Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1

Recente bijdragen

Pagina's: [1] 2 3 ... 10
1
Tuinen / Is dit echt nodig?
« Laatste bijdrage door Fysialus Cantarica 23 uur geleden »
Er volgde een heel gedetailleerde uiteenzetting over de belabberde distels die zonet nog onder zijn voeten lagen. Ze waren helaas niet onbeschadigd gebleven. Hij bukte zich wel om ze van dichterbij te kijken. Hij vond het relaas van de nimf best wel nog interessant. het was vast leerstof die nog ging volgen in zijn opleiding, kennis die hij moest onthouden omdat het later van pas zou komen. Distels. Verschillende soorten, verschillende werkingen. En vooral niet te gebruiken als voetmatje. Hij stond weer op en keek de nimf aan.

"Mijn excuses hiervoor. Ik wist niet dat distels zoveel eigenschappen bevatten, dat werd me nog niet aangeleerd. Ik zal het meenemen voor in de toekomst." Deze keer klonk het wel gemeend. Met kennis en interessante informatie lukte het wel om tot Fysialus door te dringen.

Dat lukte minder met normale, onzinnige conversaties. Sokken? Wat bedoelde ze nou met sokken? Die droeg je toch aan je voeten, nee? Was hij liever een sok? Fysialus zag niet veel goede kanten aan het leven van een sok. Een hele dag aan ongewassen voeten bengelen, het leek hem maar niks.

Tot er plots een kaarslichtje ging branden in zijn hoofd. Ze had het natuurlijk niet over het kledingstuk, maar over de afdeling Socophon. In de leerlingenkamer werden de Socophon-leerlingen steevast sokken genoemd. Of andere, meer denigrerende en belachelijke namen. Maar dat was een beetje kinderachtig.

"Weddenschappen lijken me zo nutteloos. Waarom zou je een weddenschap afsluiten? Als ik iets te bewijzen heb, doe ik dat zo wel, zonder dat ik daar een onzinnig wedstrijdje van moet maken."

Was hij eigenlijk liever een leerling bij Socophon geweest? Hij had per slot van rekening een keuzevak uit deze richting genomen. Maar nee, magie sprak hem net dat tikkeltje meer aan. Kennis vergaren was leuk, maar elixirs en wilsmagie waren nog zoveel leuker. het was interessant om te kunnen filosoferen over moeilijke zaken, maar het was nog veel interessanter om te kunnen spreken met anderen via telepathie. Het was vooral deze interesse, en de wens om heel ervaren en kundig te worden in magie, die hem voor Merifel deden kiezen. Natuurlijk was hij veel liever thuis gebleven, om daar te werken aan zijn kunde. Dan had hij alvast veel meer rust dan nu.

"Mijn mening over sokken? Geen idee. Ik heb er nog nooit een gesproken." Had hij eigenlijk überhaupt al met iemand gesproken? "Ik blijf toch wel liever bij Merifel. magie spreekt me meer aan dan kennis."
2
Tuinen / Is dit echt nodig?
« Laatste bijdrage door Eleonora Vasiles 1 dag geleden »
"De distel. In dit geval, de blauwe zeedistel oftewel de Eryngium Maritimum. Bladeren en stam zijn eetbaar, de blauwe kroonbladeren bevatten stimulerende wilsmagische eigenschappen, de wortels kunnen gebruikt worden als afrodisiacum, voor als de mannelijkh-" Eleonora bedacht zich ineens.

"Eèèèn je andere voet staat toevallig op een kruisdistel oftewel Eryngium Campestre. Te gebruiken bij huidaandoeningen, ontstekingen, verstoppingen en stenen uit het lichaam. De kroonbladeren bevatten wederom wilsmagische eigenschappen, maar remmend. Uiterst essentieel bij de bereiding van het elixer Ganimesh, een elixer dat nog stamt uit Babylonische tijden. Een reis van maanden durf ik wel te zeggen om de plant van hier, zijn natuurlijke habitat, naar die streken te krijgen. Dus voor je weer een opmerking durft te maken over een paar distels..."

De nimf wierp nog een blik op het feetje voor haar en besloot haar zin maar niet af te maken en er viel een nogal abrupte stilte tijdens haar woordenstroom. Wat had het voor zin? Zij was in de eerste van Merifel vast ook wel over een stel distels heen gewandeld. Nog onwetend wat ze werkelijk waard waren met de juiste bereiding. Zoveel jaren scheelde ze ook weer niet met de phaosfee dat ze dat al vergeten was. "Nou uhm - let gewoon op je voeten, is wat ik eigenlijk wil zeggen."

