Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Carnaval!  (2254 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 11 jaar geleden »
Een paar dagen van te voren...

De zaal was enorm groot geweest. En enorm leeg. De grote zaal, wat wil je. Maar toch moest hier straks een groot feest gevierd worden. En dus hadden zij en Tia veel gedaan. De zaal was vele malen feestelijker. Overal hingen slingers. Maar nog steeds leeg. Ze stelde zichzelf gerust. als die eenmaal vol myrofas is… De zaal was kleuriger geworden. Overal stonden tafels, waar straks eten op gezet kon worden. Het moest feestelijk worden. Heel feestelijk. Het was carnaval. Het was veel werk geweest om de zaal er zo uit te laten zien.Vooral de slingers die hoog hingen waren moeilijk geweest. Tia kon vliegen, maar zijzelf had alleen lage dingen kunnen regelen. Zelf had ze dat initiatief niet genomen om carnaval voor te bereiden, maar Elaine had het haar ‘met klem gevraagd’.

Een half uur van tevoren…

Samen met Tia en Pennie liep ze de zaal in. Ze had in beide handen schalen met hapjes en drankjes. Die had Channa gemaakt, en nu hebben ze die opgehaald uit de keuken. Een aantal schalen zet ze vast op her en der staande tafeltjes, met andere schalen loopt ze naar achter, waar een klein kamertje is met een tafel en wat stoelen. Geschikt om dingen te bewaren die later geserveerd moesten worden. Ze moesten nog een keer naar de keuken lopen, en bovendien moest ze zich nog omkleden. Toen ze de grote zaal uitliepen, stak Kerwen zijn hoofd om de deur.

‘Kan ik nog helpen?’

vroeg hij. Hij had zich al wel verkleed, en liep nu in een jagerspakje door de school. Muleta antwoordde dat hij nog wel mee kon helpen sjouwen en dus liepen ze met z’n vieren weer naar de keuken. Daar namen ze de laatste dingen mee. Terug in de grote zaal zagen ze dat een van de hoge slingers op een plaats losgeraakt was. Meteen duwde Kerwen Pennie zijn spullen in handen en vloog omhoog. Muleta, Pennie en Tia liepen met de spullen naar achteren, en toen ze terug kwamen hing de slinger al weer goed.

‘Ik ga me omkleden’

berichtte Muleta, en ook de anderen liepen de zaal uit om zich om te kleden. Over een kwartier zou het feest beginnen. Ze hadden iedereen uitnodigingen gestuurd, en een speciale verrassing in petto…

off: iedereen heeft een uitnodiging gehad (IC, niet IR), dus ook leraren en ander personeel. Je karakter moet verkleed komen opdagen. Iedereen komen! In overleg met alle gegodmode personen.

Gustaf:
4 punten voor jullie idee om dit te organiseren ^^ *deze punten zijn in overleg gegeven*
2 punten voor deze post ^^
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Gustaf Vladistov »

« [Reactie #1] : 11 jaar geleden »
Carnaval. Aelnil had een uitnodiging gekregen voor een carnavalsfeest in de grote zaal. Er had gestaan dat je verkleed moest komen en dus was Aelnil nu gekleed in een harnas met bijpassende helm en zwaard. Hij liep de grote zaal binnen en keek om zich heen. Het was er vrolijk versierd en zag er gezellig uit. Ook zag hij dat er verder niemand aanwezig was. Dat is raar! Nou ja. Hij liep naar een klein tafeltje en ging zitten, wat overigens niet al te makkelijk ging in het harnas! De anderen zouden zo wel arriveren. Carnaval dus.... Word vast leuk!
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Aelnil Falogain »

« [Reactie #2] : 11 jaar geleden »
De uitnogiging was toch echt voor haar geweest.
Pepper liep vrolijk naar de grote zaal toe. Verkleed als..ach ja het zal ook niet..een Eenhoorn. Ow het word vast zo gezellig..heb er echt zin in. Maar toen ze bij de grote zaal aankwam zag ze alleen iemand in een harnas zitten. 'ik ben vast één van de eersten.' mompelde Pepper.
Lopend naar de jongen of het meisje in het harnas keek ze haar ogen uit. Wat was het toch mooi versierd! Geweldig!
'Hoi, ook al zin in het feest?' Toen pas zag ze het. 'Ow sorry, jij bent het Aelnil. Ik had je niet herkend.'
Lachend keek ze nog eens rond. 'Mooi is het hier he?'

