Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
0
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Houdt de dief!  (342 keer gelezen)

Speeldatum: 7 november 1306 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 maanden geleden »
Het was druk vandaag, marktdag in Rumath. Naast de plaatselijke winkels waren er ook een aantal koopmannen in het dorp met hun waren: grote huifkarren vol snuisterijen en uitheemse producten. Dat zorgde er altijd voor dat heel het dorp uitliep.
Vandaar dat Eolande gevraagd was om te helpen met de verkoop in de broodkraam van mevrouw Sy. Het meisje met het opvallende Bordeauxrode haar stond op een houten kratje zodat ze precies boven de grote stapel broden uit kon kijken. Met haar vriendelijkste gezicht hielp ze klanten, reikte ze broden aan en ontving ze enkele munten ter betaling. Het verliep allemaal heel rustig.

Totdat een hand uit de menigte zichzelf hielp.
Het gebeurde allemaal heel snel maar Eolande zag het vanuit haar ooghoeken gebeuren. Iemand graaide een groot brood van onderuit te stapel, en na een harde ruk stortte de hele stapel in. Alle ronde broden en bollen rolden over straat. De schuldige had zich al omgedraaid en zette het op een hollen: mét het brood onder zijn arm geklemd.
Terwijl het publiek verontwaardig schreeuwde en straatjongens zich op het brood op straat wierpen, had Eolande al de achtervolging ingezet. De kleine Faerie sprong van het houten krat af, rende onder de kraam door en schoot kriskras door de mensenmenigte. Ze was misschien niet heel snel, maar omdat ze kleiner was dan één meter wist ze heel snel een weg door het winkelend publiek te banjeren. Ze dook onder de benen van een paard door en zag hoe de dief een steegje inrende.

"Stop!" In het steegje waren slechts twee Myrofas aanwezig: zij en de dief. Hij stond enkele meters bij haar vandaan terwijl hij enkele happen uit het brood nam. "Vuile dief, geef dat terug!" De jongen draaide zich om.
Eolande herkende hem. Het was geen groot dorp en de meeste inwoners kende elkaar. Het was de zoon van de scheepswerfmeester, een Selkie met een enorme onderkaak. Hij keek haar boos aan. "Wat moet je, klein scharminkel?" De Selkie nam provocerend nog een grote hap van het brood. Eolande liet zich uitdagen en riep kwaad: "Je hebt dat brood gestolen! En je hebt alle broden omgegooid! Mispunt!"
De Selkie was niet erg onder de indruk. Met een boogje gooide hij het restant van het brood weg, het vloog over de daken en verdween uit zicht. "Welk brood?" Zijn toon kroop onder Eolandes huid, ze kon er absoluut niet tegen om zo uitgedaagd te worden. Het een rood aangelopen gezicht sprak ze: "Ik ga het vertellen!"

Ze wilde zich omdraaien, maar de Selkie had haar al bij haar kraag gepakt en smeet haar door de straat. Hij was vele malen sterker dan zij. In een bruine plas bleef ze liggen, versuft over wat er gebeurd was. "Jij gaat helemaal niemand iets zeggen." Hij torende ver boven haar uit en keek haar met een kwaad gezicht aan. "Één woord en ik stomp je in elkaar en breek al die kleine botten in je lichaam. Begrepen?"

« [Reactie #1] : 4 maanden geleden »
Het was steeldag in Rumath. Onder de stelers dan. Voor het gewone volk was het marktdag.
In een gerepareerd kledingstuk van Una overzag ze de markt. Het was goed druk. De slager verkocht haar gevangen vlees voor het dubbele vandaag. Zelf vers gevangen zei die dan. Ach ja zolang ze onderdak bij hem had mocht hij doen wat hij wilde met het vlees.

Haar doel was de sierraden kraam. Een groot risico maar dat kon ze wel hebben. Luna wilde er net op aflopen toen er wat bij de broodkraam gebeurde. Dat iets was een chaos. Een dief ging er met een brood vandoor met een Faerie op zijn hielen.  De gevallen broden, ja die waren verloren aan de rattenjongens. Zo zouden ze nooit verdwijnen.

Een brood vloog door de lucht. En landen voor de voeten van de Wulver. Luna pakte het brood om en keek omzich heen. Gratis brood zo vanuit de lucht? Ze pakte het brood op nam een hap en liep verder. Ze zou de god van het brood zoeken.

