Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

U wilde me spreken?  (857 keer gelezen)

Speeldatum: 22 januari 1301 (Midwinter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 jaar geleden »
Met gefronste wenkbrauwen had Kaimi het briefje gelezen. Hij was ontboden naar het kantoor van Maida Luthés, de vrouw met wie hij de vorige dag nog gesproken had. Op het briefje stond geen reden aangegeven.
 
Dus zodoende kleedde Kaimi zich netjes aan in de kleren van Fellow, waste hij zijn gezicht en zijn handen en zorgde hij ervoor dat hij er fatsoenlijk uitzag. Ontbijten kon later wel. Hij wilde eerste weten wat Maida hem te vertellen had. Ze kon natuurlijk onderzoek hebben gedaan naar zijn afkomst, maar dat leek Kaimi onwerkelijk. Binnen één avond kon ze vast niet hebben uitgeplozen wie ze eigenlijk als leraar had aangenomen. Nee, ze was vast gewoon iets vergeten te vertellen.

En zo ging Kaimi, zich van geen kwaad bewust, op weg naar de Zwarte Toren. Hij klopte aan bij het kantoor van Maida, werd even later binnengelaten en sloot de deur achter zich. Omdat hij verwachtte dat het niet lang zou duren, bleef hij staan. 'Goedemorgen. U wilde me spreken?'


« [Reactie #1] : 4 jaar geleden »
Maida knikte. "Dat klopt, goed dat je bent gekomen. Neem plaats." De vrouw keek niet bijzonder vriendelijk. Nee, eigenlijk keek ze vrij ernstig en was ze duidelijk niet geamuseerd. Ze wachtte tot de jongeman had plaatsgenomen, waarna ze een perkament omhoog nam. "Een rapport van het hoofd van de huishouding ontvangen. Er is een klacht over je binnengekomen, door een van de schoonmakers, gisteravond al." De vrouw schudde even haar hoofd, alsof ze het niet kon geloven.

"Nu hou ik me normaal niet zo bezig met de klachten van de schoonmakers, maar aangezien ze aan uw adres waren, u hier nog geen volle dag werkt en u bijzonder geheimzinnig doet, kon ik het niet laten liggen." De phaosfee legde het papier weer neer. "Verklaar je nader. Ik hoor graag ook jouw kant van het verhaal." Maar hij kon maar beter een goed verhaal klaar hebben liggen ook.

« [Reactie #2] : 4 jaar geleden »
Aarzelend liep Kaimi naar de stoel voor het bureau toe en nam hij plaats. Het gezicht van de phaosfee stond niet zo vriendelijk als de laatste keer dat hij hier was geweest - sterker nog, Kaimi had het idee dat hij in de problemen zat. Nu al.

Het schoolhoofd hield een perkament omhoog en begon vervolgens te vertellen over een of andere klacht over hem die was binnengekomen. Toen ze dat zei, wist Kaimi onmiddellijk wie die klacht had ingediend - de dienstmeid die gisteren zijn rust was komen verstoren. Hij was geërgerd, maar ook verstandig genoeg om kalm te blijven. 'Ik weet daadwerkelijk niet wat ik heb misdaan,' begon hij hoofdschuddend. 'Ik kwam gisteren in mijn vertrek en daar stond een landelf in mijn kamer rond te dansen; met een zwabber nota bene! Daar heb ik wat van gezegd, maar meer ook niet.'

« [Reactie #3] : 4 jaar geleden »
Maida fronste. "Hier staat dat je haar wilde dwingen om je meester te noemen, dat ze het vuur aan moest maken, eten moest halen, dat ze pas weg mocht als het van jou mocht en dat je eigenlijk wilde dat ze je nek masseerde. En oh.. je hebt haar ook op de grond gesmeten?" De phaosfee trok een wenkbrauw op en keek de man vragend aan.

"Maar volgens jou zijn dit dus leugens?" Of het nu waar was of niet, ze vermoedde dat de man het toch ging ontkennen. "Hoe zou je dit dan willen oplossen met het meisje? Want waar of niet, geruchten zijn vaak genoeg voor onrust. En dat voorkom ik liever." Het was meteen een goede training voor de man, want als leraar zou hij ook oplossend moeten kunnen nadenken.

« [Reactie #4] : 4 jaar geleden »
Kaimi was zich werkelijk waar van geen kwaad bewust. Hij was toch ook haar meester? En een dienstmeid werkte toch niet op het kasteel om met een zwabber rond te dansen, maar om vuur aan te maken, te schrobben en te boenen en eten te halen? En wat betreft die massage... Oké, dat stond misschien niet perse in de functiebeschrijving van een dienstmeid. Maar Maida begreep toch zeker ook wel dat dat allemaal wel een beetje meeviel en dat die Aymee het allemaal gewoon een beetje overdreef?

