Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Plantige taferelen  (155 keer gelezen)

Speeldatum: 12 augustus 1308 (Einde zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 maanden geleden »
Leerling heeft veel bloed verloren door eigen stunteligheid, kreeg een bepaalde weerwolf ineens telepatisch binnen. De afzender zou voor hem onbekend zijn, en de leerling waarover die het had ook. Voor hij zich echter kon afvragen waar het bij Olki over ging verscheen er op een van de bedden van de ziekenzaal een grauwe, bewusteloze gestalte.

Als de weerwolf een beetje lette op de leerlingen die Bumetrel rijk was zou hij de gestalte misschien herkennen als Zandra, of beter bekend als Anna. Ze had veel bloed verloren en zag er onder haar grijzige uiterlijk daardoor nog bleker uit dan normaal. De oorzaak van het bloedverlies was snel gevonden, namelijk een grote open wond in haar arm met kartelige, ruwe randen alsof haar huid open was getrokken van binnen af. Daarnaast had de wond rare gedragingen die leken te komen door het gif van een vampier. Kortom, een wond zoals de weerwolf waarschijnlijk niet eerder was tegengekomen.
« Laatst bewerkt op: 2 maanden geleden door Eleonora Vasiles »

« [Reactie #1] : 2 maanden geleden »
Er waren altijd dossiers om bij te werken, daar had Vladimir ondertussen al wel lang en breed ontdekt. Hij liep al sinds zijn achttiende stage op deze ziekenzaal en hij had genoeg dossiers in zijn handen gehad. Netjes werden behandelingen en onderzoeken gedocumenteerd van de ongelukkige Heracori die nog niet zo lang geleden de ziekenzaal verlaten had.

Het was rustig op de zaal, de meeste patiëntjes waren Heracori die iets te fanatiek buiten gespeeld hadden en enkele Socophonners die het eindelijk aangedurfd hadden om buiten te zitten, maar meteen verbrand waren. Veel meer dan wonden verbinden en zalfjes smeren deed Vladimir dan ook niet op een dag. Het telepathische bericht maakte de weerwolf alert. Snel schreef hij zijn woord af en begaf Vladimir zich naar het bed waar de myrofas naartoe was geteleporteerd.

Gelukkig hadden ze speciale bedden die altijd leeg waren en waar myrofas naartoe geteleporteerd konden worden zodat ze niet op een andere patient belandde. Vladimir reed het bed met de bewusteloze kruislinge naar een lege plek en sloot magisch de gordijnen. Hij herkende haar van gezicht, maar had verder geen idee wie ze precies was, maar dat maakte de weerwolf niet zoveel uit. Daar zou hij straks wel achter komen en hij moest haar toch behandelen, ongeacht wie het was.

Vladimir was lichtelijk geïrriteerd door het telepathisch bericht, hij had wel graag wat meer context gehad. De vampierenbeet werd geïnspecteerd, de weerwolf viste er tot zijn verbazing een aantal kleine stukjes blad uit. Hij moest haar zo maar eens vragen wat er precies gebeurt was, die blaadjes maakte het niet veel duidelijker. Netjes werd de wond afgedekt en verbonden, over het algemeen deed vampierenmagie weinig met een myrofaslichaam, tenzij de myrofas overleden was. Een wilsmagisch onderzoek werd gestart, maar Vladimir kon geen verdere problemen vinden dan de vampierenbeet en een bevestiging van de informatie die hij al had. Voor nu was het dus afwachten tot de leerling bijkwam en aansterkte, daarna zou hij wel kijken naar verdere onderzoeken.