« [Reactie #3] : 11 jaar geleden »
--- E ---

Misplaatst. Dat zouden de meeste vinden. De 2 figuren die in de deuropening van de zaal verschenen wáren misplaatst in de zaal vol vrolijke kleuren. Feestkleding was ook niet de goede omschrijving voor hun outfit. Het had bijna iets weg van 2 figuurtjes die zomaar uit een horror scenario waren gegrepen, en in een carnavals zaal waren gezet. Niet helemaal natuurlijk. Toch was er behalve dat nog iets mis.

De sirene had een pijlenkoker met pijlen op haar rug. Een boog in haar hand. Wat afgeleefde schutters kleren aan. Vrij normaal. Toch waren er 4 dingen die opvielen. De huis van het meisje was absurd bleek. Alsof ze dood was. In de nek van het meisje was rood te zien, vers bloed? Bovendien, veel schutters met een Aureool en engelenvleugels heb ik nog niet gezien. Maar wat lig daar in dezelfde hand als haar boog? Was dat een ketting?

Ja, een ketting is het goede woord. Waar leid die dan heen? Heel simpel. Naar haar woeste monster-wolf hond! Eentje met bloed aan de lippen..

Tja, heel normaal natuurlijk. Een doodde schutter die blijkbaar engel is met haar hond. Wat is er dan misplaatst? Nou.. Erg woest kijkt die wolf niet. Erg verbeten kijkt die schutter niet. Hun gezichten zijn gesierd met een grijns. Glimlach.

--- I ---

4 poten, staart, oren, een duistere blik. Een wolf zou je zeggen, bijna goed, het was Indy, nu nog wolflijker. Haar wolventanden waren duidelijk te zien, ze omklemden een dood konijn, walgelijk, nee, precies goed.
Haar bek was gesierd met rood, veel rood. Bloed. Konijnenbloed? Wie weet...het kon vanalles zijn... Toch leek er een link te liggen tussen haar en de dode jager. Wie had haar gedood, de grijns op de wolfhond haar gezicht werd langzaam breder.

Toch was hier iets vreemds. De wolfshond zat vast, aan de dode jager. De riem om haar nek zat strak, een ketting liep naar de hand van de sirene. Zwijgzaam liepen zij verder, angstaanjagend stil. Alsof al het geluid langzaam uit de ruimte verdween. Het konijn bungelde heen en weer, de blik van de wolfhond dwong haast respect af...

--- E ---

Zwijgend liep Elmay achter Indy door de ruimte. De ketting lag losjes in haar hand. Haar grijns was van haar gezicht afgestorven, net als die van Indy. De 2 meisjes zaten helemaal in hun rol. De donkerblauwe ogen van de sirene gleden door de feestelijk versierde zaal. In diezelfde ogen stond bijna afkeer van al die kleuren te lezen. Haar vleugels en aureool maakten haar er niet liefelijker op. Eerder killer. Haar echte stemming was met geen mogelijkheid te peilen. Die van haar niet, die van Indy niet. De twinkeling in haar ogen die ze normaal in deze stemming had, was er niet. Haar ogen stonden eerder kil. Een vrucht van teveel Lar?

Gustaf: xDDD +3 voor jullie ietwat aparte idee :P

« [Reactie #4] : 11 jaar geleden »
Hij nam de zaal nog steeds in zich op, elke keer als hij dacht dat hij alles gezien had, ontdekte hij weer iets nieuws! Ineens hoorde hij Pepper zeggen 'Hoi, ook al zin in het feest?' Hij stond met zijn rug naar haar toe en had haar dus niet binnen zien komen. Hij gooide zijn visier dicht zodat ze zijn gezicht niet kon zien en draaide zich om.

'Ow sorry, jij bent het Aelnil. Ik had je niet herkend.'

"Oh schone dame ende jonkvrouwe. Wat bedoel ende meen jij? Ik ben niet bekend met deze persoon waarover gij spreekt ende praat! Ik ben Heer Lancelot, ridder van de ronde tafel van Camelot. Trouwe dienaar van koning Arthur."

