Myrofas

In de geschiedenis => Er was eens... => Verhaal gestart door: Vigo Amèl op mei 02, 2018, 10:32:23 pm

Titel: Vlekken oppoetsen
Bericht door: Vigo Amèl op mei 02, 2018, 10:32:23 pm
Dingen kunnen veranderen, details kunnen wijzigen, maar de essentie van iets zal altijd hetzelfde blijven. Het kan wel zo zijn dat mensen het over de loop der jaren anders ervaren.

Neem bijvoorbeeld Vigo Amèls kantoor. In essentie was het een kille, emotieloze ruimte. Onpersoonlijk. Soms waren andere dingen waar te nemen. Dan groeiden er metershoge klaprozen uit de stenen vloer, of dartelden er feeën in hun onderkleding rond. Dan kon je de essentie van de kamer niet goed waarnemen. Maar de details varieerden en snel keert dan de natuurlijke staat terug. Dan werd het kantoor weer een nietszeggend vertrek.

Alleen de beste verhalen spelen zich af op de dagen dat er van alles gaande was. Vandaag geen dronken dokters of reusachtige spinnen. Vandaag hing er een vlek boven Vigo's bureau. Een kleurloze, diepteloze vlek. Beter viel het niet te beschrijven. De hersenen van een Myrofas konden simpelweg niet bevatten wat het was en het zorgde voor hoofdpijn als je er te lang naar staarde.
Vigo Amél stond aan de andere kant van de kamer en stond er veel te lang naar te staren. Er lagen veel schilden tussen hem en de vlek, enkele lichtblauw pulserend. Het zorgde voor een schijn van veiligheid.

Vigo stond vlak naast de deur van zijn vertrek toen geklopt werd. Lynna. Ze had de afgelopen twee jaar vaker hem met een verzoekje vereerd. Vigo had gelijk gehad de eerste keer: ze was erg schrander. Op een zeldzame manier. Een irriterende manier dikwijls. Maar ze was eerlijk, recht voor haar raap. Vigo had gewild dat zijn eigen zoon wat meer op haar leek. Zijn zoon Glen had geen ruggengraat, gaf geen deugdelijke adviezen. En ook al volgde Vigo niet altijd alle adviezen op (Vigo's essentie kon immers ook niet veranderd worden), zelf probeerde hij toch zichzelf te verbeteren. En wederzijds Lynna ook te verbeteren.
"Kom binnen." De Phaosfee legde zijn hand op de klink en opende de deur. Zijn blik bleef strak op de vlek gericht. "Ga zitten op de stoel en probeer u zo weinig mogelijk te verroeren, juffrouw Seros. Ik ben bezig met een onderzoek." Er was slechts één stoel bereikbaar, de rest stonden achter de lagen schilden. "Ik denk dan ook dat dit een tamelijk kort gesprek gaat worden. Doch wil ik u wat vragen. Het opstootje tussen Heracor en Merifel waar u bij betrokken was. Dat was ongebruikelijk voor u. Wat was er gebeurd?"
Titel: Vlekken oppoetsen
Bericht door: Lynna Seros op mei 03, 2018, 04:50:28 pm
Rustig kwam de gorgo binnen toen de deur voor haar open gedaan werd. Ze was het kantoor van heer Amèl ondertussen wel gewend en keek de phaosfee met een kleine glimlach aan. Ze vond de gesprekken met de man interessant, ze waren uitdagend, maar hij wist hoe hij Lynna goed kon laten nadenken. De avonden met heer Amèl waren vermakelijk en Lynna keek elke keer uit naar de vragen die de man ging stellen. Het was iets waar geen andere myrofas vanaf wist, tenminste Lynna had het aan niemand verteld.

"Goedenavond heer Amèl," zei ze met een nette knix voordat ze zich richting de ene stoel bewoog. Haar oog werd getrokken door de verschillende schilden rond een de kleurloze, diepteloze vlek boven het bureau. Wat had de man nu weer gedaan? Maar het was een vraag voor later, gezien haar docent haar voor was met het stellen van vragen. Netjes deed ze wat de man zei en bleef stil zitten op de stoel. Het enige dat af en toe bewoog waren haar ogen die naar de vlek keken.