Vermoeid wreef Kaimi met zijn duim en wijsvinger over zijn wenkbrauwen. 'Wat een beschuldigingen,' mompelde hij. Het was wel duidelijk dat hij als leraar toch niet zoveel vrijheid had als hij had verwacht. Hij mocht niet eens een dienstmeid op de regels wijzen. 'Ik heb haar niet op de grond gesmeten.' Kaimi kwam overeind en keek Maida strak aan. 'En al die andere klachten...' Hij schudde zijn hoofd. 'Volgens mij zit daar minder waarheid in dan u denkt. Maar goed, ik ben nieuw en u vertrouwt me niet, dus wat heeft het zin om daar iets tegenin te brengen? Ik zal er voor zorgen dat u geen klachten meer over me ontvangt.' En of hij zich nou werkelijk zou inschikken of de dienstmeid er zo van langs zou geven dat ze geen kik meer kon geven, maakte daarbij niet uit.

« [Reactie #5] : 4 jaar geleden »
"Ga weer zitten, we zijn nog niet klaar." En als de man verstandig was, dan luisterde hij.

Hoe ernstig de vrouw het vond en hoeveel ze waar van geloofde, was nog maar de vraag. Feit was wel dat ze geen geruchten en klachten wilde.
"Gut, gut, gut. Ik vroeg niet om zelfmedelijden, ik vroeg om een oplossing. Ik vind het prachtig dat ik een belofte krijg dat ik geen klachten meer zal ontvangen. Mijn vraag was echter hoe je het ging oplossen met het meisje. Heb je ideeën?" Het schoolhoofd ging er eigenlijk vanuit van niet en praatte dus gewoon door. "Ga je met haar praten? Ga je haar straffen? Wil je haar anders als een persoonlijke bediende en kom je mij dat vragen? Ga je een charme-offensief beginnen en iedereen om je vinger winden zodat niemand de praatjes gelooft? Of doe je niets en geef je mij de problemen?"

De phaosfee vouwde de handen in elkaar. "Zeg het maar."

« [Reactie #6] : 4 jaar geleden »
Kaimi had even het gevoel alsof hij weer terug was op Ypsilon. Hij werd op zijn plaats gezet als een klein kind en het meest frustrerende was nog wel dat hij er helemaal niets tegenin kon brengen. Hij voelde maar al te duidelijk aan dat de vrouw niet blij was met de gang van zaken en dat hij nu echt op zijn tellen moest passen. Anders was hij hier zo weer weg.

En dan? Kaimi had vannacht de hele nacht liggen draaien en de slaap niet kunnen vatten. Hij wist echt niet wat hij moest doen en de woede naar zijn vader en grootvader toe werd steeds groter en groter. De afgelopen weken had hij die woede en de schande die over hem was gevallen weggedronken, maar hij had van tevoren kunnen weten dat zijn geld op een dag op zou zijn. En dan? Had hij zich toen afgevraagd. Wat zou hij dan doen? Hij was vernederd, geruïneerd. Een kruisling ook nog. Wat kon hij doen?

Dit. Een baan nemen en geld verdienen. Zoals 'gewone' myrofas deden. Maida had hem die kans gegeven en stond nu misschien wel op het punt die kans weer af te nemen. En dan? Dan had hij niets meer. Maar was het niet minder vernederend om rond te dolen als een avonturier, waarbij hij zich kon voordoen als iemand anders, dan te zwoegen voor een beetje geld?

Kaimi was stil. En bleef stil. Hij had even geen woorden om te spreken.

Uiteindelijk schraapte hij zijn keel. 'Weet u,' begon hij, 'ik zit in een moeilijke positie. Ik kan wel wat raad gebruiken.'

« [Reactie #7] : 4 jaar geleden »
"Ik kan pas raad geven als ik meer van de situatie weet, Kaimi." De vrouw keek inmiddels iets minder streng. "Vanuit wat jij me hebt verteld, heb ik hier een adellijke onbekende man op de vlucht die mijn personeel lastig valt en geen open kaart speelt en dat terwijl hij hier nog geen dag is aangenomen." De phaosfee stond op en schonk hen beiden een beker wijn in.

"Nu ben ik eens gaan nadenken en heb ik het zegel op de ring opgezocht.." Die had hij haar gisteren laten zien. "Je vader was geen leenheer, neem ik aan?" De vrouw keek veelbetekenend. "Ik zou die ring goed opbergen als ik jou was." Ze bleef hem tutoyeren, al wist ze inmiddels dat hij een prins was. De beker wijn werd hem voorgezet en Maida nam weer plaats op haar stoel. "Het zal wel wennen zijn?" Ze vouwde de handen ineen. Ze liet alle informatie even goed tot de jongen doordringen.

