Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Welkom bij de show  (748 keer gelezen)

Speeldatum: 25 oktober 1298 (Midden herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Bumetrel was altijd levendig, leerlingen leken altijd door de gangen te wandelen of te rennen, hoppen fladderde door de gangen, een schoonmaakster huppelde voorbij met een emmer in haar hand en een wachter keek hem strak aan.
Ja, Elei vermaakte zich wel op het altijd levendige Bumetrel.

Soms was het ook vervelend, eigenlijk was het dat altijd als hij zich eenzaam voelde, als hij verlangde naar de gezelligheid van het gezelschap. Tijdens zo'n momenten verlangde hij naar Moare, Karim en naar Selista[1] het deed pijn, het missen.
Op zo'n dagen zocht hij afleiding, meestal in de vorm van een leeg lokaal en het eindeloos oefenen met magie, knalletjes, glitters, het laten verschijnen van voorwerpen tot hij zo uitgeput was dat hij zich nog amper naar de slaapzaal kon teleporteren.

Vandaag was weer zo'n dag, alleen was vandaag erger dan andere dagen. Hij wist niet welke emoties zich allemaal in zijn binnenste hadden genesteld maar het was de hoogste tijd dat die allemaal maar eens verdwenen.

Plots zag hij haar, een luchtelfje uit het eerste. Wat was haar naam ook al weer? Rosa? Rosalinda? Uh, nee, Rosalie! Ja Rosalie.
"Oh, wat leuk om jou weer te zien!" Zei hij terwijl hij op haar afstapte. Ze leek immers net zo alleen te zijn als hij zich voelde. "Hoe gaat het met je?" Elei pakte haar hand en drukte er een kus op. Dat werkte altijd!
 1. Myrofas uit Elei's verleden ;)

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Rosalie stond tegen de muur aan geleund. Ze verveelde zich, en omdat het in de leerlingenkamer nou niet erg gezellig was geweest, had ze besloten om een rondje door het kasteel heen te gaan lopen. Ze vond het altijd leuk om myrofas te bekijken. Hun manier van lopen, praten en hoe ze lachend met hun vrienden voorbij liepen. Tsjah, met hun vrienden.. Misschien was het maar eens tijd dat die ze ook ging maken. Maar, hoewel ze steeds beter uit haar worden kwam wanneer iemand tegen haar praatte, ze vond het nog erg moeilijk om zomaar op iemand af te stappen. Want ja, wat moest ze zeggen? 'Hallo, ik ben Rosalie en ik zoek een vriend?' Nee, dat was belachelijk. Dus hield ze het nu eerst maar bij het bestuderen van andere myrofas en hun communicatie technieken.

"Oh, wat leuk om jou weer te zien!" De stem haalde haar uit haar dagdroom. En voordat ze kon bedenken wie had was, werd haar hand gepakt en kreeg ze er een kus op. Dat kon natuurlijk maar een iemand zijn. "Elei.. Hallo." ze snapte niet waarom de Nimf tegen haar bleef praten. Er waren toch genoeg andere meisjes, knappere meisjes, hier op school? Maar ze was nu eenmaal niet in een situatie om vriendelijk gesprek af te slaan, dus ondanks de kleur die ze kreeg, gaf ze hem een lieve glimlach. "m..met mij gaat het goed." Ze slikte een keer. Weer gestotter. "En met jou?"
If you stand for nothing, you will fall for anything.
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Rosalie Grande »

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
Rosalie had zijn naam tenminste in een keer goed, was dat even een meevaller. Ooit had een meisje hem verteld dat ze zijn naam nooit zou vergeten maar hij betwijfelde het, beloftes die gedaan werden aan de waterkant door 10 jarige meisjes met madeliefjes in hun haar geloofde hij niet zo.

