Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Vergane Glorie  (1422 keer gelezen)

Speeldatum: 14 februari 1300 (Einde winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 jaar geleden »
[1]
Oh, wat had Zare toch een pesthekel aan schoonmaken. Ze had soms schoongemaakt, thuis in Skalatin als ze er echt niet meer onder uit kwam, of hier, op Bumetrel, als straf voor een of andere overtreding.
In zekere zin was dit óók een straf voor een overtreding, maar Zare verkoos om dat niet zo te zien, maar eerder als een regelrechte hel.
Ze was al bijna weer vergeten hoe dankbaar ze was geweest voor deze extra kans, dit leven na de dood. Van school gestuurd worden zou vele malen erger zijn dan dit, maar dat trachtte te vergeten als ze de rommel van anderen opruimde.
Toch was er nog een rationeel deel in haar dat haar verbood iets te doen wat haar dood zou worden (voornamelijk figuurlijk, maar het resultaat zou nog wel eens letterlijk kunnen worden). Dat deel zorgde ervoor dat ze alle klusjes deed, netjes op tijd kwam en niemand de huid vol schold.

Ze was nu bezig de ramen te lappen. Dit was een van de klusjes dat ze het minst haatte. Het was redelijk schoon werk en erg moeilijk was het ook niet, bovendien kon ze uit het raam staren terwijl ze werkte. Het uitzicht boeide haar niet bijzonder veel, maar het was altijd beter dan muur.
'Zare, we krijgen assistentie,' zong haar medeschoonmaakster vanaf het einde van de gang. Ze haalde haar schouders op. Strafklant vast en zeker, met een beetje geluk kende hij of zij haar en lachte haar uit.
Ze draaide zich om en kreunde. Niet hij.
 1. Het van schoolsturen van Zare is nog niet helemaal rond, maar ik dacht dat ik alvast wel een topic kon starten. Als er niet iets klopt, dan zal ik het uiteraard veranderen.
Ugh

« [Reactie #1] : 5 jaar geleden »
Elei had straf.
Nu was het niet zo gek dat het kersverse torenhoofd van Merifel straf had, want soms leek het alsof de nimf van honing was gemaakt en straf een dikke bij was die maar al te graag een likje van zijn honing derrière wilde nemen.
Het was wel best gek dat ze hem schoonmaken als straf hadden gegeven.

Zwaar zuchtend sjokte hij door de gangen. Waarom? Waarom had de docent het nodig gevonden om hem schoonmaken als straf te geven? Misschien omdat hij een inktpot over zijn hoofd had laten zweven en per ongeluk -het was een ongelukje!!- had laten ontploffen.
Je kon niet alles hebben in het leven. 

Met een beetje geluk zouden er knappe schoonmaaksters zijn, dan zou hij nog wat aan deze straf hebben. "Ben er." Riep hij nonchalant terwijl hij naar de dichtstbijzijnde schoonmaakersmiep slofte en zich voorstelde met een vage glimlach.
"Elei Jeansey."

Er werd iets naar een andere schoonmaakster geroepen. Eentje die Elei wel heel bekend voor kwam.
"Zal ik maar gelijk aan het werk gaan?" Vroeg hij vriendelijk en hoewel hij niet eens wachtte op het antwoord stoof hij al in de richting van de landelf verder op in de gang.

"Zare!" Elei hoefde niet eens zijn best te doen om verbaasd te klinken. Wat deed zij nu hier? "Jou had ik totaal niet verwacht. Heb je er iets op tegen als ik je help?" Hij knipperde een paar keer met zijn ogen en glimlachte, oprecht, vriendelijk. "Met mijn magie gaat het waarschijnlijk sneller?"   

« [Reactie #2] : 5 jaar geleden »
Elei. Elei Jeansey. Waarom moest ze nu uitgerekend Elei tegenkomen?
Elei had niet meer zo'n uitwerkingskracht op haar als vroeger. Soms spotte ze zijn achterhoofd in de mensenmassa, of een stukje van zijn schouder, dan maakte haar hart een sprongetje, maar verder niet. Ze hadden in geen jaar een woord met elkaar gesproken.
Dat maakte Zare niet uit. Dat maakt haar helemaal niks uit, maar toch dacht ze soms nog aan hem.