"Oh, ja dat. Nee dat was niet de bedoeling, maar ze verdiende het. Een stel vierde jaars hadden boeken uit de bibliotheek geleend en waren daar buiten mee aan het boekwerpen. Ze hadden precies het boek dat ik nodig had en wilde het niet teruggeven waardoor ik niet nuttig bezig kon. Ze waren kinderachtig bezig dus heb ik ze teruggespreukt en toen kreeg ik mijn boek terug zodat ik verder kon." Het viel allemaal wel mee, zoveel had het opstootje nu ook niet voor gesteld.

"Wat voor onderzoek doet u?" Nu ze dat uitgelegd had, kon ze eindelijk vragen terug stellen aan haar docent. En ze had er genoeg.
"Wat zit er in de schilden? En waarom moet ik stilzitten en krijg ik er hoofdpijn van als ik er naar kijk?"
Titel: Vlekken oppoetsen
Bericht door: Vigo Amèl op mei 06, 2018, 09:45:23 pm
Hoe kan iemand gehoorzaam zijn en tegelijkertijd ongetemd blijven? Commando's opvolgen maar zonder onderdanig te zijn? Dat kan enkel als iemand karakter heeft en tegelijkertijd gedisciplineerd is. Dat was heel kort de essentie die Vigo in Lynna had blootgelegd. In hoeverre dat mogelijk was.
Ze ging zitten, ze luisterde, ze antwoordde. Maar tegelijkertijd wilder ze dingen weten. Wilde ze groeien. Ze was een extreem fascinerend studie object. Bijna even interessant als de zwevende vlek.
 
"Dat klinkt als een goed, aannemelijk verhaal." sprak Vigo. Hij liet een stilte vallen alsof hij aan Lynna twijfelde. Alle studenten op Bumetrel logen. Kleine leugentjes over hun huiswerk, grote leugentjes over hun nachtelijke escapades. Vigo nam nooit een woord voor waar aan uit hun kleine liegende monden. Het liefst zou hij alle leerlingen iedere ochtend waarheidselixer bij het ontbijt voeren. Misschien was het niet kosteneffectief, maar het zou zoveel minder gedoe opleveren.
Hij twijfelde niet echt aan Lynna's woorden. Iedere stilte was een werktuig, zelfs als ze niet nodig zijn. Zelfs een blinkende tafel kan nogmaals gepoetst worden. Maar hij sprak weer verder.

"Ik wilde vandaag uw mening hebben over straffen. Sommige leraren flirten weer met het idee van lijfstraffen invoeren. Persoonlijk ben ik een andere mening toegedaan. Straffen die leerlingen mentaal raken zijn vaak veel efficiënter.
Deze Heracor leerlingen bijvoorbeeld. Zij hebben iets gedaan wat tegen de regels was. En zij zouden nu gestraft moeten worden door meneer Vladistov? Von Oikilan? Of hun mentor? Hoogstwaarschijnlijk ontlopen ze hun straf, maar stel u was schoolhoofd en had ze betrapt. Wat had u gedaan?"

Er veranderde iets met de vlek. Niet dat er iets zichtbaar veranderde, maar het was meer een gevoel. Bij Vigo gngen er haren op zijn rechterarm overeind staan. Uiterst interessant. "We kijken hier overigens naar Bumetrel. De essentie van Bumetrel, als ik me niet vergis." De man liet het klinken alsof het een soepvlek in zijn vloerkleed was, die toevallig een bijzondere vorm had aangenomen.
Titel: Vlekken oppoetsen
Bericht door: Lynna Seros op mei 06, 2018, 10:25:38 pm
De essentie die Vigo in Lynna blootgelegd had, was een flinter dun lijntje met rauw talent dat uiterst fragiel was en dat de jonge gorgo graag koesterde. Voor het eerst had ze iets van die lijn geproefd in hun eerste gesprek toen ze met het laatste woord Vigo's kantoor uitgelopen was. Op haar weg terug naar de Merifelvleugel had ze gevoeld wat de man in haar gezien had. Uiterst voorzichtig ging ze met dat idee om. De phaosfee had iets gezien in haar en Lynna had ontdekt wat dat was.

De gesprekken die volgden werden steeds leuker. Hoe meer ze begreep, hoe leuker ze het vond om met heer Amèl te sparren. En dat was iets dat maar weinig andere leerlingen konden zeggen over heer Amèl. Ze had iets speciaals, iets dat niemand meer van haar af ging pakken en iets waar alleen heer Amèl vanaf wist. Dat was het tweede dat de docent bij haar te weeg bracht. Voor een kort moment voelde ze zich onoverwinnelijk.