Een glimlach krulde zijn lippen maar dit was gelukkig voor hem niet te zien voor Pepper. Op dat moment kwamen twwe angstaanjagende verschijningen binnen gelopen. Het duurde even voordat het tot hem doordrong dat het Indy en Elmay waren. Verkleed als een dode jager, Zombie?!, en haar wolf waren. Tot zijn verschrikking zag hij een konijn bungelen in Indy's mond Zou hij echt zijn?!  

« [Reactie #5] : 11 jaar geleden »
Bedachtzaam keek Pepper naar de jongen in het harnas. Gaan we zo'n spelletje spelen? Is goed..
'Ow sorry ik had u voor iemand anders aangezien. Het spijt me heer Lancelot.'
Lachend keek ze nog even naar hem, toen zijn blik opeens een andere kant op ging.
'Wow, lekker griezelen hier! We zijn niet op Haloween.' Pepper glimlachte. Zou dat konijn  echt zijn? Dat is wel heel smerig...Nou ja voor haar natuurlijk niet.
'Ik hoop dat er zo nog meer komen.'
Pepper had zo op het feest uitgekeken. En nu eindelijk waren ze er.

« [Reactie #6] : 11 jaar geleden »
In een mosgroen pakje, inclusief hoedje met veer, kwam Kerwen binnen. Even kreeg hij bijna het idee dat iemand zijn idee had gejat, omdat hij nog iemand zag met een jagerspak. Maar toen hij even bleef kijken, besloot hij dat dit zéker niet zijn idee was. Eigenlijk vond hij deze kleren  best gruwelijk. Zijn eigen kleren waren eerder grappig. Kerwen had al geholpen met de voorbereidingen, en alles zag er nog net zo uit als toen hij wegliep, behalve dan dat er nu al wat myrofas waren. Een eenhoorn, Pepper, die hij niet zo goed kende. Ze praatte met iemand die dan wel Aelnil moest zijn, en die twee gruwelijke figuren...Elmay en Indy? Hij voelde zich niet echt aangetrokken tot Elmay en Indy's outfit en dus liep hij maar naar Aelnil en Pepper toe.

'Eey!'

zei hij vrolijk, met een glimlach op zijn gezicht.

« [Reactie #7] : 11 jaar geleden »
Hij keek nog steeds een beetje ontzet naar de kostuums van Indy en Elmay toen Kerwen binnen kwam gelopen.

'Eey!'

Aelnil zei tegen Pepper "Oh jonkvrouwe, als U mij nu zult willen excuseren." En hij liep naar Kerwen. Bij "De jager" aangekomen stak hij zijn had uit en zei "Aangenaam, Heer Lancelot. Trouwe dienaar van koning Arthur en vooraanstaand ridder van de ronde tafel!" Rammelend verstapte hij even en zei vervolgens, met moeite een lag onderdrukkend "Bij deze bied ik u mijn diensten aan!"

« [Reactie #8] : 11 jaar geleden »
Tári liep voorzichtig naar de grote zaal. Al honderden keren had ze haar kostuum nagekeken. Zat alles wel goed, en goed vast? Ze had haar kostuum zelf genaaid van een aantal van haar oude kleren en ze was best tevreden met het resultaat. Een felgekleurde bandana zat in haar haren. Ze had hem extra lang gemaakt, zodat de uiteinden van de doek bijna over de grond sleepten. Verder droeg ze een laag uitgesneden rode blouse, die ze bij de armen iets had laten poffen. En haar rok was ook felgekleurd, met allemaal verschillende lapjes. Een omslagdoek met belletjes hing om haar heupen.
Haar zigeunerkostuum werd helemaal afgemaakt door de tamboerijn die ze in haar hand droeg. Ze had er op geoefend, zodat ze vanavond zichzelf kon begeleiden. Nu zou ze een mooie entree maken.
Luid trommelend kwam ze de zaal binnen, terwijl ze een ingestudeerd dansje uitvoerde. Helaas was de zaal vrijwel nog leeg en stopte ze maar met haar opvoering, haar wangen werden een beetje rood. Zo te zien was bijna niemand echt 'vrolijk' gekleed, afgezien van de eenhoorn. Indy en Elmay leken weggelopen van een Halloweenfeest en ze vond de ridder ook niet echt fleurig. Zou hij er zijn vanavond? Vanavond ze hem misschien durven vertellen, wat ze van hem vond, als hij er was.