Ze had gehoord dat hij torenhoofd was geworden van Merifel. Misschien had ze verwacht dat met deze positie ook geen strafwerk meer kwam, maar dat was uiteraard onzin. Merifel en geen strafwerk ging gewoon niet samen, ook niet als er torenhoofd tussen de twee woordjes werd geplakt.
'Hee,' zei ze en vervolgde na een veel te lange pauze: 'Elei. Nee, daarvoor ben je hier.' Zo onpersoonlijk. Ze wist niet of ze er van walgde of er trots op was.
Ugh

« [Reactie #3] : 5 jaar geleden »
"Gelukkig." Mompelde hij terwijl hij haar heel even goed bekeek.

Ze klonk koud, veel kouder dan dat hij haar ooit had horen klinken. En oh wat was ze koud geweest op die ene dag ongeveer een jaar geleden. Toen was ze zo koud geweest dat hij bijna bevroor toen ze hem afwees.
Natuurlijk niet helemaal. Zo veel had hij niet om haar gegeven.
Toch?

"Waar wil je dat ik begin?" Hij klonk bijna zenuwachtig. Maar dat kon hij toch niet zijn? Zeker niet voor zo'n meisje als Zare! Natuurlijk had hij haar wel gezien, door het jaar, maar hij had haar geblokkeerd. Afgesloten.
Zare de Muttea was niet meer dan een vel perkament dat hij verfrommeld onder zijn bed had gegooid.

Nu moest hij alleen zichzelf daar nog van overtuigen!

"Ik heb nog nooit een raam gelapt in mijn leven, dus uitleg zou wel handig zijn."   

« [Reactie #4] : 5 jaar geleden »
Zare kneep haar doek uit in de emmer en dompelde het stuk stof weer opnieuw onder. Het water was nog steeds aardig schoon, maar dan had ze ook nog maar een raam of drie gelapt.
'Als je van plan bent om met magie te strooien, kan ik je niet helpen. Je weet hoe slecht ik daar in ben.' Haar toon was in een schrikbarend tempo omgeslagen van kil naar nonchalant. Niet dat dat veel beter was, want haar nonchalance klonk ongeveer als een Socophoner die zich probeert te misdragen: erg nep en totaal niet natuurlijk.

'Maar als er geen magie bij komt kijken, ben ik helaas een expert. Je hebt twee doeken, eentje maak je nat en de ander probeer je zo droog mogelijk te houden.' Haar uitleg liep vast en klonk over het algemeen vrij stom.
'Je doet gewoon zo,' zei Zare en deed het snel en slordig voor. 'Maar dan beter. Je kunt daar wel beginnen.' Ze zwaaide met haar doek naar het raam rechts van haar, waardoor ze Elei nat spette. 'Oh, sorry.'
Ugh

« [Reactie #5] : 5 jaar geleden »
Haar stem deed hem gek genoeg denken aan een waterval. Het water vloog er met zo veel geweld vanaf dat het met een verschrikkelijke kracht weer neerkwam. Natuurlijk was dat op het eerste gezicht een gekke vergelijking, maar ook het water van de waterval had geen idee met welke kracht het zou neerkomen. Het zelfde gold voor Zare haar stem.
Elei moest echt ophouden met dit soort gedachten. Hij was geen poëet.

Met samengeknepen ogen keek hij naar het raam. Met magie zou het uiteraard sneller gaan. Hup hup en het vuil zou er vanaf vliegen. Vanuit zijn ooghoek zag hij Zare bewegen en hij vroeg zich af of hij wel wilde dat deze straf snel voorbij zou zijn. 

Ze wees naar het raam waar hij voorstond en terwijl ze dat deed voelde hij een paar druppels op zijn neus. Even kwam hij in de verleiding om haar nat te spetteren. Gewoon, omdat het kon. Omdat hij dan kon zien hoe ze er uit zag als haar natte haren haar gezicht omranden, hoe het er uit zou zien als er een sterrenhemel aan druppels op haar wimpers zouden schijnen.

Nee, hij moest ophouden. Elei schudde zijn hoofd als een hond om de gedachten aan Zare weg te schudden.
"Nou dan begin ik maar hé." Mompelde hij, maar hij had nog niet eens zijn natte doek gepakt voordat hij zich bedacht. Wat kon het hem schelen als ze kwaad op hem werd? een lolletje moest toch ook kunnen?

