Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Ik ben het er niet mee eens!!!  (549 keer gelezen)

Speeldatum: 17 december 1298 (Begin winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Klein, geen ruimte! Voor de zoveelste keer probeerde de fel gekleurde hop Pythagoras door het raam te breken. Het wilde naar buiten. Lekker vrij rond kunnen vliegen. Maar het kon niet want de baas had hem opgesloten in dit rare nieuwe huisje.
Vermoeid ging de hop op het bureau zitten. Mokkend keek hij naar het raam waar een vogeltje zat. Hij was wel buiten. Pythagoras vloog weer op en raakte daarbij een mok aan die omviel. Een of ander goedje stroomde over perkamenten. De hop zag het maar besteedde er geen aandacht aan. Hij moest de vogel verjagen want hij was irritant. Opnieuw knalde hij tegen het raam waarvan de vogel schrok. Zelf schrok hij ook want de vogel deed wel heel raar met zijn vleugels.
Zelf vloog hij opzij en knalde daarbij in de boekenkast. Een paar boeken vielen naar benden en Pythagoras bleef versuft tussen een stapel boeken liggen. Veel te duizelig om iets te doen.

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Vreemd genoeg voelde Pythagoras opeens de neiging om tegen de ramen aan te gaan bonken en de hop zou de hop niet zijn als hij niet meteen aan die neiging toe gaf.
Elion zuchtte geeërgd en smeet een veer naar het beest toe.
Naamloze Irritante Natuurkracht Numero Een liet het deel van de gans een meter ver vliegen en daarna langzaam omlaag dwarrelen.
Wensend dat hij de hop aan zijn vrouw had meegegeven, probeerde Elion het gebonk te negeren en schreef verder.
Daar kwam het duiveltje op zijn tafel zitten, om meteen weer op te vliegen en z'n mok met thee om te stoten. Elion vloekte en begon zijn perkamenten te redden van de verdrinkingsdood. De derdejaars kregen hun opstellen met thee terug.
Op dat moment vloog Pythagoras tegen het raam en daarna tegen de boekenkast.
Bij het bureau had Elion even een kort frustratiemomentje, overzag de overstroming, concludeerde dat die niet nog meer schade aan kon richten en plukte toen de hop tussen de boeken uit.
'Wat is er?'
Wereld? Welke wereld? Oh, dìe wereld!

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
Nog niet helemaal helder zag hij opeens de baas voor zijn neus. Daar schrok de hop ook even van en zette de grootste ogen op die hij kon zetten. Pythagoras probeerde zicht los te trekken.[1] En dat lukte!
De oranje hop keek om zich heen en constateerde dat hij nog steeds in het kleine huis was. Oja hij was de vogel aan het verjagen. Gauw vloog hij naar het raam om te kijken waar die uithing.
Met de neus helemaal tegen het raam probeerde hij ook om de hoek te kijken. Af en toe was er het schrapen van bekje op glas te horen. De vogel was weg, tenminste niet in zicht. Pythagoras draaide zich weer om en keek naar de baas. Waarom keek hij nou naar hem??
 1. (7) Winst bij hoger dan 6

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Hup, en daar was de oranje hop weer weg. Blijkbaar was er echt iets met het raam. Als een soort magneet trok het het niet gehoornde duiveltje naar zich toe.
Blijkbaar kon Pythagoras niet zo ontzettend veel schade toe richtten bij het raam, Elion hoorde enkel het gekras van zijn bekje af en toe tegen het raam. Met krassen op het raam kon hij nog wel leven, besloot hij.
Hij begon langzaam de boeken te controleren. Waren ze nog heel? Niet gescheurd? Geen vouwen?  Hij zette ze weer terug in de boekenkast.
Zuchtend keek hij weer naar zijn huisdier, die door een vreemd toeval terug staarde. Hij was in een van zijn goede buien. Het raam, boeken en de opstellen. Drie dingen in nauwelijks vijf minuten. Een record.
Wereld? Welke wereld? Oh, dìe wereld!

