Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Zoekt en gij zult hem vinden  (239 keer gelezen)

Speeldatum: 29 juni 1308 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 1 maand geleden »
Haar kantoor was nog wat kaal en onpersoonlijk, maar voor nu moest het het maar even zo. Een aantal van haar hutkoffers stonden naast haar bureau tegen de muur aan, klaar om zichzelf te ontladen. Jippe had een plekje opgezocht voor de brandende haard op het tapijt. Alles was rustig en kalm en Tatiana was op haar gemak het oude curriculum van Rathiain aan het doorspitten. Hier kon ze wel mee werken... Het was pittige stof, maar de studenten van Socophon hadden genoeg in hun mars om met deze curriculum bij te benen. Met een veer in haar hand krabbelde ze een lessenschema voor zichzelf op een stuk papyrus. Ze schreef twee van haar eigen boeken bij leerjaar 4 en 5 in voor de leerlingen die vooruit liepen op hun algemene werk en dieper wouden werken met ethiek en theologie.

Zo zat ze rustig verder te krabbelen op het vel papyrus, de haart knisperde rustig verder in het vuur en het zachte brommende gesnurk van Jippe kalmeerde haar. Als een soort flikkerende vlam werd er een automatische telepathische connectie vast gelegd. Tatiana merkte er niets van in eerste instantie. Ze was geconcentreerd op haar vel aan het schrijven.

Een beeld van een verschemerde kamer voor haar ogen, een andere dan het kantoor waar ze op het moment in zat. Geschrokken zat ze stokstijf achter haar bureau, haar veer stevig op het papyrus gedrukt, wat nu een grote zwarte vlek aan inkt opleverde in haar o zo keurige aantekeningen. Het beeld hield zo'n 12 seconden lang aan en terwijl haar hartslag langzaam omhoog schoot hoorde ze een melodie in haar hoofd opnemen. Zodra het beeld weg was bleek dat ze de gehele tijd naar Jippe had gestaard met haar mond half open. Het beest had niets gehoord of gezien en was rustig door gegaan met slapen. Vanwege haar paniek werd dat beeld via die connectie naar de andere kant gestuurd, nog steeds onbewust. Tatiana had geen idee wat daar gebeurd was en de melodie echode nog door in haar hoofd, want ze leek het ergens van te herkennen. Ook dat werd terug gestuurd via de connectie.

Tatiana haalde haar veer van het vel papyrus af en doopte hem nogmaals in de pot met inkt, ze fronste om de vlek op het vel en schreef verder. Meer op haar hoede dit keer.

OFF: Eerste post is voor Zalzi  :wuif:
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #1] : 1 maand geleden »
.. Eendracht, victorie, kracht en glorie,
dat wat Socophons blauw bereikt..


Sommige herinneringen zouden je voor eeuwig bijblijven, die waren diep in je brein gegraveerd en konden door een simpele klank of geur weer naar boven drijven. In dit geval passeerde Zalzi het danszaaltje waar enkele Socophonleerlingen met een klein orkestje aan het oefenenen waren. Hij ving slechts vijf noten op, waarvan er eentje vals, maar hij herkende gelijk het lied van Socophon. Sterker nog, hij kon gelijk alle vier de coupletten opdreunen, de woorden galmden als een kudde centaurs door zijn hoofd. Hoe lang geleden was het dat hij die verzen voor het laatst gezongen had? Hoe lang geleden had hij als Bumetrelleerling door deze gangen gerend? Wat ging de tijd soms snel.

Tegenwoordig kwam hij steeds vaker terug naar de school. Er waren spierballen en slimme breinen die ingehuurd konden worden voor een kleine bijverdienste. Er waren spullen nodig, ingrediënten en boeken uit verre oorden waar een mooie paluti aan bleef hangen voor degene die het regelde. Maar bovenal was er de bibliotheek. Zalzi had veel gereisd en wist dat hier, zeker na de samenvoeging van Bumetrel en Ypsilon, een van de grootste boekenverzamelingen van het vasteland stond. De fee doneerde eens in de zoveel tijd een klein geldbedrag aan de school en in ruil had niemand er problemen mee als hij rondliep in de gangen. Zeker eens in de twee weken keerde hij terug om dingen op te zoeken of om nieuwe zaken te leren of om gewoon de drukte van de stad achter zich te laten en in een goed verhaal te duiken.

“Goedenavond juffrouw von Oikilan.” Zo groette hij de bibliothecaris en zonder een verder woord liep hij richting de kast met nieuwe boeken. De nieuwe boeken waren altijd interessant en stiekem hoopte Zalzi dat er een nieuwe roddelfops zou zijn. Maar vandaag was er een ander boek dat zijn aandacht trok. 'Fides Quaerens Intellectum' door Tatiana L. Lundraw. Deze kende hij nog niet. Hij keek verder niet op of om naar de andere boeken, maar liep met dit boek in zijn handen hummend naar een tafel.

Terwijl hij zachtjes het lied van Socophon neuriede, sloeg hij het boek open en begon te lezen. Het was een verhandeld werk over ethische aspecten van morele kwesties en te lastig of droog voor sommige lieden. Maar Zalzi kon tussen de zinnen door lezen. Hij zag er flarden van de Tatiana die hij zich herinnerde. Stukjes van haar inzichten, van haar levendige geest verhuld in filosofische contrapties. Zo, op het kasteel wat zes jaar hun thuis was geweest, met het Sophoconlied zachtjes trillend op zijn neusvleugels en met Tatiana’s woorden voor zijn ogen, zo kreeg de weerwolf langzaam vorm.
En zo vormde zich de telepathische band die al jarenlang tussen hen had gesluimerd.

De fee zat van het ene op het andere moment te kijken naar een hond. Hij herkende de ogen gelijk, hoewel ze volledig de verkeerde kleur hadden. “Plato?” Nee, dat kon niet. Plato was een tijd terug overleden en bovendien had deze hond een bruine vacht in plaats van een blauwe. Deze bruine hond sloot zijn ogen en liet zijn hoofd op de grond rusten. De vloer van het kantoor van mevrouw Doubek. Op een of andere manier zat Zalzi niet langer in de bieb, maar in een van de leraren kantoren. Hij zag inktvlekken voor zich en een paniek overviel hem. Een paniek die niet de zijne was.

En toen was het weer over. Nu had hij alleen zijn eigen paniek. Had hij nou een pot inkt omgestoten of niet? Waar was hij geweest? “Bij Wechtan! Inktvlekken?” Zijn stem galmde door de bibliotheekzaal, maar dat kon Zalzi even niet schelen. Hij keek verdwaasd om zich heen, op zoek naar de hond. En toen viel de paluti. “Jippe? Jippe!? Tatiana?!”