De stilte van de man deed Lynna weinig. Ze had de waarheid vertelt en er moest wel meer gebeuren om haar klein te krijgen. Zoals gevraagd bleef ze op de stoel zitten en bewoog ze zo min mogelijk, in afwachting tot de man weer begon te spreken. Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht.
"Een straf moet iets zijn dat de persoon bijblijft. Iets waar ze zichzelf aan herinneren als ze in het vervolg weer eenzelfde soort actie willen uitvoeren." Ze was even stil en dacht na.

"Het moet iets zijn dat ze langer aan hun fout herinnert dan een avondje regels schrijven, laarzen boenen of rondjes rennen. Dat is binnen een avond klaar en dan zijn ze weer weg. Dan hebben ze niet genoeg tijd om na te denken over wat ze gedaan hebben. Iets creatiefs werkt ook altijd goed, dat is iets dat langer bijblijft. Vrouwe Mocha heeft een goed arsenaal aan straffen om Merifel in het gareel te houden." Een korte pauze. Nadenken was belangrijk in een aspect van een gesprek.

"Van de opties lijkt meneer Vladistof het beste. Hij maakt daadwerkelijk indruk op leerlingen. Von Oikilan heeft nog te weinig gezag om straffen uit te delen, al denk ik wel dat ze iets interessants zou verzinnen als ze het in zich heeft om te straffen. Hestür is wel een prima mentor, maar zijn straffen zijn nog niet zo goed, ze blijven niet hangen. Verder denk ik dat ze nog wel even herinnerd blijven aan hun spelletje boekwerpen." Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht, maar verder ging ze er niet op in.

"Waarom hebt u de essentie van Bumetrel in uw kantoor?" Er was een verbaasde toon in haar stem te horen, eentje die ze niet kon verbergen. Wat die man in zijn kantoor had, was meer dan een standaard bord pap dat door de grote zaal vloog.
"Waarom moet ik stilzitten? En waarom krijg ik hoofdpijn als ik er te lang naar kijk? En wat bent u nu precies aan het doen met de essentie van Bumetrel?"
Titel: Vlekken oppoetsen
Bericht door: Vigo Amèl op mei 10, 2018, 12:03:48 pm
"Mee eens met al uw observaties. Disciplinering moet iemand bijblijven en herhaling voorkomen. Wat belangrijk is dat straffen op ieder persoon een ander effect hebben. Het is belangrijk om, zoals vrouwe Mocha, een breed scala van sancties te hebben om uit te kiezen. De keuze van een sanctie is dus belangrijk."

Vigo was geen groot fan van Vladistov. Misschien dat de man intimiderend was, maar hij verliet de bibliotheek zelden. Vigo vermoedde dat de man eigenlijk mentaal incapabel was. In ieder geval kon de vampier niet de verantwoording aan wat er met de boeken buiten zijn muren gebeurde. Geen van de drie personen was geschikt om de Heracori op hun daden te wijzen. Natuurlijk was dat al gebeurd door Lynna, zoals ze duidelijk impliceerde.

"We moeten echter ook oppassen dat de straffen niet te streng worden. Iemands favoriete huisdier vermoorden omdat hij zijn huiswerk niet gemaakt heeft? Ik mag wel zeggen dat we kunnen stellen dat dat te overdreven is. Ik ben op de hoogte van uw repercussie jegens de boekwerpers[1]. Denkt u dat dat een overdreven reactie was?" Vigo zuchtte even, schudde zijn hoofd en scheen even aan iets te denken buiten de kamer om.
"Ik zal u vertellen waar deze vraag vandaan komt, het is allemaal onderdeel van zelfreflectie. Ik heb vorige week een tweedejaars leerling laten nablijven. De jongeman in kwestie had geweigerd om te oefenen op het breken van wilsmagische schilden. De eerste keer heb ik hem een uur in een lokaal laten zitten oefenen. Ik creëerde een zwak schild om een inktpot en hij mocht vertrekken nadat het hem gelukt was deze te breken. Na een uur lukte hem dat, een ondermaatse prestatie. Hij beloofde verbetering.
Twee weken later gaf hij weer toe niet geoefend te hebben. Duidelijk was bij hem een andere straf nodig. Dus ik heb hem weer weer een uur laten nablijven. Weer heb ik een wilsmagisch schild aangebracht en weer mocht hij pas vertrekken als hij het schild had vernietigd. Maar ditmaal was het een volledig geluids- en lichtdicht schild. Rondom zijn hoofd. Iets wat volgens vrouwe Meradon leidde tot een claustrofobische, traumatische ervaring. Ik hoor graag uw mening erover."