Snel zwiepte hij de doek in haar richting zodat de spetters er vanaf vlogen.
"HA!" 
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Elei Jeansey »

« [Reactie #6] : 5 jaar geleden »
Eerst leek het alsof Elei de paar druppels zou incasseren en rustig bezig zou gaan met zijn strafwerk. Toen bleek dat niet zo te zijn en was Zare nat.
'ELEI!' Ze schudde met haar hoofd om de waterdruppels weg te krijgen, maar uiteraard was ze niet zo nat dat dat ook maar enig resultaat had. Ze twijfelde nog of ze boos moest zijn of het eigenlijk leuk vond.

Elei en zij waren misschien super ongemakkelijk met elkaar, maar daar was een reden voor. Hij kon haar laten lachen. Hij was een complete sukkel, maar hij kon haar laten lachen en haar beter doen voelen.
'Straks komt die vrouw nog kijken.' Met die vrouw refereerde ze naar de andere schoonmaakster die een hoekje was omgegaan en daar verder met de ramen in de weer was. 'Ik ben nat'
Ugh

« [Reactie #7] : 5 jaar geleden »
"ZARE!" schreeuwde hij terug met een glimlach die van oor tot oor ging terwijl hij zijn hand in de emmer met water stak om een paar druppeltjes vanaf zijn vingers in de richting van de landelf te schieten.

"Ach, laat ze maar komen kijken." Elei bleef haar strak aankijken en zijn glimlach verzwakte nog geen seconden.
Even dacht hij terug aan de afgelopen vakantie, zijn korte reis naar zijn reizende gezelschap, en de meisjes die hij in die korte twee weken had ontmoet. Oh wat waren ze mooi geweest, de nimfmeisjes van zijn leeftijd, met hun liefelijke glimlachjes die ze naar iedereen verstrekte.
Hun vriendelijkheid en schoonheid was zo normaal geweest als zand in een woestijn, niets bijzonders was er bij hun te vinden. Zelfs niet het kusje dat hij met een nimfje achter een woonwagen had gedeeld.

Misschien zat daar de aantrekkingskracht van Zare, ze gaf haar -oprechte-  glimlach nooit zomaar weg. Net zo min als haar vrolijkheid of haar tijd. Je was een gelukkig persoon als je die van haar kreeg.
En op dit moment, was hij de gelukkigste persoon op de hele wereld.
"Dan spelen we dan wel de schijnheilige." 

Hij had er nog iets achter willen plakken, een grijns of opmerking, maar om de een of andere redenen kon hij er zich niet toe brengen, als een idioot bleef hij naar Zare staan staren.
Wat zou hij er nu niet voor over hebben om haar te kunnen zoenen.

« [Reactie #8] : 5 jaar geleden »
'Oh ja? Jij kan schijnheilige spelen als ongeveer in sop uitgespeld staat "watergevecht"? Dan ben je werkelijk een artiest. Ik ben een stuk minder handig, ik zal alles verpesten en dan vergoed van school gestuurd worden.' Het begon spottend met een serieuze ondertoon, maar toen ze klaar was met haar relaas was het spottende verdwenen en was ze serieuzer dan ze ooit had willen zijn. 'Of zoiets dergelijks.'

En daar viel de goede sfeer in diggelen. Zare keek beteuterd naar de scherven. Ze had hem zo lang niet meer gezien. Veel te lang niet meer. Ze had gemist maar dat niet gerealiseerd. Nu ze weer bij hem was herinnerde ze het allemaal weer, zowel het goede als het slechte.
Zare was best wel degelijk opgevoed en bovendien geen nimf. Ze bedacht zich dus niet echt bewust dat ze Elei zou willen kussen terwijl ze naar Elei staarde.
Maar daar kwam het wel op neer. 
Ugh
« Laatst bewerkt op: 5 jaar geleden door Zare de Muttea »

« [Reactie #9] : 4 jaar geleden »
"Maar lieve Zare toch, ik ben ook werkelijk een artiest." Elei grinnikte even maar besefte toen pas wat Zare verder nog gezegd had, de landelf was bang om van school gestuurd te worden? Zare was als een boek, ze was meestal gesloten maar als ze open lag was ze het beste verhaal wat je ooit gelezen had. En Elei begreep haar wel, de angst om van school gestuurd te worden was altijd aanwezig. Vooral bij hem dan.