Eleonora zette haar vijandige kartelrandje weer aan de kant en schikte zich naar de nieuwe situatie. Hij zei wat interessants, iets over haar en en iets anders over redenen. Niet helemaal iets anders - want waarom zou hij haar bij naam kennen, zonder reden?

"Nou, Fysialus Cantarica," antwoordde ze toen hij verder had gesproken, "waarom doe jij niet mee aan weddenschappen? En wat is je mening over sokken. Was je liever een sok geweest? Er zijn er menige die dat willen weet je. Maar de ouders... dat bepaalt toch veel." Leo keek het feetje peilend aan. Die reden, daar kwam ze later wel op terug. Het liefst ontdekte ze die zelf namelijk.
3
Tuinen / Is dit echt nodig?
« Laatste bijdrage door Fysialus Cantarica 1 dag geleden »
Wat een kuchje toch allemaal niet teweeg kon brengen. Een regelrechte woedeuitbarsting. Je zou bijna zeggen dat de ogen van de nimf voor hem vuur schoten dat even rood was als die opvallende haren. Maar het deerde Fysialus niet echt. Hij zag wel dat deze myrofas veel ouder was dan hem, en dus ook veel belangrijker was dan hem. Maar het was geen docent op deze school, dus lapte hij de gebruikelijke en nogal stijve omgangsregels maar eventjes aan zijn laars. En hij had nou net iets te weinig interesse in de andere persoon voor hem om echt geïntimideerd te zijn door haar woede. Het was niet alsof hij echt een goede indruk wou nalaten ofzo.

Fysialus keek even rond zich heen. Hij stond inderdaad temidden een groep distels. Het was hem helemaal niet opgevallen, hij dacht dat het een bosje onkruid was dat tussen het gras groeide. Blijkbaar had hij dat toch even verkeerd ingeschat. Hij maakte een kleine mentale notitie: onkruid in de tuinen is niet zomaar onkruid.

"Die distels had ik nog niet eens opgemerkt. Waarvoor al die woede? Hoe belangrijk zijn een paar distels?" Het was moeilijk uit te maken of het nu gemeende interesse, of sarcasme was. Het was vooral zeer eentonig gezegd. Fysialus zette wel een stapje opzij. Hij moest per slot van rekening nog steeds begeleid worden door dit figuur, dan was het misschien geen slecht idee om een diepe haatrelatie te vermijden.

"Ik heb geen flauw idee welke namen je net allemaal opgenoemd hebt, Eleonora. Ik doe trouwens niet aan weddenschappen, ik zie het nut er niet van in. Ik kom met een andere reden." Wat die reden dan wel niet was, liet hij nog even in het midden. Eerst moest de kalmte maar weer eens terugkeren.

Hij dacht er ook net aan dat hij de naam van het meisje nu wel gezegd had, maar dat ze nog helemaal geen idee had van wie hij was. Vast een beetje vreemd, een onbekende jongen die zomaar je naam weet. "Ik ben Fysialus, trouwens. Fysialus Cantarica."
4
Tuinen / Is dit echt nodig?
« Laatste bijdrage door Eleonora Vasiles 1 dag geleden »
Eleonora Vasiles. Ook wel bekend als het meisje met de haren gekleurd als rozen. Of het meisje met meer rondingen dan het meerendeel van de sokken bij elkaar. Of misschien zelfs als de meesteres van streken? Of toch het ex-torenhoofd van Merifel? Of moest er worden afgegaan op het gerucht dat ze ooit Mocha had geknuffeld. Of ooit met een weerwolf had gestoeid? Of het verhaal dat ze tegenwoordig een heks was?

Leo hield het niet meer bij. Vroeger had ze alle geruchten gekend, vurig achterna gejaagd zelfs. Vroeger zou ze beledigd zijn geweest dat deze phaosfee haar alleen kende om haar rode haren. Gingen er geen andere verhalen meer over haar rond? Was ze zo braaf geworden? Maar nee, tegenwoordig hield ze zich alleen bezig met plantjes en elixers. Geruchten, het deed haar niks meer. Ze was de rust zelv-

"Je staat, bij Cerce, op mijn distels!" Eleonora schoot overeind. Om haar heen vlamde een soort woede, tastbaarder dan die van de gemiddelde myrofas. Even maakte de nimf in haar zich zorgen over de effecten van zulke energie op de plantjes om haar heen, maar ze schudde die gedachte weer snel van zich af.