Hij wees naar de vlek, de schilden eromheen veranderde van kleur naar een ondoorzichtig donkerblauw. "En het is niet de bedoeling om u hoofdpijn te bezorgen. Ik was erg benieuwd of u de essentie van Bumetrel kon doorgronden.  Alle magische personen, voorwerpen en plekken laten een resonantie na. Het probleem is dat wij niet in staat zijn om deze te begrijpen of te verwerken. Onze zintuigen zijn er niet op afgesteld om deze informatie te verwerken. Zonde, want er zit een schat aan kennis verborgen in deze vlek.

En ik wilde niet dat u bewoog, omdat dit alles uiterst instabiel is en een magische verplaatsing kan leiden tot de volledige vernietiging van deze kamer."
 1. De schrijver weet nog van niets.
Titel: Vlekken oppoetsen
Bericht door: Lynna Seros op juli 18, 2018, 01:57:56 pm
"Ik denk niet dat het overdreven was.[1] Het waren vierdejaars, ze zijn wel wat gewend. Daarbij kan ik maar tot een beperkt niveau magische trucjes uitvoeren, wat dat betreft ben ik een stuk minder gevaarlijk dan geleerde magi?rs zoals Mocha." Met die woorden was dat punt wat Lynna betrof af. Ze had haar boek terug gekregen en dat was voldoende.

Het verhaal over het nablijven bracht een kleine glimlach op haar gezicht. Eigenlijk had ze ook niets anders van Am?l verwacht.
"Waarom verbaasd me dit niets?" zei ze voordat ze serieus op zijn vraag inging. "Ik kan uw punt begrijpen. Het is een uiterst goede oefening om de leerling in kwestie te laten oefenen met het breken van schilden. Verder lijkt het me logisch dat als hij de waarschuwing van de eerste straf negeert, hij de tweede keer een zwaardere straf krijgt."

Ze dacht even na, ze kon het punt van vrouwe Meradon goed begrijpen, ook al mochten die Socophonies best eens aangepakt worden. Die leerde onder het bewind van de faun anders nooit dat de wereld niet zo mooi was als in boeken en schilderijen.
"Maar, ik kan het punt van vrouwe Meradon ook goed begrijpen. Niet iedereen heeft dezelfde mate van tolerantie voor dit soort ervaringen en als ik het zo inschat aan de hand van dit verhaal was dit een van de eerste slechte ervaringen voor de jongeman in kwestie." Ze slikte even, haar eigen leven flitste voorbij en voor enkele seconden was ze van haar verhaal gebracht.
"Het kost tijd om aan zulk soort situaties te wennen en ermee om te kunnen gaan." Lynna deed geen moeite om haar verleden niet te laten doorschemeren. Vigo zou toch wel door die pogingen heen prikken.

"Nu ben ik het met u eens dat hij een straf verdiende en dat die ook strenger moet zijn dan de vorige keer, maar ik weet niet of alleen zijn hoofd insluiten het beste idee was. Misschien kunt u hem beter een ruimte geven waarin hij wel opgesloten zit, maar iets aan bewegingsruimte heeft. Anders is het ook een idee om van te voren uit te leggen wat u gaat doen, dit soort verrassingen zijn niet perse leuk. Zeker bij fragiele zieltjes zoals Socophonies." Tot zover haar reflectie op het gedrag van de docent.

De vlek boven zijn bureau was veel interessanter dan de reflectie op straffen, aldus Lynna. Ze was ook blij dat de man haar vragen beantwoorden ook al gaven de antwoorden ook meer vragen. Het was fijn dat de schilden sterker werden en haar hoofdpijn nam langzaam af.
"Hoe zou ik de essentie van Bumetrel kunnen doorgronden? U zegt zelf dat wij niet in het bezit zijn om magische resonantie te doorgronden of te begrijpen?" Als Am?l het al niet kon, waarom zou Lynna dat dan wel kunnen, ze was toch niet veel anders dan de docent.
"Maar als u het niet kan begrijpen, wat bent u dan met de vlek aan het proberen?" Ze wist niet of ze eigenlijk wel wilde weten wat de phaosfee in zijn vrije tijd uitspookte, maar onbekende magische zaken zoals deze trokken wel haar aandacht.
 1. Deze schrijver heeft ook geen idee.
Titel: Vlekken oppoetsen
Bericht door: Vigo Amèl op juli 24, 2018, 11:05:35 pm
"Het eeuwige dilemma. Moet je de straffen afzwakken voor de zwakkere studenten. Of vergroot je zo juist het stigma tussen de leerlingen." Vigo klonk teleurgesteld in de regels die de wereld volgde en de problemen die het voortbracht. "We zullen de gevolgen van mijn straffen moeten observeren. En dan een afweging maken of de effici?ntie van een straf opweegt tegen de schadelijke effecten. Jammerlijk dat iedere myrofas hier anders over oordeelt. Gelukkig dat we daarom ook twee schoolhoofden hebben." De Phaosfee keek vanuit zijn ooghoeken naar Lynna. "En zeer prettig dat er anderen zijn waarmee deze afwegingen gedeeld kunnen worden."

