hun ogen. Hun dorst. Hun onweerstaanbare dorst om iedere plezier uit de leerlingen weg te zuigen." Zalzi begon steeds meer fluisterend te praten.

"Vier dappere leerlingen kwamen in opstand diezelfde avond nog. Ze zorgde ervoor dat er lekkers was bij het studeren, dat de mentor een cadeautje kreeg op haar verjaardag en dat soort dingen. De merifellers terugpakken enzo. Maar niemand mocht weten wie er voor die dingen zorgde. Het hoogtepunt was een groot blauw feest." Hij verschoof even. "Iedereen hoorde het rumoer dat de raad zichzelf zou trakteren en dat er enkel een selectie van leerlingen mochten komen. Juist daardoor wilde iedereen komen. De raad wist van niets en werd onder de voet gelopen en plots was daar een groot blauw feest."

Zalzi schudde zijn hoofd en ging weer normaal zitten. "Ik zeg niet dat het goed is, maar het is een nuttige vaardigheid om briefjes van je mentor te kunnen vervalsen. Ik weet niet of mevrouw Negorid het nou wist of niet, maar het jaar daarop werd de schaduwraad aangesteld als echte raad."

Navigatie

[0] Bijdragenindex

[#] Volgende pagina

Naar de volledige versie