"Wat denk je, ik besluip even die jongedame in de tuinen en vertrap haar distels terwijl ik toch bezig ben? Hm?" Leo maakte snel een inschatting van het joch: phaosfeetje, beetje bleekjes, een te rechte neus om oudere broers te hebben, en uiteraard een groentje, in beide betekenissen van het woord. Ze leek hem niet het type om dit zelf bedacht te hebben. "Laat me raden, weddenschap verloren? Wie heeft je ertoe aangezet? Teles? Van Castro? Elias?"
5
Stadscentrum / Onverwachte klant?
« Laatste bijdrage door Laurinde C. Arceneaux 1 dag geleden »
Laurinde hoorde haar zus aan. Ze had uiteraard gelijk dat haar neefje nog nachtelf was dan haar zus en dat iets dergelijks zeker op zou vallen. Het was dan ook zaak om te zorgen dat het niet opviel.
Laurinde had al wat ideeën om dit te realiseren maar had nog niet besloten wat te doen.

Een waarderende glimlach verscheen om de mond van de prinses toen Zandra haar idee raadde.
“Ik zie dat het kwartje gevallen is?"

“Je hebt gelijk,” fluisterde ze, “Kaimi is week. Niet in staat om ook maar iets te beginnen. Als er hoop is dat onze familie ooit de troon weer bestijgt, dan zijn wij degenen die moeten zorgen dat dit gebeurt. Vrouwen op de troon zijn niet te accepteren, maar een nazaat, de eerste mannelijk in lijn natuurlijk wel. De vraag is wie de eerste mannelijke in lijn zal zijn en als dit dan toch dat joch van Kaimi is, dan zullen wij het maar beter opgevoed hebben is het niet? Laten we zorgen dat we de toekomst een beetje sturen.”

Achteloos keek ze naar haar nagels.
“We moeten er natuurlijk volledig zeker van zijn dat we niet gestoord worden in ons werk.” De blik die Zandra toegeworpen kreeg was vol zelfvertrouwen, op het hooghartige af. “En om te zorgen dat we niet gestoord worden, heb ik je nodig Zandra. Ik wil weten wat Kaimi allemaal uitspookt, waar zijn vrouw is gebleven. Voor wat wij weten zou dat ook zomaar een spion van Everhard kunnen zijn.”

Ze boog over de tafel heen en dempte haar stem nog meer zodat het niet meer was dan een licht gefluister.
“We moeten elkaar steunen Zandra, we weten dat Kaimi niets voor ons zal betekenen. Mettertijd zal jouw beloning groot zijn, maar voor nu kan ik niet meer bieden dan goede maaltijden en steun waar jij het nodig hebt.”

Haar hart bonste in haar keel. Ze wist heel goed wat de consequentie was als Zandra niet toe zou happen, maar ze wilde aan die gedachte geen aandacht schenken.

“Als je niet wil helpen is dat jouw keus, maar vertrouw ik op jouw discretie.”
6
Tuinen / Is dit echt nodig?
« Laatste bijdrage door Fysialus Cantarica 1 dag geleden »
Fysialus was rustig door de tuinen aan het kuieren. Hij genoot van de eenzaamheid, van het rustig kunnen overdenken van de voorbije dagen zonder dat anderen zijn gedachten kwamen verstoren. Zijn eerste dagen op Bumetrel verliepen best wel goed vond hij zelf. De lessen lagen volledig binnen zijn niveau, en zijn eerste resultaten waren dan ook goed. Zelf vond Fysialus ze veelbelovend, dit ging hij wel volhouden dacht hij bij zichzelf. De drukte probeerde hij te omzeilen en te vermijden, door te gaan wandelen op rustige plekken, of door te werken in de bibliotheek. De andere myrofas waren niet zo interessant voor hem.

De woorden van zijn mentor spookten soms wel nog door zijn hoofd. Hij wist dat hij zich zou moeten bewijzen buiten de klas. En hij had een vaag vermoeden dat zijn mentor verwachtte dat hij streken ging uithalen met de andere afdelingen om de afdeling Merifel extra in de kijker te zetten. Dat dacht hij toch. Hij zag het wel zitten. Met andere myrofas praten wou hij helemaal niet, maar ze stiekem heel wat ongein aandoen moest wel lukken. Hij zou er nog eens mee kunnen lachen, iets wat niet zo vaak gebeurde. En stiekem kon het ook een wraak zijn voor hun irritante gedrag. Hij wist niet welk irritant gedrag ze vertoonden, maar elke myrofas was gewoon standaard irritant.

