Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

De witte prins (zonder paard)  (232 keer gelezen)

Speeldatum: 17 november 1308 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 maanden geleden »
Anna, de onzuivere nachtelf, had een prachtig briefje gekregen van een lief feeënmeisje met schattige gekleurde strikjes in haar twee vlechten. De brief was zo mooi beschreven omdat Claus een uitstekende opvoeding had gehad waar ook dit soort schrijfvaardigheden bij hoorden. Hij had met opzet het schattigste meisje gestuurd wat hij had kunnen vinden. Als Claus Anna een beetje goed inschatte dan zou ze vast een hekel hebben aan dat soort kinderen. En Claus was nooit wars van een plagerijtje.

Geachte Anna,

Ik hoop dat u het wel maakt na uw onfortuinlijke incident met de plant. Uw gezondheid gaat mij na aan het hart. Ik heb getracht u te bezoeken direct na het gebeurde maar vampieren blijken geen welkome gasten te zijn op de ziekenzaal. Het zou ondergetekende zeer verblijden als u uw redder in nood zou willen eren met uw aangename gezelschap.

Morgenavond na de laatste les kunt u mij treffen in de bloementuin. Ik zal er zorg voor dragen dat wat hier bloeit u niet zal aanvallen. Wat u bij dit schrijven vindt is hoe zelfs de grootste schoonheid er uit ziet vergeleken met u.

Vooruitziend naar uw komst verblijven wij,

Claus van Rott


Het veel te schattige kind had behalve het briefje ook nog een verlepte paardenbloem bij zich. De bloem miste de meeste van haar blaadjes. Claus was best trots op hoe hij het voor elkaar had gekregen om zoveel zoetheid te combineren met zoiets treurigs als het paardenbloempje.

De volgende avond zat de vampier rustig te wachten in de bloementuin. Het maakte hem niet zo heel veel uit of ze wel of niet langs zou komen. Hij zou haar sowieso wel te spreken krijgen, maar iets deed hem vermoeden dat hij haar aandacht wel had getrokken met zijn zoetsappige briefje.

« [Reactie #1] : 5 maanden geleden »
"Ik wilde niet komen, weet je, van Rott. Ik doe niet aan afspraakjes in bloementuinen. Ik heb betere dingen te doen met mijn tijd, en leven overigens, dan dat. En ik wil dat je dat weet voor je denkt dat ik dit vaker ga doen. Want dat gaat niet gebeuren. Dat wil jij niet, dat wil ik niet, dat wilde die paardenbloem niet, niemand niet. Dus. Dat je dat maar weet." Meer begroeting kreeg de vampier niet toen de kruislinge kwam aangelopen.

Zandra had simpele kleding aan, zwart, met een deel van haar wapenuitrusting er nog overheen. Alleen het witte verband dat nog net zichtbaar was bij haar linker mauw stak af tegen haar donkere kleding. Er zat nog een veeg op haar gezicht van haar wapenkunde les net en haar haar zat in de war. Haar schoonheid - zoals hij het bij Cerce genoemd had - was ver te zoeken. Natuurlijk waren haar volle curves onder de kleding wel te vinden, en haar snoetje bleef mooi om te zien, maar ze had er in ieder geval geen werk in gestoken. Ze was toch geen fee, die bij de eerste beste afspraak met een jongen vier uur achter de spiegel spendeerde tot elk plukje haar perfect zat?

De vampier was aan zet. En hij kon haar maar beter uitleggen wat dit alles te betekenen had.

« [Reactie #2] : 5 maanden geleden »
'Anna, wat goed dat je er bent,' zei Claus met een charmante glimlach. De vampier stond op en maakte een sierlijke buiging die diep genoeg was om een prinses de juiste eer te geven. 'Je bent nog even mooi en koppig als voor je onfortuinlijke botsing met de elf-etende plant. Maar je bent dan ook bijna net zo koppig als die vervloekte gymleraar Arlando en zijn eindeloze rondjes om het veld rennen. Waarom hij niet in lijkt te zien dat sommige dingen de moeite niet waard zijn is mij een raadsel.'