Lynna had geen tijd om te reageren. De vlek beefde of flikkerde. De wilsschilden trilden onder de kracht die deze simple beweging met zich meebracht. Vigo richtte zijn volle aandacht weer op de vlek. "Rustig, jongen, rustig." Hij sprak de vlek op kalmerende toon aan, alsof het een wild dier was en hij de temmer met een zweep. Of het de rustgevende woorden waren van de phaosfee of het feit dat hij extra energie naar de schilden liet vloeien, de vlek stopte met zich roeren.

"De essentie van Bumetrel kennen. We kunnen het niet, juffrouw Seros." Vigo begon de eerste tekenen van vermoeidheid te tonen; een enkele druppel zweet gleed over zijn slaap naar beneden. "Het is alsof de goden een boek hebben geschreven met de volledige historie van het kasteel en alle gebeurtenissen die hier hebben plaats gevonden. Een boek in een taal die wij niet kunnen lezen. Ieder voorval dat ooit heeft plaatsgevonden heeft een magische rimpeling achtergelaten, elke even uniek. We kunnen de magie voelen, we kunnen bijna de geschiedenis voelen. We kunnen de rimpels voelen. Maar het lacht ons uit. Het is een onoplosbaar raadsel."

Vigo merkte dat hij de magie moest gaan loslaten. Hij begon de spreuk mentaal voor te bereiden om de vlek te laten verdwijnen. Intussen sprak hij wel verder: "Vroeger dacht men dat oud-Centaurs nooit ontcijferd zou worden. Dat de muren vol oude tekeningen betekenissen zou hebben die wij in de beschaafde wereld nooit zouden kennen. En toen vond een Gorgoon genaamd Rosetta een steen met een vertaling. Een onbreekbaar enigma had een sleutel. Ik hoop ooit een sleutel te vinden voor dit probleem.

Waarvoor lopen wij anders hier op aarde, dan antwoorden vinden op complexe vragen?"
Titel: Vlekken oppoetsen
Bericht door: Lynna Seros op september 11, 2018, 05:59:34 pm
"Maar u was benieuwd of ik de essentie van Bumetrel kon doorgronden." Dat had de man zonet nog gezegd, al sprak hij nu haast het tegenovergestelde. "Waarom bent u daar benieuwd naar als u weet dat we dat niet kunnen? Waarom hebt u hoop dat ik het misschien wel zou kunnen?" Ze was benieuwd of de phaosfee iets over haar wist dat ze zelf nog niet doorhad. Waarschijnlijk wel, maar zou hij het vertellen, dat was een betere vraag.

Ze ging niet in op de laatste vraag van de man. Als hij daar zo graag over wilde filosoferen, kon hij beter met de docent godsdienst gaan praten, of de docent filosofie, net welke kant hij op wilde met dat gesprek.
"Hoe weet u dat alle magische entiteiten een bepaalde resonantie nalaten? U zegt dat we die niet kunnen begrijpen, maar hebben we iets waarmee we dat kunnen waarnemen?" Waarnemen was de eerste stap in de richting van begrijpen. Als iets niet waargenomen kon worden, bestond er nog een vrij grote kans dat het niet bij de waarheid hoorden.

"Hebt u het al geprobeerd aan te raken? Weet u wat er gebeurt als het instort?" De nul casus wisten ze wel, het bleef intact, er gebeurde niets mee, zoals er al een hele tijd niets mee gebeurde, tenminste voor zover Lynna wist. Dingen werden pas interessant als er veranderingen optraden.
"Is het wel eens veranderd? Heeft het een andere staat gehad of zich anders gedragen?" Hoe meer ze erover speculeerden, hoe interessanter ze het vond. Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht terwijl haar hoofd haar langs allerlei extreme scenario's bracht.