Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Twee emmertjes water halen  (1250 keer gelezen)

Speeldatum: 16 oktober 1298 (Midden herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
 :open: :open: :open:
Angeline moest water halen. Met twee emmers sjouwde ze door de straten van haar dorpje, te bedenken waarom uitgerekend zíj er weer op uit werd gestuurd, en niet die broer van haar. Ze sleepte de twee emmers verveeld achter zich aan, eigenlijk mocht dat niet, want haar moeder zei dat de emmers zo versleten (bij Angelines inzien deden alleen jurken dat, maar haar moeder wist natuurlijk meer dan zij), maar wat niet ziet, dat deert niet, of hoe het gezegde ook mocht zijn.
Een paar meisjes kwamen langs rennen, lachend, rennend en tikkertje spelend. Angeline moest altijd als allerlaatste doorwerken, zo leek het haar tenminste. Het was heel oneerlijk. Chagrijnig schopte ze tegen een steen. Holderdebolder, een meter of twee verderop bleef het ding weer stil liggen. Opnieuw een schop.
Kon ze maar toveren, dan hoefde ze geen water te halen. Dan kon ze het zo uit haar vingers laten spuiten, dat zou leuk zijn.
Ze zette de emmers op de rand van de put en begon water omhoog te sjouwen. Het viel nog best wel mee hoe zwaar het was, maar Angeline was nu in een bui dat ze alles zwaar vond.
Ze vulde de eerste emmer en draaide zich om. Haar elleboog raakte iets hards, dat meegaf en in de put tuimelde. Er stond nog maar een emmer op de rand.
Angelines maag maakte een vreemde sprong. Oh help, ze had een van de emmers de put in gegooid, een van de goeie emmers. Mamma zou boos zijn.
Snel klom ze half op de putrand en staarde op haar knieën naar de diepte.
Nah, die was niet meer terug te halen.
I'm a small part of a big world, but a part.

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Phatar had net wat lekkernijen gekocht op de markt toen hij een meisje bij de put zag. Een tik en ze zou erin vallen. Hij zuchte en besloot maar even naar het meisje toe te gaan.
Zijn hoed werd recht gezet, haar netjes en kleding werd glad gestreken.

'Pas je wel op?' Sprak hij in het Duits. Mensen spraken dat immers en hij kon het wel een beetje.
Hij hoopte maar dat het meisje niet schrok. Straks viel ze nog in de put. 'Waarom zit een meisje eigenlijk zo gevaarlijk bij de put? Doe je een wens?' Dat zou stom zijn want wensen in putten kwamen toch nooit uit.
;)

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
In het donkere gat was niks meer te zien van haar emmer. Angeline tuitte haar lippen. Nu zou mamma vast boos worden, want de emmers waren helemaal van het andere dorp gekomen. Emmers die van zo ver kwamen mocht je niet in een put gooien, en al helemaal niet perongeluk.
Oh, een stem. Zou de put tegen haar beginnen te praten? Zou hij ook boos zijn tegen haar?
Nee, de stem kwam niet uit een put, maar van buiten. 'Tuurlijk.'
Ze keek ongeïntresseert om, zag zo snel niemand (hij stond aan de andere kant) en richtte weer zich op belangrijkere problemen. 'Als ik een wens doe, krijg ik dan mijn emmer terug?' Het was best een goed idee, ze had altijd al een wens willen doen in een put, maar ze had er nooit reden toe gehad. Ze kon het in ieder geval proberen. Ze deed haar ogen dicht.
'Put, ik wens dat ik mijn emmer terug terug krijg, nu.' Nee, dat was niet aardig. 'Alsjeblieft.'
Ze deed haar ogen weer open. Geen emmer. 'Oh,' mompelde ze, 'echt niet?'
I'm a small part of a big world, but a part.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
Mensen waren echt niet slim. Dit meisje bevestigde dit maar weer eens duidelijk. De put gaf zoals verwacht geen antwoord en verroerde zich ook niet. De emmer bleef beneden.
Phatar liep om de put heen en ging achter het meisje aan. Hij pakte haar rond haar middel en zetten haar op de grond.
Zo nu stond ze veilig. De nimf liep achter aar vandaan en kwam naast haar staan. 'Ik ben bang dat je die emmer niet meer terug krijgt. Die is foetsie. Maar he je hebt toch nog een tweede emmer?' Je moest het positief bekijken. Ze had ook helemaal geen emmer meer kunnen hebben. Hij glimlachte het kleine meisje vriendelijk toe. 'Ga je niet meer zo gevaarlijk op de rand zitten?' Al was het meisje jong, Phatar was ieders ridder in nood. Bij de dames dan.
;)