Hij gebaarde even naar de planten om hem heen en lachte. 'Ik hoop dat je me de ironie van de locatie wilt vergeven. Maar ik hoop dat dit het een beetje goed zal maken.' Claus haalde met een sierlijke slinger van zijn arm iets onder zijn mantel vandaan. Het was een flacon. 'In de arbeidersbuurt zit een wijnhandelaartje. Volgens hem is dit een mousserende wijn uit zuid-Nascam die aan populariteit wint aan de grote hoven.' Claus toverde een klein glas tevoorschijn en schonk de wijn in, waarna hij weer ging zitten. 'Ik heb het geproefd, maar zoals alle drank smaakte het naar as. Maar een sterveling als jij zal het vast kunnen waarderen.'

De vampier keek zijn lieftallige gast vriendelijk aan en met een glimlach zei hij: 'Zou het niet leuk zijn om elkaar wat beter te leren kennen?' Met een knip van zijn vingers wierp Claus een schild over de twee heen, zodat niemand mee zou kunnen luisteren. Claus had geoefend op de vingerbeweging om een beetje extra flair te hebben op dit soort momenten. 'Misschien kunnen we elkaar wat vertellen over onze jeugd en familie.'

Claus bleef de elf met een stralende glimlach nauwlettend aankijken.

« [Reactie #3] : 5 maanden geleden »
"Misschien omdat jij al dood bent, van Rott. Dan heeft rondjes rennen om een veld inderdaad geen zin. Maar dat zou ik van afspraakjes in een bloementuin ook zeggen, en toch zijn wij hier... Wel mijn oprechte excuses dat Arlando geen rekening houdt met jullie tere toestand en je vrijstelling van geeft van die rondjes, uiteraard." Zandra gaf de vampier een glimlach en stapte dichterbij. Het voelde veiliger, dichterbij, alsof zij de macht had. Ze negeerde de koude rilling die over haar rug liep.

"Een zuid-Nascamse wijn? Hm." De kruisling trok een wenkbrauw op, nam het glas uit zijn hand en rook er voorzichtig aan. De koude rillingen waren niet meer te negeren bij de geur van die wijn. Ze had hem vorige week nog in de keuken van haar zus geroken; die had net als deze jongen het pareltje van de stad gevonden als het om Nascamse wijnen ging. Een pareltje dat overigens rechtstreeks uit haar ouderlijk huis kwam. Zandra wiebelde wat met haar tenen en voelde de vertrouwde druk van haar dolk in haar enkel drukken.

Voor het kortste moment twijfelde de prinses, iets wat Claus hopelijk zou opvatten als twijfel over of ze zou blijven, en niet als argwaan. Ze analyseerde de situatie. Toeval bestond in haar boekje niet. In een leven waar alles en iedereen altijd tegen haar was geweest, had ze de tekenen leren kennen: Claus wist meer dan de bedoeling was. Ze overwoog een moment de vampier met een houten staak in zijn hart achter te laten en de hele bloementuin in de fik te zetten. Een best geruststellende gedachte, vond ze. Maar als ze nu gepakt werd, dan zou niet alleen haar leven, maar ook dat van Laurinde op het spel staan. Die van haar broer en zijn gezinnetje natuurlijk ook, maar dat deed de kruislinge niet zoveel.

Er was natuurlijk ook een kleine kans dat deze vampier iets anders wilde dan haar voor het gerecht slepen en een flink aantal paluti daaraan verdienen... waarom anders al deze moeite? Een gevaarlijke optie weliswaar, maar ook een waar ze misschien iets meer uit kon halen dan alleen een gezocht-poster met haar hoofd erop.

Zandra liet zich overtuigen door nieuwsgierigheid. "Van Rott, ik weet niet hoe je erbij komt dat ik de persoon ben op deze school die je beter zou willen leren kennen, maar ik zal je je rare fantasieën voor een moment gunnen." Ze nam plaats naast de vampier en legde zachtjes een hand op zijn arm."Een vraag voor een wedervraag. Wat zou je willen weten?"
« Laatst bewerkt op: 5 maanden geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #4] : 5 maanden geleden »
De kruisling was in ieder geval zo opmerkzaam als Claus had gehoopt. Sommige vampieren waren zo ver verwijderd van het leven dat het vermogen om stervelingen te kunnen lezen was afgestorven. Claus was niet zo'n vampier. Hij kon de spanning haast voelen. Het was één van de dingen die nog het dichtst in de buurt kwamen van 'voelen'. Claus nam haar behoedzaam op, gereed om weg te teleporteren mocht ze iets doms proberen. Een waarderend glimlachje verscheen op het gezicht van de vampier toen ze naast hem ging zitten en hem daardoor minder gelegenheid gaf om weg te komen moest dat nodig zijn.

