Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Wandelen is goed voor een elf  (877 keer gelezen)

Speeldatum: 18 december 1298 (Begin winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
"Kom Ilas," zei Carathin. "We gaan een eindje wandelen. Dan kun jij je luie poten strekken en ik kan de heilzame buitenlucht opsnuiven. Een beetje beweging is goed om aan te sterken."

De elf was alweer enkele dagen thuis van zijn onvrijwillige operatie. Hij was behoorlijk aangesterkt nu hij zijn eten niet meer met een parasiet hoefde te delen. Bovendien kreeg hij op de ziekenzaal het betere voedsel, zoals alle patiënten.
De arts en haar trawanten had hij zoveel mogelijk genegeerd en waar nodig, geduld. De wachter bij zijn bed was genoeg aanleiding om zijn woede in bedwang te houden. En later was die wegeëbd.

De mentor ruimde zijn werk op, kleedde zich extra warm en ging naar buiten. De hond volgde hem op de voet. Bij de poort aangekomen, meldde hij zijn vertrek voor een wandeling met Ilas en verzocht hij om een schooldolk, zodat hij niet ongewapend op pad hoefde. "Ik heb Ilas, maar een extra tand kan geen kwaad," zei hij met een glimlach.

Het was geen probleem en al snel waren elf en herder onderweg. Het was een heldere dag, het vroor licht. Carathin genoot van het weer en Ilas had het veel te druk om van het weer te genieten. Er waren nog zoveel geuren te onderzoeken en de dag was al zo kort! En die baas die liep maar door, zodat hij steeds sprintjes moest trekken om weer ongeveer op gelijke hoogte te komen.
Niettemin, had hij grote lol. De baas was lang weg geweest, maar nu was het weer zoals het hoorde.

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Fellow had bij de poort gestaan toen de mentor van Socophon was vertrokken. Hij had hem een dolk gegeven om zich mee te beschermen en de man vriendelijk uitgezwaaid. Een beste kerel die landelf, vond de jonge gozer. Het had er misschien mee te maken dat ze van hetzelfde ras waren en dat de oude Mahtan op hem een beetje overkwam als een opa-figuur, maar dan nog.. hij mocht de man wel.

Een paar uur later was de dienst van Fellow voorbij. Hij kon ieder moment afgewisseld worden. Hij rolde met zijn schouders. Hij was een beetje stijf van het staan en rondbanjeren voor de poort in de ijzige kou van deze winterse dag. Het duurde niet lang voordat hij Elik al zag. Hij wist niet zeker of Sadirs en Cillian ook dienst hadden.[1] Ondertussen maakte hij zich wel een beetje zorgen.
"Hè gast.. succes... het wordt alleen maar kouder zo.. "

Fellow wierp nog een keer een blik door het luikje van de poort. Het begon langzamer hand ook een beetje te sneeuwen. Het was weliswaar natte sneeuw, die nog niet bleef liggen, maar onaangenaam was het alsnog. "Heer Carathin is al meer dan een paar uur weg in dit weer. Ik maak me een beetje zorgen..", sprak hij zijn gedachten uit. "Het is een oude vent.."
 1. Voel je vrij in te stappen.
Too sweet to function

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
"Fellow! Ben je klaar? Ik heb zin in bier."

Met een grijnzend gezicht kwam een donkere elf aanlopen uit de richting van het kasteel. Zijn dag bij Mocha zat erop en nu was het tijd om nog even te chillen met zijn vrienden. In de wachtruimte, of eventueel alleen met Fellow. Hij kende het rooster van de ouwe landelf uit zijn hoofd en wist dat ze ongeveer gelijktijdig klaar zouden zijn. Een uitstekende gelegenheid om zijn vriend te onderscheppen voordat hij besloot om huiselijk te doen met zijn nieuwe verloofde.