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
'Hee!' Even spartelde Angelina toen ze van de put op de grond werd getild. 'Laat me-' Hij had haar al los gelaten. 'Bedankt' mompelde ze terwijl ze haar jurk herschikte. Ze wist ook niet waarom, die jurk zag er nog prima uit, maar blijkbaar deden vrouwen dat.
'Ik had er eerst twee, en nu nog maar een. Nu moet ik twee keer lopen.' Angeline kon er echt niet de positiviteit in zien.
'Nou, als de andere emmer er ook nog invalt, dan wel. Maar dat hoop ik niet.'
Ze onderwierp de man voor haar aan een grondig onderzoek. Haar onschuldige oogjes stonden in een fronsje.
'Jij bent knap.' Dat was nou niet persé als een compliment bedoelt, maar eerder als een soort beschuldiging. Geen mens kon zo knap zijn.
I'm a small part of a big world, but a part.

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
'Maar is toch alleen maar goed voor je gezondheid?' Hij klonk als een volwassene. Hij snapte het meisje wel. Waarom twee keer lopen als het ook in een keer kon, met twee emmers. Kort keek hij even in de put. De emmers was niet te zien. Had hij over een goede magie beheersing beschikt had hij haar kunnen helpen. Hij kon natuurlijk wel teleporteren maar hij had geen zin om in een put te teleporteren. Het was daar vast smerig. Dat de mensen eruit dronken...
'Misschien mag je wel van iemand een emmer lenen? Dan hoef je maar een keer te lopen.' Opgelost toch?
Phatar lachte even. Het meisje vond hem knap. Ze had helemaal gelijk natuurlijk. 'Dat komt omdat ik een geheim heb.' Het meisje voor de gek houden kon vast geen kwaad.
;)

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
Met Brutus aan haar linker hand en een emmer in haar rechter liep Phoebe naar de put, haar kleine ventje moest hoog nodig weer eens een bad en ze had besloten dat ze hem maar eens mee zou nemen zodat hij eens zou leren dat ze voor water naar de put moest lopen. Niet dat hij dat zou begrijpen, hij was maar een jaar oud, maar met zo'n dingen kon je beter vroeg beginnen.

Ze ving nog net het laatste beetje van het gesprek tussen het kleine meisje en de nimf (ze ging er tenminste van uit dat hij een nimf was, dankzij Juliano begon ze steeds meer over myrofas te leren en deze jonge heer kon eigenlijk alleen maar tot een ras behoren.) op
Brutus trok aan haar hand en wilde zo snel mogelijk naar de put toe.
Phoebe besloot zich nog maar even niet met het gesprek te bemoeien, water halen was belangrijker.

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
'Ik ben al gezond. Ik ben hoest nooit en ben nooit ziek.' Daar had ze heus geen extra wandelingetje naar de put voor nodig.
Als ze een emmer zou lenen, zou die ten eerste niet van haar zijn, wat veel minder leuk was, en ten tweede zou de ander dan twee keer moeten lopen (dat die misschien meer dan twee emmers had, was nog niet in Angeline opgekomen). Dus ze kreeg vast geen emmer. Ze kochten vast een emmer uit een ander dorp. Maar ze gingen daar pas weer naartoe, wanneer pappa daar een besteling moest leveren. Dat duurde vast heel lang, en elke keer moest Angeline twee keer lopen.
Al deze gedachten waren bijna letterlijk van haar gezicht te scheppen. Ze reageerde echter verbaal enkel met een hooghartig 'hmpf'. Hij ook met zijn stomme ideeën.
Ze was haar irritatie daarna opslag weer opslag verdwenen. Hij had een geheim? Angeline was dol op geheimen? Niet dat ze lang haar mond kon dichthouden, maar toch.
'Wat dan?' Zou hij kunnen toveren? Dat zou leuk zijn. Dan kon hij het haar leren!
De vrouw bij de put werd niet opgemerkt.
I'm a small part of a big world, but a part.

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
'Dan ben je redelijk gezond ja.. Maar ben je ook sterk? Ik geloof niet dat je grote zaken met meel zou kunnen tillen. Daar moet je echt spieren voor kweken.' Plagerig keek hij het meisje aan. Hij wist niet wat voor reactie hij kon krijgen. Het was een kind en niet te vergeten een mensje. En daar had hij eigenlijk geen ervaring mee.