Er zaten meer mensen en enkele hoofden draaide zich richting Zalzi. Maar de fee was te druk bezig met zijn zoektocht naar een imaginaire hond om zich ergens druk over te maken.
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Zalzi Malt »

« [Reactie #2] : 1 maand geleden »
Ze had welgeteld twee woorden kunnen opschrijven voordat haar flitsen van een zoekende blik haar gezichtsveld vulde, dezelfde setting, nu met meer detail. Een bibliotheek? En toen, alsof de zon achter de wolken verscheen was daar een stem die door de connectie kwam die ze bij harte herkende. “Jippe? Jippe!? Tatiana?!” Toen stokte haar adem.

Ze sloot haar ogen en begon te voelen, voelen diep in haar gedachten of ze daadwerkelijk kon vinden waar ze naar opzoek was. En dat kon ze en ze kon hem nog net zo moeiteloos vast grijpen als voorheen. Diep in haar hoofd was daar het gevisualiseerde zilveren lijntje en ze greep hem stevig vast. De connectie... Ze hadden de connectie nog... En dat betekende dat, dat Zalzi in de buurt was. Abrupt stond ze op en schoof ze haar stoel met een onbedoelde geweld naar achteren. Haar handen lagen op haar bureau en ze staarde naar Jippe. Dit keer zocht ze hem bewust op. "Zalzi? Zalzi ben jij dat?" Haar hartslag zat nog steeds in haar keel maar dit keer om gehele andere redenen. Opwinding, enthousiasme, geluk. Zalzi was hier. Hij leefde nog. Het ging goed met hem. Hij was hier binnen haar bereik. Ze liep snel naar de gang en gooide haar deur open. Hangend aan het kozijn keek ze links en rechts de gang op. "Zalzi, waar ben je?

----------
Jippe
----------

Jippe's hoofd schoot omhoog toen hij zijn baasje hardhandig zag opstaan. Hij keek haar verward aan hoe ze een paar seconden lang als een soort boom naar hem stond te staren en begon te kwispelen tegen de vloer aan. Wou hij haar wat lekkers geven misschien? Dat bleek niet het geval te zijn want ze stortte zich op de ingang van de afgezette doos waarin ze zich begaven. Ze leek gehavend... Was alles wel goed met haar? Even stond hij voor een dilemma... Zijn baasje achterna gaan of verder blijven genieten van het warme auw wat minder auw deed als je er niet direct met je snuit in ging zitten. Hij besloot dat zijn loyaliteit toch iets meer bij zijn baasje lag en stond rustig op om met zijn snuit tegen haar been te duwen. Ze leek hem niet op te merken, maar dat deerde niets, hij zou aan haar zijde staan waar ze vervolgens ook naar toe zou gaan.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #3] : 1 maand geleden »
Met een vergelijkbare enthousiasme sprong de fee aan de andere kant van de telepatische verbinding op. Ook hij had inmiddels door wat er aan de hand was en nu hij bewust het kanaal opengooide kwam alles stukken duidelijker voor zijn geestenoog. Hij zag hoe Tatiana met een zeker vurigheid een kantoor uitsnelde en hij voelde dezelfde vurigheid in hem. Misschien gaf ze deze emotie wel door. Hij was de preciese details uit het eindexamen vergeten en die konden hem al even weinig schelen als het feit dat er myrofas 'Ssssst!' naar hem toe siste. Tatiana was hier.

'Ja, ik ben het! Wacht, wie had je anders in je hoofd verwacht? Gustav Vladistov?' Tatiana's boek werd vakkundig om de nieuweboekenstapel gekwakt en zo snel als hij kon stond hij weer buiten de bibliotheek. Hij staarde over de hoofden van een groep eerstejaars -wat waren die nog klein en schattig- en vroeg zich af hoe hij het snelst bij de lerarenkamers kwam. Door de hoppenvleugel? Of via het trappenhuis bij het danszaaltje?
Hij verstevigde zijn greep op de telepatische link en begon te lopen. Wacht, ik weet waar je bent. Ik kom eraan!  De fee ging op jacht naar de weerwolf.

« [Reactie #4] : 1 maand geleden »
Ze rilde fysiek bij de gedachte dat Gustaf Vladistov haar in haar hoofd zou achtervolgen. "Olki, gelukkig niet zeg. Eén jongen die daarboven in mijn hoofd ronddwaalt is al zat. De glimlach zat vast op haar gezicht, de twinkeling in haar ogen verdween niet terwijl ze de gang op liep met Jippe aan haar zijde. Ze staarde naar de kant waar de vleugel van de bibliotheek lag, waar hij waarschijnlijk vanaf zou komen.

De connectie werd nog een tikkeltje strakker getrokken, zonder twijfel Zalzi's doende en ze zag beelden van een groepje leerlingen waarvan ze een paar qua gezicht herkende maar niet van naam. Buiten de bibliotheek nota bene.

"Je weet waar ik ben, mmh? Niet als ik jou eerst vind, kom me maar zoeken, Malt." Haar glimlach werd een grijns en ze begon achterwaarts de gang uit te lopen, haar pas versnellend totdat ze geforceerd was om zich wel om te keren omdat ze anders met haar rokken verstrikt zou raken in haar pas. En ze begon te rennen, van Zalzi weg in plaats van naar haar toe. De nieuwe vlaag van adrenaline schoot door haar heen terwijl ze zich in de richting van de Hoppenvleugel begaf. "Degene wie de ander het eerste ziet heeft gewonnen."
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #5] : 1 maand geleden »
Nee hoor, ruimte zat hierboven in je hoofd. grapte de fee terug, En je mag wel een keer stoffen. De fee was inderdaad via de normale route richting de lerarentoren gaan lopen, maar toen begon ze hem uit te dagen. Het voelde vertrouwd aan, alsof Zalzi en Tatiana nooit weggeweest waren van school. Alsof ze geen volwassenen waren die hard moesten werken voor hun bestaan. Welnee, ze hadden elkaar nog geen eens daadwerkelijk gezien of de plagerijen vlogen alweer over en weer. Daarbovenop speelden ze een spel dat ze al jaren niet meer hadden gedaan. En het was geweldig.

Oh, jij denkt dat je ditmaal wel kunt ontsnappen, Lundraw? Nu ik weet dat je hier bent, laat ik jou mooi niet meer ontsnappen. Hij kende Tatiana. Ze zou waarschijnlijk eerst de andere kant op gaan. De hoppenvleugel? Of de grote zaal? In beiden gevallen kwam je dan toch via de binnenplaats? Als Zalzi via de derde verdieping zou gaan, kon hij vanaf de balustrade een groot deel van de school overzien. Game on!