Het was niet de eerste keer sinds dat hij Zare ontmoet had dat hij zich ongemakkelijk voelde in haar bijzijn, het kwam dan wel dan niet door haar. Ze had gewoon een bepaald effect op hem, iets wat hij niet gewend was. Het beangstigde hem en alles in hem schreeuwde dat hij bij haar uit de buurt moest blijven. Behalve zijn hart, dat schreeuwde dan weer dat hij haar zo dicht mogelijk bij hem wilde hebben.
Het was een hele ongemakkelijke relatie.

"Zullen we dan maar deze straf braaf uitzitten? Net doen alsof we geleerd hebben van onze foute en dan als we vrij zijn deze activiteit hervatten?" Elei was op het punt beland dat hij alles zou doen voor ook maar een half uurtje van Zare's tijd.

« [Reactie #10] : 4 jaar geleden »
"Als je zo'n artiest was dat je je hier uit kon praten dan zou je hier niet op school zitten. Dan zou je in Oikilan voor volle zalen optreden." Zare was geen verschrikkelijke toneelspeler, maar haar kwaliteiten bestonden voornamelijk uit liegen en zich anders voordoen dan ze was. Ze betwijfelde of ze het op een podium het goed zou kunnen. Het leek haar niet leuk.

Ze zuchtte en sloeg haar ogen neer. "Misschien wel, al duurt mijn straf wat langer dan die van jou. Begin maar aan die." Ze wees wat vaag naar het stuk muur. Ze voelde zich om te huilen. Er waren een paar redenen voor, maar geen ervan was echt een reden. De belangrijkste was dat ze voelde alsof ze moest huilen, wat om te huilen was.
Het was allemaal maar verwarrend.

Ze kletste haar doek tegen haar half afgemaakte raam, maar na een paar streken stopte ze alweer.
"Maar ook volgend jaar, ik moet altijd op mijn tenen blijven lopen. Soms vraag me af of Bumetrel het wel waard is. Of ik niet liever vrij wil zijn." Het was fel gesproken, het was het bloed van haar vader dat sprak.
Ugh

« [Reactie #11] : 4 jaar geleden »
Elei lachte, zo'n lach die Zare vast vervelend vond omdat hij te hard en te vrolijk was voor het gesprek. Maar hij lachte en hij lachte tot hij niet meer kon. "Misschien doe ik dat wel tijdens de vakantie, misschien zitten ze allemaal wel vol belangstelling te wachten tot ik terug kan komen." Ook hij ging verder met zijn taak, helemaal zonder magie. Zare zou trots op hem moeten zijn.

"Deze straf duurt voor jou misschien langer, maar ik kan je verzekeren dat al de straffen die ik zal krijgen bij elkaar opgeteld nog altijd langer zijn dan die van jou nu." Het was opwekkend bedoelt, alsof zij er wat aan had dat hij zich altijd in de problemen werkte.

Haar opmerking zorgde ervoor dat hij bijna zijn doek liet vallen, waar had ze het nou weer over? Zou ze echt zo gek zijn om Bumetrel te verlaten? "Je maakt een grapje hé. Je bent een echte geluksvogel dat je hier zit Zare. Niet iedereen krijgt die kans, en zeker niet als je een vrouw bent." Je kon beter de koe bij de horens vatte en zeggen waar het op stond. "Als je deze opleiding af hebt kun je nog altijd vrij zijn, maar als je het zwerven ooit moe bent dan heb je nog iets om op terug te vallen. Waarom denk je dat ik hier mijn tijd verdoe? Heus niet omdat ik het allemaal zo leuk vind hier."

Er waren natuurlijk pluspuntjes, of beter gezegd een pluspunt, en dat pluspunt stond nu recht voor hem ramen te lappen.

« [Reactie #12] : 4 jaar geleden »
Zare zuchtte inderdaad wat geërgerd, maar ergens genoot ze wel van die lach.
Ze merkte niet wat voor een geweldige prestatie Elei verrichte door het raam te lappen zonder er meteen magie bij nodig te hebben. Ze had al genoeg ramen gelapt om het als een al net zo bekende kunst als lopen te zien.