'Als ik dat zeg is het geen geheim meer. Tenzij je hem heel goed kan bewaren en niks doorverteld. Maar ik denk dat je dat wel kan.' Hij hurkte bij het meisje neer en fluisterde in haar oor: 'Ik kan binnensluipen in dromen van meisjes.'
Hij stond weer op en keek naar het meisje. Zelf vond hij het een leuk grapje. En er zat een kern van waarheid in. Een nimfen meisje had eens gezegd over hem gedroomd te hebben.
;)

« [Reactie #9] : 6 jaar geleden »
'Ik hoef ook helemaal niet sterk te zijn. Ik heb twee broers en een hele sterke vader. En later een man, die sjouwt het meel wel voor mij.' Waarom ze überhaupt ooit met meel zou gaan sleepen snapte Angeline niet helemaal. 'Of ik leer toveren en kan ik zo boem,' Ze maakte een wijdde armbeweging met haar armen, 'de zak wegtoveren.'
Haar glimlachje verzwakte iets toen ze zich wat herinnerde wat haar moeder haar had verteld. Iets over "niet met mensen praten over toveren". Och, wat gezegd was, was gezegd, daar maalden Angelines kinderhersentjes niet lang over.
'Ik kan heel goed geheimen bewaren.' Echt waar, het ging fantastisch. Als je de eis niet hoger stelde dan twee minuten stilte. Haar ogen werden groot van verbazing. 'Kan dat? Hoe doe je dat? Kan ik het ook?'
I'm a small part of a big world, but a part.

« [Reactie #10] : 6 jaar geleden »
'Je vader en je broers laten jou het water dragen terwijl zij sterker zijn.' Zoals het hoorde, vrouwen deden immers het huishouden en daar hoorde water halen ook bij.
'Toveren?' Sprak hij alsof hij er nog nooit over gehoord had. 'Je hebt vast teveel sprookjes gehoord. Mensen kunnen toch niet toveren. Of is er soms een heks die hier woont?'
Phatar kende de mensen sprookjes wel. Hij was er een tijd geïnteresseerd in geweest en had er toen zoveel mogelijk gelezen en aangehoord.

'Dat kan ik je niet vertellen. En ik denk dat jij het wel kan bij een speciaal iemand maar ik ga niet zeggen hoe. Eigenlijk heb ik je veel te veel vertelt.' Heel wat onzin. 'Beloof je het geheim te houden? Anders zoek ik je op in je dromen hoor.' Dreigde hij op een vriendelijke toon.
;)

« [Reactie #11] : 6 jaar geleden »
'Ik kan ook wel water dragen. Maar geen zakken meel, waarom zou ik zakken meel moeten dragen? Ik snap jou niet.'
Noppe, totaal onlogisch.
'Toveren bestaat echt hoor!' Dat waren geen sprookjes. Oh zeker, grote mensen noemden ze sprookjes, maar Angeline wist wel beter. Het was allemaal echt, misschien een beetje verdraaid, maar allemaal echt. In een land, ver hier vandaan, werden er nog steeds nieuwe sprookjes beleefd en ooit zou zij daar ook naar toe gaan. Als een machtige tovenaar. Of tenminste, zo hoopte ze. Ze droomde ervan, maar wist dat het niet zo zou gaan.
'Heksen zijn gemeen.' Of zo werden ze altijd afgeschilderd.
Ze zou gewoon trouwen, kinderen krijgen en net zo worden als haar moeder.
'Toe? Wie is dat persoon dan? Ga je me echt opzoeken? Dat is leuk!'
I'm a small part of a big world, but a part.

« [Reactie #12] : 6 jaar geleden »
'Vergeet de meel maar.' Haar vader was vast geen bakker. Phatars vader daarin tegen wel. Phatar had vaak meel moeten dragen voor de broden. Het was een rot klusje geweest maar hier hoefde hij geen meel meer te dragen. Nee nu moest hij een studie volgen en dat was al zwaar genoeg.

'Laat dat toveren dan eens zien.' Natuurlijk kon ze dat niet laten zien. Tenzij het een zeldzame mensenheks was. Maar die kans was erg klein.
'Oja? Ik heb er nog geen een ontmoet. Jij?'