Hij zette het op een lopen. Loerend door de gangen of hij Tatiana niet al ergens zag. Hij wierp een blik in het danszaaltje, maar dat had hij beter niet kunnen doen. Een herinnering ontsnapte uit zijn hoofd en vloog via de telepathische verbinding naar Tatiana:
De blonde weerwolvin in haar mooiste blauwe jurk met gouden franjes. De fee in zijn netste jasje. Samen zwierend over de dansvloer. De geur van jonge romantiek en rabarbertaart in de lucht.[1]
Hij schudde zijn hoofd en focuste zich, maar wat een blamage. Hij kon net zo goed roepen: "Tatiana, ik sta nu voor het danszaaltje!" Maar het was te laat om de herinnering terug te roepen. Het was een sterke, duidelijke herinnering geweest, als in een droom of een visioen. Als Zalzi niet zo blij was geweest om Tatiana weer terug te vinden, had hij zich wellicht zorgen gemaakt over de kracht van hun telepathische band.

Maar er was geen tijd voor zorgen. Eerst moest hij de jacht winnen. En daarvoor moest hij snel zijn en Tatiana afleiden. Wat doe jij hier na al die tijd op Bumetrel? Laatste keer dat ik iets over je gehoord heb zat je halverwege Europa? En snel schoten zijn voeten over de stenen gangen naar zijn volgende verstopplaats.
 1. http://myrofas.nl/forum/index.php?topic=7380.0

« [Reactie #6] : 1 maand geleden »
Stoffen?! Wel verdraaid Malt, ik weet niet waar jij die tijd vandaan haalt, maar sommigen van ons doen daadwerkelijk wat nuttigs met ons leven. Heb jij daar de tijd voor tegenwoordig? Ik niet hoor. Plaagde ze uitdagend terug. Het voelde weer als voorheen en wat had ze het gemist. Het leven was nooit saai geweest met Zalzi in haar buurt, of Rick voor hetzelfde geld. De atmosfeer rond die twee was altijd luchtig gehouden, maakte niet uit hoe serieus het leven soms was, die twee bleven het gezellig houden. Het beeld van de studiezaaltjes op de derde verdieping schoot haar te binnen.
Vier rebelse deugnieten, zachtjes pratend in een afgesloten studieruimte. Plannen beramen voor een Schaduwraad voor Socophon. Het werd tijd voor wat leven in de brouwerij. Tati en Zalzi die grijnzend plannen stonden te beramen met hun twee mede studenten.[1]

Het beeld van het danszaaltje op de derde verdieping schoot door haar hoofd en ze bleef erdoor stokstijf stil staan. Een kleine vlaag van emotie schoot recht door haar hart heen. Dat was een mooie avond... Een mooie avond totdat ze alles weer moest verwoesten voor haarzelf. Maar die gevoelens werden niet meegestuurd met Zalzi's herinnering en daar was ze dankbaar voor. Dat was niet op zijn gedachten, alleen het dansen, het gezellige dansen met elkaar, alleen hun tweeën. Ze kreeg abrupt zin in rabarbertaart.

Maar dit verraadde wel waar Zalzi zich bevond en in haar hoofd begon ze zijn mogelijke route in haar hoofd af te leggen. De snelste weg naar de hoppenvleugel was over de binnenplaats, groot en open, met het uitzicht van het danszaaltje er midden op. Maar het kasteel was rond dus als ze omliep helemaal via de tweede verdieping, recht onder Zalzi door dan zou ze er kunnen komen zonder dat hij haar zou zien. En vanaf daar kon ze naar boven om hem te pakken te krijgen.

Ze stopte met rennen en ging over op een haast gejaagde snel lopende pas. Hij begon weer met haar te praten. Oh ja, je weet het wel... Roedels zijn al te graag op weg. Nooit ergens lang stilstaan. Ik wou graag een poging proberen om een baan te krijgen. Zeker nu het bleek dat Aegnor eindelijk écht in de voetsporen van zijn sire is gaan lopen en Gustaf waarschijnlijk over het randje van een afgrond heeft geknikkerd als een soort eindexamen om een echte bloedzuiger te worden waar Vladistov trots op zou kunnen zijn... Heb je Marcus Magvatero al ontmoet? Het is een goede man. Ze haastte zich de trappen op, schichtig om hoeken heen kijken of hij daar niet elk moment kon staan. Jij hebt ook niet stil gezeten.. Iedereen die ik vroeg waar je was had geen idee waar je je uithield. Wat heb je in tussentijd gedaan?
 1. De Nieuwe Raad
I'm the beast and you're the beauty.
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Tatiana Lovitis Lundraw »

« [Reactie #7] : 1 maand geleden »
Natuurlijk, de schaduwraad. Zalzi zag ze daar weer met zijn vieren zitten: schelmenstreken smeden, feesten en verassingen voorbereiden en bonte bezigheden bekokstoven. Uiteindelijk had Rathiain haar fout ingezien, uiteindelijk had ook hun mentrix bedacht dat de raad meer moest zijn dan stijve jaknikkers. Uiteindelijk waren Zalzi en Tatiana in de raad gekomen. Maar voor die tijd hadden ze zich uitstekend vermaakt om in alle anonimiteit leven in de blauwe brouwerij te brengen.

Tuurlijk moet je stoffen. Hier in je hoofd liggen dingen opgeslagen die je de rest van je leven kunt blijven gebruiken. Of heb jij nooit in je reizen met de roedel iets gehad aan alle vorsten van Nascam tussen 700 en 900? in zijn boodschap lag een flinke portie ironie verborgen en een lichte imitatie van mevrouw Doubek. Zalzi was ooit op dit onderwerp gezakt en had een fikse donderpreek ontvangen.

En ik heb Marcus Magvatero heel kort ontmoet. Op de voorjaarsviering in Oiklan afgelopen lente. Hij leek mij een degelijke man, maar misschien een beetje conservatief en verstrooid. Een man die met zijn hoofd nog in de vorige eeuw leeft. Tobias was daar trouwens ook, dus ik was niet helemaal van de aardbodem verdwenen. Je hebt gewoon niet goed genoeg gezocht.

De fee realiseerde zich dat Tatiana zijn tactiek aan het toepassen was. Dat ze hem aan het afleiden was. En met succes, want hij had halverwege het trappenhuis naar een blanke muur staan staren terwijl hij met Tatiana aan het praten was.
Het was tijd om druk op de ketel te zetten. Om de jachthoorns te laten schallen en de weerwolf in een hoek te drijven. Hij haaste zich naar de balistrade, had overzicht op de gehele binnenplaats en begon een bombardement aan herinneringen.