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
In een staar wedstrijd had de hop geen zin. Dus keek hij maar uit het raam misschien ging het vanzelf wel open?

Niks? Het raam bleef dicht. Weer draaide de oranje hop zich om. Het raam moest open en dat lukte hem niet zelf dus moest de baas helpen.
De hop stuiterde op de vloer, vloog nog een stuk met zijn vleugels en lande op het hoofd van de elf. Pythagoras koos een pluk haar uit en nam dat in zijn fel rode bekje. Gauw vloog hij weer op en probeerde met haar in zijn bekje de baas naar het raam te krijgen. Hij deed er nu alles voor om even naar buiten te mogen!
Misschien dat een extra ruk aan het haar zou helpen.

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
Au, au, au! Stomme hop!
Elion vloekte en sloeg naar het oranje beest[1]. Het moest zijn haren met rust laten! Hij raakte wel wat, maar of de hop zich daar iets van aan trok, was de vraag.
Uiteindelijk zette hij schoorvoetend, voor het behoud van zijn haar, een stapje naar voren.
'Wat is er nou? Wil je naar buiten? Ja, je wilt naar buiten.'
Elion pijnigde zijn hersens om te bedenken of dat sowieso wel mocht. Brunberta wist dat. Waar was ze? Och ja, wandelen. In dubio bleef hij staan. Aan de ene kant wou hij de hop graag uit zijn kamer hebben, aan de andere kant was dat ook weer een beetje zielig voor de rest van het kasteel.
 1. (6) Winst bij hoger dan 6
Wereld? Welke wereld? Oh, dìe wereld!

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
Geschrokken liet de hop het haar los maar pakte het al gauw weer op. Ondanks dat er naar hem geslagen werd werkte deze methode wel. Nog een paar rukken werden dus aan het haar gegeven. Hij moest nog een paar stappen zetten naar het raam.
Wacht buiten? Kende hij dat woord niet? Ja buiten was daar! Achter het raam. Pythagoras liet het haar van de man los en vloog naar het raam en weer terug. En nog een paar keer. De bazen waren nooit zo slim dat ze hem meteen begrepen. Zelfs met zoiets simpels.
Nog een keer vloog hij naar het raam en maakte een zielig piep geluidje. Nu was het toch overduidelijk?

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
Okè, okè, hij wou naar buiten. Duidelijk.
Elion begreep de hint.
Hij overdacht nog even zijn beslissing en de gevolgen die die voor de wereld in het algemeen zou hebben, stapte hij toch maar voorzichtig naar het raam. En opende het.
Hij moest toegeven dat hij ontzettend blij was om de hop weg te hebben. Als was het maar voor even.
Hij rommelde ergens een doekje tevoorschijn, begon de thee van zijn bureau te vegen. De hop was vermoeiend. Zo vermoeiend.
Hij bekeek de schade bij een paar blaadjes, nog best wel leesbaar. Hij zou het maar moeten uitleggen de volgende les. Oh, daar moest hij nog een notitie van maken.
Wereld? Welke wereld? Oh, dìe wereld!

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
Ja! Bijna bijna! Oh hij moest opschieten! Van opwinding begon de hop te trillen. Hij wilde zo graag naar buiten maar zijn baas bouwde de spanning wel heel erg op!
Raam open, weg was Pythagoras. Vrijheid! Ruimte! BUITEN!!! Vliegend tussen de bomen door lande hij even op een tak om zich uit te schudden.
Oke nu was hij verveeld.. Oh wezens! Wezens daar kon hij wat mee. Bong! Bong! Zo dat waren twee stuiters op hoofden.
Van een afstand bekeek hij de wezens. Ze gaven de zelfde blik die zijn baas zo vaak gaf. Pff deden ze allemaal zo? Nog een keer stuiterde de oranje hop op een hoofd van iemand. He! Een andere reactie. Nieuwsgierig keek het hopje ernaar maar vloog al snel weer weg. Nu hij vrij was wilde hij daar van genieten.