De kleur die het luchtelfje kreeg was een zachtere vorm van de kleur van haar uniform, hij vroeg zich af hoe het kon dat je soms ging blozen en wat een blos nou precies was. Hij gokte dat het iets met bloed te maken had maar waarom dat bloed dan naar je wangen ging vroeg hij zich nog steeds af. Dat bloed kon beter ergens anders naartoe gaan. "Oh met mij gaat het ook goed hoor, ik verveel me een beetje maar verder is alles helemaal in orde." Hij glimlachte naar het meisje en kreeg plots een idee. "Ik was op weg naar een leeg lokaal om in te oefenen maar ik zag je staan en dacht dat ik wel even een praatje met je kon maken."

Nonchalant ging hij met zijn hand door zijn haar en glimlachte nog een keer. "Zou je toevallig met me mee willen? Het is altijd fijn om iemand te hebben die je wilt vertellen wat ze er van vinden... Oh! Als je niet op iemand aan het wachten bent natuurlijk?"

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Wat wilde hij precies gaan oefenen? En waarom zou hij jou mee willen? Ze werd onderhand gek van haar gedachten, en wierp haar alter ego een boze blik toe. Waarschijnlijk spreuken, hij was nou een maal een Merifeller. Hoe dan ook, hij vroeg haar mee. Dat was wel een goed idee, toch? Het leek haar een aardige jongen en een erg goed gezelschap. Daarnaast had ze toch niets te doen.

Ze keek Elei aan. "Ja, l.llijkt me leuk.'' Houd nog eens op met dat idiote gestotter! Meteen gingen haar ogen naar een voorbijgaande schoolgenoot. Ze ademde diep in en slikte haar schaamte in. "Wat wilde je precies gaan oefenen?" Vroeg ze voorzichtig, goed focussend op elk woord. Ze frummelde wat aan haar gewaad en probeerde Elei zo min mogelijk aan te kijken.

Waarom begon ze altijd te stotteren, voornamelijk wanneer ze iemand aan keek? Het waren waarschijnlijk de ogen. Ogen konden erg intimiderend zijn. Daar kwam nog bij dat Elei een erg aantrekkelijke Nimf was.

Ogen + Nimf = een hakkelende luchtelf. Daar hoefde ze geen wiskundeknobbel voor te hebben.
If you stand for nothing, you will fall for anything.

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Rosalie twijfelde, wat was het toch prachtig om te zien. Hij glimlachte vriendelijk naar haar, zo vriendelijk als hij het altijd kon. Ze stotterde een beetje, niet storend, gewoon gestotter. Het was best aandoenlijk.

"Oh gewoon," Hij haalde zijn schouders op en bedacht zich dat zij het nog niet wist. "Natuurlijk! Voor ik naar bumetrel ging zat ik bij een rondreizend gezelschap. Als magiër. Ik moet natuurlijk blijven oefenen om net zo goed te blijven als ik voorheen was." Elei merkte wel dat het een beetje opschepperig klonk, maar zo had Karim hem ooit het belang van oefenen uitgelegd en ook al had hij Karim al jaren niet meer gezien hij luisterde nog altijd naar zijn woorden.

Hij pakte haar hand en trok haar zachtjes mee. "Kom. Ik weet een leeg lokaal waar we rustig kunnen zitten!"

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
"En wat waren de jongelui daar dan van plan?" vroeg een juist passerende vrouw kritisch. Het was Deirdre von Nook, die van het schoolhoofd en de etiquette. Ze keek erg zuinig en afkeurend. "Ik hoef de jongelui toch niet uit te leggen dat het ongepast is om zonder toezicht alleen in een afgesloten ruimte te zijn? Wat zal uw vader wel niet denken, jongedame?"

De faun schudde haar hoofd. "Er wordt hier niet in een leeg lokaal gezeten. Er zijn andere locaties mét toezicht waarin ook uitstekend een goed gesprek te voeren is. De binnenplaats, het grasveld buiten het kasteel. En laat ik niet merken dat mijn suggesties niet worden opgevolgd."

En weg was de faun weer.

