Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
0
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een dot van een moeder  (417 keer gelezen)

Speeldatum: 20 januari 1307 (Midwinter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 maanden geleden »
"Waarom moet jij mij altijd voor schut zetten, jongedame! De volgende keer kom je niet meer mee. Om zulke dingen te zeggen waar mijn vriendinnen bij zijn." Een kleine mollige Faerie drentelde door de straten van Rumath, onderweg naar de viskraam. In haar kielsog sjokte Eolande opgelaten. Ze was het duidelijk niet eens met haar moeder: "Ik wílde niet eens mee, mam. Maar jij wilde per se dat ik mee ging naar je theekransje."

Haar moeder draaide zich om en porde met haar vinger in Eolandes schouder. Ze leken heel veel op elkaar, ook al had Eolandes moeder duidelijkere rimpels en was een stuk forser dan haar dochter. Maar ze hadden dezelfde neus, ogen en bordeauxrode haar. "Bagatelliseer onze naaiclub niet. Wij werken samen en wisselen ideeën uit om prachtige kledingwerken te maken."
Eolande zei maar niets. Dit was de eerste keer dat ze meegesleept was naar deze club en ze had er niets aan gevonden. Er werd weinig genaaid maar veel geroddeld. Met name toen ze Eolande het vuur aan de schenen hadden gelegd. Het waren allmaal roddeltantes en dit alles was helemaal niets voor Eolande, maar ze wist beter dan tegen haar moeder in te gaan. Die liet alles toch alleen maar om haar draaien.

"Ik bedoel, wil je soms dat ik geen grootmoeder word?" Eolande beet op haar tong. Haar moeder klaagde zo luid dat er mensen op straat haar kant op keken. Het was een heldere winterdag en weinig inwoners liepen buiten, maar toch. Waarom moest haar moeder altijd zo dramatisch doen?
"Echt, Eoland, er gaat niet boven het zijn van een moeder. Elk moment is er een vol vreugde. Het breekt dan ook mijn hart dat je dat niet begrijpt." Eolande draaide met haar ogen. "Wel, volgens mij geniet je nu helemaal niet zo als moe..."

Hoe moeder slaakte een gilletje, absoluut haar dochter negerend. "Kijk, Eolande. Kijk eens naar dat meisje. Net zo oud als jij en al zo'n prachtige dochter. Kom mee." Ze greep Eolande bij haar mouw en trok haar mee. "Jongedame, wacht eens even!" Mam!" Eolande probeerde nog haar moeder tegen te houden, maar zonder al te veel succes. Een vrouw met een baby werd staande gehouden. "Wat heb jij een prachtige baby. Is het een zoon of een dochter? Is het niet het meest gelukkige gevoel van de wereld om je liefdet kunnen geven aan zo een lief klein wezentje?"

« [Reactie #1] : 5 maanden geleden »
De wind was koud, maar de dagen begonnen heel langzaam aan alweer een klein beetje langer te worden. Hoewel Lily wist dat het nog even zou duren, kon ze niet wachten tot het weer warm zou worden en er weer meer leven op de straten zou zijn. Nu was het koud en nat, en Lily vond het niet per se erg, maar ze genoot er ook zeker niet van.

Lily wiegde Deirdre zacht heen en weer in haar armen en keek naar het kleine gezichtje. "je gaat steeds meer op je vader lijken." fluisterde ze zachtjes. Ze wist niet of ze dat fijn vond of vervelend.

Het gekibbel was al van ver te horen, en Lily kon niet anders dan kijken waar het vandaan kwam. De twee vrouwen, overduidelijk moeder en dochter. Lily sloot heel even haar ogen, hopend dat haar en Deirdre dat niet zou gaan gebeuren en liep toen verder.

"Jongedame, wacht eens even" Hoorde ze. Ze keek op en wachtte. Het was de oudste van de twee kibbelende dames, overduidelijk de moeder. Deirdre glimlachte lichtjes. "een dochter." Vertelde ze. De tweede vraag was lastiger, omdat het krijgen van een kind niet helemaal samen ging met alleen goede herinneringen.

"Ze is alles voor me." Vertelde ze maar, en of dat positief of negatief opgevat zou worden maakte haar niet veel uit. Voor haar was het beide. Deirdre was het mooiste in haar leven, maar het was ook hetgeen wat haar ervan weerhield om een stabiel inkomen te hebben en het was nooit haar plan geweest om het alleen te doen.

« [Reactie #2] : 5 maanden geleden »
Eolande kon wel door de grond zakken van schaamte. Waarom moest haar moeder overal zo’n drama van maken? Maar haar moeder had de weg al geblokkeerd voor de moeder met dochter en begon allerlei persoonlijke vragen te stellen.

“Een dochter, hoor je dat Eolande, net als jij en ik vroeger. Toen je nog lief en braaf was.” Ze begon met een sneer over haar schouder, maar vervolgde met een lieve glimlach richting Lily. “Wat is haar naam? Ze lijkt me nu een half jaar oud? Wat een snoepje. Ze zijn echt het allermooiste wat een moeder kan overkomen.”
Eolande kwam wat dichterbij, probeerde oogcontact met Lily te maken. Toen ze dat had, maakte ze een verontschuldigend gebaar achter haar rug om.

Eolandes moeder pakte haar vast en trok haar dichterbij. “Hoorde je dat, Eolande? ‘Het allermooiste wat een moeder kan overkomen.’ Nou, mevrouw is net moeder geworden van dit lieve wolkje, dus zij kan het weten.” “Mam, JIJ was degene die zei -” “En je kan kleertje svoor haar maken en haar knuffelen en baby’s zijn zo zacht, Eolande. Misschien dat mevrouw het goed vindt dat je even haar dochter vasthoudt?”
“Mam!” Haar moeder kende echt geen grenzen. “Je geeft niet zo maar aan mensen op straat je kind! Alsjeblieft, doe normaal.”