Ze kon via de hoppenvleugel gaan? Prima, gelijk stuurde hij haar een boodschap alsof hij haar daar op wachtte. De hoge muren vol nissen met pulsende balletjes. Het scherpe gesnirp[1] dat tegen de stenen muren echode. Het hoge raam, het veld meters onder hen en de wind die in Tatiana en Zalzi hun gezichten blies. De sprong, het joelende gegil van Tatiana, het gewicht van haar lichaam in Zalzi's armen.
De kelders? Voorzichtig schuifelend. Voledig omgeven in het donker. In een hand Tatiana's hand. In de andere een oude lappenpop.
Of misschien zou ze omlopen via het grasveld. Schaak juffrouw Lundraw, je kunt niet ontsnappen aan Zalzi Malt. De ingevallen nacht. De adrealine in zijn gespannen lichaam. Zalzi's uitgestrekte hand, de blonde weerwolfvacht tussen zijn vingers, Tatiana's snuit porrend in zijn zij.

Hij tuurde over de myrofas beneden. Ze moest nu toch wel hierlangs komen. Je kunt niet ontsnappen Tati. We hebben samen dit hele kasteel verkend. Iedere gang, ieded hoekje. Wij tweeën zijn overal hier en je kunt ke niet verstoppen.Tenzij ze wist df hij hier was. Tenzij zij, de slimme Tatiana hem hierheen gedreen had en via de twede verdieping achter hem kwam...

Hij draaide zich met een ruk om.
 1.  Ik weet niet meer welk geluid hops maken.

« [Reactie #8] : 1 maand geleden »
En daar stond ze.

Hij zag haar als eerste want zij zag.. niets. Niets in de materiële wereld tenminste. Haar ogen waren wel op hem gericht, maar haar blik was uit focus en ze staarde met een half open mond in de leegte voor haar. De bombardement aan herinneringen overspoelde haar en alle herinneringen wakkerden een nostalgische, warm en tegelijkertijd een verdrietig gevoel van gemis aan in haar borstkas. Al die herinneringen hadden haar er aan herinnerd hoeveel ze wel niet mee hadden gemaakt samen. Hoeveel geschiedenis ze hadden in dit kasteel.

Iedere gang, ieder hoekje. Wij tweeën zijn overal hier en je kunt je niet verstoppen Verstoppen.. Waarom wou ze zichzelf ook weer verstoppen? Ze stond in een trance van herinneringen. Haar eigen voegde zich bij die van Zalzi en werden terug gestuurd.

Een race om snelheid, "Wie als laatste bij de rivier is, is een hop!" de wind door haar vacht, zijn gefladder achter haar, de volle maan scheen helder. Ze had niet door dat er tranen over haar wangen heen biggelden, hoe haar mond in een glimlach trok, zelfs niet in haar trance. Het lachen in de sneeuw, vrouwe Vanilla beschermen aan het bombardement van sneeuwballen, zijn rinkelende lach die de rijp op de bladeren te niet deed. Jippe tikte zijn snuit tegen haar hand aan, ze merkte het niet eens. Aangekomen op Yps, warme anijsmelk met Rick, het gevoel van nieuwe herinneringen die ze samen zouden delen voor de aankomende 6 jaren, onwetend over hoe de komende jaren voor hun zouden verlopen. En nog een. Een verlaten jongens slaapzaal. Tati, Zalzi en de twee pups van Elmo, Plato en haar eigen Jippe. Inenting tegen de vampiers. Het had gelukt, geen enkele vampier had ooit aan haar hond gezeten.

Ze snifte en keek naar beneden, de tranen uit haar ogen knipperen terwijl Jippe weer tegen haar hand aan tikte en snel veegde ze haar tranen weg en haalde nog een keer haar neus op terwijl ze Jippe een goede bol over zijn kop gaf. Maar Jippe had ergens anders de aandacht voor. Ze volgde zijn blik.

En daar stond hij.

Ouder. Meer volwassen uiterlijk. Minder kinderlijk, maar nog steeds dezelfde bolle wangetjes, nog steeds hetzelfde lange haar in een staart, nog steeds dezelfde vleugels. Nog steeds Zalzi.  Altijd gewoon nog Zalzi.

Ze vloog hem om de hals. Ik heb je gemist
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #9] : 1 maand geleden »
Zalzi draaide zich om en het hier en nu verdween. De stenen muren smolten weg. Het rumoer van leerlingen verdampte. Alleen hij en Tatiana bleven staan, terwijl de wereld om hen heen zich ontvouwde als een wervelstorm van herinneringen. Fijne herinneringen, droevige herinneringen, schaamtevolle, emotionele, prachtige herinneringen. Elke even uniek, elke even echt. Hun geschiedenis walste met de kracht van een orkaan om hen heen en overspoelde Zalzi met een palet van intense emoties.

En toen was het hier en nu weer terug. Toen was Tatiana weer terug. En hoe echt haar aanraking in zijn gedachten ook mochten voelen, de werkelijkheid was beter dan alles. De fee sloeg zijn armen om haar heen, drukte haar tegen zich aan en er was nog maar een gedachte over.

Ik heb je gemist.

Zalzi kon op dat moment niet meer zeggen of hij deze woorden verstuurde of ontving. Of misschien wel beiden. Door deze hele ervaring was de grens waar Zalzi eindigde en Tatiana begon een onduidelijke waas geworden.
Hij opende zijn ogen. Hij haalde diep adem (Tatiana rook lekker). Langzaam kreeg hij vat op de realiteit.

"Ik ben zo blij dat ik je weer gevonden heb."

Er zat een blok in Zalzi's keel en zijn stem klonk daardoor gebroken. Hij schraapte zijn keel, schudde zijn hoofd. Hij ontspande zijn omhelsing, zodat hij voldoende afstamd had om haar te bekijken, maar loslaten deed hij niet. Absoluut niet.
Ze was nauwelijks veranderd. Er waren nuances in haar houding en haar ogen die verrieden dat ze volwassen was geworden. Andere kleding, een ander kapsel. Maar dat waren slechts dunne laagjes naadloos bovenop de Tatiana die hij kende. Verder was ze precies uit zijn herinneringen gestapt.

Zalzi grijnsde. Hij had zijn stem weer onder controle, keek Tatiana in haar natte, stralende ogen aan en sprak: "Ga je met me mee? We hebben zoveel te bespreken en we moeten samen nieuwe herinneringen aanmaken."