'Toen ik nog een mens was, was er eens een speelman die prachtige verhalen kon vertellen over dappere helden en knappe prinsessen. In één van die verhalen moest de held vluchten voor de boze koning, ik geloof dat hij op een ochtend wakker was geworden met zijn neus in de boezem van de dochter van de koning. Dat soort dingen schijnen vaders niet leuk te vinden. Enfin, hij moest dus vluchten. Als ik het me goed herinner eindigde het verhaal met een in brand gestoken vader en een dochter die zichzelf van de hoogste toren afgooide.

Dat doet er ook niet echt toe. Maar soms vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn om die held te zijn en te moeten vluchten. Hoe zou ik dat dan aanpakken, vraag je je dan toch af. Ik bedoel, stel dat machtige mannen mij zouden zoeken, dan zou ik mezelf proberen te verbergen. Een andere achternaam nemen natuurlijk. En een andere voornaam. Het zou een beetje dom zijn om je eigen voornaam te houden, vind je niet?' Claus glimlachte vriendelijk naar Anna. Hij wist dat zij wist wat hij wist, maar dat vond Claus geen excuus om dit woordenspel dan maar te staken.

'Jij zou denk ik slim genoeg zijn om je zo aan te passen dat je nooit gepakt zou worden, maar stel nou dat je samen met anderen op de vlucht was en een van je vrienden zou zichzelf verraden. Dan zou je natuurlijk alsnog gevaar lopen. Tenzij die vriend zich zou verraden aan iemand die niet per se negatief tegenover zijn zaak stond, vanzelfsprekend.'

Toen Claus haar weer aankeek leken zijn ogen zachter dan eerder. 'Je kunt beter toneelspelen dan de meeste myrofas die ik ken, maar ik kan de trotse, sterke vrouw zien die zich heeft verborgen achter dit - ja, wat is het - dit nukkige, kinderlijke personage dat je speelt. Ben je van plan dit spel te blijven spelen of ga je terugnemen wat van jou is?'

Hij haalde even zijn schouders op en voegde er aan toe: 'Als ik de puzzelstukjes in elkaar kan leggen, dan is het een kwestie van tijd voor iemand het doet die je ziet als een manier om gemakkelijk heel erg rijk wil worden.'

« [Reactie #5] : 4 maanden geleden »
"Wat een toonbeeld held als hij zijn neus steekt in willekeurige boezems. Geen wonder dat jij geworden bent zoals... nou ja, jij." In Claus ogen lag ondanks zijn zoetgevooisde woorden niet meer de lust voor het vrouwelijk lichaam zoals die held had gevoeld, maar er waren andere lusten in het leven. Bij vampiers was er uiteraard een dorst naar bloed, eeuwig en onverzadigbaar, maar met tijd ook naar andere zaken: kennis, macht, intrige... De vraag was nu welke Claus dreef.

Zandra liet haar overpeinzingen niet doorschemeren maar gaf een vage en slecht te plaatsen glimlach bij de opmerking over een nieuwe naam. Het lag ergens tussen geamuseerd en calculerend in. Zou hij weten welke naam haar echte was? Wist hij dat zij Zandra was, of had hij nog niet kunnen bepalen welke van de drie zussen hij voor zich had?

"Verraad is verraad, in mijn ogen," haakte ze op zijn verdere woorden in zonder het woordenspel op te geven. "Je weet nooit of diegene de volgende keer ook het geluk heeft om een individu tegen te komen die de vluchtende welgezind is. Zulke losse eindjes kun je beter gelijk verwijderen, voor alles uit elkaar begint te vallen." Ze gaf nu een glimlach die iets beter te lezen was: overduidelijk gevaarlijk. Misschien zelfs met een vleugje bedreigend erdoorheen? Ze streelde zachtjes met haar duim over zijn tuniek waar haar hand op zijn arm rustte; een gebaar waar ook meer dreiging dan liefkozing achter zat.

Ondertussen was ze de woorden van Claus aan het analyseren. Had hij een tip gehad van iemand over haar identiteit? Of had hij zoals hij claimde de puzzel die Anna heette zelf kunnen oplossen? Was haar zorgvuldig opgebouwde fa?ade zo doorzichtig? Waarom wekte al deze informatie alleen maar meer vragen op en kreeg ze het gevoel dat er steeds minder antwoorden tussen zaten?

