Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd  (980 keer gelezen)

Speeldatum: De dag na het bezoek van geneesheer Krathais

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
Vroeg of laat kwam ze altijd. Ajith wachtte dan ook rustig tot Kyna zijn kamertje binnenkwam om hem te onderzoeken, te wassen, een praatje te maken of wat ze dan ook maar in de planning had voor die dag. De nachtelf in het bed zag er vermoeid uit, precies zoals hij zich voelde. Hij was bovendien somber gestemd, hoewel hij dat noch aan zichzelf noch aan anderen zou toegeven.

Het bezoek van de faun van Ypsilon hield hem bezig. Waarom was de man er geweest? En waarom had hij zich zomaar een toegang tot Ajiths gedachtenwereld verschaft? Welk recht had hij om het hoofd van een ander binnen te dringen? En dat terwijl de nachtelf zich niet had kunnen verdedigen. Hij had het geprobeerd. Hij herinnerde zich niet hoe, maar er moest een reden zijn waarom zijn hoofd voelde als een lekke fietsband.

"Kyna? Waarom was de faun hier gisteren? Wat heeft hij gedaan?" Hij vroeg het maar op de vrouw af, hopend dat ze eerlijk zou zijn. Uit verrassing of anders wel uit vriendschap.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

Kyna kwam altijd. Ze probeerde het de ene keer meer uit te stellen dan de andere keer en zo aan niemand te merken dat ze uitkeek naar haar visites aan de nachtelf, maar uiteindelijk ging ze elke dag. Soms stuurde ze haar assistent of een helpende leerling om het eten te brengen of de bloemen te vervangen, maar het was een uitzondering dat ze de gehele dag niet langskwam.

Vandaag was ze al vroeg in de middag door de deur van de patiënts kamer gegaan. Ze glimlachte vriendelijk, zoals altijd. "Straks komt er een extra wachter vertelde ze opgewekt, "je conditie gaat te ver achteruit van dat op bed liggen en ik zag gisteren bij het wassen dat de huid op de rug en bij de stuit wel erg dun wordt. Dus je mag vandaag vrij bewegen door je kamer en onder begeleiding ook over de ziekenzaal wandelen." Vandaar de extra wachter.

Ze had de vraag wel gehoord, maar ze deed als van niet. Het antwoord vond ze onaangenaam.

"Wat een luxe," zei Ajith cynisch. Soms dacht hij wel eens dat hij nooit had moeten solliciteren op Bumetrel. Het had zijn bewegingsvrijheid steeds meer ingeperkt. Had hij eerst nog vrij kunnen reizen vanaf zijn nieuwe werkgever, binnen enkele jaren werd de maximale reis een reis tot de poort. En nu was hij al blij dat hij over de hele ziekenzaal kon lopen en niet vastgesnoerd in zijn bed lag.
De gevangenis 'Bumetrel' had hem onrustig gemaakt, gespannen, maar hij had de afleiding gehad van lesgeven, onderzoek en vrouw en kinderen. De huidige situatie maakte hem doodongelukkig en hij merkte dat hij met de dag weggleed in een duister gat. Hij begon zijn interesse in het leven te verliezen. Magie, illusionisme deden hem weinig meer. Zijn vrouw en kinderen waren onbereikbaar en in gevaar, dus die kon hij maar beter vergeten. En ook Silke moest zichzelf maar redden. Die had Glöckelin. De courtisane zou wel blij zijn dat vaderlief zich niet meer om het meisje bekommerde.

"Een hele wachter nog wel. Ik wist niet dat ik zo gevaarlijk was." Hij probeerde te glimlachen zodat de opmerking niet al te bitter overkwam.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

"Ik vond het ook wat overdreven, darling, maar je weet het... ze beslissen dit soort dingen van bovenaf." De fee glimlachte naar de man en liep naar zijn bedrand om alvast zijn armen en benen weer vrij te maken. Hij mocht op zijn kamer toch wel vrij bewegen. Daar lagen ook geen gevaarlijke of scherpe dingen, zover zij zag.

De fee boog wat overdreven over de nachtelf heen, om een band los te maken aan de andere zijde van het bed. "Vergeet straks niet van het uitzicht te genieten", sprak ze op zeer gedempte toon. Ze glimlachte hem veelbetekenend toe en de rest mocht hij zelf uitvogelen.