« [Reactie #10] : 1 maand geleden »
Wie bekommerde zich nou om het weer buiten als de stralende zon zichzelf haar letterlijk in zijn armen hield? Ze zou met liefde het daglicht opgeven als het betekende dat ze nooit weer zo abrupt afscheid van elkaar zouden hoeven nemen. Daarom drukte ze ook haar neus in zijn schouder terwijl hij haar stevig vasthield en had net zo stevig haar armen om zijn middel geslagen. Hun gedachten en gevoelens waren bijna als één en ze kon niet zeggen dat ze het een naar idee vond. Ze had het met het witte schoolhoofd gehad over zelfontplooiing en individualisme, maar op dit moment in tijd wou ze alles behalve dat. Dit beviel haar wel, wat nou individualisme? (Hij rook naar een boswandeling in de zomer, boterbloemen, specerijen en de heerlijke geur van oude boeken.)

Zijn stem sloeg over en dat had ze niet meer gehoord in een lange, lange tijd. De pubertijd haalde uiteindelijk ook de fee in, en zijn stem had vaker overgeslagen toen het een lager timbre kreeg. Echter betwijfelde ze of Zalzi nog op deze leeftijd moeite had met zijn pubertijd, daar was hij goed en wel uitgekomen. "Ik geloof dat ik me moet verontschuldigen dat ik zo lang op me heb laten wachten, mmh?" Ergens een klein beetje in haar had ze gehoopt dat haar aanwezigheid op Bumetrel ervoor zou zorgen dat hun paden weer zouden kruizen, maar ze had er nooit haar zinnen op gezet. Dat was immers niet de reden dat ze hier terug was gekomen, maar ze klaagde niet om deze uitkomst. Absoluut niet. Hoe had ze ooit kunnen bedenken zo maar weg te gaan?

Tati lag nog steeds in zijn armen gevouwen maar hij trok zich iets terug keek haar recht aan. Ongetwijfeld nam hij haar op en hoe ze veranderd was en ze glimlachte wat schaapachtig, verlegen door zijn gestaar. Zijn gezicht verraadde alles en als dat het niet dan deden hun gemengde emoties van pure opluchting en blijdschap dat wel. Ze snoof nog eens haar neus en knipperde de rest van haar tranen weg, die hadden hier geen plaats. Vandaag was geen tranen-dag, vandaag was een dag om te vieren. Haar linker hand legde ze teder op zijn gezicht en keek hem diep in zijn ogen aan. "Voorlopig ga ik helemaal. nergens. heen. Gelukkig maar want wij hebben veel bij te praten."

"Lijdt de weg en ik zal naast je staan."
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #11] : 1 maand geleden »
Tatiana raakte zijn gezicht aan, hun ogen vingen elkaar en het voelde perfect. Van Zalzi hoefde dit moment nooit meer voorbij te gaan. Als de tijd nu zou bevriezen, dan zou hij daar blij mee zijn. Als hij nu gebeten zou worden door een vampier en dit zijn laatste emoties waren, dan zou hij daar vrede mee hebben. Als de hemel nu naar beneden kwam en het kasteel met al haar inwoners zou vermorzelen, wel, dan zou Zalzi absoluut niet blij zijn, maar dank Vanas dat hij Tatiana dan nog een keer in zijn armen mocht houden. Dank de goden dat hij dit moment mocht beleven.

Maar momenten glijden voorbij en zo ook dit moment. Iets porde in Zalzi's dijbeen en hij liet zijn ogen naar beneden glijden. Jippe wilde ook aandacht. "Dag oudje." Hij liet zijn vingers door de honds vacht glijden. "Het is ook leuk om jou weer te zien." Toch was dat alle aandacht die Jippe kreeg. Snel keek hij weer op, bijna bang dat Tatiana in die enkele seconden weggeslopen kon zijn.

"Beter laat dan nooit.." Hij pakte Tatiana bij haar arm en begon te lopen. Via een van de vele routes door het kasteel, richting de uitgang. "Ik hoop dat je nog geen plannen hebt, maar ik laat je niet meer gaan voordat we een heel feestmaal hebben genuttigd. Deze gelegenheid moeten we vieren door het vetste varken van Oikilan te slachten en dan wil ik alles horen. Hoe lang je hier blijft, waar je bent geweest, wat je hebt gedaan? Kom je hier wonen, ben je getrouwd?" Zalzi klonk net zo enthousiast als hij was, maar toch was bij die laatste vraag de nadruk net anders. Hij probeerde dat te maskeren door verder te praten. "Ik heb je boeken en scripties gelezen. Een aantal althans en ik ben best trots op je werk en dat ik zo'n gerenommeerd schrijver ken. Ik heb een exemplaar thuis staan."

« [Reactie #12] : 1 maand geleden »
Tatiana was echter niet tussen zijn vingers ervandoor geglipt dus ze stond grijnzend te kijken hoe Jippe een lage kef eruit blaakte toen Zalzi ook de hond eindelijk de aandacht gaf die hij rechtmatig verdiende. Haar hond was de fee ook nog niet vergeten en Jippe stond enthousiast met zijn staart te zwieren terwijl Zalzi hem een goeie aai door zijn vacht gaf.

Niet veel later werd ze terug de gang op gezwierd, haar arm in die van Zalzi en de andere legde ze op zijn bovenarm terwijl Jippe op een rustig tempo achter hun aan trippelde. De belofte van goed eten liet haar mond wateren. Het was op het moment nog ietwat vroeg voor avondeten, maar toch had ze sinds de middag niets meer gegeten dus de honger kwam al snel weer boven kruipen.

Zijn vrolijke olijke geratel ging maar door en ze stopte niet met grijnzen terwijl ze hun weg inmiddels op het grasveld richting de poorten vervolgden. De zomerse geur van groen gras en bomen snoof ze op. Verse lucht was zo veel beter dan het stoffige en muffe kantoor. Hij had een boek van haar gekocht. Die dingen waren duur! En hij vond ze goed en was trots op haar schrijfwerk! "Daar heb je veel paluti voor neer moeten leggen geloof ik. Wow..." Schaapachtig krabde ze aan haar nek met een blos op haar wangen. "Als je me ooit meeneemt naar je nieuwe hutje op de hei dan zal ik hem voor je ondertekenen. Het enige exemplaar met een handtekening. Kun je hem aan iedereen laten zien hoe je een 'gerenommeerd schrijver' kent. Mag ik dan ook op een wit paard aan komen rijden nu ik zo ver boven je sta?" De onvijandige en plagende sarcasme droop van haar woorden. "Alsjeblieft, Zalz, je kent me toch? Ik ben niets anders dan ik altijd ben geweest. Ik schrijf heel toevallig wat woorden op die menig man wel aanstaat en graag zouden willen lezen. Maar ook jij zou dat kunnen. Ik ben geen speciale schrijver of iets dergelijks."