'Ik weet niet wie dat is. Maar daar kom je vanzelf wel achter.'
Hmm Phatar probeerde haar bang te maken met zijn 'gave' maar ze leek het alleen maar leuk te vinden. Nou dan draaide hij het toch om?
'Alleen als je het geheim houd.'
;)

« [Reactie #13] : 6 jaar geleden »
'Nee, ik mag het niet laten zien. Dan pakken ze me.' Ze sperde haar ogen wijd open. Ze had geen idee wie "ze" waren, maar dat was ook volstrekt onbelangrijk. Wat er toe deed was dat ze het wel kon, maar het niet liet zien. 
'Nee, maar ik hoef ook geen draak te ontmoeten om te weten dat hij vuur spuwt.' Dat sprak voor zich, vond Angeline. Zo zeker als water halen stom was, waren heksen gemeen. Echt wel.
'Ik zeg helemaal niks.' Ze klemde haar lippen steviger tegen elkaar. Helemaal niemand, behalve Anne misschien, die wou dat vast graag weten, en haar moeder. Maar verder niemand. En haar broer.
I'm a small part of a big world, but a part.

« [Reactie #14] : 6 jaar geleden »
'Ik wil je best geloven maar dat kan ik niet. Iedereen kan zeggen dat hij of zij kan toveren.' Sprak hij zachter dan net. 'Maar ik denk dus niet dat je het kan. Tenzij je het ooit gaat bewijzen.' Ze kon het natuurlijk op een afgelegen gebied laten zien maar.. Nee mensen zouden nog denken dat hij kwaad in de zin had.

Phatar grijnsde. 'Draken bestaan niet.' Hij zelf had Dribbel gezien, toen het Bumetrel aanviel. En ja het spuwde vuur. De nimf nam het meisje nog eens op. Ze leek nog jong. Vooral met haar gedrag. Hoewel ze eigenlijk gelijk had. Heksen kwamen af en toe voor. Draken ook. En mensen, de heksen dus, konden toveren.

'Mooi zo. Zullen we dan nu maar het water eens gaan ophalen. Je moet nog immers twee keer lopen.'
;)

« [Reactie #15] : 6 jaar geleden »
'Ik kan het echt wel. Maar niet hier.' En ze had nog wat oefening nodig, een heleboel oefening, eigenlijk. 'Maar ik vind het niet erg als jij het niet gelooft, want het is toch zo.'
En of hij het nou geloofde of niet, daar kon ze niks aan veranderen. 'Echt waar.' Ze kon ontzettend goed toveren, heel af en toe, bij toeval. 'Geloof je het nog steeds niet?'

'Hoe weet jij dat? Heb je er ooit dan eentje gezien?' Als dat wel was dan bestonden ze, en als hij dat niet had, dan had hij geen bewijs ervoor en bestonden ze nog steeds.

'Ga jij me helpen dan?' Dat zou wel fijn zijn. Het meisje keek naar de put en de ene emmer.
I'm a small part of a big world, but a part.

« [Reactie #16] : 6 jaar geleden »
'Nee ik geloof je nog steeds niet. En ik ga je pas gelovend als ik jou heb zien toveren. Eerder niet.' Ze loog en dat bewees ze door haar 'toverkunsten' niet te laten zien. Ach kinder dromen, mensenmeisjes die konden toveren. Als ze een myrofas was geweest was haar kans een stuk groter geweest.

'Nee maar als ik er een gezien had, had ik wel gezegd dat ze bestaan. Logisch toch?' Of niet dan? Hij was wel aan het praten met een mensje en die bleken vaak wat dommig te zijn.

'Ik wil je wel even helpen met je zware taak.' Niet uit goede wil maar hij wilde nog een 'toverkunstje' met het meisje uithalen. Voor eigen plezier natuurlijk.
;)

« [Reactie #17] : 6 jaar geleden »
'Nou dan geloof je het niet.' Ze tuitte haar lippen en liep naar de put. Oh ja, ze had de eerste emmer al gevuld. Viel dat even mee. 'Maar het is echt waar.'
Er klopte iets niet over zijn redenatie over draken, behalve dat ze wel bestonden. Angeline fronste en probeerde ondertussen de emmer van de put af te zeulen, waarvoor ze iets te klein was.
'Als jij nog nooit een draak hebt gezien, weet je niet of ze bestaan. Misschien zijn we er wel, maar heb jij ze niet gezien.' Duh.
Hè, wat was die emmer zwaar.
'Dan moet je nu helpen.' Er klotste wat water uit de emmer en Angelines jurk werd nat. 'Scheisse!' Ze sloeg verschrikt haar hand voor haar mond. Dat mocht ze van haar moeder nooit zeggen! 'Sorry,' mompelde ze.
I'm a small part of a big world, but a part.