Hij moest ook nog op zoek gaan naar een of andere Eleonora. Hij had wel al  iets opgevangen over haar. Vooral haar opvallende rode haren bleken een groot gespreksonderwerp te zijn. Fysialus vroeg zich af of begeleiding de standaard procedure was bij nieuwe leerlingen. Waarschijnlijk wel, waarom zou hij het anders krijgen? Maar dan moest hij eerst de persoon daarvoor wel nog weten te vinden.

Hij had deze gedachten nog maar net laten passeren, of een rode vlek wist zijn aandacht te vangen. Deze rode vlek bleek een bos haar te zijn, waar op wonderbaarlijke wijze nog een heel lichaam aan hing. Was dit...? Er was maar één persoon die zo'n haar kon hebben, nee? Zou dit die Eleonora zijn dan? Waarschijnlijk wel. Zou hij haar aanspreken, dat was de tweede vraag. Want hij had eigenlijk geen zin in sociaal contact tijdens zijn rustige, eenzame wandeling. Maar hij moest wel, als hij ooit in de gratie van zijn mentor wou vallen. Hij wou excelleren, hij wou uitblinken in zijn opleiding. Als dat betekende dat hij eventjes een andere persoon zou moeten tolereren, dan moest hij dat maar gewoon doen, toch?

Ondertussen stond Fysialus nog maar een paar stappen verwijderd van de wilde bos rode haren. Hij besefte niet eens dat hij tijdens het overdenken van zijn volgende stappen, zijn voeten al onbewust hadden besloten wat te doen. Fysialus liet even een kort kuchje horen om de aandacht te trekken. Ze zou zich wel omdraaien bij het horen van een kuchje enkele stappen achter haar, toch?
7
Er was eens... / Losbandig - De nasleep
« Laatste bijdrage door Eleonora Vasiles 2 dagen geleden »
Eleonora kreeg een doek tegen haar buik aan geworpen en raapte het ding op om haar mond schoon te vegen. Ook veegde ze haar handen schoon en wat spetters van haar schoenen af.

Ondertussen nam ze de woorden van haar mentor in zich op - ze zag de waarheid ervan in. Ze was haar leven aan het vergooien met haar streken en escapades. Vroeger waren het kleine grapjes geweest, een spreukje hier, een elixer daar, maar tegenwoordig liep het steeds vaker uit de hand.

Het meisje zuchtte en nam een paar slokken van het water dat haar aangereikt was. Haar keel voelde aan als schuurpapier. "Nee er is geen kans op zwangerschap. Zover ik heb begrepen moet daarvoor iets meer gebeuren dan zoenen." Ze kreeg een lichte blos op haar wangen toen ze terug dacht aan het moment dat ze dát boek was tegengekomen in de boekenwinkel aan een afgelegen straatje in Oikilan.

Na nog enkele slokken water deelde ze haar overpeinzingen: "Ik denk dat ik gewoon op zoek ben naar een beetje afleiding. School wordt saai. Ik had twee jaar geleden het spreukenboek van de zesde al in handen en van voor tot achter uit mijn hoofd geleerd." Wat Mocha zei was waar: ze had genoeg talenten maar wist ze nu niet meer in te zetten voor de juiste doeleinden.

Ze weifelde een moment en ging toen verder: "Ik- Ik wilde misschien... Bij Zernicus' Elixers solliciteren. Als, uhm. Leerling?" De laatste woorden kwamen er wel heel zacht uit. Het was de laatste tijd een van haar dromen geworden, maar ze geloofde niet zo goed dat het haar zou lukken. "Maar ik wil ook graag verder met Ypsilon. Ik weet alleen niet of het allebei kan. Of hoe ik daarvoor moet betalen. Of dat ik überhaupt goed genoeg ben om binnengelaten te worden."

En die twijfels waren misschien juist de reden dat ze zo van het padje was afgeraakt. Even wat afleiding - wat losbandigheid - om de onzekerheid van haar toekomst aan te kunnen?
8
Binnenplaats / Slangendans
« Laatste bijdrage door Sophia Pythonos 2 dagen geleden »
"Nee, nee dat moet je niet zeggen. Ik val je wel lastig. Ik val altijd iedereen lastig." Sophia veegde nog wat tranen weg en probeerde nog een laatste keer om haar gezicht in de plooi te trekken. Toen dat niet lukte krabbelde ze maar overeind en pakte haar tas van de grond af.