Expres had ze om zijn eerdere vragen heen gepraat én omdat hij ook al begonnen was over haar publicaties, maar uiteindelijk kwamen die vragen toch wel aan bot en ze kon Zalzi vertrouwen. Hij zou haar niet belachelijk maken. "Ik blijf voor onbepaalde tijd. Op zijn minste een jaar lang. Zo lang heeft heer Magvatero me op een proefperiode staan. Ik verwacht dat dat doorgetrokken wordt naar een jaar, maar je weet maar nooit." Ze haalde haar schouders op. "Het kan maar zo zijn dat mijn leerstijl hem niet aanstaat of ik juist totaal niet weet hoe ik met de leerlingen om moet gaan." Ze zuchtte en keek naar de blauwe lucht. "We zullen het vanzelf meemaken. In tussentijd woon ik dus in het kasteel en krijg ik nog niet echt betaald behalve de onderdak die me aangeboden wordt. Wat al de helft scheelt sinds ik weg ben bij de roedel." Ze keek hem aan en daarna wierp ze haar blik op de grond voor hun. "Ik ben niet getrouwd... Dat was het hele probleem. De alfa vond het tijd dat ik een man zou hebben die me kinderen kon geven. Hij wou me uithuwelijken aan een mens voor het belang van de roedel. Ik-- Ik weigerde. Noem me een romanticus maar ik- ik wou niet in een huwelijk stappen zonder dat er blijk van liefde was." De halve waarheid, er zat meer achter dan dat. "Dus ik ben hem gepiept. Weg gegaan. Het weggaan stak me een beetje, ze zijn me niet eens achterna gekomen. Soms vraag ik me af of ze me wel wouden. Wat voor toevoegingen kan een filosofische weerwolvin nu brengen in een roedel? Als ik nu beter was geweest in jagen of als ik nu kinderen had gebaard zoals mijn enige taak eigenlijk was... Misschien had ik me dan niet zo'n buitenstaander gevoeld."

Ze wou niet het gesprek een zure wendig geven dus ze schudde haar hoofd, ergens opgelucht dat het er eindelijk uit was en keek hem aan terwijl ze inmiddels bij de poorten waren aangekomen. Het was vreemd hoe je de ene dag de zelfontplooiing van het individu kon prijzen en de volgende dag er spijt van had dat je die zelfontplooiing was doorgegaan. Ze realiseerde dat ze de mening van Marcus ergens wel in kon zien.  "Over buitenstaanders gesproken... Wat doe jij op Bum? Je hoort hier toch allang niet meer, als leerling tenminste? Waar woon je nu? Wat is er gebeurd allemaal op Ypsilon? Heb je je opleiding kunnen afmaken? Wat heb je al die jaren gedaan?"
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #13] : 3 weken geleden »
Ze verlieten de stenen gangen van het kasteel. Ze staken het grasveld over, passeerden de zwaaiende wachters, doorkruisten de schaduwen van de bomen langs de weg. Zalzi negeerde het meeste van wat er om hen heen gebeurde. Een Gorgoon bij de poort groette hem beleefd: "Goedemiddag Meneer Malt.", maar Zalzi hoorde het maar half. Hij had ook geen oog voor het kleurenpalet dat het zonnelicht in het bladerdak veroorzaakte. Maar hij zag wel hoe het zonlicht met Tatiana's haar speelde en gesmolten goud erover uitvloeide. Ja, Zalzi werd er poëtisch van.

Maar zijn aandacht ging toch voornamelijk uit naar haar verhaal. Het eerste gedeelte was plagend. "Toe maar, Tatiana, deze vernieuwde bescheidenheid siert je. Maar ik meen het dat het elke cent waard was om jouw boek te hebben. Mijn bureau wiebelde en dat is nu helemaal verholpen." Hij lachte hardop om zijn eigen grap. "Nee, maar serieus, ik bezit nu zelf drie boeken en ik ben ontzettend gelukkig dat jouw naam op mijn plank prijst."

Maar daarna kwam Tatiana's persoonlijke verhaal. Zalzi hield haar arm stevig vast, want ze klonk fragiel. Ze had het niet makkelijk gehad, maar hij was trots op haar beslissingen. En ook een beetje blij. Hij knikte serieus en verder onderbrak hij haar niet. Aan het einde van het verhaal leek de wolvin wel droevig, maar ook opgelucht dat ze haar verhaal kwijt kon. Hij gaf haar een bemoedigend klopje op haar hand. "Jij moet jezelf zijn, Tatiana. Je bent bijzonder. Uniek. Dan is het lastig om een plaatsje te vinden op deze aardbol. Maar ik ben trots erop dat je blijft zoeken. En ik denk dat je geweldige lessen gaat geven."

Het was duidelijk dat Tatiana genoeg over zichzelf had gepraat. Terwijl de wachters de poort van Bumetrel opendraaiden, zuchtte Zalzi. "Ja, ik ben nog 14 jaar blijven zitten op Bumetrel. Maar misschien mag ik volgend jaar naar Ypsilon. Volgens mentor Ev..." Hij kon zijn gezicht niet strak houden en begon te grinniken. "Ha, dat zou wat zijn. Ik nog steeds als leerling op Bumetrel. Nee, ik kom hier nog regelmatig om te lezen in de Bibliotheek. Als je een vrijwillige donatie doet en goed overweg kunt met het personeel, dan laten ze buitenstaanders toe. En ik bedoel, Bumetrel voelt toch nog steeds een beetje als thuis."

Ze verlieten het terrein van Bumetrel en volgden het pad richting Oikilan. "Mijn echte huis staat in de stad. Mijn eigen hutje op de hei. Wel, het is niet echt van mij, het is van heer Faermin..." Hij schudde zijn hoofd. "Wacht, ik begin chronologisch. Ja, ik heb Ypsilon afgemaakt. Maar de sfeer was enorm omgeslagen na alles. We hebben zo vaak gedacht om alles te verlaten, want er dwaalden geesten en nare herinneringen rond op het terrein. Maar ik heb het uitgezeten en vervolgens ben ik in dienst getreden bij Job Faermin. Hij is een bekende koopman uit Gidrwan, misschien heb je wel eens van hem gehoord? Hij heeft zaken en bezittingen in bijna alle landen. Wel, ik heb eerst een paar jaar meegelopen als klerk in zijn handelgezelschap, daarna als een van zijn onderhandelaars. En nu representeer ik hem in Oikilan. Ik woon in zijn huis en zorg ervoor dat alles goed verloopt. Maar het geeft mij de ruimte om mijn eigen dingen te doen. Heb je wel eens een Zalzar gedronken? Ik heb mijn eigen brouwerij. Bijna mijn eigen. Maar het heeft mijn naam erop, dus dat is al wat."

