Archief > Afgerond in 1299

De bosheks

(1/8) > >>

Rhae Tarkiiyan:
Een raadseltje: wat doen een luchtelf, een nachtelf en een lintje samen op een zondagmiddag? Juist! Een veldonderzoek voor Magische Plantkunde!

Natuurlijk deed de nachtelf daar niet aan mee, hij was er alleen maar bij om ervoor te zorgen dat de luchtelf niks zou overkomen. Eerst had Rhae het onzin gevonden, ze kon zich heus wel alleen redden in het bos. Hoe vaak was ze in Illiadel met Lynn in het bos gaan spelen? Heel vaak. En Lynn was geen boomlange wachter. Met een zwaard nog wel. Rhae keek opzij, naar het zwaard. Het glom.

Waarom hij het op zijn rug droeg, wist ze niet. Zo had je er vrij weinig aan. En als er dan iets ''gevaarlijks'' gebeurde, dan moest hij het eerst nog helemaal van zijn rug afhalen. Tegen die tijd had Dribbel hen allang levend geroosterd. Àls ze Dribbel tegen zouden komen tenminste. Dat leek Rhae eigenlijk wel spannend.

Maar ze was hier niet om problemen te zoeken, maar plantjes! Er was een veldonderzoek gepland, wat je individueel uit moest voeren. Eigenlijk kon dat niet, omdat er een wachter met haar meeliep, maar die zou haar waarschijnlijk niet op planten wijzen, ze voor haar plukken en er een mooi strikje omheen doen. Nee, dat kon Rhae prima zelf. In de zak van haar mantel voelde ze aan het lintje dat ze mee had genomen.

Plantjes, here I come!

Elik Pillao:
Elik vond het helemaal geen probleem dat hij het bos in werd gestuurd. Het was mooi weer, de wereld rook lekker en de kans dat er werkelijk iets gebeurde was klein. Natuurlijk, hij had een zwaard meegenomen. Zoiets kwam van pas als je een everzwijn of een lastige mens tegenkwam, maar beide wezens zouden wel gek zijn om het op te nemen tegen een gewapende nachtelf.

Kortom, hij vermaakte zich wel. Hij keek met een schuin oog naar de verrichtingen van het Socophonnertje en dacht ondertussen zo'n beetje aan Zemca. Hij had haar laatst bezig gezien in de kruidentuin voor Mocha. Het arme ding moest alle rotklusjes doen. Werkelijk, waarom ze had besloten om bij Mocha stage te gaan lopen...

Grappig eigenlijk. Het meisje Rhae wist waarschijnlijk niet eens dat hij alles wist van plantjes. Ze waren al drie soorten voorbij gelopen die ze mee had kunnen nemen, maar ja, spoiler spoiler, he. Elik grijnsde in zichzelf.

Eliane C. M. Lothanyia-Tiliveth:
Tussen de bomen, in de bosjes scharrelde een vrouwtje rond. Zonder mantel, daar was het veel te warm voor, maar ze droeg een lichtgrijze jurk met lange mouwen en haar grijsbruine haar zat netjes opgestoken op haar hoofd. Aan haar arm hing een mandje met houtskool en wat lichte stukken hout waar ze op kon tekenen. De zomer was fijn; er waren veel dieren, veel reizigers en dus in totaal veel prooi. Heerlijk.

Ze had zojuist gegeten en was in een opperbeste stemming. Het was een jong zwijn geweest dat in haar handen was gevallen. Het arme dier liep al een beetje mank omdat het klem had gezeten tussen twee boomwortels en was gemakkelijk te grijpen. Bovendien was het wel handig om het beest uit zijn lijden te verlossen, toch? Net zoals haar sire bij haar had gedaan.
Haar uit haar lijden verlost. Ze was hem er erg dankbaar voor. Die goede oude Seandeb, misschien was het weer eens tijd voor een bezoekje. Natuurlijk zou ze wel wat voor hem meebrengen.