"Ik- ik ga wel gewoon naar de les. Het is allemaal vast niet zo erg als ik nu denk dat het is." Het meisje zei het met zo'n betreurde uitdrukking dat je eigenlijk alleen maar aan haar woorden kon twijfelen. "Dankjewel. Voor het helpen zoeken. En het luisteren. En dat je niet bang bent voor mijn slangen. Veel myrofas zijn dat wel." De gorgo probeerde de elf nog een halve glimlach te geven die meer op een grimas leek, en vervolgde toen haar weg richting het oefenterrein.
9
De poort / De gebroeders faun gaan naar school
« Laatste bijdrage door Loukas Ciobaru 3 dagen geleden »
'Gaaf!' Zesentwintig dat waren er echt veel. Zou hij ze ook moeten voeren? Hadden ze allemaal een naam? Meer van  die vragen kwamen bij hem op maar hij hield zich stil. Nadat de papieren in orde bleken te zijn mochten ze naar binnen.

Hier kom hij het wel uithouden de komende zes jaar. Het was ook totaal anders dan thuis. Maar dat was ook niet zo gek. Een faunendorp kon je niet vergelijken met een kasteel.

Na de beschrijving van de wachter pakte Loukas de arm van zijn broer beet om hem mee te nemen. Lyam had soms wat hulp nodig om verder te komen. 'Kom Lyam dat moeten we vast wel kunnen vinden.' Loukas bedankte de wachter nog gauw en liep toen op de toren af.
Na een keer verkeerd gelopen te zijn, waren daar eindelijk de deuren. 'Hier begint het dan.' Sprak hij tegen zichzelf al had het net zo goed tegen zijn broertje kunnen zijn. 'Jij moest blauw hebben en ik rood. Succes.'
Loukas sprinte naar de rode deur en klopte er vrolijk op los.
10
Wereld / Wolven en beren op weg
« Laatste bijdrage door Tatiana Lovitis Lundraw 5 dagen geleden »
De gehele dag had ze al op het puntje van haar tenen gelopen, zo had het gevoeld tenminste. Het verbaasde haar niet met de volle maan op komst, maar met de taak die ze gekregen had voelde ze toch net iets meer opgelaten dan dat ze normaliter zou zijn. Tijdens de wandeling naar de open plek was de geur een mengelmoes van nervositeit, enthousiasme en een vleugje woede om haar heen. De laatste van die drie kwam van Flo af, merkte ze toen het meisje haast stampvoetend de bosjes in had gesneld, terwijl Tatiana nog bezig was met alle meisjes naar de bosjes te leiden. Tatiana zakte iets dieper in haar schoenen, haar wolf prikkelend onder haar huid, nog meer opgelaten om eindelijk vrij te zijn, maar ze drukte de wolf nog even op afstand. Haar tanden knarsend terwijl ze zich rustig uitkleedde en wachtte totdat de laatste van de vrouwelijke weerwolven getransformeerd waren. Hijgend vocht ze hard tegen haar transformatie, haar slagtanden begonnen al te groeien en nagels waren aan het veranderen in klauwen. Maar met de huil van Rhiakath was het helemaal gedaan met haar zelfbeheersing en klapte ze voorover.

Niet veel later kon ze het gehuil van de roedel vlijloos horen, eveneens als de wind door de bomen en de rest van het wild die nog niet waren gevlucht na het ruiken van de gigantische horde aan wolven die hierheen hadden gemarcheerd. Haar kop, klauwen, gewrichten en huid tintelden nog na van de transformatie. De kop van de blonde weerwolf hief zich op naar de maan en huilde mee, nu ze zag dat de rest van de vrouwen allemaal getransformeerd waren. Met een knik van haar kop richting het open veld begeleidde ze de rest van de vrouwen richting de roedel en sloot de rij af, nadat ze er zeker van was dat iedereen die kant op was gegaan.

De open plek was bezaaid met onrustige weerwolven, sommigen liepen heen en weer, anderen bleven gehurkt en laag bij de grond wachten tot het bevel van Rhiakath kwam en weer anderen waren nog steeds bezig te grauwen en huilen naar de maan. Tatiana schudde haar vacht los en wachtte rustig af, terwijl ze aan haar nieuwe evenwichtspunt wende door de grond on haar poten los te klauwen met haar nagels. Ze snoof de geur op van alle weerwolven, wat opnieuw een hevige mengelmoes aan emoties met zich mee bracht, maar ook de verschillende geuren van de individuele weerwolven die ze in haar hoofd printte gelijk met de drie weerwolven van het landgoed.
Pagina's: [1] 2 3 ... 10