Hij pauzeerde even. Moest hij vertellen over zijn korte relatie met een dame van lichte zeden? Zijn schermutselingen met een criminele Feeënbende? Net als bij Tatiana was niet alles vlekkeloos verlopen. Hij kon zijn hart luchten bij haar, het voelde heel vertrouwd aan. Maar hij besloot om niet alles in een keer te vertellen. "Er is een hoop gebeurd in de tussentijd. Als ik eraan denk, voel ik me oud. Waar zijn al die jaren gebleven? Ik heb..." Nee, schudde hij zijn hoofd, want hij merkte dat ook hij het gesprek niet wilde verzuren. Het ging zo gemakkelijk. Hij zette een andere toon in en greep een onder onderwerp aan. "Dus jij treedt in de voetsporen van mevrouw Negorid. Dat lijkt me erg lastig. Ben je een beetje voorbereid? Wanneer begin je?"
« Laatst bewerkt op: 3 weken geleden door Zalzi Malt »

« [Reactie #14] : 3 weken geleden »
De gedachten dat één van haar boeken functioneerde als bureausteun was zo'n typerende opmerking van Zalzi dat ze het niet kon helpen om in de lach te schieten en toen ze naar hem opkeek terwijl hij met pretoogjes aan het lachen was smolt al haar problemen als sneeuw voor de zon. De herinnering van het sneeuwballen gevecht schoot nogmaals door haar hoofd en hoewel zijn stem nu dieper was klonk het nog steeds even hartverwarmend. Hoeveel paluti ze er wel niet voor over had om samen met Zalzi in een huisje te zitten gelijk aan hun tijd op Ypsilon waarbij ze warm werden gehouden door een haart, elkaar, een goed boek en Zalzi's gelach. Dat zou het ware leven zijn.

Ze voelde zijn emotionele support toen hij haar stevig vast hield en glimlachte even wat afwezig naar hem op. Ze keek naar hoe zijn wenkbrauwen fronsten en hoe zijn lippen een smal spleetje werden en hoe hij oprecht naar haar luisterde. Het handklopje en zijn vriendelijke opbeurende woorden sprak haar meer moed in en ze rechtte haar rug en keek trots naar hem op. "Denk je werkelijk? Misschien kan ik je hulp wel gebruiken bij een paar lessen. Zover ik mij herinner was je erg goed in het opstoken van discussies en ik weet niet zo goed hoe de leerlingen de stellingen zullen opnemen."

Terwijl ze door de poort heen wandelden werd haar gevraagd waar ze heen ging, snel richtte ze de aandacht op de wachter die haar stond en ratelde snel een 'Oikillan' eruit, waarna haar volledige aandacht weer terug ging naar Zalzi, die zijn tragische academische carrière begon uit te leggen. Met een grijns op haar lippen keek ze naar hem op en knikte bedachtzaam mee met zijn bizarre verhaal. "Oh? Mhm. Zeer zeker." Voordat beide arm in arm begonnen te grinniken. "Dat zou wat zijn, jou in mijn lessen hebben als leerling." Even beet ze op haar onderlip en besloot dat het maar beter was dat dat niet het geval was, de nieuwe barrière die dan tussen hun zou staan zou ze niet waarderen. En ze was het met hem eens. Hij had naar de bibliotheek in Oikillan kunnen gaan om te lezen, maar het was iets met Bumetrel waardoor het een nostalgisch en rustig gevoel gaf dat de bibliotheek vol zat met rustige studenten gekleurd in de drie verschillende kleuren. Dat er een vampier ten alle tijden haar de deuren van de bibliotheek had kunnen uitkijken was echter een beetje een negatieve kant maar dat hoorde allemaal bij het esthetiek van Bumetrel. Het zou de bibliotheek van Bumetrel niet zijn als meneer Vladistov's tergende blik niet constant over je schouder mee keek of je zijn goudmijntjes wel met de juiste waardering behandelde.

En toen kwam Zalzi's verhaal en hield ze hem op haar beurt stevig vast. Het moest nog velen malen erger geweest zijn voor de studenten op Ypsilon die de aanval overal om hun heen zagen plaats vinden. Klasgenoten, vrienden en hun eigen schoolhoofd. Allemaal vergaan. Dat terzijde had hij zich er doorheen weten worstelen en ze pakte zijn hand extra stevig vast, ze was zo trots op hem. Job Faermin had ze echter nog nooit van gehoord, dus schudde ze haar hoofd, maar dat viel te verwachten van een roedel die zich voornamelijk afzijdig wist te houden en rond reisde. De man klonk echter erg ambitieus en ze wist dat Zalzi bij deze werkgever goed op zijn plek zou zitten. Koopman paste bij Zalzi en ze was benieuwd om hem in actie te zien.

Ze bleef stilstaan bij zijn verhaal over de brouwerij en trok hem dus ook in stilstand terwijl ze hem prettig verrast aankeek. "Ja-- ik heb eergister nog een biertje van Zalzar gehad in de dorstige draak. Ik had geen idee dat dat jou brouwerij was!" Tati vervolgde haar pas voorzichtig. "Zalzi dat is geweldig! We moeten er straks eentje op drinken. Je eigen biertje, met jouw naam erop... Wauw." Tati had echt veel te veel gemist en ze voelde zich abrupt stokoud. Waar waren de tijden van hun onwetendheid binnen de kasteel muren gebleven? Ze vroeg zich af of er nu nog betere tijden voor het paar zou aankomen. "Je moet me eens rondleiden in Oikillan waar je allemaal actief bent. Je klinkt nogal druk met je nieuwe zakelijke leven."