Na het onderzoek bleef een deel rond van de gordijnen rond de kruislinge dicht. Niet iedere stuntelige bumetrelleerling hoefde haar meteen te zien. De weerwolf verving het teleporteerbed en begon alvast aan het opstellen van haar dossier. De kruislinge werd goed in de gaten gehouden om te kijken of ze niet verder achteruit zou gaan. Nu was het wachten tot ze bijkwam. De stukjes blad werden voorzichtig opgeslagen in een klein flesje voor een later onderzoek.
« Laatst bewerkt op: 2 maanden geleden door Vladimir I. V. Ru. Teresjkova »

« [Reactie #2] : 2 maanden geleden »
Het duurde enkele uren voordat Zandra weer enige tekenen van leven vertoonde. Ze had veel bloed verloren en was daarnaast ook magisch verzwakt, waardoor het lastiger was voor haar lichaam om te helen. Pas in de late schemering voelde het meisje weer de eerste vlagen van bewustzijn: pijn, honger en dorst drongen door in haar systeem. Ze bewoog haar vingers voorzichtig en verschoof haar gewicht een beetje, maar ze kon er nog niet op komen waarom ze zich zo ongemakkelijk voelde...

Ineens herinnerde ze het weer. De vampierplant uit de verboden vleugel had haar aangevallen! De kruislinge schoot overeind en reikte naar een dolk die normaal in haar laars had gezeten: maar voordat ze het kon pakken of uberhaupt registreerde schoot er een pijnscheut vanuit haar hand en arm door haar lichaam. Ze viel terug op bed en klemde haar kaken op elkaar terwijl ze haar arm zo min mogelijk probeerde te bewegen.

Toen pas merkte ze het verband op dat eromheen gewikkeld was: het reikte van haar duim tot halverwege haar onderarm. Had de plant zoveel schade aangericht toen het uit haar lichaam werd getrokken? Ze inspecteerde met haar beperkte kennis de kwaliteit van het verbanden concludeerde dat ze dan wel op de ziekenzaal moest zijn beland. "Vrouwe Ó Coileáin?"

« [Reactie #3] : 2 maanden geleden »
Vladimir was druk bezig geweest met het dossier bijwerken en een Socophonner die een bal tegen zijn hoofd gekregen had. De landelf had het best kunnen zien aankomen als hij niet met zijn neus in een boek had gezeten terwijl hij over het gras liep. De jongen had een goede les gekregen van Vladimir nadat de weerwolf de jongen opgelapt had en lag bij te komen van de klap en de schrik in een van de bedden.

De tekenen van leven die bij Zandra te zien waren, waren zeker opgevallen bij Vladimir en de weerwolf had de dossiers opgeborgen. Met haar dossier onder zijn arm en een dienblad liep hij naar de kruislinge. Ze zat al rechtop en had de fee geroepen.
"Vrouwe Ó Coileáin is er vandaag niet, je zult het met mij moeten doen," zei de weerwolf met een kleine glimlach toen hij het dienblad op het nachtkastje zette.
"Hier, drink." Met die woorden kreeg Zandra het glas vruchtensap aangereikt. "Er staat eten voor je op het nachtkastje als je al honger hebt." Als ze graag eten wilde, zou hij haar helpen om het dienblad op haar schoot te zetten. De weerwolf pakte een krukje en sloeg het dossier open.
"Wat is je naam en wat studeer je? En belangrijker, wat is er gebeurt?

« [Reactie #4] : 2 maanden geleden »
Zandra pakte de beker aan met haar goede hand en rook er voorzichtig aan. Ze constateerde geen gevaarlijke geurtjes dus nam een slok, maar kon zich daarna niet inhouden en dronk de rest van haar beker ook leeg. Haar keel voelde daarna nog steeds aan als schuurpapier, maar dat was al beter dan de woestijn dat het net was geweest. Ze probeerde de de beker op het nachtkastje te zetten maar de beweging veroorzaakte een flinke scheut pijn in haar andere arm en met een grimas trok ze haar hand weer terug. Dan maar aan de weerwolf geven.

Ze bekeek de weerwolf even van top tot teen en probeerde een naam bij het gezicht te plaatsen. Meeste belangrijke personen binnen Bumetrel kende ze wel en een groot aantal onbelangrijke ook, maar deze jongeman was ze nog niet eerder tegengekomen. "Anna.[1] Academie van Magiebeheersing." Ze knikte toen hij het dienblad met eten aanreikte. Ziekenzaal eten was blijkbaar beter dan dat uit de mesthallen beneden waar de normale leerlingen gevoerd werden.