"Nou nee, ik zal het ook nooit doen. Ik weet dat het het waard is, maar soms lijkt het me zo heerlijk om gewoon het kasteel uit te lopen en het zelf uit te zoeken, overal naar toe te kunnen gaan."
Ze viel stil. Elei reageerde zo fel. Ze wist ook wel wat voor kansen ze kreeg, hoefde hij haar niet te vertellen.
Ugh

« [Reactie #13] : 4 jaar geleden »
"Ja." Mompelde Elei wat afwezig. Ramen lappen was toch moeilijker dan hij had gedacht, zijn strepen waren lang niet zo recht en mooi als die van Zare waren en hij kreeg sommige vlekjes en vingerafdrukken van kinderhandjes niet van het glas af. De Nimf zweerde dat hij vanaf nu nooit meer zijn vingers tegen de ramen zou drukken. Nooit meer zou ongeveer een halve middag duren, dat wist hij ook maar al te goed, maar het was de gedachte die telde.

"Wat ga je doen als je hier klaar bent? Ypsilon?" Daar zat hij zelf ook nog over na te denken, als hij hier klaar was had hij al schulden. Wilde hij echt nog meer geldproblemen creëren door nog een aantal jaar te gaan studeren? "Want misschien komen we dan wel samen in een huisje. Als je gaat." Hij knipoogde naar de Landelf met een schuine glimlach. "Kunnen we gezellig samen daar de ramen gaan lappen." 

« [Reactie #14] : 4 jaar geleden »
Hij antwoordde met een "ja" en het compleet omgooien van het onderwerp. Niet echt de reactie waar ze op gehoopt had, maar ze wist ook niet waar ze dan wél op gehoopt had, en bovendien was ze niet zwaar gesteld op het huidige onderwerp. Eigenlijk had ze er best wel een hekel aan. Met die redenen werd zijn reactie goed gekeurd.

"Ik weet nog niet wat ik ga doen. Ik moet hierna nog vier jaar op Bumetrel, tijd genoeg om te beslissen." En tijd genoeg om te veranderen, haar ongemaakte keuze bij te stellen, verstandiger te worden of juist roekelozer. Nu al daarover nadenken zou tijdverspilling zijn. "Maar jij zit natuurlijk al in de..." Ze aarzelde even. "Vijfde?"
Ugh

« [Reactie #15] : 4 jaar geleden »
Onderwerpen die over het heden gingen vond Elei altijd al saaie gespreksstof. Het ging bij hem meestal over het verleden en een enkele keer over de toekomst. Daar lag de magie, de kansen die het leven de moeite waard maakte. Hij wist wel dat je het heden moest koesteren of zoiets, maar dat was allemaal maar bijzaak. Daarbij wist hij totaal niet hoe Zare zich voelde, hier op Bumetrel voelde hij zich meer dan prettig. Misschien wel beter dan in een wagen op de grote weg. Dit was zijn thuis geworden. Bij gebrek aan beter dan.

"Vijfde ja." Het puntje van zijn tong stak tussen zijn lippen door terwijl hij zijn best deed om de ramen goed te lappen. Hij kreeg meer en meer respect voor Zare. De drang om dichter bij haar te zijn werd ook steeds groter en zijn handen jeukte om de hare vast te houden. Of misschien kwam dat door het feit dat hij arbeid verrichte. "De toekomst is zo dichtbij." Gelukkig maar. "Maar jij denkt niet over je toekomst na? Je weet niet wat je wilt als je van school afgaat."

Hij wist het wel, het was geen huisje, boompje, beestje maar het kwam wel op het zelfde principe neer.

« [Reactie #16] : 4 jaar geleden »
Zare had wat minder moeite met het wassen van de ramen. Ze moest natuurlijk haar aandacht er nog wel bij houden, geen aandacht zou enkel resulteren in slecht schoongemaakte ramen en nog een paar rampen, maar de helft van haar aandacht kon dat prima in zijn eentje af terwijl de rest van haar bewustzijn zich op Elei en het gesprek focuste.