« [Reactie #18] : 6 jaar geleden »
Wat was het toch een typisch kindermeisje. Hij hoopte voor haar toekomstige man dat ze goed zou worden opgevoed. Hij zou het nog zwaar krijgen anders.
'Kan jij een iemand opnoemen die wel een draak heeft gezien? Een echte geen tekening of iets.' Kon ze  dat dan kon het waar zijn maar het kon net zo goed een schim zijn geweest van een of andere vogel die de persoon had gezien.

Ja er moest duidelijk nog wat opvoeding gedaan worden. 'Als het bij deze ene keer blijft zal ik je vergeven. Hij pakte de hendel van de emmer en tilde hem op.
'Nou loop maar voor, jij weet de weg.'
;)

« [Reactie #19] : 6 jaar geleden »
Ehhh, uhm, hm, ja!
'Ja, ja, ja, ja! Freddie heeft een keer een draak gezien. Toen die een keertje het bos in ging. Draak brandde hem bijna helemaal zwart, maar Freddie wist te ontsnappen.
Hij heeft een verbrande kar als bewijs.'
Wat Freddie eigenlijk in het bos uitspookte zou voor altijd een raadsel zijn, maar het meest waarschijnlijk werd geacht dat hij iets probeerde te doen wat hij niet kon, namelijk een vuurtje stoken en dat onder controle houden, en daardoor het halve bos (inclusief kar) afbrandde.
In geen geval was er een draak aan te pas gekomen. Hoewel Freddie, Angeline en nog een paar andere kinderen dat wel heilig geloofden.
'Bedankt. Ook niks tegen mama zeggen, hè?' Meisjes hoorden niet te vloeken, maar met twee broers nam Angeline ook wel eens wat over.
'Die kant op!' Ze danste voor de nimf uit, een kinderliedje neuriënd.
I'm a small part of a big world, but a part.

« [Reactie #20] : 6 jaar geleden »
'Hij wist te ontsnappen? De verhalen over draken zijn vreselijk. Die overleef je niet en zeker niet in je eentje. En de kar, misschien stond hij wel bij een bosbrand.' Of het was dribbel wel geweest, en had de jongen geluk gehad.

'Ik zal tegen niemand wat zeggen. Ook niet tegen je moeder.' Moeders hoefde namelijk niet alles te weten. Een grijns verscheen toen hij terug dacht aan vroeger. Zijn moeder wist nog niet de helft van wat hij allemaal had gedaan.

Na een stukje lopen kwamen ze bij het juiste huisje aan. Phatar zetten de emmer bij de deur neer rekte zich even uit.
'Nou ik moet weer eens op huis gaan. Er is nog veel werk te doen. Tot ziens.' Hij gaf nog een laatste knipoog naar het meisje en teleporteerde weg. Voor het meisje stond er net nog een nimf een seconden geleden nog. Maar nu was hij verschenen ergens bij de bode en liep hij terug naar zijn studentenhuisje.
;)

« [Reactie #21] : 6 jaar geleden »
Freddie had het gezegd en dan moest het toch wel waar zijn? Of niet? Angeline fronste haar wenkbrauwen en begon te bedenken of Freddie ooit had gelogen. Ja nou, af en toe.
'Nou goed dan. Maar draken bestaan. Puh.' En ooit zou zij ze zelf zien (en doden).
En toen waren ze al bij haar huis aangekomen.
'Heel erg bedankt,' zei ze en probeerde terug te knipogen, wat totaal mislukt. Even deed ze haar beide ogen dicht (dubbele knipoog!) en toen, poef, was de nimf weg.
Angeline keek vol verbazing naar de lege plek, knipperde even met haar ogen en kwam tot de ontdekking dat hij echt weg was.
Ze wou al bijna naar binnen rennen en al haar bevindingen in luide toon tegen iedereen die maar wou luisteren vertellen, maar beheerste zich.
'Zet hier maar neer, kind,' zei haar moeder en gebaarde naar een bad dat ze klaar aan het maken was. 'Is er nog wat interessants gebeurd onderweg?'
Angeline zeulde de emmer naar de plaats en mompelde ondertussen: 'Nee hoor, helemaal niks.'
Toen viel haar moeder wat op. 'Waar heb je de andere emmer gelaten?'
Angeline zuchtte, dit ging een lang, lang gesprek worden. 
I'm a small part of a big world, but a part.