Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
0
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Elifase's aankomst op Bumetrel  (223 keer gelezen)

Speeldatum: 16 april 1305 (Midden lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 1 jaar geleden »
Elifase keek nog een keertje om naar haar ouders, die in de verte nog te zien waren. Ze had even het huilen in moeten houden, maar nu voelde ze zich weer een heel stuk beter. Ondanks dat de keuze om naar Bumetrel te gaan heel makkelijk was geweest voor haar, had ze geen idee wat ze ervan kon verwachten. Ze draaide zich weer om richting de poort en haalde even diep adem. Dit was het dan.
De eerste gedachte die haar hoofd binnen glipte was of ze het wel zou kunnen. Want wat als ze veel dommer was dan iedereen? Of als niemand haar aardig zou vinden? Haar hart ging sneller kloppen en ook haar ademhaling versnelde wat, maar vrij snel wist ze dat weer onder controle te krijgen. Doe normaal, Eli. Het komt helemaal goed. Vertelde ze zichzelf in gedachten, maar ze geloofde dat niet helemaal.


NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #1] : 1 jaar geleden »
"Maak dat je wegkomt! Jij bent hier niet welkom!"

De barse stem kwam Elifase al van een grote afstand tegemoet rollen. Voor de poorten van Bumetrel stond een grote donkere centaur, een imposant figuur met een zwaard in de handen. Schrapend met zijn hoeven en briesend met zijn neusvleugels maakte hij duidelijk dat niemand ongewenst Bumetrel binnenkwam.
Gelukkig voor Elifase was het niet voor haar bedoeld, maar voor een gevleugeld wezen dat in het niet viel met de reusachtige verschijning van centaur. De centaur droeg de officiële kledij van de wachters van Bumetrel, grijs met paars en het embleem van de Myrofasschool. De fee die in zijn schaduw lag en nu overeind krabbelde en de aarde van zich afveegde, droeg een zwart gewaad en leek niet in het plaatje te passen. Hij keek schichtig om zich heen, naar de stad in de verte.

De centaur zag het. "Dat is juist. Ga terug naar Oikilan en als je nog één keer zonder goede reden probeert hier naar binnen te komen, dan..." De fee wachte het dreigement niet af. Hij sloeg zijn rode vleugels uit en vloog weg, richting de stad. De centaur schudde zijn hoofd. Tijd om vrouwe Magvatero op de hoogte te brengen dat zich weer ongure figuren bij de poort ophielden.

De wachter draaide zich om met zijn grote paardenlichaam en pas op dat moment viel hem de kleine gestalte van een jonge elf. Waarschijnlijk een nieuwe leerling, die kwamen in de eerste weken van het jaar aanwaaien vanuit heel Europa. De centaur veegde een van zijn zwarte plakkerige haarlokken uit zijn gezicht en knikte naar het meisje.
"Zo, jongedame. Jij ziet er uit als iemand die zich komt verrijken aan al wat Bumetrel heeft te bieden, heb ik gelijk of niet?" Zijn norse houding die hij zojuist had gehad, gleed van de centaur af. Hij zag er een stuk kindvriendelijker uit, nu hij een glimlach had opgezet. "Mijn naam is Garon."

Garon gebaarde naar de grote poort, waar hij zelf langzaam naartoe draafde. Hij liep rustig, zodat het meisje met hem mee zou kunnen lopen. "Als het goed is, heb je van je ouders papieren meegekregen om je inschrijving te bevestigen? Klopt dat?"

« [Reactie #2] : 1 jaar geleden »
Elifase keek op, een beetje geschrokken. Gelukkig had ze snel genoeg door dat het niet voor haar bedoeld was en kalmeerde ze weer. Toen ze de centaur dichterbij zag komen, antwoordde ze. "Ja dat klopt." Ze was blij dat de houding van de centaur vrij snel vriendelijker werd en ze voelde zich iets meer op haar gemak.

Toen de centaur zich voorstelde, reageerde ze met "mijn naam is Elifase" en ze liep met hem mee. Ondanks dat hij duidelijk rustiger liep zodat ze mee kon lopen, moest ze toch haar best doen hem bij te houden. Gelukkig lukte dat.

Nu ze van schrik bekomen was nam ze wat meer de tijd om het kasteel te bekijken. Het leek zo groot! Bijna intimiderend. Ze veegde haar rode krullen uit haar gezicht en er verscheen een kleine glimlach op haar gezicht.