"Het wordt ook heel lastig denk ik." Ze zuchtte en keek naar hem op. "Ik denk niet dat ik ooit echt in haar voetsporen zou kunnen treden. Ze was meer dan een leraar natuurlijk, maar ik hoop in ieder geval dezelfde wijsheid over te kunnen brengen die mevrouw Negorid ons heeft mogen bijbrengen. Ik ben voorbereid, ik heb haar oude curriculum weten te bemachtigen en ik heb genoeg stof om die te kunnen blijven volgen. Ik begin morgen al." Zuchtte ze opnieuw en keek weer naar beneden, dit keer met meer enthousiasme en moed. "Een praktijkles zodat de leerlingen wat aan me kunnen wennen en dat ik ze misschien wat van het oude stoffige idee van filosofie kan afhelpen. Er zijn genoeg theorieën die met leuke gedachten experimenten uit te beelden zijn. Wie weet of het wat voor ze is in plaats van uren lang stil in de boeken moeten zitten." De eerste gebouwen kwamen in de verte tussen de bomen al in zicht en ze prees Olki om de nabijheid van Oikillan.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #15] : 2 weken geleden »
Met de eerste gebouwen kwamen ook de geuren en geluiden van het stadse leven aandrijven. Er was niet een specifieke stadse kenmerk op te noemen. Er was de geur van dampende borden stamppot en de geur van hopen bedorven vuilnis. Het geluid van hamerslagen op aanbeelden, gelach van kinderen, gevloek van koopmannen. En met iedere stap die ze namen zwol deze mengelmoes van zintuiglijke ervaringen aan. Maar dat veelzijdige, dat was kenmerkend voor een grote stad als Oikilan. En dat was nu Zalzi's echte thuis.

"Ik denk ook niet dat je hetzelfde zult worden kunt zijn als Mevrouw Negorid en ik denk ook niet dat je dat moet proberen. Maar jij hebt als leraar weer andere, Tatiana-achtige kwaliteiten te bieden." Lesgeven leek Zalzi verdraaid lastig. Rick had hem ooit geprobeerd te overtuigen van het plezier dat lesgeven was. En natuurlijk was het leuk om voor een groep kinderen verhalen te vertellen en kennis over te dragen. Maar tegelijkertijd moest je proberen om iedereen mee te krijgen. Ook de leerlingen die minder snel leerden, ook degene die geen aandacht hadden. Dat was een erg lastige puzzel.
"En je zult ze moeten motiveren. Laat ze bezig zijn met de stof. Maar laat ze ook leren dat zelfstandig studeren ontzettend waardevol kan zijn." De fee haalde zijn schouders op. "Maar ja, dit zul je allemaal wel zelf ook bedacht hebben. Nogmaals, ik weet zeker dat het goed gaat komen morgen. Morgen. Weet je zeker dat je dan nu met mij wil gaan eten? Wil je jezelf niet voorbereiden op de les van morgen? Ik ben blij dat ze je de poort uit laten gaan, dat je niet als een Mocha tegengehouden wordt."

"En het is leuk, koopman zijn. Ik sta in het midden van het leven in Oikilan. Eigenlijk komt het erop neer dat ik de Myrofas leer kennen, weet wat ze nodig hebben en wat ze kunnen bieden. En dan dingen in werking zet." Hij vond het ook heerlijk en kon het dan ook niet laten om pronkend hierover aan Tatiana uit te wijden. "Er lopen zoveel Myrofas in Oikilan rond die de prachtigste dingen kunnen maken. Hun hart en zaligheid in iets kunnen leggen, maar ze kunnen niet de Myrofas kunnen vinden die het willen kopen. Of Myrofas die iets missen in hun leven, een groot gapend gat. En die mij hartelijk bedanken als ik dat kan opvullen. Ik verbind myrofas. Althans, ik vind het mooi om er zo tegenaan te kijken.

Maar een groot gedeelte is het ook ouderwets schouders eronder, dingen opzetten, hard werken. En onderhandelen, vriendschappen onderhouden. De Dorstige Draak bijvoorbeeld, ik ken de Melicroths aardig goed. Ik ben dan ook erg blij dat ze via mij hun drank deels inkopen. En in ruil ervoor gun ik hen weer dingen, zodat we een betere wereld krijgen. Of klinkt dat dan weer te positief?
Ik heb Rodolf overigens net een telepathisch bericht gestuurd. Hij zet de Zalzars koud en braadt een heerlijke maaltijd."

« [Reactie #16] : 1 week geleden »
Haar hand pakte zijn arm steviger vast toen hij haar vroeg of ze niet liever aan haar voorbereidingen wou werken. Nee, ze wou absoluut nu niet terug. "Ik heb het al vier keer door gelezen, en het curriculum vliegt niet weg, dat blijft daar wel liggen. Dat kan ik helaas niet zeggen van deze gevleugelde vriend. De studenten kunnen voor nu nog wel even die zelfstudie doen. Vanavond is het een speciale avond. Waag het niet me terug aan het werk te zetten, Malt." Ze keek de jonge strak aan. Ze wou niets anders dan vanavond uit gaan te eten met Zalzi, en dat curriculum kwam later wel als ze terug kwam. Daarnaast had ze de voorbereidingen voor de les van morgen al klaar liggen. Het curriculum vast leggen was voorbereidend werk voor de rest van het semester. Nee, leraarwerk kon later nog wel. Zalzi ging voor. Zalzi zou altijd voor gaan.

Zalzi dikte zijn ervaringen als koopman iets aan, maar het maakte niet uit, want het deed zijn verhaal niet minder interessant klinken. Ze betwijfelde of myrofas een groot gapend gat hadden wat opgevuld kon worden door goederen, maar ze snapte zijn punt. Overal waar animo was voor een bepaald product, daar waren koopmannen en handelaren om het product te verspreiden of de wensen van een klant te vervullen. Een vriendelijk glimlachje, een gezellig etentje met een drankje, een band opbouwen met de klanten en vervolgens je eigen handel opbouwen tot grotere getalen. Het was er niet een minder interessante baan door. Tatiana vroeg zich af hoeveel man hier in Oikillan Zalzi bij naam kende of op zijn minste bij gezicht.

"Rodolf is een aardige man. Ik heb ook vroeger tijdens Ypsilon met hem gepraat en het was verfrissend om al een herkenbaar gezicht te zien in een onbekende stad. De Dorstige Draak is goed uitgegroeid van wat het was in Treseburg. En ik denk dat veel werk nog steeds hard sjouw werk is. Heel veel fysieke ambachten, maar ook handel is nog veel lichamelijk werk. Het enige wat ik denk dat niet zo lichamelijk is, is het rechtssysteem en mensen in posities van macht, maar ik kan daar niet over oordelen want ook hun heb ik nooit echt in actie gezien. Dat ter zijde." Ze grijnsde en begon zijn bovenarm te voelen naar de spiermassa die hij vast en zeker in die tijd wel opgebouwd had en dat kon ze inderdaad voelen, haar handen schoten iets lager en begonnen hem plagend in zijn zij te porren. "Ik kan wel merken dat je veel sjouwt, Malt. Pas maar op, straks raak je dat babyvet nog kwijt~"
I'm the beast and you're the beauty.