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
Rondreizende magiërs? Dat klonk goed. Rosalie was zelf nooit goed geweest in magie, één van de redenen waarom Heracor des te beter paste bij haar. Magie zat wel in de familie, maar was gewoon niet voor haar weggelegd. Ze had liever een mes in haar handen, daar had ze meer vertrouwen in dan magie. Wanneer zij het gebruikte in ieder geval.

Elei pakte haar hand vast, en er ging een rilling door haar heen. Elke keer weer. Hoe deed die jongen dat toch? Net op het moment dat ze met hem mee wilde lopen, hoorde ze een stem naast haar.

Ze had de vrouw nog nooit eerder gezien, en had zo het idee dat ze had ook niet meer wilde. Wat moest haar vader denken? Wat dacht die vrouw wel niet wat ze van plan waren?

Net op het moment dat Rosalie tegen wilde stribbelen, liep de vrouw alweer weg. "Oke.." Ze trok een wenkbrauw op, terwijl ze de Faun nakeek. "En nu?"


If you stand for nothing, you will fall for anything.

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
"Och let maar niet op haar." Oude sok van een geit dat het was. Wat dacht ze nou? Dat hij Rosalie naar een leeg lokaal zou lokken om dan te gaan zitten friemelen. Nee. Dat was tenminste niet zijn bedoeling geweest. "Die denkt dat elke jongen wilt weten wat er bij elk meisje onder de rok zit." Niet dat dat niet waar was.... niet compleet tenminste.

Het grasveld was ook nog altijd een optie. Misschien een beetje nat maar niets wat niet te doen was. Ze konden natuurlijk ook altijd doen alsof ze mevrouw Fawnao niet gehoord hadden maar Elei had zijn laatste portie strafwerk nog vers in zijn geheugen en hij had heel eerlijk gezegd geen zin in nog meer bijtende boeken overschrijven.
"Het grasveld?"Opperde hij. "Of... een leerlingenkamer?" Hoewel dat laatste hem minder geschikt leek, er waren altijd arme zielen die wilden leren voor iets onbelangrijks als een examen of iets dergelijks.

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
Maar.. elke jongen wíl toch ook weten wat er onder de rok van een meisje zit? Ze negeerde haar gedachten. Het was niet nodig om er tegen te gaan, aangezien het toch niet zal gebeuren. Zeker weten niet. Want ook al wist mevrouw Faun het niet, Rosalie vond het beeld wat haar vader van haar had érg belangrijk. Ze was zijn kleine prinsesje, die zich altijd voorbeeldig gedroeg en zich hield aan de leefregels die hij en zijn vrouw voor haar bedacht hadden.
Tenminste, wanneer ze in een situatie was dat ze er controle over hadden. Als ze wisten dat ze van plan was om met een jongen alleen, zonder toezicht, in een lokaal te gaan zitten, had ze waarschijnlijk een flinke preek gehad. Niet te vergeten de straf die er achterweg zal komen.

"Het grasveld lijkt me goed.." Ze voelde zich er op haar gemak en ze hadden daar alle ruimte. Daarnaast konden ze geen gezeur krijgen van studerende schoolgenoten.
Nog steeds keek ze Elei niet aan, maar na een aantal seconden stil te hebben gestaan, besefte ze dat ze zijn hand nog steeds vast had. Met een vuurrood gezicht trok ze haar hand terug en zette ze snel een stap naar voren, haar gezicht van hem weggedraaid.

"uhm.." Ze schraapte haar keel, "zullen we dan maar?" Vroeg ze, hopend dat hij haar kleur niet gezien had.
If you stand for nothing, you will fall for anything.

« [Reactie #9] : 6 jaar geleden »
"Dan gaan we naar het grasveld." Zei Elei met een grijns. Het grasveld was niet de privacy waar hij op gehoopt had maar het was tenminste geen strafwerk. Zijn hand werd losgelaten, ook hij was een beetje vergeten dat hij haar hand nog vast had, en bungelde weer op zijn oude vertrouwde plekje langs Elei's lichaam.