"Uhm, jawel, maar ik weet niet zeker waar ik ze heb gelaten." Gaf ze toe. Ze begon te zoeken, en toen ze ongeveer bij de poort waren, vond ze de papieren die ergens in haar mantel met veel zakken verstopt zat.

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #3] : 1 jaar geleden »
"Elifase. Ee-lie-faa-se." Garon liet de klanken over zijn tong rollen. "Een ongebruikelijke naam. Je komt waarschijnlijk niet uit de buurt?" De centaur nam het meisje op, schatte in wat voor boter hij in de kuip had. Dat was altijd moeilijk te zeggen, want zelfs de beste Heracori konden arriveren als magere scharminkels. Ze maakte een rustige indruk, dus hij gokte dat het een blauwerd werd. Maar je wist het nooit.

Terwijl Elifase naar haar papieren zocht, bonkte Garon op de grote houten poorten met een kracht die Elifase waarschijnlijk niet kon evenaren. "Benji! Open de poort eens!"
Vanachter de poort klonk gedempt gelach. "Je bent het magische wachtwoord vergeten lieve Garon!" riep iemand vanbinnen de muren.
Garon schudde zijn hoofd. "Ik heb een nieuwe leerling hier, mafketel." Als reactie hoorde hij een kort 'oh', gevolgd door het schrapen van de grendel.

Garon richtte zich weer op Elifase en pakte het toelatingsbewijs aan. Dat was natuurlijk allemaal in orde, daarnaast las hij dat hij gelijk had: Socophon had een nieuwe leerlinge erbij.

Inmiddels was de kleine houten deur in de poort geopend, zodat Garon en Elifase naar binnen konden lopen, de binnenplaats op. Er liepen genoeg leerlingen buiten, maar degene die de deur had geopend was nergens te zien. Daar leek Garon zich echter niet druk om te maken. Hij keek Elifase aan. " Met jouw permissie wordt je nu magisch gefouilleerd op wapens. Als je iets aan te geven hebt, kun je dat nu doen. Dan passen wij op je spullen, totdat je Bumetrel weer verlaat."

Toen dat gedeelte allemaal goed was verlopen[1] begon Goran het meisje aanwijzingen te geven waar ze heen moest: "Je moet je melden bij vrouwe Meradon, de mentor van Sophocon. Als je voorbij de trappenhuizen gaat op de begane grond, kom je bij een gang met drie deuren. De meest rechter moet je hebben. En laat je niets wijsmaken door andere leerlingen voordat je je mentor hebt gesproken."
Goran wilde incidenten zoals laatst voorkomen. Toen hadden een paar ouderejaars de nieuwe leerling onderweg naar zijn mentor onderschept. Het had een halve dag geduurd voordat ze de jongen dwalend in de kerkers hadden gevonden. Nee, dat wilde de man niet nogmaals laten gebeuren.

"Heb je verder nog vragen? En denk je dat het verder gaat lukken, of zal ik iemand roepen die even met je verder kan lopen?"
 1. een kleine gm (God-mode, iets dat je voor een ander karakter bepaalt) als je het er niet mee eens bent, mag je de rest van de post negeren.

« [Reactie #4] : 1 jaar geleden »
Elifase schudde haar hoofd. "niet echt, ik kom uit Nascam." Ze schrok een klein beetje van de enorme kracht waarmee Garon op de poort sloeg. Als ze niet beter wist, zou ze denken dat de poort het niet kon houden, maar het was wel duidelijk dat deze poorten gemaakt waren om zulke dingen te kunnen hebben.

Nadat de poort was geopend en ze de binnenplaats op liepen, keek ze wat om zich heen. Het leek druk. Dat zou altijd wel zo zijn, dacht ze, dus ze besloot er verder geen aandacht aan te schenken. Dat was iets waar ze waarschijnlijk aan zou moeten wennen, die drukte.

Ze luisterde aandachtig naar de beschrijving van waar ze naartoe moest en herhaalde in haar hoofd wat hij zei. Vrouwe Meradon, voorbij de trappenhuizen, begane grond, drie deuren, rechter deur. Dat moest wel lukken, dus zei ze dat ze geen vragen had en dat er niemand mee hoefde te lopen. Ze verwachtte haar weg zelf wel te vinden.

Ze bedankte Goran voor het binnenlaten en het weg wijzen, en liep verder, terwijl ze de leerlingen die over de binnenplaats liepen onopvallend bekeek. Het waren er zo veel, en meer verschillende wezens dan ze ooit bij elkaar had gezien. Die vier, vijf wezens die ze in Nascam tegenkwam, en een enkeling die op reis was, waren niets vergeleken bij wat ze nu zag.