« [Reactie #9] : 11 jaar geleden »
Met haar ogen en oren registreerde ze de verschillende reacties die de verschillende aanwezige myrofas lieten ontsnappen. In de eerste instansie was dat niet helemaal positief. Het meisje bestede daar helaas geen aandacht aan.

Indy wist eigenlijk helemaal niet wat carnaval was. Nooit van gehoord. Toen Elmay het haar dan ook vertelde en zij de uitnodiging kreeg, had ze er ook totaal geen beeld bij. Ze had erop gegokt dat het wel zoiets zou zijn als het feestje voor eerstejaars, alleen nu verkleed natuurlijk.
Ze schrok er dan ook een heel klein beetje van dat het hier zo fleurig was. Zij waren nogal...donkere types. Maar ook deze gedachte vervloog snel weer.

Indy liep op handen en voeten, iets wat ze redelijk wolf-like kon. Ze had ermee ingestemd zich te laten aanlijnen, maar alleen als Elmay haar zal vasthouden. Iemand anders tollereerde ze niet.
Ze liep naar voren, de ketting kwam strak, Elmay liep achter haar aan. Doelbewust liep ze naar Heer Lancelot, kortweg Aelnil. Voor zijn voeten ging ze zitten, het konijn liet ze vallen, met een plofje kwam die op Heer Lancelot's edele laarzen terecht. Ze richtte haar hoofd op, keek Aelnil duister aan en blafte een zachte begroeting, Elmay kon het mooi vertalen. Ja, Indy ging deze avond alles in de wolventaal doen, lekker makkelijk, kon ze ook nog kijken of Elmay iets van haar lessen had opgepikt.
Ze bleef de ridder aanstaren, wachtend op een reactie.

----
Off: gm met toestemming.

« [Reactie #10] : 11 jaar geleden »
Een rukje aan haar ketting. Langzaam kwam de sirene in beweging. Ze liep achter Indy aan, die zo te zien richting een ridder koerste. Aelnil, gokte Elmay.  Juist gegokt. Elmay moest heel erg haar best doen om niet te glimlachen toen Indy haar konijntje voor Aelnil neer gooide. Toch behield ze haar gezicht in de plooi. Ze hoorde Indy aan, en begreep het idee. Zou zou mogen vertalen. Dat was nog eens leuk! Ze wende zich tot Aelnil.

"Mijn wolfshond hier groet je. Ze brengt je bij wijze van dank dit pas gejaagde konijntje. Ze vraagt je met al haar nederigheid of je het wilt aannemen, en eventueel natuurlijk opeten."

Elmay keek expres niet naar Indy, na haar.. iewat vrije vertaling. Dan zou ze zeker moeten lachen.

« [Reactie #11] : 11 jaar geleden »
Wolf Indy kwam naar hem toe gelopen, dit moest beteken dat de ketting erg losjes zat. Ze liep op hem af en gooide de dode konijn op zijn laars! "Oh bah! Vieze rot hond!" Verontwaardigt schreeuwde hij naar haar. Hoe durfde ze een dood konijn op zijn voet te leggen?! Het was walgelijk! Hij had bijna de neiging om naar haar te schoppen maar kon zich net bedwingen. In plaats daarvan deed hij net of er niets aan de hand was en gaf een aai over haar hoofd. "Aangenaam lief hondje, ik ben heer Lancelot, ridder van de ronde tafel en trouw dienaar van koning Arthur!

« [Reactie #12] : 11 jaar geleden »
Geweldig, Elmay had het door gekregen. Indy's lichaamstaal en geluiden werden goed vertaald, ze had moeite om niet te lachen. Die vertalingen van Elmay waren ronduit geniaal én kloppend, voor het grootste deel.

Het meisje bleef de ridder aanstaren. Hij sloeg echter helemaal geen acht op de vrije vertaling van Elmay, hij durfde haar zelfs op het hoofd te aaien! Indy gromde direct, verontwaardigd. Die kerel had het wel heel hoog in zijn bol. Hondje...het moest niet gekker worden. Ze gromde iets harder en pakte het konijn weer op in haar mond. Wát een belediging...