Heel even was Eolandes moeder stil, zich duidelijk bewust van haar eigen gedrag. Daarna keek ze vol trots naar Eolande. “Je hebt helemaal gelijk, Eolande, zie je nou wel sat er een moeder in je schuilt.” Ze draaide zich weer naar Lily, haar glimlach was zelfs nog breder en overtuigender dan eerst. “Mijn excuses, waar zijn mijn manieren. Ik ben Lindana getrouwd met Pol, dit is mijn dochter Eolande. En uw naam is?”

Ze gaf Lily heel even de kans om te antwoorden, daarna ging ze vrolijk verder met kwetteren: “Nou, nu we ons aan elkaar hebben voorgesteld heb je er vast geen problemen mee dat Eolande uw dochter even vasthoudt. Weet u, ze zei eerder vanavond dat ze denkt geen goede moeder kan worden. Nou vraag ik u, hoe kan een vrouw nou geen moeder worden? Dat gaat toch meer dan natuurlijk? Onze roeping zeg maar?”

« [Reactie #3] : 4 maanden geleden »
Lily was verbluft, wat kon die vrouw praten. Ze wist niet goed of ze moest reageren of niet, zeker toen de vrouw aan haar dochter vroeg of ze misschien haar kind vast wilde houden, dat was namelijk niet de bedoeling. Gelukkig vond Eolande dat ook.

Lily was niet gewend om zo aangesproken te worden. Normaal gesproken was het meestal iets in de richting van: "wat een schattige baby, hoe oud is die?" En daarmee was het gesprek dan gedaan. Lily wist niet of ze het echt erg vind, want ergens was het wel amuserend, plus, zo hoefde zij zelf het gesprek niet op gang te houden.

"Ik ben Lily, en dit is Deirdre" Stelde ze haarzelf en haar dochter voor. Ergens in haar begon een lichte irritatie op te spelen. 'Een vrouw hoeft toch geen moeder te worden? Daarbij, uw dochter is nog jong, ze heeft de tijd om te bedenken wat ze wel en niet wil." Haar stem klonk nog steeds zo lief als altijd, maar er lag een ondertoon van lichte frustratie, die alleen merkbaar was voor degene die erop letten.

Lily zelf had, ondanks dat Deirdre het beste in haar leven was, toch spijt dat het zo snel gebeurd was. Als ze niet binnen een maand na trouwen zwanger was geworden, dan was ze nu gewoon een normale weduwe geweest en had ze niet de zorg van een kind alleen hoeven dragen.

Lily had wel met Eolande te doen, die had duidelijk nog geen behoefte aan kinderen, en haar moeder bleef er maar over door gaan.

« [Reactie #4] : 4 maanden geleden »
Oei. Eolande was erg blij dat Lily haar bijviel. Maar ze vreesde voor de reactie van haar moeder.

Eerder die dag hadden haar moeder en haar vriendinnen haar uren lang lopen uithoren over mannen. Nadat ze voor de zoveelste keer een of andere boerenknul met de intelligentie van een paard hadden voorgesteld als trouwmateriaal, had Eolande eindelijk haar mond opengetrokken: "Nee, mam, nee! Die jongen eet nog moddertaartjes! Ik wil nog helemaal niet trouwen nu, daar is het gewoonweg niet de tijd voor. Dus. Nee." Dat had die middag tot een lange discussie geleid die eindigde bij Lily.

"Nou nou nou, hoe kun je dat zeggen!" Lindana was geschokt, alsof iemand net een moord begaan had en erover opschepte. Haar ogen werden groot van de verontwaardiging en haar neusvleugels werden groter. En dit was tegenover Lily, een onbekende op straat waar ze zich nog enigzins inhield. "Een vrouw behoort moeder te worden. Het is onze trotse plicht om een man kinderen te baren! Dat arme kind van je, hoe zal zij opgroeien als ze het gevoel krijgt niet gewild te zijn? Hoe denkt je man hierover? Hij heeft het grote voorrecht om een vader te zijn, om zijn dochter te zien opgroeien, een stukje van zijn eigen vlees en bloed. Dat genot kun je toch hem niet ontzeggen?"

Eolande durfde nauwelijks tussenbeide te komen. Half vond ze het erg zielig voor Lily, maar de andere helft was blij dat haar moeder nu een ander doel gevonden had om tegen tekeer te gaan.

« [Reactie #5] : 4 maanden geleden »
Lily keek naar Deirdre en toen weer naar Lindana."Mijn dochter zal nooit niet gewild zijn." Haar stem had een licht starre toon gekregen, als een soort defensie op die persoonlijke aanval. "Ze is gewild en geliefd, ik wilde alleen zeggen dat niet elke vrouw meteen hoeft te trouwen en kinderen krijgen, er is veel meer dan dat."

Lily haalde diep adem en probeerde haar lichaam weer te ontspannen zodat ze misschien weer wat rustiger kon reageren. "Mijn man keek hier precies hetzelfde naar." Ze probeerde de boze uitdrukking die langzaam op haar gezicht was verschenen weg te toveren en probeerde heel hard om een persoonlijke aanval terug te doen.

Haar dag was al vervelend genoeg geweest zonder een ruzie, en op dit moment wilde ze niets liever dan wegzakken in de grond. Niet van schaamte, maar zodat ze niet met de gevolgen van een ruzie zou hoeven dealen. Wat zouden anderen wel niet denken? Myrofas die voorbijliepen en zonder schaamte keken naar de drie dames, of myrofas die door de gordijnen van hun ramen gluurden om maar wat mee te krijgen van wat er gebeurde.