"Wat zit er voor jou in, van Rott?" Ze ging mee in de verschuiving van sfeer. Haar ogen keken iets serieuzer; haar stem bevatte meer ernst. "Stel er zijn zaken die ik zou mogen terugeisen en stel deze zaken zijn van meer waarde dan de gemiddelde kippenschuur die is afgenomen door een stel nachtelfen uit Hazdor - wat wil jij daaruit halen?" Of zijn Sire, wellicht. Ze bedacht zich dat ze niet wist wie dat was. Ze konden niet uitzijn op geld: op haar hoofd stond een grotere prijs dan zij hem nu kon bieden. Op die van Kaimi stond zelfs een grotere prijs dan ze dacht dat Nascam kon bieden en Claus had laten doorschemeren dat ze ook zijn identiteit wist. Wat dan wel?

« [Reactie #6] : 3 maanden geleden »
Claus haalde zijn schouders op. 'Het zou je nog verbazen hoeveel neuzen er in willekeurige boezems worden gestopt. En ik denk dat de boezem van een prinses nauwelijks als willekeurige boezem door het leven kan gaan. Hoewel ik het betreur te zeggen, maar de boezems - of ze nou wel of niet van een prinses zijn - zijn niet belangrijk.' Waarom de jongeman er dan zo over doorzaagde was een vraag voor een ander moment.

'Losse eindjes wegwerken is doorgaans een goed idee,' beaamde Claus, 'hoewel je soms het hele kleed overhoop trekt als je aan het verkeerde draadje begint te trekken. En soms gaat zo'n los eindje je zo aan het hart dat je gevoel het wint van het verstand.' Had hij gehoord. Van vrienden. Zandra leek hem een tamelijk koele kikker, maar ze zou vast niet zonder wroeging haar broer koud maken. Daar waren stervelingen veel te emotioneel voor.

Claus glimlachte naar de nachtelf en wierp een veelbetekenende blik op Zandra's hand die zijn arm streelde. Wie had kunnen denken dat deze afstandelijke vrouw in staat was tot zoveel intimiteit.

'Stel nou dat er in een land een gewelddadige troonswisseling plaatsvindt en de familie van de oude heerser moet vluchten. Zoals je zojuist al zei moet je zulke losse eindjes verwijderen. Dus maak je als kersverse leider jacht op de vluchtenden. Maar als je ze niet snel vindt, dan ga je je toch maar bezighouden met regeren. Aangezien het volk en ook de adel vooral de negatieve eigenschappen van een leider willen zien, zal de nieuwe leider in het begin waarschijnlijk nog wel op steun kunnen rekenen. Hij heeft er immers voor gezorgd dat die nare leider is verjaagd.

Maar na verloop van tijd blijkt dat de nieuwe heerser ook vervelende eigenschappen heeft. Hij wil nog steeds belastingen ontvangen en hij kan nog steeds niet voorkomen dat sommige oogsten tegenvallen. Goed, stel dat deze nieuwe vorst slim is en het volk en de belangrijke leiders zoet houdt, dan kan hij het nog een aardig tijdje volhouden. Maar na verloop van tijd zullen er personen zijn die zich afvragen of het nou echt wel zo erg was onder die oude leider. Zeker de oude vriendjes, voor zover die nog in leven zijn. En zo komt er na jaren weer ouderwetse spanning in het rijk; het politieke gekonkel gaat immers altijd door.'

Claus besloot dat de intimiteiten van de dame niet onbeantwoord moeten blijven, want dat zou haar kunnen kwetsen. En dus bewoog hij rustig zijn hand om het op haar bovenbeen te laten rusten. Ondertussen praatte hij verder: 'Stel nou dat de familie van de oude leider nog zou leven. Wie weet verkeren ze wel dichter bij de familie van de nieuwe heerser dan je zou verwachten. Als de nakomelingen van de oude vorst de juiste connecties zouden hebben zouden die hen wellicht in contact kunnen brengen met de leiders die hen nog welgezind zijn.'

'Waarom die connecties dat zouden doen? Dat is een goede vraag, misschien zou een voormalig prinses wel ideeën hebben om die connecties over te halen.' Claus lachte even. 'Wat kan een man immers meer wensen dan te sterven in een beter bed dan waarin hij is geboren?'