Tijdens het lopen keek hij Rosalie aan, een gesprekje was nooit mis. "Maak je maar geen zorgen over wat die oude sok zei, ze heeft de etiquette volgens mij zelf uitgevonden." Hij glimlachte naar haar en haalde vervolgens drie zorgvuldig dichtgenaaide zakjes gevuld met pitten uit zijn zak en begon ermee te jongleren tijdens het lopen.   

« [Reactie #10] : 6 jaar geleden »
Gelukkig, Elei had niet gezien dat ze bloosde. Ze voelde de rode gloed uit haar wangen trekken en durfde de jongen weer aan te kijken. "Ach buiten is ook prima toch?" Ze glimlachte voorzichtig. Ze vond het op dit moment zelfs een beter idee. Ze had er nooit zo over na gedacht, tot dat ze Faun er over begon, maar misschien was het inderdaad verstandig om te zorgen dat er ogen meekeken wanneer ze met een jongen was. Toch?

Ze keek opzei en zag dat Elei aan het jongleren was. Is er dan iets waar hij niet goed in is? Iedereen heeft minpunten toch? Dat zal ze hem nog maar een keer moeten vragen. Maar nu nog niet, misschien later.

Ze keek wat naar de myrofas die ze passeerde, en het leek alsof ze allemaal terug keken. Daarnaast ze zal zweren dat ze een aantal meisjes boos naar haar had zien kijken. Waarschijnlijk gek op Elei, en jaloers dat Rosalie samen met hem door de gang liep. Goh.. jaloers op haar? Dat was nieuw. Maar het voelde best goed. Eindelijk had ze iets wat anderen wilde.. Niet dat ze Elei hád, maar het ging om het principe. Langzaam kreeg ze een gloed over haar gezicht heen. Trots? Arrogantie? Nee, het was een zelfvoldane gloed. De gene die ze alleen kreeg wanneer ze een zwaardgevecht van iemand had gewonnen.

Er speelde een kleine glimlach om haar mond. Misschien was het hier nog niet zo erg..
If you stand for nothing, you will fall for anything.

« [Reactie #11] : 6 jaar geleden »
Elei vond zelf wel degelijk dat hij mindere kanten had, hij wist ook wel een paar dingen op te noemen waar hij niet goed in was. Trouw en eerlijkheid waren bijvoorbeeld niet z'n sterkste kwaliteiten.
Dat er een paar meisjes naar hem keken vond hij gewoon, hij was een nimf en Bumetrel was een bom van hormonen. Dat had niets met hem persoonlijk te maken. Dat hij er gebruik van maakte was een ander verhaal!

"Vermaak je je een beetje. hier op Bumetrel bedoel ik." Vroeg hij Rosalie met een knipoog terwijl ze verder liepen. Hij had het namelijk prima naar z'n zin maar het was altijd leuk om te horen wat andere er van vonden. 

« [Reactie #12] : 6 jaar geleden »
Of ze het naar haar zin had? Goede vraag.. "Tsjah.." Haar wenkbrauw schoot omhoog. Ze wist niet precies wat ze moest zeggen. Gezien het feit dat ze nog geen vrienden had gemaakt, en de tijd die ze had dus alleen doorbracht, kon het wel wat eenzaam zijn. Maar aan de andere kant, was het haar tot nu toe honderd procent meegevallen. Ze had verwacht na een week al gillend gek geworden te zijn, en in een impulsieve bui haar spullen bij elkaar gepakt zal hebben, om vervolgens in een sprint naar huis te gaan. Dit was nog niet gebeurt dus..

"Ja.. ik denk het wel.." Het klonk niet erg zeker, en Elei zal vast denken dat ze aan het liegen was, maar het was gewoon een lastige situatie.
If you stand for nothing, you will fall for anything.