Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

De witte prins (zonder paard)  (60 keer gelezen)

Speeldatum: 17 november 1308 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 weken geleden »
Anna, de onzuivere nachtelf, had een prachtig briefje gekregen van een lief feeŽnmeisje met schattige gekleurde strikjes in haar twee vlechten. De brief was zo mooi beschreven omdat Claus een uitstekende opvoeding had gehad waar ook dit soort schrijfvaardigheden bij hoorden. Hij had met opzet het schattigste meisje gestuurd wat hij had kunnen vinden. Als Claus Anna een beetje goed inschatte dan zou ze vast een hekel hebben aan dat soort kinderen. En Claus was nooit wars van een plagerijtje.

Geachte Anna,

Ik hoop dat u het wel maakt na uw onfortuinlijke incident met de plant. Uw gezondheid gaat mij na aan het hart. Ik heb getracht u te bezoeken direct na het gebeurde maar vampieren blijken geen welkome gasten te zijn op de ziekenzaal. Het zou ondergetekende zeer verblijden als u uw redder in nood zou willen eren met uw aangename gezelschap.

Morgenavond na de laatste les kunt u mij treffen in de bloementuin. Ik zal er zorg voor dragen dat wat hier bloeit u niet zal aanvallen. Wat u bij dit schrijven vindt is hoe zelfs de grootste schoonheid er uit ziet vergeleken met u.

Vooruitziend naar uw komst verblijven wij,

Claus van Rott


Het veel te schattige kind had behalve het briefje ook nog een verlepte paardenbloem bij zich. De bloem miste de meeste van haar blaadjes. Claus was best trots op hoe hij het voor elkaar had gekregen om zoveel zoetheid te combineren met zoiets treurigs als het paardenbloempje.

De volgende avond zat de vampier rustig te wachten in de bloementuin. Het maakte hem niet zo heel veel uit of ze wel of niet langs zou komen. Hij zou haar sowieso wel te spreken krijgen, maar iets deed hem vermoeden dat hij haar aandacht wel had getrokken met zijn zoetsappige briefje.

« [Reactie #1] : 2 weken geleden »
"Ik wilde niet komen, weet je, van Rott. Ik doe niet aan afspraakjes in bloementuinen. Ik heb betere dingen te doen met mijn tijd, en leven overigens, dan dat. En ik wil dat je dat weet voor je denkt dat ik dit vaker ga doen. Want dat gaat niet gebeuren. Dat wil jij niet, dat wil ik niet, dat wilde die paardenbloem niet, niemand niet. Dus. Dat je dat maar weet." Meer begroeting kreeg de vampier niet toen de kruislinge kwam aangelopen.

Zandra had simpele kleding aan, zwart, met een deel van haar wapenuitrusting er nog overheen. Alleen het witte verband dat nog net zichtbaar was bij haar linker mauw stak af tegen haar donkere kleding. Er zat nog een veeg op haar gezicht van haar wapenkunde les net en haar haar zat in de war. Haar schoonheid - zoals hij het bij Cerce genoemd had - was ver te zoeken. Natuurlijk waren haar volle curves onder de kleding wel te vinden, en haar snoetje bleef mooi om te zien, maar ze had er in ieder geval geen werk in gestoken. Ze was toch geen fee, die bij de eerste beste afspraak met een jongen vier uur achter de spiegel spendeerde tot elk plukje haar perfect zat?

De vampier was aan zet. En hij kon haar maar beter uitleggen wat dit alles te betekenen had.

« [Reactie #2] : 1 week geleden »
'Anna, wat goed dat je er bent,' zei Claus met een charmante glimlach. De vampier stond op en maakte een sierlijke buiging die diep genoeg was om een prinses de juiste eer te geven. 'Je bent nog even mooi en koppig als voor je onfortuinlijke botsing met de elf-etende plant. Maar je bent dan ook bijna net zo koppig als die vervloekte gymleraar Arlando en zijn eindeloze rondjes om het veld rennen. Waarom hij niet in lijkt te zien dat sommige dingen de moeite niet waard zijn is mij een raadsel.'