En dan voor zijn laatste vraag... AG was uiteraard onbespreekbaar, maar om nu zomaar een goede smoes te verzinnen terwijl ze net haar halve bloedsinhoud was verloren? Liegen dat ze het niet meer wist was ook niet slim: ze was niet op haar hoofd gevallen en de weerwolf wist net zo goed als zij dat je anders niet ineens grote gaten in je geheugen had.
"Foutje gemaakt bij een praktijkles over magische wapens," antwoordde ze dus. Zo heel ver zat het niet van de waarheid af, en Zandra was daarnaast een best bekwaam leugenaar. Dat moest wel als je hele leven uit een grote leugen bestond.

"Hoelaat is het? Hoelang ben ik hier al?" vroeg ze gelijk daarna maar, zodat de weerwolf niet te lang stilstond bij haar eerder antwoord.
 1. Ik heb nog geen achternaam bedacht dus doe maar alsof ze dat ook zegt :p

« [Reactie #5] : 2 maanden geleden »
Natuurlijk hielp Vladimir met het aanpakken van bekers en het aangeven van dienbladen. Hij was dan wel weerwolf en niet zo extreem vrolijk als de fee waar de ziekenzaal om bekend stond, hij was toch wel arts en dat hoorde nu eenmaal zo. Ofja, hij was pas helemaal officieel arts als hij zijn volledige Ypsilon studie afgerond had, wat betekende dat hij nog een paar maanden bezig was met het afronden van de laatste magiebeheersingsvakken.

Het gezicht van de kruislinge werd ook herkend bij de naam. Hij had wel eens colleges samen gehad, maar niet bijster veel.
"Hoe beter je verteld wat er gebeurt is, hoe beter ik je kan helpen. Als arts vel ik geen oordeel aan de hand van acties," zei hij terloops terwijl hij het dossier verder invulde met de standaard informatie zoals leeftijd en studiejaar,[1] en haar verhaal over wat er gebeurt is.

"Het is ondertussen rond zessen[2] Je bent hier een paar uur. Je bent hier naartoe geteleporteerd vanuit je les, bewusteloos. Ik heb je magisch onderzocht en je wond verbonden." Vladimir praatte rustig om ervoor te zorgen dat het geen informatie dump werd voor zijn patient.
"Heb je nog verdere klachten? Dingen die vreemd voelen? Ergens last van? Iets dat ik moet weten over het wapen dat mogelijk problemen geeft met de behandeling?"
 1. Ik neem in ieder geval aan dat Zandra dat hem wel verteld.
 2. Of elke andere tijd met eten die je wilt.

« [Reactie #6] : 2 maanden geleden »
Zandra keek de weerwolf inschattend aan. Van nature vertrouwde de kruislinge niemand tot ze haar meermaals hadden bewezen dat het vertrouwen gegrond was: maar was dit een situatie waar haar leven afhing van zwijgzaamheid en discretie? Of was dit een situatie waar zwijgzaamheid haar haar leven juist zou kosten?

"Het was niet helemaal een foutje," begon ze, "meer een ongeval. Tijdens de les was er een wezen het lokaal ingekomen, een plant die leefde. Hij viel me aan en probeerde mijn huid door te prikken. Uiteindelijk zaten zijn wortels onder mijn huid en daarna weet ik niks meer. Aan de grootte van het verband te zien heb ik het gevoel dat iemand hem nogal hardhandig uit mijn huid heeft getrokken en mij daarna hier naartoe heeft geteleporteerd. Het was een klas vol magiërs, dus de plant zal het wel niet overleefd hebben. Niets om je zorgen over te maken dus." Of om de schoolleiding over te vertellen, hoopte ze. Dat het in een obscuur dossier belandde kon haar dan weer niet zoveel schelen. Wie zou dat ooit lezen, behalve als ze terug kwam met complicaties?