"Ik denk wel over de toekomst na," ze klonk wat beledigd. "Gewoon niet zo ver. Morgen, volgende week, misschien volgend jaar." En soms ging ze verder, maar dat kon geen nadenken worden genoemd. Dat was dromen. "Het is gewoon nutteloos om verder te kijken." Dromen was nutteloos.
Ugh

« [Reactie #17] : 4 jaar geleden »
Elei zuchtte eens diep en gooide zijn doek met iets te veel kracht in de emmer bij zijn voeten. Hij wist niet wat hij van zijn straf verwacht had maar dit was het zeker niet, hij had gehoopt op een doorsnee middagje ramen lappen. Niet meer en niet minder. Maar in plaatst daarvan stond hij langs het enige meisje waar hij ooit oprecht in geïnteresseerd was en ze konden nog niet eens een fatsoenlijk gesprek voeren.

"Je bent wel een tikje kortzichtig dan, vind je niet Zare?" Hij vind namelijk dat ze zeer kortzichtig was. Of misschien deed hij nu gewoon kortaf omdat het totaal niet het antwoord was wat hij wilde horen. Hij had willen horen dat ze een leuke toekomst met een lieve en knappe Nimf in gedachten had. Het liefste een met een aantal kleine kruislingen aan haar voeten. 
De doek werd weer opgepakt en weer in het water gesmeten, het licht bruine water klotste over de rand maar Elei spendeerde er geen aandacht aan.

« [Reactie #18] : 4 jaar geleden »
"Kortzichtig!" Ze had maar een vaag idee wat kortzichtig eigenlijk was. Een vaag idee was echter genoeg om de betekenis ongeveer te raden, en om te weten dat het geen compliment was.
"En wat noem jij kortzichtig? Iedereen die niet elke twee tellen over de toekomst begint te zeuren? Iedereen die gewoon een raam kan schoonmaken zonder de doek steeds te laten vallen. Hoe daar mee op."

Ze had de neiging om het te schreeuwen, maar voor de zaak van een gedoemd gesprek niet nog verder de afgrond in duwen dan hij al zat, zei ze het enkel fel.
Misschien was een van haar dromen inderdaad dat wel geweest, een toekomst met een lieve, knappe Nimf, maar bestonden ze uit het doden van draken. Nu waren ze zeker van het tweede soort.
Ugh

« [Reactie #19] : 4 jaar geleden »
"Ik noem meisjes die liggen te huilen over hun voorrecht kortzichtig!" Dit was het leven met Zare, het ene moment wilde hij haar tegen de dichtstbijzijnde muur duwen en haar zoenen tot ze allebei het antwoord op het leven hadden gevonden achter gesloten oogleden, het andere moment wilde hij haar uit het eerste de beste raam gooien. "Meisjes die alleen maar vrij willen zijn en nog niet eens het fatsoen hebben om te kijken naar alles wat ze hebben. Meisjes die hun kansen vergooien door stomme dingen uit te voeren zodat ze bijna van school gestuurd worden!"

Puur uit protest gooide hij de doek nog een keer in de emmer water terwijl hij haar uitdagend aan keek. "Wat wil je doen? Nog meer zeuren over hoe je vrij wilt zijn?" Woede borrelde in zijn maag en ook al wist hij donders goed dat hij helemaal het recht niet had om zo kwaad op haar te zijn was hij dat zeker wel.

« [Reactie #20] : 4 jaar geleden »
Ze sloeg hem toen, met de doek nog in haar hand. Deels omdat het haar meer tijd gaf om een antwoord te verzinnen, en deels hoe dat nou eenmaal de mentaliteit bij Heracor was; heb je een probleem? Probeer het te slaan. En op dit moment was Elei zeker een probleem. Hij zei de waarheid.

Zare keek altijd terug naar het verleden, omdat het heden zoveel vervelender leek. Maar als de toekomst was aangebroken, miste ze die dagen weer. Het deel van haar dat dat realiseerde werd echter genegeerd, gezien als de echo's van Elei's stem. Want als Zare de Muttea iets in haar gezicht had geschreeuwd moet krijgen voordat ze het begrijpt, dan is het blijkbaar onzin.
"Je begrijpt het niet."
Ugh

« [Reactie #21] : 4 jaar geleden »
De klap van Zare kwam hard aan, stiekem was hij een beetje trots op haar. Zare was een landelf met pit en dat vond hij zo leuk aan haar. En toch had hij het liever gehad als ze haar pit op een andere Myrofas had gebruikt en niet op zijn gezicht. Elei tilde zijn hand op, alsof hij haar terug zou slaan. Maar zo ging hij nog Merifel tewerk. Die sloegen niet terug, die spreukte terug!
"Katiem!"[1] Pats boem, daar lag Zare op haar mooie gezichtje. Dit was nog veel beter dan een klap uitdelen.