Ze draaide haar hoofd om naar Kerwen, een socophon jongen die ze niet goed kende. Ze draaide haar oren naar hem toe, liet het konijn aan zijn voeten vallen en blafte opnieuw een begroeting, hetzij iets dreigender. Ze nam een ietwat schuwe houding aan. Ik ken jou niet goed, doe jij mij niets, doe ik jou niets Elmay zou ook deze houding kunnen herkennen. De wolfshond trok wat aan de ketting. Ongeduld.

« [Reactie #13] : 11 jaar geleden »
Lachend volgde Kerwen de 'conversatie' tussen de wolfshond en de ridder. Tot hij het konijn op zijn laarsen kreeg gesmeten.  Wat moet ik nu met een konijn? ik ben ook jager, dus ik kan dat zelf toch wel schieten?

Voor mij dezelfde boodschap?

vroeg hij. Hij wist niets van wolfentaal af, dus als ze had bedoeld 'arrogante kwal, zie maar wat je met dit bloederige mormel doet' had hij toch nog vriendelijk glimlachend gereageerd. Hij moest zeggen dat het daar toch niet helemaal naar uit zag, maar wat ze bedoelde, wist hij niet.

« [Reactie #14] : 11 jaar geleden »
In zwarte Lar-achige kleding rende er een meisje over de gangen. De haren van het meisje waren ook zwart en waren dubbelgevouwen en in een losse staart gebonden. Dat 'dubbelvouwen' moest om haar haren korter te laten lijken, aangezien hetgeen zij moest voorstellen het haar had geknipt. Zelfs het litteken dat het meisje gezien had op de linkerarm was te vinden op haar lichaam, maar bij haar was het nep. Het feit dat het litteken niet zichtbaar was deerde het kind niet.

Het rennen door de gang en de serieuze blik op haar gezicht gaf aan dat het meisje iets belangrijks kwijt moest. Dat moest ze ook, maar ze wist nog niet aan wie. Wat ze ontdekt was was ook niet niets, nouja, het was niets, maar dat was juist de ontdekking! Dat er niets was! Het was een grote schok geweest dat er na vijf keer doorkijken nog steeds niets was.

Raleana had namelijk het volgende ontdekt. Ze had de afgelopen middag in de bibliotheek gezeten op zoek naar boeken waar Zimaskian Lar in voor kwam. Het meisje was namelijk benieuwd naar hoe haar mentor was toen deze op Bumetrel zat. Probleempje, Zimaskian Lar was nergens te vinden! Helemaal nergens! Ze had een andere leerling laten doorbladeren en voorlezen over wie de pagina's gingen (die was daar overigens niet blij mee geweest), maar ook die had geen Zimaskian Lar genoemd. Wel was ze de naam Mocha nog eens tegengekomen, maar aangezien Lea dat stuk over de vrouw al gelezen had, interesseerde haar dat op dat moment niet. Het feit dat haar mentor tegen haar gelogen had vond ze iets belangrijker. Voor het gemak dacht ze niet aan het feit dat ze maar een paar boeken had doorgekeken en dat ze er geen flauw idee van had hoe oud Zimaskian precies was.

Raleana vond het best als vragen onbeantwoord bleven, of nouja, ze vond het niet leuk, maar ze had liever dat dan leugens! En haar mentor had dus besloten te liegen. Ze hoopte dat er sprake was van een misverstand. Daarom wilde het meisje ook iemand spreken voor ze uitleg ging vragen bij Lar. Ze wist alleen niet of Tia het wel zo leuk vond dat Lea er weer over zou beginnen. Dus het zou haar goed uitkomen als er iemand was die er zelf over begon... Niet dat iemand dat zou doen, maar dat was bijzaak! Als ze het maar kwijt kon!

Raleana was vergeten dat er een feest was, haar kleding had ze al een paar uur eerder aangetrokken om te voorkomen dat ze zich op het laatste moment om moest kleden om dan tot de conclusie te komen dat iets fout was, maar ze was wel naar de grote zaal gelopen in de hoop daar iemand aan te treffen. Toen ze de verkleede personen zag, keek ze even naar haar kleding en dacht eraan dat het inderdaad 'Carnaval' was, wat dat ook mocht zijn. Ze wist dat het een idee van Socophon was en dat je verkleed moest komen, daar hield haar kennis over het feest ook op.