Dichterbij gekomen zag hij de frons op het gezicht van zijn kameraad. "Nou nou, als je liever vruchtensap wilt is het ook goed hoor," zei hij Elik met een glimlachje.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Midden in zijn verhaal tegen de wachter die hem kwam aflossen, was Elik werkelijk bij hem gearriveerd. Hij trok een nog viezer gezicht. "Vruchtensap, wat denk jij nou, ik ben toch geen fee." Hij gaf Elik een duw tegen zijn schouder. "Ik twijfel alleen of ik een biertje zal gaan drinken of een opa uit het bos moet gaan redden. Straks is hij een grote boze wolf met een rood kapje tegen het lijf gelopen."
Fellow haalde zijn schouders op. "Wat denk jij? Zin in een speurtocht?" Het was lekker vroeg donker. Dus de landelf had nu al het idee om allerlei horrorverhalen te vertellen om zijn vriend de stuipen op het lijf te jagen ermee, maar dan moest hij wel meegaan.
Too sweet to function

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
"Je twijfelt of... wat?" Elik keek zijn vriend niet-begrijpend aan. De andere wachter bracht hem in enkele zinnen op de hoogte. "Oh díe oude opa." Niks ten nadele van Fellow, maar Carathin was nou precies het type landelf waar hij een hekel aan had: uit de hoogte, moreel superieur en waarschijnlijk rechtstreeks afstammend van Vanas zelf natuurlijk.

"Okee," zei Elik vrij snel, "ik ga wel mee zoeken. Er moet toch iemand mee die wel iets ziet in het donker." Hij grijnsde. "Goed, dan ga ik even wat extra spullen halen. Gaan er nog meer mee?" Hij keek de andere wachters vragend aan.

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
"Ik moet ook even een extra mantel halen en mijn eigen zwaard. " De schoolzwaarden waren prima, maar eigen was toch vele malen fijner, goed verzorgd en extra scherp gehouden. Ook zou hij voor de zekerheid wat verband meenemen en al dat soort benodigdheden voor mochten ze een gewonde opa aantreffen.
"Ik zie je over tien minuten bij de poort, nachtzichtje, goed?"

Fellow keek de andere wachters nog even afwachtend aan, maar liep toen weg om zijn spullen te gaan organiseren en sommige van die wachters hadden ook dienst bij de poort. Die moesten er maar voor zorgen dat ze alert waren, mocht er iets gebeuren, zodat ze meteen dokter, schoolhoofd of kapitein konden gaan halen.

Tien minuten later stond Fellow dus bij de poort, klaar om te vertrekken. Hij wachtte tot Elik er ook was en ieder ander die ook had besloten mee te gaan zoeken.
Too sweet to function

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
'Ik ga wel mee,' bood een oudere luchtelf aan, toen hij van een andere wachter hoorde wat er aan de hand was. Een mentor die net ziek geweest was en nu niet was teruggekeerd van een wandeling? Daar moest inderdaad gehandeld worden. Stevanof had wachtgelopen op de muur en hoewel hij verlangde naar een door Magdalene bereidde maaltijd, moest dat maar even wachten. 'Ik ben zo terug.'

Hij vloog naar huis, stelde Magdalene op de hoogte van wat hij ging doen, verwisselde zijn mantel voor een exemplaar waarin hij zijn vleugels nog wat beter kon gebruiken, werkte al doende een plak brood weg en arriveerde een halve minuut voor Fellow bij de poort. 'Heeft Carathin gezegd waar hij heen zou gaan?'

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
Ook Elik arriveerde[1] en ook Jakobus de weerwolf[2] besloot nog om mee te gaan. Een extra paar ogen in de nacht en scherpe zintuigen waren nooit weg en met een zoektocht altijd erg handig.
"Nee, hij ging even wandelen, de benen strekken met zijn hond", beantwoordde Fellow de vraag van Stevanof. Niets bijzonders dus op het eerste oog. Alleen was de man nu behoorlijk lang weg voor zijn leeftijd en voor de leeftijd van de hond ook trouwens.