Zandra probeerde een inschatting te maken van verdere schade en klachten, maar er was niks wat ze het noemen waard vond. Haar vingers tintelde een beetje en de pijn vanuit haar arm trok op een rare manier verder haar arm in, maar ze vond het niks om zich zorgen om te maken. "Ik heb verder geen klachten," zei Zandra. "Als het nog net voor 6 uur is, zou ik dan naar de poort mogen? Mijn huisje is in Oikilan namelijk en dan kan ik vannacht nog thuis slapen. Ik wil me morgen wel weer melden, als u dat nodig acht." De kruislinge begon alweer verder rechtop te zitten en wilde het dienblad weer aan de weerwolf geven. Alleen een kleine zoete appel was eraf gepakt.

« [Reactie #7] : 2 maanden geleden »
Het nieuwe verhaal van Zandra werd genoteerd, dit kwam beter overeen met wat Vladimir gezien had tijdens het verbinden van de wond. Het dossier werd weer weg gelegd en Vladimir nam het dienblad aan om het terug te zetten op het nachtkastje. Hij dacht even na over de woorden van de kruislinge. Natuurlijk wilde ze graag naar huis en in haar eigen bed slapen. Dat wilde de meeste myrofas die in de ziekenzaal lagen.

"Nee," zei hij strikt, "ik begrijp dat je graag thuis wilt slapen, maar dit is geen gewone verwonding. Omdat er onbekende magie is gebruikt op de plant en dus waarschijnlijk ook door de plant op jou kan ik nu geen voorspelling doen over het helingsproces. Daarom houd ik je graag hier ter observatie om te kijken wat de invloed van de plant en alles precies gaat zijn. Afhankelijk van verdere klachten en behandeling moet je zeker vannacht en misschien langer hier blijven." De weerwolf had gesproken.

"Als je wil kun je iemand telepathisch vragen om spullen te brengen. Als je nog vragen of verdere klachten hebt, kun je roepen. Als ik nu niks meer voor je kan doen, ga ik weer verder en kom ik straks nog een keer kijken hoe het gaat." De weerwolf pakte het dossier, maar liet het dienblad met eten en drinken staan, mocht ze later nog honger krijgen.

« [Reactie #8] : 2 maanden geleden »
Zandra stopte halverwege het opstaan en keek de weerwolf een beetje verbaasd aan. Niet veel myrofas vertelden haar tegenwoordig nog wat ze moest doen, en zolang ze zich een beetje gedroeg in de lessen was er ook niemand die dat ooit nog zou proberen.

Maar goed, lieve Anna zou natuurlijk nooit haar mond opentrekken tegen een hoog geschoolde weerwolf, dus trok ook Zandra haar voeten weer het bed in en probeerde zich maar comfortabel te maken. Ze had niemand om te contacteren. Nu ja, er waren wel wat myrofas die Anna achterin het lokaal hadden zien zitten of die haar gedag zeiden in de ochtend, maar meer dan dat niet. De myrofas die ze als Zandra kende wilde ze al helemaal niet binnen Bumetrel contacteren.

Zo besloot het meisje maar op haar zij te draaien en wat aan het eten te pulken: echt honger had ze na haar onverwachte opsluiting binnen de muren van Bumetrel niet meer. Stomme weerwolf.

« [Reactie #9] : 2 maanden geleden »
Het stukje blad was in een klein glazen flesje beland en zat in het dossier geplakt. De weerwolf wist nog niet zo goed wat hij er mee moest doen en zou morgenochtend wel uitzoeken wat de plant was. Voor nu leek het weinig invloed te hebben op het hele proces, maar je wist maar nooit.

Vlak voordat de lampen uitgingen, maakte Vladimir zijn laatste rondje. De meeste jonge patiëntjes lagen al te slapen, dat was goed voor ze. Rust was vaak een van de belangrijkste manieren van genezing. Als laatste kwam hij bij de kruislinge.
"En? Hoe gaat het? Nog nieuwe klachten, veranderingen of iets anders?" Het gesprek zou niet lang duren wat Vladimir betrof. Hij had nog een lange nacht te gaan en was na een drukke dag wel even klaar met sociale interacties. Als ze geen klachten had, kon ze fijn gaan slapen en mocht ze morgenochtend de ziekenzaal wel verlaten van Vladimir, onder de belofte dat ze terug zou komen als er dingen zouden veranderen.