Het meisje vergat al haar 'zorgen' toen ze twee enge... wezens zag. Lea bleef stil staan en keek met bange ogen naar de... engerd en hets hond. Dat dit Indy en Elmay waren wist ze niet. Het enige wat ze zag was twee enge wezens en een paar dappere leerlingen die erbij stonden. Raleana's bange ogen maakten plaats voor een vleugje wantrouwen. Wat deden deze wezens hier?! Waar waren de leraren en wachters?! Die moesten gevaarlijke wezens toch buiten houden?!

Voorzichtig stapte het meisje naar binnen, zo ver mogelijk van de twee wezens weg blijvend liep ze de zaal in. Raleana had nog niet rondgekeken wie er waren en dat zou voorlopig ook niet gebeuren aangezien ze het ietwat druk had met het in de gaten houden van de engerds. Maar waarom waren ze hier?! Hoe kwamen ze binnen?! En waarom waren die leerlingen die erbij stonden niet bang?!

+4 ^^ Voor je idee en schrijfstijl.

« [Reactie #15] : 11 jaar geleden »
Rody had de uitnodiging gelezen, verbaasd gekeken naar het woord "carnaval" en afgevraagd of ze er heen zou gaan. Nu stapte ze de zaal binnen. Rody had niet de moeite genomen zich echt te verkleden. Ze vond het onzin. Ze had haar kleren aan die ze normaal onder har gewaad droeg. Gewoon haar eigen, oude kloffie. Een veel te lang bruin shirt, vast gebonden met een riem, daaronder een broek en haar laarzen. Het enige "verkleedde" aan Rody was dat ze een bandana om haar hoofd had gebonden.

Terwijl ze naar binnen stapte vroeg ze zich nog altijd af wat ze hier deed, maar ditmaal zondr neiging om er meteen vandoor te gaan. Nu moest ze alleen nog bedenken als wat ze verkleed was. Daarbij vroeg ze zich nog altijd af wat carnaval precies inhield. Haar oog viel op Tári. ...ik kan altijd zeggen dat ik als zigeuner ben verkleed... Terwijl ze richting haar vriendin liep, keek ze nog eens rond. Er waren nog niet veel myrofas. Opeens viel haar de twee wezens op. Twee vage figuren, één aan de ketting alsof het een wild dier was. Rody kon maar twee mensen bedenken die zoiets zouden kunnen doen. Indy en Elmay natuurlijk. Ze was bij Tári aangekomen. "...weet jij wat carnaval is?..." Nog steeds bleef ze naar de twee kijken. Het was wel amusant om te zien, sommige myrofas bleken nog echt bang te zijn voor de twee ook.

Verkleed als... jezelf? xDDD +1

« [Reactie #16] : 11 jaar geleden »
Sáre had niet geweten wat carnaval was, maar ze was toch wel nieuwsgierig geworden nadat ze een uitnodiging gekregen had. Uiteindelijk had ze na een verleidelijke glimlach tegen een oudere landelf te weten gekomen dat het een soort verkleedfeest was. Aan de ene kant vond ze het onzin, aan de andere kant leek het haar grappig.

Met een kleine illusie spreuk had ze de veren van haar onderlichaam in alle kleuren van de regenboog getoverd. Verder had ze haar zwarte haar opgestoken en er grote en gekleurde veren in gestopt. Haar vleugels waren groot genoeg om die voor als een paradijsvogel te laten doorgaan. En Sáre had, omdat ze illusies hier voor te lastig vond, een soort verf geleend van Eloisa, die afwasbaar was. Haar vleugels waren nu niet meer bescheiden zeegroen, maar bezaten een felle mengeling van allerlei soorten kleuren. De sirene had een keer in de bibliotheek platen gezien van een paradijsvogel, en die beesten vond ze prachtig. En ze was zelf al half vogel, dus dit leek erg toepasselijk. Met grote passen liep ze naar de grote zaal, en opserveerde eenmaal aangekomen de omgeving.

De zaal was vrolijk en fel. En er waren al verscheide myrofas. Ze zag een paar socophonners die ze misschien alleen van gezicht kende, afgezien van Tatiana Wyliathel. Ook zag ze verscheidene merifelers waaronder natuurlijk Elmay en Indy, die uit een griezelverhaal konden zijn gestapt. Maar Lea spande de kroon als het om een kostuum ging. Verkleed als Lar! De sirene vond het geniaal! Ze liep af op het luchtelfje. 'Wat een geniaal kostuum Lea!' Ergens leek het luchtelfje een beetje wantrouwend te kijken. Maar dat kon ze zich ook verbeelden... Sáre wachtte reactie af....