Ze vond de dief en de faerie. De Selkie dief die kende ze wel. 'Dat heb ik begrepen meneer kaak. Neem je brood mee en ga mensen pesten die groter dan jouw zijn.' Ze stak de selkie het brood toe.

« [Reactie #2] : 4 maanden geleden »
Een tweede gedaante wierp een schaduw over Eolande heen. De Faerie had modder in haar ogen en alles was wazig, maar ze hoorde duidelijk de tweede persoon spreken. Ze wilde zelf ook haar mond open doen, maar er zat ook modder op haar gezicht en lippen en het smaakte walgelijk. Ze proestte een beetje.

De Selkie keek naar Luna, woog zijn kansen en besloot zijn biezen te pakken. Maar niet voordat hij nog een extra dreigement naar Eolandes hoofd gooide: "Als jij iemand mijn naam noemt, kleintje, dan kom ik je opzoeken... Ik ken jouw naam Eolande." De Fearie kromp in elkaar toen de jongen haar naam zei.
Toen ze haar ogen weer opende was de Selkie weg. Hij had zijn broden gepakt en was de steeg uitgerend. Bedroefd stond Eolande op, probeerde de modder van haar kleren af te kloppen wat niet goed lukte. Nu zouden haar ouders ook wel boos op haar worden, omdat ze zo smerig geworden was. En mevrouw de bakker ook omdat alle broden gestolen waren. En dat allemaal omdat zij klein was en niemand haar respecteerde.

Ze wreef met de palm van haar hand de modder en opwellende tranen uit haar ogen en keek Luna aan. "Hoi.." mompelde ze. Ze wist niet zo goed wat ze verder moest zeggen. Haar onderlip trilde van ellende en ze beet er maar op.

« [Reactie #3] : 4 maanden geleden »
Luna wist eigenlijk niet waarom ze voor de faerie was opgekomen. Misschien had ze in haar hart een plekje voor kleine wezentjes. Niet dat ze dat zou laten merken.
'Wat dacht je nou? Dat je die bullenbak van een selkie aan zou kunnen? Hoe stom kan je zijn.' De wulver sloeg haar armen over elkaar heen en grijnsde toen.
'Als je hem aan wilt kunnen moet je in de leer. En voor een leuke bijdragen wil ik je leermeester wel zijn.' Gratis brood zou niet verkeerd zijn.
'En laat je onderlip toch met rust. Huil uit en sta dan op. En laat het dan niet meer zien waar anderen bij zijn. Of sta op en ga terug naar de broden.  Aan jouw de keus.'

« [Reactie #4] : 4 maanden geleden »
Luna's woorden hielpen niet echt. Eolande voelde zich stom. Terwijl ze in de steeg stond en de modder uit haar bordeauxrode haar druppelde, realiseerde ze zich dat ze dom was om achter een dief aan te rennen. Er waren veel schooiers in Rumath en Faeries waren vaak geen partij voor hen. Waarom dacht ze dan anders te kunnen zijn?

Echter kwam Luna met woorden van hoop. Ze keek op naar Luna met waterige ogen. "Wat zou je mij dan kunnen leren?" Ze stond er niet bij stil dat er een prijs hing aan deze diensten. Ze vroeg zich met name af hoe een kleine Faerie als zij zelf een Selkie ooit de baas kon zijn. "Ik bedoel, ik ben niet echt... Weet je wel? En jij bent groot en... Weet je?"Ze schudde haar hoofd.

Maar Luna had wel een snaar geraakt. Ze wreef een snottebel weg en knikte daarna: "Ik wil graag leren. Maar hoe?"

« [Reactie #5] : 4 maanden geleden »
Hoe. Luna had dan wel even leuk bedacht de Faerie te gaan helpen. Maar hoe? Luna krabbelde even aan haar achterhoofd. 'Dat is een hele goeie vraag weet je dat.' Hoe kon een Faerie tegen een grote sterke Selkie op? Waar begon ze eigenlijk aan? Ze hield van uitdagingen maar dit was toch onmogelijk? Ze keek de Faerie aan. Het arme kleine ding, ze moest het een kans geven.

'Ik heb het! Vertel mij je sterke kanten eens. Waar ben je goed in?' Haar goede punten zouden ze samen moeten versterken. Ze hoopte wel dat ze goede sterke kanten had. Nuttige voornamelijk.
Ze had nu al spijt van haar aanbod.