Waarom Eliane hier eigenlijk rondwandelde terwijl ze geen bloed nodig had, lag aan het feit dat op weg was naar een meertje in het bos. Die plek had ze altijd al mooi gevonden, met die mooie lelies, wuivende rietstengels.. Ze kreeg er altijd een wee gevoel van, knikkende knieën.
Maar ze was hier niet alleen, dat hoorde ze. Twee personen kwamen haar tegen moet gelopen. Gelukkig zat ze tussen de bosjes, dus de kans dat ze opgemerkt zou worden was nogal klein. Al ritselend slofte ze tussen de takken door, wat meer richting het pad. Twee grijze ogen loerden kort naar het tweetal. De vampier zette een stap naar voren, om verder te lopen en keerde zich toen weer om. Keek nog eens naar het duo.

Het waren twee myrofas. Een man, en een meisje. De man droeg een zwaard op zijn rug, en het meisje dartelde zoekend rond, kijkend naar plantjes. Het oudje kneep haar ogen tot spleetjes; dat meisje.. Het was.. Nee, dat kon toch niet?
Lang blond haar. Smal postuur. Het gezicht kon ze vanaf hier niet zo goed zien. Maar ze wist het bijna zeker.
De vrouw fronste haar wenkbrauwen, zette een stap dichterbij het pad en duwde een paar takken voorzichtig opzij.
'Isolde?'

Rhae Tarkiiyan:
''Ja! Daar!'' Enthousiast vloog Rhae de bosjes in, om even later eruit te komen, een bosje kruiden triomfantelijk in haar handen. Ze had wat gevonden. Nu moest ze alleen nog méér hebben. Speurend naar planten liep ze heen en weer, haar energieniveau was nogal opgekrikt door de plotselinge vondst. Daar was nog een plantje! Ook die werd voorzichtig uit de grond gehaald, en met een blijde grijns in de handen gelegd.

De nachtelf liep op zijn gemakje met haar mee. Ze had eigenlijk een wat vijandigere houding verwacht, maar misschien was dit een aardige nachtelf. Ofzo. Rhae hurkte neer bij een verzameling plantjes, op zoek naar een geneeskrachtige. Het leek erop dat- Nee. Of toch wel? Uiteindelijk plukte ze het plantje toch maar, en stond er even vertwijfeld mee in haar handen. Was dit wel of niet geneeskrachtig? Ze keek even naar de nachtelf.

Alsof die er iets van zou weten. De lerares wist het waarschijnlijk wel. Rhae stopte de plantjes weg in een tasje. Zo, nu had ze haar handen vrij. Even kijken, plantjes... Stem?

Ze draaide zich om, en zag in gestalte door de takken heen. Wie was Isolde? Voor de zekerheid zette ze een paar stappen dichterbij Elik. Een angstgevoel verspreidde zich door haar lichaam. Straks zouden ze aangevallen worden door dit tot nu toe onbekende wezen!

Misschien was het toch goed dat ze een wachter+een zwaard mee had gekregen.

Elik Pillao:
Dat laatste plantje was beslist magisch, maar niet bepaald geneeskrachtig. Het zorgde voor een blauwachtige uitslag.. nu ja, daar zou het meisje later wel achterkomen.

De nachtelf hoorde wat geritsel van takken en was direct wat alerter. Het hoefde natuurlijk niets anders te zijn dan een diertje, maar toch. Diertjes riepen echter zelden "Isolde."
Het meisje Rhae deinsde terug en Elik trok voor de zekerheid zijn zwaard. "Qui?" vroeg hij in zijn beste frans. "Ga achter me staan," siste hij tegen het Socophonnertje.

Hij had de verantwoordelijkheid. Als dit meisje iets overkwam, was het zijn schuld. Misschien reageerde hij wel overdreven, maar beter dat dan dat hij achteraf spijt had.

Navigatie

[0] Bijdragenindex

[#] Volgende pagina

Naar de volledige versie