Paradijsvogel!  :vet!: +1

« [Reactie #17] : 11 jaar geleden »
Kerwen was ook gekomen. Gezellig!
Nog steeds zat Aelnil goed in zijn rol. Lachend keek ze naar het voorval tussen Indy, Elmay en Aelnil.
Later kwamen er nog meer binnen. Het elfje herkende Raleana, Rody en Sáre. Owww..het word zo gezellig hier! Geweldig! Iedereen ziet er leuk uit.
Pepper was weer lekker hyper aan het worden. Ze sprong van het ene been op het andere en liep daarna ook naar het groepje. Het meisje ging naast Aelnil staan.
Ja het ziet er hier vleurig uit. Heerlijk!  Zouden er ook nog leraren komen?

« [Reactie #18] : 11 jaar geleden »
Ondanks Autumn’s late aankomst op de school, had ze toch een uitnodiging gekregen voor het Carnaval feest. Autumn verheugde zich erop, hoewel ze eigenlijk niet wist wat ze zich er bij voor moest stellen. Ze had niet geweten wat ze aan moest, en had besloten om haar mooiste jurk aan te trekken,. Toen ze aankwam bij de grote zaal, vielen haar twee dingen op. Ten eerste: Iedereen was verkleed! En ten tweede: Er is een wolf in de school! Gelukkig was dat eerste niet zo’n probleem, Autumn had een mooie jurk aan, dus daar kon niemand wat van zeggen.

Maar die wolf.. de hond was aangelijnd, maar wie had haar vast? Het leek wel een soort zombie.. een dode jager.. Autumn wist niet wat ze hier van moest denken.. Ze kende nog niemand, hier op Bumetrel behalve Pepper, en dus liep ze richting Pepper.

Ze riep:”Hey Pepper!’, om er vervoglens op fluistertoon aan toe te voegen:”Wie is die wolf?”….

« [Reactie #19] : 11 jaar geleden »
Ice waggelde richting de grote zaal. Hij hoorde al geroezemoes door de deuropening opklinken. Ice was verkleed als een kabouter. Normaal gesproken zou het natuurlijk een beetje vreemd zijn, iemand van meer dan 2 meter lang verkleed als een dwerg?! Dit besefte Ice natuurlijk ook wel en dus was hij naar een 6e jaars gegaan om te vragen of deze hem wilde verkleinen voor het carnavalsfeest. Nu waggelde hij, Ice van 45 centimeter groot, de deuropening door. Hij had zijn lange oren die natuurlijk niet bij een kabouter passen verstopt onder een puntmuts en was vrijwel onherkenbaar. Je zou zelfs kunnen denken dat er een nieuwe leerling was aangekomen.

Hij keek de grote zaal rond en zag al een gezellige bende ontstaan. Ook zag hij Pepper en hij kon het niet laten om haar te irriteren en dus liep hij naar haar toe en zei met een piepstemmetje "Ha, die Peeper!! Hoe is het met jou? Grote vriendin van me!" Zijn kleine verschijning zou vast wat verbazing opwekken bij de overige myrofas. Ice keek de rest van de zaal rond en zag een hoop verschijdenheid, van Zigeuner tot wolf.

xDDDDD +1 voor je geniale idee.
« Laatst bewerkt op: 11 jaar geleden door Gustaf Vladistov »

« [Reactie #20] : 11 jaar geleden »
Luna snapte niet dat ze zich had laten overhalen om naar het carnavalsfeest te gaan. Ze moest toch wel in een vreselijk goede bui geweest zijn. Om eerlijk te zijn vond ze carnaval maar niks, wat had je er nou aan om je voor te doen als iemand anders? Ze zag er eerlijk gezegd de lol niet van. Maar waarschijnlijk door haar goede bui had ze zich tóch verkleed. Of, nou ja, ze had in ieder geval andere kleren aan dan gebruikelijk. Een witte roos in haar tegenwoordig weer witte haar. Tenminste, dat zeiden ze... en ze had een witte jurk aan die aan de onderkant bezet was met frustels. De zwarte blinddoek had ze maar niet afgedaan, dat vond ze niks. De blinddoek vormde waarschijnlijk een akelijk contrast met de rest van haar kleren, maar dat maakte haar niet zo veel uit. Misschien kon het ook nog wel leuk worden, maar eerlijk gezegd verwachte ze het niet echt. Een beetje doeloos bleef ze ergesns in de zaal staan. Wachtend op wat er zou gebeuren...
Wat kijk je, is je boek uit?