« [Reactie #6] : 4 maanden geleden »
Sterke kanten? Ja, dat vroeg Eolande zichzelf ook wel eens af. Ze was niet sterk en ook niet bijzonder slim. Ze probeerde dat altijd te compenseren door extra haar best te doen. Zo had ze ook haar baantje bij de bakker gekregen: misschien dat ze niet groot was en niet veel broden tegelijk kon tillen, maar ze was vroeg op haar werk en spande zich twee keer zoveel in vergeleken met anderen.

"Ik kan best wel aardig zingen. Ik kan een beetje lezen en schrijven. Ik sta altijd heel vroeg op uit mijn bed en ben dan meteen klaar wakker. Ik ben heel goed in steentjes over het water keilen. Ik kan brood bakken en graan zaaien. Ik kan heel ver kijken en best wel hoog zweven." Het bleef daarna heel lang stil bij het meisje. Ze was niet in staat om nog andere goede eigenschappen van haar te noemen. Ze deed haar best, peinste heel lang, maar er kwam verder weinig uit haar.

"Dus... Is dat genoeg?" Ze vroeg het schuchter, want zelf wist ze niet goed hoe Luna hier iets aan had. "Wat voor goede eigenschappen heb jij dan?"

« [Reactie #7] : 4 maanden geleden »
De hoop zonk haar in de schoenen. Met geen een van de eigenschappen kon ze de Selkie aan. Misschien met het hoge zweven dat ze uit zijn buurt kon blijven maar.. Wat was voor een Faerie hoog zweven?

'Nee het is te weinig. Je zou 's ochtends vroeg stenen op zijn raam kunnen gooien om hem een slechte nachtrust te bezorgen. Maar ik denk dat je daar alleen maar meer problemen mee zult krijgen.' Als ze nou nog vals kon zingen...

'Ik ben een Wulver, ik kan jagen, sluipen, bijten, krabben en daarmee een gevecht winnen.' Een Wulver was ervoor gemaakt. Die kon zich verdedigen. Een Faerie ja die deed er verstandig aan om te vluchten.
'Misschien kan je toch maar beter vluchten en niet meer achter dieven aanrennen. Je bent helaas geen partij voor hun.' Maar ze wilde eigenlijk wel gratis brood.
'Of je moet mij beloven dat je er alles voor over hebt.'

« [Reactie #8] : 4 maanden geleden »
Luna kwam tot dezelfde conclussie als Eolande: het was niet fijn om een Faerie te zijn. Niet als je in een dorp woont vol grotere  wezens.  Daar kwamen ook de verhalen vandaan. Elk verhaal over Faeries begon steevast met een mens of ander groot wezen die naar tegen een Fearie deed, waarna de Faerie ze een moeras inlokte of iets dergelijks. Het was jammer dat er geen moeras in de buurt was, anders had ze die Selkie daar ook in laten verdwijnen.

Ze schudde haar hoofd om deze boze gedachten te doen verdwijnen. Natuurlijk zou ze dat niet doen. Maar het bleef vervelend dat ze niets anders kon doen dan 'zijn nachtrust verstoren'.

En toen deed Luna haar hoop weer oplaaien. "Natuurlijk wil ik alles geven. Ik kan niet bijten of krabbrn of sluipen enzo, maar ik eil wel alles geven." Ze plantte haar voeten stevig in de grond en keek de Wulver strak aan om maar niet te laten zien hoe klein en breekbaar ze eigenlijk was. "In ruil wil ik best je brood geven. Er zijn meestal toch genoeg broden 'mislukt' die we niet verkopen.

Wanneer beginnen we?"


« [Reactie #9] : 4 maanden geleden »
'Dat is de juiste instelling!' Aan de motivatie van de Faerie was niets mis. Het was alleen echt jammer dat ze zo klein was. Het maakte verder weinig indruk.

'Als je maar wel de minst erge verbrande mee neemt.' Ze wilde wel goed waar voor haar diensten. Al zou ze nog flink moeten nadenken welke diensten dat zouden worden.

'De eerste dag dat je vrij bent dus dat is?' Luna was eigenlijk elke dag wel vrij. Zolang de slager maar vlees kreeg op de afgesproken dagen. Ze jaagde 's nachts dus was ze overdag vrij.

'Neem goed brood mee en tot dan.' Ze vergat iets. 'Oja ik heet trouwens Luna.'  En na die woorden vertrok de Wulver. Ze moest een plan van aanpak gaan verzinnen.