Het gezelschap vertrok. Het eerste half uur was er niet zoveel te zien. Gewoon het pad dat vooruit ging en hier en daar wat door de bomen slingerde. Maar na een half uur stond er een zenuwachtige hond op het pad, zonder baasje. Fellow keek naar zijn collega's. "Ik denk dat we een probleem hebben." En een lange avond.
 1. gm toegestaan
 2. voor iedereen gm-baar ;)
Too sweet to function

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
Het dier drentelde over het pad heen en weer, duidelijk niet wetend wat hij moest doen. Duidelijk baas-loos. Toen hij de vier wachters hoorde naderen was hij meteen alert, begon nog meer heen en weer te drentelen. Uiteindelijk liep hij naar Jakobus, de weerwolf van het stel, met zijn oren plat op zijn hoofd en toen weer van hem weg.

Niemand twijfelde eraan of het was Carathins hond. "Weet hij nou wel of weet hij nou niet waar zijn baasje is," vroeg Elik zich hardop af. "Ik heb een hond zelden zo raar zien doen. Het kan geen kwaad om te kijken waar hij heen gaat als we achter hem aan lopen. Maar ik voel er ook niet veel voor om te verdwalen."

"Als ik in attanna ga, kan ik de geur van de hond herleiden. Misschien tot waar Carathin gebleven is," zei Jakobus. "Maar of de hond dat leuk vindt.." Hij keek naar Stevanof en Fellow.

« [Reactie #9] : 6 jaar geleden »
'Laat mij even een poging doen om hem te benaderen.' Het was nauwelijks een voorstel, eerder een mededeling van wat er ging gebeuren. Overblijfselen uit de tijd dat hij het gezag had om beslissingen voor iedereen te nemen.

Stevanof kon niet extreem goed met dieren omgaan, maar hij was de kleinste van het viertal en zou voor de hond dus het minst bedreigend zijn. Tegen dieren moest je op geruststellende toon praten, en dat deed Stevanof dus. 'Kalm maar, rustig, we doen je geen kwaad. Waar is je baasje?' Op een paar meter afstand van het overgebleven drietal stond het dier hem toe om dichtbij te komen en na een uitgebreide besnuffeling waagde de luchtelf het zijn hand op de rug van het dier te leggen. De hond stribbelde niet tegen.
'Waar is je baas?' Die vraag leek het dier te begrijpen, hij begon in ieder geval weer te lopen.

'Laten we eerst kijken of hij ons snel ergens heen brengt,' was Stevanofs voorstel en deze keer dacht hij eraan het zó te zeggen dat het niet als een bevel klonk, maar inderdaad als een voorstel. 'In attanna gaan kan altijd nog, als we niet snel ergens komen.' De luchtelf had het niet zo op weerwolven in attanna. Te veel risico's, te weinig rede.

« [Reactie #10] : 6 jaar geleden »
Fellow knikte. "Ik ben het met Stevanof eens. Laten we eerst de hond maar volgen." Hij knikte nogmaals, dit keer met een iets ernstiger blik. "Als de hond een duidelijke kant op lijkt te gaan, kunnen we die volgen, als dat niet het geval is, kunnen we altijd nog op andere maatregelen overgaan."

Ook de landelf was er niet zo heel erg voor dat Jakobus in attanna zou gaan. Dat had toch altijd minder controle dan wanneer de weerwolf in zijn menselijke vorm bleef. "Waarom zou hij zijn hond hebben achtergelaten?", vroeg Fellow zich hardop af. De man en zijn hond leken op de shcool altijd onafscheidelijke te zijn.
Too sweet to function

« [Reactie #11] : 6 jaar geleden »
Van achterlaten was echter geen sprake. Het was meer dat de baas onder een boom was gaan zitten en niet meer was opgestaan. Eerst had Ilas zich nog een beetje tegen hem aangeschurkt, want het was koud en eigenlijk best gezellig zo tegen de baas.

En er was iets mis met hem. Een sterke emotie die de hond feilloos opving. Tien jaren trouwe viervoeter zijn, zo leerde je je baas wel kennen. Hij was nog dichter tegen hem aan gekropen, maar het leek wel of de baas hem niet eens opmerkte. En Ilas rook bloed. De baas bloedde opeens. Zomaar uit zijn hand. Hij wilde het bloed weglikken, want dat hoorde zo, maar hij werd weggeduwd. Ilas begreep er niets van.