En toen was hij los. Kyna stond weer recht en draaide zich om. Ze moest nog wat spulletjes opruimen en zo gaf ze Ajith de mogelijkheid om zonder toeschouwers zijn stijve spieren in werking te zetten.

Er was een boel Kyna dat over hem heenboog en Ajith deed geen moeite om zijn ogen er vanaf te wenden. Het was eeuwig zonde dat zijn schouder- en armspieren niet zo soepel meer waren, anders had hij zich zeker niet beperkt tot kijken alleen. De arts mocht dan een fee zijn, ze had een bovenlijf waar elke myrofasman wel even van in de war raakte als ze haar kleding niet goed geschikt had.
Hij grinnikte zachtjes toen ze een herinnering bij hem terugbracht. Het was iets met een zieke Hestür geweest en een teleportatie van Kyna die haar in een interessante positie voor zijn neus had doen belanden. Zo interessant dat hij haar zijn mantel maar haar aangeboden. Maar niet na even goed te kijken. Dat deden illusionisten nu eenmaal.

Hij bewoog zijn ledematen en wreef erover, ging stram overeind zitten, draaide en sprong uit bed. In een halve tel kwam hij tot de conclusie dat er nauwelijks genoeg kracht in zijn benen zat om de klap van de sprong op te vangen en dat de wereld pijlsnel veranderde in een zich snel uitbreidend patroon van zwarte vlekken. Hij probeerde zich vast te grijpen aan het bed, maar greep de dekens, waardoor hij alsnog inzakte.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

Hoewel het spreekwoord anders was, voelde Kyna Ajiths ogen niet branden. Deze interpretatie van uitzicht had ze zelf immers ook niet bedacht. De fee was dan ook neuriënd aan het opruimen, toen ze plots een doffe klap hoorde. Geschrokken liet ze al haar spullen voor wat het was en ontfermde ze zich snel over de arme ziel.

Kyna schoof haar armen onder de oksels van Ajith en probeerde hem zo wat overeind te hijsen. Zijn hoofd liet ze tegen haar sleutelbeen rusten en ze mompelde wat magische woorden om haar te helpen bij de tilwerkzaamheden en hopelijk verpestte ze dan niet haar rug.
Met veel pijn en moeite wist Kyna de man terug op de bedrand te krijgen, maar niet zonder dat de zweetdruppels op haar voorhoofd waren gesprongen en er ook behoorlijke blosjes van inspanning op haar wangen waren verschenen. "Oh, meneer Ajith toch, u moet geen zotte dingen doen hoor.."

Meneer Ajith probeerde de zwarte vlekken uit zijn blikveld te knipperen. "Ik zal het proberen," zei hij droog. "De volgende keer zal ik eraan denken. Pff."

Bij Cerce, waar waren zijn krachten gebleven? Zijn spieren, zijn kuiten? Alsof alles in de banden en het bed verdwenen was. "Dit is niet goed," mompelde hij, "dit is helemaal niet goed."
Hij mocht dan oud zijn, dat betekende niet dat hij zich perse als een oud mannetje wilde voelen. Was dit wat gevangenschap met je deed? Was dat de tactiek van de schoolhoofden? Hem zo verzwakken tot hij niet meer kon ontsnappen, zich niet meer kon verzetten tegen een executie? Of was dit de executie al? Lieten ze hem hier gewoon doodgaan, onder het toeziend oog van Kyna en een faun van Ypsilon?
Was dát waarom de faun gekomen was? Had Kyna daarom de vraag ontweken?

"De faun, Kyna," vroeg hij dringend. "Wat kwam hij doen?"
Echtgenoot van Tetachan Mocha

Kyna herschikt wat kussens en liet Ajith een beetje op zijn zij bijkomen. Ze positioneerde zich voor hem, zodat ze hem zo nodig kon opvangen. "Dit is inderdaad niet goed", beaamde ze. "Je moet vaker mogen bewegen, want dit is zeer ongezond." En daar zou ze dan ook wel voor moeten zorgen. Vandaag was misschien dan niet de dag dat ze alles in werk moest stellen. Ze moest dan dadelijk zelf maar even van het uitzicht in de ziekenzaal genieten.