"Nee? Begrijp ik het niet? Leg het me dan eens uit Zare, vertel me je gedachtes zodat ik ze uiteindelijk kan begrijpen. Maar dat doe je nooit, daar ligt nou ook het probleem!" Het liefste was hij er nu vandoor gegaan, gevlucht naar buiten waar hij had kunnen rennen tot hij al de woede in hem kwijt was. Jammer genoeg zat hij vast aan de on gelapte ramen en een nogal vervelende Zare.

Zijn toegetakelde wang begon te gloeien en hij wist zeker dat er een mooie rode plek verschenen was. Hoe durfde ze eigenlijk? Hem zomaar te slaan. Hij wilde het eigenlijk niet toegeven maar niet alleen zijn wang had een klap gekregen, zijn ego eigenlijk ook wel...
 1. (8, 10) Winst bij hoger dan 6

« [Reactie #22] : 4 jaar geleden »
Ze landde wat pijnlijk op haar arm, maar negeerde de irritatie en sprong weer zo snel mogelijk weer op. Was ze eerst al boos geweest, dan was ze nu woedend. En verbaasd, hoewel maar een klein deel. Ze had niet gedacht dat Elei haar ooit pijn zou kunnen doen. Een toekomstige blauwe plek bij haar elleboog bewees dat haar inschattingsniveau ook niet altijd klopte.

"Waarom? Waarom zou ik willen om mijn gedachten met je te delen? Ik ben je niks verschuldigd en je hebt geen recht om over me te oordelen, zelfs al weet je niet hoe ik exact denk."
Op dat moment was het mooi geweest om weg te stormen, maar de woorden van het schoolhoofd lagen nog iets te fris in haar geheugen. Een dramatische aftocht was haar heel wat waard, maar niet de rest van haar schoolcarrière.
Ze haalde diep adem. "Ga weg."
Ugh

« [Reactie #23] : 4 jaar geleden »
De haartjes op zijn nek leken te trillen, het was een zeer vervelend gevoel, vooral omdat Elei begreep wat het betekende. Het betekende geschreeuw van zijn kant. Zare had haar gave om hem het bloed onder de nagels vandaan te halen in het afgelopen jaar geperfectioneerd en het voelde alsof hij zijn woede niet langer kon onderdrukken.
Elei stond op ploffen, en hij zou geen spoor van feestelijke confetti achterlaten als hij kaboem zei.   

Ze had natuurlijk wel een beetje gelijk, hij had het recht niet, maar hij was het gewoon zat om de deur tegen zijn neus dicht gegooid te krijgen. Zare moest een keuzen maken, hem binnenlaten of hem voorgoed buitensluiten en het was al duidelijk welke ze zou kiezen. Zijn nekvel tintelde nog steeds gevaarlijk en haar bevel klonk veel te uitnodigend.
"Tot ziens Zare! Dat ik je maar nooit meer mag zien!"
Kwaad stormde hij er vandoor, zij mocht lekker op haar eigen houtje gaan ontdekken dat ze alleen was.

« [Reactie #24] : 4 jaar geleden »
Zare staarde strak naar Elei's rug, tot hij de hoek was omgegaan. Toen draaide ze zich om en schopte hard tegen de muur aan.
Dat deed pijn. Tegen de vensterbank aangeleund stak ze haar been in de lucht, alsof dat zou helpen. Ze liet haar hoofd hangen. Haar vlecht, die net in haar gezichtsveld bungelde, treurde met haar mee. "Hoop ik ook," fluisterde ze fel tegen de stenen en haar ene voet. "Moge ik je nooit meer zien."

Ze loog uiteindelijk dat Elei goed gewerkt had en ze hem iets eerder had laten weggaan. Niemand stelde vragen[1]. Het voelde wat bitter om vóór hem te liegen, maar anders zou ze zelf in de problemen komen. Ze was klaar met hem.
 1. Pardon als ik iemand gm nu, maar anders worden de volgende topics zo moeilijk
Ugh