De herder begon wat rond te drentelen. Te wachten totdat zijn baasje onder die boom vandaan kwam en ze terug gingen. Hij was een oude hond met geen enkel bezwaar tegen een plekje bij het vuur. Een stuk worst.

Steeds verder was hij afgedwaald totdat hij andere tweebeners vond. Eentje rook vertrouwd, zijn geur hing in de gang. Eentje rook naar wolf. Dat was twijfelachtig. Ilas nam zijn kans en liep terug naar de baas. Steeds achterom kijkend of de kleine tweevoeter die hem had aangeraakt volgde.

« [Reactie #12] : 6 jaar geleden »
De hond leek redelijk goed te weten waar hij heen ging. Hij volgde een duidelijk pad en ging niet honderdduizend richtingen tegelijk op. Fellow had er dus goed vertrouwen in dat Ilas hen naar Heer Carathin zou brengen.

Na een pad door de bomen vol vervelende striemende zwiepende takken en doorns kwamen ze bij een iets lichter begroeide plek, waar onder een boom een figuurtje te zien was met grijze haren. Jakobus merkte op dat hij bloed rook. Enigszins bezorgd keek Fellow naar de man onder de boom en voor een moment was hij bang dat de man zichzelf het hoekje om geholpen had, maar het tafereel zag er gelukkig minder ernstig uit.
"Heer Carathin?", vroeg Fellow met luide stem, terwijl hij langzaam dichterbij liep en was op alles voorbereid.
Too sweet to function

« [Reactie #13] : 6 jaar geleden »
Ze volgden de hond en die bracht hen naar de oude mentor. De man zat op de grond, tegen een boom aan, en ergens was er bloed, aldus Jakobus. Het kon natuurlijk zijn dat de man van vermoeidheid gestruikeld was en zich aan de boom had geschaafd. Maar aan de andere kant ... Stevanof zag genoeg mogelijkheden voor een hinderlaag, een valstrik. Hij was niet erg gewend aan bossen en wist niet precies hoe hij alle schaduwen moest inschatten. Mogelijk was het bos heel overzichtelijk voor iemand die er dagelijks kwam, maar het leek hem een gevaarlijke plaats.

Fellow liep naar Carathin toe, Stevanof zette zijn vleugels in werking en steeg een eindje op. In de stad had je daken die je in de gaten moest houden, eventuele onverlaten in een bos zouden vermoedelijk hoog in de bomen klimmen. Een kleine verkenning boven de half open plek, kon geen kwaad.

« [Reactie #14] : 6 jaar geleden »
De man onder de boom reageerde nauwelijks. Hij was onderkoeld van het lange stilzitten in de steeds kouder wordende avond. Hij staarde naar de schooldolk in zijn rechterhand. Er zat half opgedroogd bloed op. Zijn linkerhand was rood van bloed. Oud en nieuw bloed. Net als de grond onder die hand.

Ook de ogen van Carathin waren rood, maar niet van bloed. Ze waren opgezwollen. Alsof de man uren had gehuild. Ilas liep naar zijn baasje, stak zijn snuit in het gezicht van zijn baas, begreep niet waarom hij geen krabbel achter zijn oren kreeg of een klopje tegen zijn flank. Hij blafte, uit pure frustratie.

« [Reactie #15] : 6 jaar geleden »
Fellow keek goedkeurend hoe de vliegende wachter zijn vleugels uitsloeg en ging kijken of de omgeving veilig was. Jakobus kon dan ondertussen zijn neus gebruiken en Elik zijn ogen. De landelf kwam inmiddels bijna bij de decaan aan. De hond duwde zijn neus in het gezicht van zijn baasje, erg veel reactie kwam er niet, maar Fellow kon van deze afstand wel zien dat er nog een ademhaling was en het knipperen van de oogleden. "Hij leeft", deelde hij zijn collega's mede.