"En de faun..." De vrouw zuchtte. "Die kwam controleren of ik een juiste diagnose heb gesteld over jou. De schoolhoofden hebben waarschijnlijk het idee dat ik je een hand boven het hoofd hou. Ik weet niet wat hij wel of niet heeft ontdekt, wat zijn conclusies zijn en wat de gevolgen zijn." Dat was uiteraard niet aan haar verteld. Ze glimlachte vreugdeloos.

"Kom, raap jezelf bijeen. Dan gaan we oefenen met lopen en zorgen dat je spieren weer sterker worden. Of oefeningen in bed om weer kracht te trainen." Maar net waar de man zin in had en wat hij dacht aan te kunnen.

Zie je wel. Ze deden dingen. Ze bekokstoofden dingen. Hij had gelijk. Ze lieten hem hier liggen om te verzwakken totdat ze genoeg hadden om Vladistovs contract te omzeilen. Misschien hadden ze al wel genoeg. Wat een rits aan IRMM'ers en schoolhoofden niet gelukt was, hadden twee vrouwen nu bereikt: Een zwakke Mairtín die ze zo naar het schavot konden leiden. Een bekentenis was voor handen en Tetachan zou haar handen van hem aftrekken. Hij was waanzinnig en zwak, ze zou hem zelf doden als de school het niet deed.

Kortom, redeneerde Ajith verder, het had weinig zin om spieren te oefenen die hij niet nodig had of kracht te verzamelen die overbodig zou blijken.

Hij schudde zijn hoofd. "Er valt niets te oefenen, Kyna. Waar moet ik kracht voor trainen? Lesgeven misschien? Zwaardvechten? Paardrijden? Je weet hoe nutteloos het zou zijn. Zelfs mijn magie ontglipt me en dat is alleen maar prettig, toch? Dat scheelt een boel moeite."

Arrogantie, trots, ijdelheid, vechtlust, het bleek nergens meer uit. Alsof alle nachtelf op dat moment uit hem weggelopen was.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

Kyna zuchtte. "Niet de hoop opgeven. Zorg dat je je kracht terugkrijgt. Dan bedenken we samen wel een oplossing. Je bent niet niemand, maar Ajith Mairtìn. Als er iemand wel een weg weet te bedenken uit een situatie, dan ben jij het wel. En ik zal je helpen waar je kan." Ze glimlachte goedbedoeld.

De man kreeg een aai door zijn haren. Daarna trok ze zijn kleding weer recht. "Kom. Verman jezelf. Je moet toch op zijn minst fatsoenlijk kunnen lopen." Stel dat hij ooit berecht werd, dan zou het toch beschamend zijn als hij daar niet eens zelf heen kon lopen. Of wat als zijn vrouw kwam op een dag? Dan moest hij op zijn minst mannelijkheid uit kunnen stralen.

De nachtelf glimlachte half. "Je bent een vreemd wezen, vrouwe," constateerde hij. Hij realiseerde zich dat ze hem als een kind behandelde, waaruit, naar hij meende, volgde dat hij zich als een kind gedroeg.

Ajith kwam overeind, ditmaal iets minder enthousiast, om te voorkomen dat hij weer van het bed rolde. "Goed, we zullen oefenen. Al was het maar om de zinnen te verzetten. Een nachtelf in bed is als een sirene met man en kinderen: er komt niets behoorlijks meer uit." En met een scheef oog naar de fee: "En om te voorkomen dat jan en alleman aan mijn prachtige haren zit te frunniken. Hoewel ik de voorkeur aan jou geef boven een faun."
Echtgenoot van Tetachan Mocha

De fee giechelde. "Oh, nou. Een excuus dan. Ik zal niet meer aan uw mooie haren frunniken zonder uw persoonlijke drievoudige toestemming." De man kreeg een glimlach toegeworpen. "Zeg maar wanneer u er klaar voor bent om een poging te wagen te gaan staan. U hoeft zich niet te haasten hoor. Ik heb alle tijd voor u en u mag niet weer sterretjes gaan zien."

