Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
0
Yowchimini!
Geen flauw idee waar dit over gaat? Lees het [voorgaande deel].

Denk je. Want een kobold is wel erg lelijk, zo van dichtbij. En tja, hij staat wel érg vlak voor je. Maar als ik de Myrofaswereld in wil zal ik hem toch moeten passeren, denkt je hoofd, tot je grote verbazing. Myrofaswereld? Wat is 'Myrofaswereld'? Dat is nu al de derde onvrijwillige gedachte over een onbekend onderwerp. Schijnbaar is niet alleen je lichaam maar ook je hoofd niet helemaal zoals je het gewend bent.

"HALT!" Roept de kobold terwijl je aan komt glijden.
"Ik zou wel willen," zeg je, "maar ik zou niet weten hoe!" Terwijl je je verbaast over de vreemde klank van je stem komt de poort ondertussen angstwekkend dichtbij. En nog voor je gedachten hebben nagedacht over dat simpele feit kom je met een dreun tot stilstand tegen de poort. "Nou, zo bijvoorbeeld." grinnikt de kobold smalend. Je besluit dat je hem nu al vervelend vindt. Hij heeft dan ook een bijzonder naar glimlachje. En zijn stem zorgt voor rillingen op je rug, zo zuur.

"Zo zo zo," humt het mannetje, terwijl hij je van top tot teen bekijkt. "Zo zo zo. Nieuw zeker, hé?"

"Goh," zegt je stem nog voordat je een antwoord hebt bedacht. "Ik wist niet dat kobolden zo snel van begrip waren."
Welja, alles aan je rebelleert schijnbaar, of weet meer dan jijzelf. Berustend blijf je wachten tot je stem, je lijf en je gedachten hebben besloten wat ze verder met je gaan doen. De kobold haalt ondertussen een perkament tevoorschijn uit zijn broekzak, en likt aan een lange pennenveer. "Naam? Voornaam en achternaam graag."

Je wacht tot je stem antwoord geeft, maar het blijft stil. "Oh eh..," zeg je. "uh... uh... mijn naam?" De kobold knikt.

Je denkt na, maar kunt je je naam niet meer herinneren. Trouwens, je weet niet eens zeker wie je op dit moment eigenlijk bent. Tot dusver klopten je lichaam, je stem en je gedachten niet echt met de 'ik' die je gewend bent. Een nieuwe naam zou best een goed idee zijn. denk je, en je antwoordt: "Uh... mijn uh, mijn naam is uh,

*Verzin een naam, niet je echte, met achternaam. Namen uit boeken/films (Twilight, Harry Potter, Game of Thrones enz.) of namen die daarop gebaseerd zijn worden niet toegestaan.

De kobold grijnst om je gestotter. "Weet je dat heel zeker?" zegt hij, maar hij schrijft je naam ondertussen keurig op zijn perkament. Het valt je op dat het perkament in de lucht lijkt te zweven, maar met een lijf dat uit zichzelf acties onderneemt verbaas je je eigenlijk al nergens meer over.

Terwijl het mannetje aan het schrijven is kijk je naar de poort, en probeert verder te lopen. Het lukt, je komt in beweging, en schuift langzaam op de poort af. Maar op dat moment kijkt de kobold op, en trekt je terug aan een... laten we het je jas noemen. Wat het precies is is toch niet te zien.
"Nog niet." zegt de kobold. "Ik heb je emailadres nodig. Hoe kunnen we je anders postduiven sturen, nietwaar?" Je knikt (je moet niet ruzieën met een gek) en noemt je emailadres: " Dat is . En laat me nu door alsjeblieft?" Toegegeven, hij is niet zo vervelend als je eerst dacht. Maar een erg prettig persoon is hij ook niet. Eerlijk gezegd heb je hem wel lang genoeg gezien.

*Je emailadres is nodig om je wachtwoord op te kunnen sturen. Bovendien wordt het gebruikt wanneer je je wachtwoord kwijt bent. Myrofas stuurt geen spam. Daar hebben we zelf ook een hekel aan.

De kobold schrijft je emailadres op, vouwt het perkament op tot het verbazingwekkend veel op een duif lijkt en laat het los. Het fladdert weg, rechtstreeks het Witte Web in. Je kijkt het na, en kijkt weer naar de kobold. "Waarom moest ik je dat eigenlijk vertellen? Nu is het weg!" Het mannetje kijkt je aan alsof je niet alles op een rijtje hebt. "Heb je nog nooit postduiven gezien soms? Nu we het er toch over hebben: mogen andere myrofas je een postduif sturen?"

"Uh," zeg je "uh.." Dat is een moeilijke vraag, met name omdat je geen flauw idee hebt wat Myrofas zijn. De kobold zucht diep, wijst op zichzelf en zegt: "Ik, myrofas. Jij, myrofas. Alle wezens met hersens: myrofas. Jij snappen? Mogen myrofas jou duif sturen? Jij daar invullen." Je haalt je schouders op, en kijkt naar een vakje dat voor je neus zweeft. Invullen of niet invullen, dat is de vraag. Nou, als het aan jou ligt: . Hopelijk ben je nu klaar.

Maar helaas, "Wachtwoord?" gaat de kobold verder. "Wachtwoord?" vraag je verbaasd. "Ja, wachtwoord. Je wilt die poort toch zeker vaker door, of niet soms? Dan moet je me een wachtwoord kunnen geven. Anders kan ik je nooit binnenlaten." gromt het groene mannetje, en hij kijkt je nogmaals aan alsof je niet helemaal goed bij je verstand bent. "Oh!" zeg je. "Uh... oh. Oh, natuurlijk." Schijnbaar zul je hem vaker tegen moeten komen. Als hij nu al zo zeker weet dat je hem vaker tegen wilt komen, alleen om achter de poort te belanden, dan moet er wel iets heel bijzonders te vinden zijn in die Myrofaswereld. Je begint nieuwsgierig te worden naar het land achter de deur.

"Uh, maak er maar van." zeg je. "Mag ik nu door?"
"Nee, helaas." zegt de grapjas. "Ik verstond het voor geen meter. Zeg dat wachtwoord nog eens?"

Het is werkelijk niet te geloven wat die kobold al niet kan verzinnen om je op te houden. Nu je braaf je wachtwoord nogmaals hebt opgenoemd (en dan denkt hij dat JIJ gek bent?) begint de leukerd plotseling met een raar bordje te zwaaien. Hij doet er zowaar een dansje bij, zodat je helemaal in de war raakt. "Iedereen weet, iedereen weet, dat dit bord niet Repelsteeltje heet. Maar hoe dan, maar hoe dan, zeg eens, wat weet jij daarvan?" zingt de gek.

Typ de afgebeelde letters over
Luister naar de letters / Vraag een andere afbeelding aan

Typ de afgebeelde letters over:
Nou, dat was niet zo moeilijk. Maar helaas, de kobold lijkt wel volledig kierewiet te zijn geworden. Plotseling begint hij je raadseltjes te geven: "Drie keizers in een bootje, Gustaf, Tetachan en Elmay. De boot zinkt. Gustaf en Elmay kunnen zwemmen, maar Tetachan niet. Wie verdrinkt er dan?"
Je neemt een voorzichtig stapje achteruit nadat je antwoord hebt gegeven. Wie weet wat de gek nú weer gaat doen. Maar ineens kijkt hij weer normaal, en enigszins gegeneerd. Hij draait zich om, opent de poort en wenkt je. "Hup, doorlopen. Meld je maar bij de binnenpoort." Je schouders ophalend