"Om je tegemoet te komen, mag je Aymee, indien je dit wenst, wel als bediende krijgen. Dit gaat echter wel van je loon af. Je hebt dan iets van luxe terug en in je kamer kun je dan jezelf zijn. In ruil daarvoor moet je goed je rol blijven spelen van.. laten we zeggen.. een edele uit Nascam die zijn fortuin is kwijtgeraakt?" De vrouw leunde achterover in de stoel dacht even na. "Een andere optie is dat ik het afhandel met het meisje en we doen alsof dit alles niet is gebeurd. Alleen dan zal een volgend incident lastiger op te lossen zijn. En dan bedoel ik vragen om massages.. niet het geven van standjes." En er waren nog wel meer mogelijkheden. Tegen het inleveren van delen van zijn loon zou de man uiteraard kleding, een groter vertrek en al dat soort dingen kunnen krijgen, maar zijn rol geloofwaardig spelen zonder op te vallen. Dát was aan hemzelf.
« Laatst bewerkt op: 4 jaar geleden door Maida Luthés »

« [Reactie #8] : 4 jaar geleden »
Kaimi mompelde een bedankje, toen hem de wijn werd voorgezet. Dat was de eerste positieve wending van dit gesprek. Gretig nam hij een slok...

...en proestte die weer uit. Ze wist het. Opeens voelde Kaimi zich als een kat in het nauw gedreven. Maida Luthés, schoolhoofd van Bumetrel, wist dat er een voorvluchtige, kruisling-prins voor hem zat, want ze had toch onderzoek naar zijn zegelring gedaan. Wat nu? Opstaan, er vandoor gaan en zich nooit meer laten zien? Magie gebruiken? Enigszins zenuwachtig keek de jonge prins om zich heen, alsof hij verwachtte dat de IRMM ieder moment binnen kon vallen en hem mee kon nemen. Pas toen de vrouw voor hem een moment stil was, drongen haar andere woorden tot hem door. Ze klonk bijna... alsof ze het begreep.

Kaimi keek naar de wijn op haar bureau en schaamde zich. 'Ekre Hudor' zei hij. Onmiddellijk droogde de wijn op. Het duurde echter een tijdje voordat Kaimi zijn stem weer teruggevonden had. 'Weet u wie ik ben?' vroeg hij, omdat hij niet zeker wist welke informatie de vrouw precies gevonden had. 'Dan begrijpt u waarschijnlijk wel waarom ik mezelf niet kenbaar wil maken...'

Uit het volgende wat de vrouw zei, bleek dat ze inderdaad wist dat hij een prins was. Maar hij had ook nog twee neefjes, dus hopelijk wist ze niet genoeg over zijn achtergrond om te weten dat hij dé Kaimi Arceneaux, door menigeen uitgekotste kruisling-prins, was. Het verbaasde hem dan ook behoorlijk toen Maida kwam met een voorstel. Een voorstel dat nog best aanlokkelijk klonk ook. 'Aymee als bediende?' Kaimi keek verrast. 'Nou... graag.' Hij nam een slok van zijn wijn en voelde zich iets meer ontspannen. 'Dat stel ik zeer op prijs. En dan kies ik natuurlijk voor uw eerste optie. Doorgaan met waar ik al mee bezig was, dus.'

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
"Op zijn minst van welk huis. En dat is genoeg om te begrijpen in welke positie je nu bevindt." Het schoolhoofd bekeek hoe de jongeman zijn uitgespuugde wijn weer netjes opruimde. In zijn dossier werd geschreven dat hij een bediende kreeg en ook dat hij daar een deel van zijn salaris dan nu aan kwijt zou zijn en wel het deel salaris wat het meisje zelf verdiende. Er moest nu immers een extra schoonmaakster worden aangenomen. Gelukkig verdienden die een heel stuk minder dan leraren.

"Goed, dan mag jij haar dat nieuws gaan vertellen. Ik zal je een briefje meegeven waarmee je eventueel kan bewijzen dat het de waarheid is." Maar dat zou betekenen dat de jongeman niet genoeg overredingskracht van zichzelf had.

"Dan lijkt mij dit voor nu afgehandeld. Dan mag je wat mij betreft gaan, tenzij je hulp behoeft met het maken van je lesplan? Of nog andere zaken zorgen of problemen opleveren?"

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
Kaimi schudde zijn hoofd. Hij had geen vragen meer. En als hij ze wel had, wist hij niet of hij ze hier zou gaan stellen. Voor het lesplan zou hij Fellow wel raadplegen, dat was nog altijd minder vernederend dan dat hij het schoolhoofd nog één seconde langer zou vervelen met zijn zorgen.

Nadat hij de laatste teug van zijn wijn had genomen, stond Kaimi op en nam hij het perkament van Maida aan. Hij verwachtte het niet nodig te hebben, maar het was altijd handig om zijn zaken goed op orde te hebben. 'Bedankt,' zei hij tegen het schoolhoofd, waarop hij kort knikte. 'U zult zo spoedig mogelijk van me horen wat betreft het lesplan. Ik zal er vandaag voor gaan zitten.' Als hij er de energie en motivatie voor zou vinden, tenminste.

Kaimi nam afscheid en verliet het kantoor. Toen hij de deur achter zich dicht had gedaan, verscheen er een voorspelbare grijns op zijn gezicht. Wacht maar, Aymeetje, dacht hij gevaarlijk. Als jij met vuur wilt spelen, dan zullen we wel eens zien wie er het langs overeind blijft. En met een tevreden gevoel begaf hij zich terug naar zijn vertrek.