« [Reactie #21] : 11 jaar geleden »
Carnaval. Dat kenden ze ook wel in Spanje, ook al vond Davido het niet zo geweldig om je er helemaal mee bezig te houden. Toch hield hij wel van een feestje, dus pakte hij zijn nepvleugels, bond ze met veel moeite op zijn rug en slofte naar de grote zaal. Bij een te wilde beweging zouden de vleugels scheuren, dus wandelde Davido rustig en voorzichtig en hield hij de vleugels vast. Hij zag er eigenlijk niet uit, in zijn knalrode Heracor-gewaad met daarover heen de domme vleugels. Gelukkig kon hij als hij - om welke reden dan ook - zou gaan dansen, die rotdingen afdoen.
Inmiddels was hij al binnen en ergens in een hoekje probeerde hij de vleugels nog eens goed vast te doen, maar het lukte hem niet. Iemand moest hem eigenlijk helpen...

Davido met vleugels...? *gaat het zich proberen voor te stellen* xDD +1

« [Reactie #22] : 11 jaar geleden »
''...weet jij wat carnaval is?..''
Tári herkende de stem van Rody en draaide haar gezicht naar haar. Rody had duidelijk geen zin gehad om zich te verkleden, maar myrofas die haar niet vaak zagen zouden vast denken dat ze een zwerver moest voorstellen.
'' Het is een soort feest, waarbij mensen gekleed gaan in felle kleuren en overal de spot mee drijven. Het schijnt erg gezellig te zijn. Ik heb het zelf nooit gevierd, dacht altijd dat het iets voor mensen was,'' grinnikte het elfje.
Wat dat kleuren betreft hadden de meeste de plank misgeslagen, vond Tári. Elmay en Indy waren de dood zelf en Lea liep ook al rond in het Lar-zwart. Van Sáre's kostuum was ze helemaal verwonderd, het zag er zo mooi uit! Ze wilde naar het meisje toelopen om haar een compliment te geven, toen ze Davido zag worstelen met zijn vleugels.
'' Heb je hulp nodig, gevederde zwaardman?'', zei Tári, terwijl ze haar hand uitstak om de riempjes goed te doen.

« [Reactie #23] : 11 jaar geleden »
"Ehh.. ja," zei Davido, terwijl hij zelf nog één keer de touwen goed vast probeerde te knopen.
"Maar vandaag ben ik even geen zwaardvechter, haha!"
Wat dom. Hij moest niet lachen om zijn eigen domme grappen.
Hij pakte Tári's hand vast. De hand was een beetje koud, maar toch werd Davido warm van binnen. Hij liet haar hand weer los en keek naar de muur, terwijl hij zich omdraaide, zodat ze hem beter kon helpen.
"Oh.. bedankt trouwens," zei hij nog. Hij pakte zijn boog en speelde een beetje met de pees. Terwijl hij op de vloer trappelde, hij wist niet waarom, waarschijnlijk van ongeduld of zo, draaide hij zich weer om, en keek in Tári's ogen. Het licht uit de grote zaal weerkaatste in haar ogen.

« [Reactie #24] : 11 jaar geleden »
...felle kleuren huh... Rody keek haar vriendin aan, wat een raar feest, je verkleden en met dingen spotten. "...raar feest..." Ze keek even naar haar kleren. "...ik mis de felle kleuren..." Ze moest even glimlachen naar Tári. Ze keek rond. ...bijna niemand heeft felle kleuren... Ze zag Tári naar Davido lopen, die ze kende van een paar gezamelijke lessen. Ze zag de elf prutsen met een paar neppe vleugels. ...moest ie maar een luchtelf zijn... Rody haalde haar schouders op en liep achter Tári aan. Die Davido keek Tári veel te raar aan vond Rody. Ze keek het tweetal even aan. Bedacht dat Tári waarschijnlijk geen aandacht meer voor haar had en liep richting het gruwel tweetal.