Hij gebaarde even naar de planten om hem heen en lachte. 'Ik hoop dat je me de ironie van de locatie wilt vergeven. Maar ik hoop dat dit het een beetje goed zal maken.' Claus haalde met een sierlijke slinger van zijn arm iets onder zijn mantel vandaan. Het was een flacon. 'In de arbeidersbuurt zit een wijnhandelaartje. Volgens hem is dit een mousserende wijn uit zuid-Nascam die aan populariteit wint aan de grote hoven.' Claus toverde een klein glas tevoorschijn en schonk de wijn in, waarna hij weer ging zitten. 'Ik heb het geproefd, maar zoals alle drank smaakte het naar as. Maar een sterveling als jij zal het vast kunnen waarderen.'

De vampier keek zijn lieftallige gast vriendelijk aan en met een glimlach zei hij: 'Zou het niet leuk zijn om elkaar wat beter te leren kennen?' Met een knip van zijn vingers wierp Claus een schild over de twee heen, zodat niemand mee zou kunnen luisteren. Claus had geoefend op de vingerbeweging om een beetje extra flair te hebben op dit soort momenten. 'Misschien kunnen we elkaar wat vertellen over onze jeugd en familie.'

Claus bleef de elf met een stralende glimlach nauwlettend aankijken.

« [Reactie #3] : 5 uur geleden »
"Misschien omdat jij al dood bent, van Rott. Dan heeft rondjes rennen om een veld inderdaad geen zin. Maar dat zou ik van afspraakjes in een bloementuin ook zeggen, en toch zijn wij hier... Wel mijn oprechte excuses dat Arlando geen rekening houdt met jullie tere toestand en je vrijstelling van geeft van die rondjes, uiteraard." Zandra gaf de vampier een glimlach en stapte dichterbij. Het voelde veiliger, dichterbij, alsof zij de macht had. Ze negeerde de koude rilling die over haar rug liep.

"Een zuid-Nascamse wijn? Hm." De kruisling trok een wenkbrauw op, nam het glas uit zijn hand en rook er voorzichtig aan. De koude rillingen waren niet meer te negeren bij de geur van die wijn. Ze had hem vorige week nog in de keuken van haar zus geroken; die had net als deze jongen het pareltje van de stad gevonden als het om Nascamse wijnen ging. Een pareltje dat overigens rechtstreeks uit haar ouderlijk huis kwam. Zandra wiebelde wat met haar tenen en voelde de vertrouwde druk van haar dolk in haar enkel drukken.

Voor het kortste moment twijfelde de prinses, iets wat Claus hopelijk zou opvatten als twijfel over of ze zou blijven, en niet als argwaan. Ze analyseerde de situatie. Toeval bestond in haar boekje niet. In een leven waar alles en iedereen altijd tegen haar was geweest, had ze de tekenen leren kennen: Claus wist meer dan de bedoeling was. Ze overwoog een moment de vampier met een houten staak in zijn hart achter te laten en de hele bloementuin in de fik te zetten. Een best geruststellende gedachte, vond ze. Maar als ze nu gepakt werd, dan zou niet alleen haar leven, maar ook dat van Laurinde op het spel staan. Die van haar broer en zijn gezinnetje natuurlijk ook, maar dat deed de kruislinge niet zoveel.

Er was natuurlijk ook een kleine kans dat deze vampier iets anders wilde dan haar voor het gerecht slepen en een flink aantal paluti daaraan verdienen... waarom anders al deze moeite? Een gevaarlijke optie weliswaar, maar ook een waar ze misschien iets meer uit kon halen dan alleen een gezocht-poster met haar hoofd erop.

Zandra liet zich overtuigen door nieuwsgierigheid. "Van Rott, ik weet niet hoe je erbij komt dat ik de persoon ben op deze school die je beter zou willen leren kennen, maar ik zal je je rare fantasieŽn voor een moment gunnen." Ze nam plaats naast de vampier en legde zachtjes een hand op zijn arm."Een vraag voor een wedervraag. Wat zou je willen weten?"
« Laatst bewerkt op: 4 uur geleden door Eleonora Vasiles »