Er was gelukkig ook een assistent om de zaal draaiende te houden en als er noodgevallen waren, dan hoorde ze het wel. Kyna keek meneer Ajith net iets te land in zijn ogen aan met een glimlach die net wat te veel genegenheid uitstraalde.

"Gelukkig heb ik zelf ook alle tijd. Onbepaald veel tijd zelfs." Het klonk misschien wat cynisch, bedacht hij en dat had ze niet perse verdiend. Hij vervolgde dus: "Niettemin denk ik dat dit wel een goed moment is om nog eens een poging te wagen."

Ajith voegde de daad bij het woord en liet zich van het bed zakken. Ditmaal begaven zijn benen noch zijn armen het meteen, zeker ook omdat hij even de tijd nam om te wennen aan deze verticale stand. Hij was stram en stijf. "Ik lijk wel een oude man," mompelde hij, ijdel genoeg om daar chagrijnig van te worden. En met een blik naar Kyna: "En nee, ik ben wel oud, maar niet zo oud."
Echtgenoot van Tetachan Mocha

De fee glimlachte, opgelucht dat Ajith eindelijk wat medewerking verleende. Misschien was hij niet meer zo chagrijnig of verdrietig. Hij was nog wel een beetje stekelig, maar dat werd hem uiteraard meteen vergeven.

Het opstaan uit bed ging goed. "Ik vind u geen oude man, dus ook niet zo'n oude man." Nu Ajith was opgestaan, oversteeg hij Kyna weer in lengte en dus keek de fee omhoog naar zijn gezicht. "Ik vind u best wel een indrukwekkende man." Stilte.

Het volgende moment klonk het wapperen van vleugels en kwam Kyna een paar centimeter van de grond. De fee probeerde de nachtelf te zoenen.

Ajith was compleet verbluft. Hij had veel verwacht, maar dit? Nee... Hij was dankbaar dat hij de bedrand nog met één hand had vastgehad, anders was hij waarschijnlijk ofwel door zijn hoeven gegaan ofwel in een vreemde omhelzing belandt. Hoewel hij dat laatste misschien al was. Ze zoende goed en hij was man genoeg om haar even te beantwoorden, voordat hij zich bedacht en zijn hoofd bij de hare vandaan trok.

"Ik dank je voor deze beloning, vrouwe," zei hij, maar neem het me niet kwalijk als ik me even op mijn zwalkende benen concentreer." Oh Cerce, ze begreep toch hopelijk wel dat dit niet de bedoeling kon zijn?
Echtgenoot van Tetachan Mocha

Kyna kuchte even en knikte toen. De man zoende prettig en het was fijn dat hij haar kus beantwoord had. Natuurlijk begreep ze wel dat hij nu liever op zijn benen lette. Het arme schaap, misschien had ze hem wel bijna weke knieën gegeven en het was al zo moeilijk. Misschien was dit niet haar beste timing geweest, maar hij stond al zo dichtbij en hij leek zo eenzaam en hij was zo knap en..

Ze had beloofd om hem niet als een jongetje te behandelen. Dus vragen of het een beetje lukte en of hij al wilde proberen wat stapjes te zetten, liet ze maar achterwege. "U had wel een beloning verdient, vindt u niet? En als u zo doorgaat volgen er misschien wel meer..", zei de fee ongewoon flirterig voor zichzelf.

Ajith wist niet zeker of hij dat nou een motivatie moest vinden, maar hij probeerde toch maar zijn spieren weer wat aan het werk te zetten. Vroeger of later zou er een beslissing over zijn lot worden genomen en inderdaad, het was niets als hij dan niet eens zelf kon lopen. Bovendien was er de katmens nog, die hij lessen had beloofd. Of Jadar zijn plan had voorgelegd aan Kyna of de schoolhoofden wist hij niet. Zelf zou hij dat niet doen. Het leek hem niet waarschijnlijk dat de school hem zulke dingen liet doen in deze situatie. Of hij nou waanzinnig, gevaarlijk of allebei was, ze vonden het ongetwijfeld een prettig idee dat hij hier onder de hoede van een arts verbleef, ver van alle andere myrofas vandaan.
Echtgenoot van Tetachan Mocha