Fellow deed nog twee stappen en hurkte toen bij de mentor neer. Mes werd voorzicht gepakt en uit de handen gehaald. Het waren lelijke verwondingen die de man zichzelf had toegebracht, maar niets heel ernstigs. "Heer Carathin, kunt u me aankijken? Is alles in orde met u? Wat is er gebeurd?" Als de man nauwelijks reageerde, dan ging Fellow over op plan B.
Too sweet to function

« [Reactie #16] : 6 jaar geleden »
"Dat scheelt weer," zei Elik. "De vraag is, hoe krijgen we hem thuis?" Of de man nou reageerde of niet, hij zag er niet uit of hij nog een sprintje ging trekken naar Bumetrel.
Terwijl Fellow de man ging bestuderen, hield de nachtelf een oogje in het zeil.

Carathin reageerde ondertussen nauwelijks op de landelf die bij hem was neergehurkt. "Ze zijn dood,[1]," mompelde hij. Een diepe smart in zijn stem en in zijn hart. "Waarom zij, waarom niet ik?[2]"
Hij keek naar zijn bloedende hand en naar zijn linker, ontdekte dat er iets miste. Eindelijk merkte hij Fellow op. "Breng me terug."
 1. Ze zijn dood,
 2. Waarom zij, waarom niet ik?

« [Reactie #17] : 6 jaar geleden »
Fellow merkte de pijn in de stem van de man op, al had hij geen idee waar hij het over had. Had hij misschien al zijn belagers gedood? En wilde hij zelf graag dood? In ieder geval wilde de man naar huis en dat leek Fellow voor nu beter. Een sneeuwstorm leek op komst. Ze konden desnoods met een een klein groepje wachters morgen de omgeving afspeuren om te zien of er inderdaad belagers waren geweest.

De wachter boog naar voren en pakte de niet beschadigde hand van de mentor. "Kunt u staan? Dan kunt u daarna op mij steunen en meelopen." Als dat niet ging, zou Fellow hem wel dragen, maar hij had zo'n vermoeden dat een volwassen adellijke man dat niet kon waarderen. Dus mocht de man het eerst zelf proberen.
Too sweet to function

« [Reactie #18] : 6 jaar geleden »
[Ik post even een beetje door]

Mahtan was te koud om vernedering te voelen. Hij stond op, met hulp van de landelf . Zo stijf als een plank. Het was pijnlijk toen het bloed weer door zijn benen begon te stromen. Hij kon lopen, nu ja strompelen. Al gauw kwam een gemerkte aan zijn andere zijde lopen.

"Wacht", zei Elik. Hij pakte wat sneeuw en maakte de hand voorzichtig schoon. Hij floot tussen zijn tanden, pakte verband uit zijn buidel en verbond de hand voorzichtig. "Ik durf geen kruiden te gebruiken. De pijn houdt hem waarschijnlijk beter op de been," verklaarde hij. Weerwolf en luchtelf ontfermden zich over de herder en een van hen verdween richting Bumetrel. Rapport werd uitgebracht zodat de school maatregelen kon treffen.

De rest escorteerde de mentor naar de weg en verder.

« [Reactie #19] : 6 jaar geleden »
[OOC:  We posten even door, zodat het afgerond kan worden :) Excuus dat we niet op je wachten Stevanof]

"Jij weet dat beter dan ik, denk ik.. met kruiden gedoe." Elik was in de leer bij de heks van Bumetrel. Dus dan wist hij vast ook wel kruidensmeersel dingen. Fellow was meer goed in vechten en allemaal dingen die daar bij kwamen kijken.

De decaan van blauw werd van twee kanten goed ondersteund, sommige delen van de wandeling zelfs haf gedragen. Het was een lang half uur terug naar de poort, maar daar stonden al wachters klaar. De deur van de poort ging open en ze kwamen met een draagbaar tevoorschijn, waarmee Elik en Fellow de man naar de ziekenzaal konden dragen en brengen. Daar was de arts ook al op de hoogte gebracht en was er een ruimte om Mahtan te onderzoeken in gereedheid gebracht.

Mahtan Carathin was weer veilig terug op Bumetrel.
Too sweet to function