Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Het regent, o wat regent het  (363 keer gelezen)

Speeldatum: 30 november 1298 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Voor de derde dag op rij teisterde een herfststorm Ypsilon en omgeving. De kille wind kon door de warmste mantel niet buitengehouden worden en de ijzigkoude regen verkleumden ieder die zich er aan blootstelde binnen enkele minuten. Alleen dikke muren en een flink opgestookt haardvuur waren in staat de kou enigszins buiten te houden en zelfs de meest hardnekkige tuinkabouter had een droge, beschutte plek opgezocht.

Kenyi was de kou en nattigheid al op de eerste dag ontvlucht. De regen was nog moeilijker te verdragen dan de vrieskou van midwinter en met een haardvuur, vele potten thee, twee colleges en stapels verslagen kon hij het lang uithouden.
Nou ja, tweeënhalve dag om precies te zijn. Toen was de lucht in zowel zijn kantoor als zijn huis zo bedompt geworden dat het denken moeizaam begon te worden en de muren schenen steeds dichter op elkaar te staan. Centaurs waren er niet op gemaakt om hele dagen in een kleine ruimte door te brengen, zeker deze centaur niet. Hij had frisse lucht nodig, hoe koud het ook was.

En dus draafde de zwarte centaur even later over een vrijwel verlaten universiteitsterrein. De schemering begon in te vallen en uit de egaalgrijze lucht bleef maar regen stromen. Om de kou te weren, had Kenyi een dikke mantel omgeslagen, een schild moest voorkomen dat hij drijfnat werd. Erg opvallend was het schild niet, wie dichtbij genoeg kwam zou wellicht zien dat de regen op een paar vingerbreedtes afstand van de centaur opzij boog en langs hem heen stroomde. Maar er was niemand om dichtbij te komen.

Of toch? Kenyi had al een aardig stukje gelopen vanaf zijn huis toen hij een gestalte[1] in een mantel zag. Er was dus nog een dappere eenling die het kille weer trotseerde. Hij vertraagde zijn gang en richtte zijn schreden naar de nu nog onbekende persoon. 'Goedendag,' groette hij van een klein afstandje, om de aandacht te trekken. Eigenlijk was hij wel benieuwd wie de persoon in de mantel was.
 1. Jij misschien? Voel je vrij!

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Vanilla was in een melancholische bui. Verlaten door haar man, door haar vroegere minnaar onbemind, verwijderd van haar vroegere familie en vrienden en enkel nog haar hops voor wat gezelschap, was er weinig voor de vampier om voor te strijden. Natuurlijk, ze had een baan waarvoor ze zich interesseerde en waarmee ze status had en eer verwierf. Ze had mooie kleding die haar schoonheid benadrukte. Ze had alleen weinig waar ze het voor deed. Ze deed het niet eens voor de vampiergemeenschap, want daar stelde ze niets voor als kruisling en zonder sire, zonder Gustaf aan haar zijde. Niemand zou haar missen als ze verdween. En oh ja, dat klonk heel dramatisch, maar ze had er niet eens echt een gevoel bij.. behalve een wat melancholische sfeer.

Deze maalstroom van gedachten waarin ze vast leek te zitten en waarop het weer zeer toepasselijk was, werd doorbroken door een stem in het schemerduister. Vanilla draaide zich half om en een halve glimlach dwong ze op haar gezicht. "Goedenavond", antwoordde ze. Ook bij haar was voor de goede kijker te zien dat een schild haar lichaam van het water beschermde. "U bent ook een fan van regen?"
Hoe meer je zeurt, hoe minder er gebeurt.

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
De gemantelde persoon draaide zich om en nu herkende Kenyi zijn directe collega. Hij glimlachte haar vriendelijk toe, hoewel die glimlach wat verzuurde bij haar opmerking. 'Ontzettend,' antwoordde hij, 'echt heel verfrissend, die regen.' centaur kuchte. 'Excuses, dat was niet nodig,' verontschuldigde hij zich. 'Kou en regen hebben de neiging mijn humeur aan te tasten, net als drie dagen binnen zitten, maar dat is geen reden voor sarcasme.' Hij rilde even toen een extra harde windvlaag zijn mantel liet wapperen. Zijn schild hield voornamelijk water tegen en nauwelijks wind.

'Op dagen als deze vraag ik me af waarom ik niet in Svitine gebleven ben,' mijmerde hij verder. 'En jij[1], geniet jij wel van dit weer?' Voor zover een vampier genieten kon, natuurlijk.
 1. Ik neem aan dat ze elkaar, als collega's, gewoonlijk tutoyeren? Lees anders 'u'.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
"De winter lijkt me dan een lastig seizoen voor een centaur in het noorden", antwoordde Vanilla wat droogjes. Ze glimlachte voor de beleefdheid en keek de man verder rustig en beheerst aan.
"En genieten is niet het goede woord, maar het weer past bij mijn stemming en het laten opdrogen van natte kleding, geeft een soort gevoel van warmte, ongrijpbaar, maar toch aanwezig." Een vampier moest het soms zoeken in de kleine dingen.

"Maar op het weer en binnen zitten na, maak je het verder wel goed? Hoe zijn de eindexamens van de studenten Lichaamsoefening verlopen?" Dat was jaarlijks toch wel een uitdagend spektakels. "Is er nog een opgever geweest?"
Hoe meer je zeurt, hoe minder er gebeurt.