Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

I live in my own little world. But its ok, they know me here.  (101 keer gelezen)

Speeldatum: 30 november 1308 (Einde herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

“I like nonsense, it wakes up the brain cells. Fantasy is a necessary ingredient in living.”

Voor bijscholing en aanverwante zaken was Kyna een tijdje afwezig geweest op Bumetrel. (Al gingen er ook roddels dat ze in retraite was geweest om af te kicken van de alcohol.) Ze was in verschillende landen bij verschillende universiteiten geweest, had ondertussen ook nog een beetje van de wereld gezien, maar uiteindelijk was Mircam toch het land waar ze het liefste was en voelde de school nog het meest als thuis. Natuurlijk was de fee een excentriekeling, maar op Bumetrel voelde ze zich geaccepteerd, geliefd, gewaardeerd -ja, dat kon best zijn omdat ze blind was voor een andere werkelijkheid- en dat kon ze niet van elke andere stad of plek zeggen.

Met enthousiasme en haar gewoonlijk vlinderige gedrag zoefde ze door de zaal, gooide ze alle ramen open. Vladimir was een schatje hoor, maar het rook daar dan toch een beetje naar natte hond. Daarbij waren er ook veel te weinig planten, bloemen en kleur. Dat moest ze natuurlijk direct goed maken. Daarom zette ze op ieder nachtkastje naast ieder bed een grote bos bloemen, een plantje of een mooi schilderijtje van een of ander veelkleurig landschap.

Kyna was weer thuis!

Natuurlijk kon de fee niet stilzitten en hing ze in de school verschillende pamfletten op om mede te delen dat ze a. weer terug was en b. dat ze alle wachters aanraadde om weer hun jaarlijkse keuring te ondergaan en c. dat ze er ook voor leerlingen was als ze met iemand wilden praten of als ze behoefte hadden aan een vriendelijk gezicht en een bemoedigende knuffel. Was geen moeite hoor, iemand moest het doen.

Neuriënd hing Kyna een snoer met lampjes, die aankonden door magie, op boven de ramen en ondertussen gonsde de spanning door haar maag en lijf. Zou er weer iemand komen? Zou ze nog leerlingen en personeel herkennen? Oh! Ze verheugde zich nu al op de eerste patiënt!

[OOC: Open! En voel je vrij <3]

Ralvio Krathais, de beroemde geneesheer die door de adel van Oikilan ingehuurd werd en daarnaast een gerenommeerde aanstelling had als professor aan Ypsilon, liep door de gangen van Bumetrel. Zijn haren waren eigenlijk net te lang om nog te passen bij zijn status en zijn baard was zeker te onverzorgd. Zijn ingevallen gezicht en de wallen onder zijn ogen waren tekenen van slechte nachten en als hij geen huishoudster zou hebben zou hij waarschijnlijk de hele week in dezelfde bevlekte kleding lopen.

De faun zag heus wel de blikken die collega's hem toewierpen en hij hoorde het gefluisterde commentaar van leerlingen en studenten wel. Toch was er nog niemand geweest die hem rechtstreeks had aangesproken, misschien doordat hij precies voldoende bleef functioneren om iedereen een excuus te geven geen volwassen, hoogopgeleide en succesvolle arts te moeten vertellen dat hij zich zo niet hoorde te gedragen.

Ralvio liep zo geruisloos mogelijk de ziekenzaal op en begaf zich in de richting van de operatietafel. Hij opende een onopvallend kastje wat doorgaans niet werd gebruikt. 'Alle goden,' riep de faun half hardop uit. Het kastje was leeg. Hier had hij een voorraadje drank verstopt voor noodgevallen. Hij was dan wel niet de vaste geneesheer op Bumetrel, maar het was ook niet heel verwonderlijk dat hij zo af en toe op de ziekenzaal kwam. Daarom had hij besloten dat het een goede plaats was om een noodvoorraadje aan te leggen.

Maar van tijd tot tijd verdween de drank. Ralvio vermoedde dat de weerwolf die de ziekenzaal in Kyna's afwezigheid runde de drank vond en weggooide - of waarschijnlijker de drank zelf opdronk. 'Vervloekte weerwolf,' bromde Ralvio en hij keek om zich heen. Toen pas vielen de absurde hoeveelheden bloemen hem op. Waar kwamen die ineens vandaan? Ralvio kneep vermoeid zijn ogen dicht, maar toen hij ze weer opende waren de bloemen er nog steeds. Werd hij gek of had hij gewoon rust nodig?

De faun deed twee passen naar de operatietafel, klauterde er op en ging toen languit op zijn rug liggen, met de ogen gesloten en de handen over zijn borst gevouwen. Een moment rust zou wonderen doen.

Nou, die patiënten wilden allemaal nog niet zo hard komen. Misschien had ze wel te hoge verwachtingen gehad; was het nu echt zo verwonderlijk dat de leerlingen niet direct het eerste half uur naar de ziekenzaal gerend kwamen om zich in haar armen te storten en zich tegen haar zachte boezem te drukken? Het was jammer, maar helaas, dan ging ze maar verder met poetsen. Dat kon de ziekenzaal ook wel gebruiken. Niet dat dit Kyna's favoriete taakje was, maar het gaf wel voldoening en dan was het tenminste achter de rug. Nu had de fee nog tijd en als ze het nu maar flink en grondig deed, dan zou het veel minder tijd kosten om het later allemaal bij te houden.

Uiteindelijk kwam Kyna natuurlijk ook bij de operatiekamer uit om die eens flink uit te soppend. Hummend, als een professionele honingbij, wandelde ze ruimte binnen. Achter haar zweefde een emmertje met water en bubbelend schuim en een gehoorzame dweil, die direct vlijtig aan het werk ging. Ze trok de gordijnen open en...

"Aaaaaah!"

Er lag iets harigs op haar operatietafel!! Een zwerver! Ze wilde al bijna een appelflauwte krijgen, tot ze plots de hoorns van haar collega Ralvio herkende. Haar benen waren toch nog een beetje slapjes en met een weinig elegante plof zakte ze op een kruk neer. Ondertussen gingen haar ogen over zijn gehele lichaam -en nee, niet als een pervert. Het was pure medische professionele interesse-. De man zag er niet uit. Dit was toch toch... stuitend!

Vanaf de kruk gooide Kyna een plons water over de arme faun om hem wakker te maken, mits dat niet al door haar gegil was gebeurd en sloeg haar armen over elkaar, al was ze een de koningin van Lombardije. Ze klakte met haar tong en maakte een tuttend geluidje.

"Ohhh, Ralvio! Je ziet maar weer al te duidelijk dat je een vrouw in je leven mist, duifje. Zo kan je toch niet rondlopen? Zo schrik je iedereen af hoor. Ik dacht ook dat ik niet goed werd!", babbelde ze erop los, zodra de man ook maar één teken van leven had gegeven. Ondertussen kwamen een kwast, een scheermes en een schaar aangevlogen en begon Kyna hem een beetje te fatsoeneren, zo lief was ze wel. "Zeg, zoetje, eet je wel genoeg fruit en groente, want je huid is ook al een beetje vaal. Je overwerkt je toch niet? Dat doen zóveel artsen tegenwoordig. Geen trend om na te volgen, hoor. Misschien moest je er ook eens op uit. Ik kan je wel een congres aanraden. Volgende maand is er eentje over de helende kracht van natuurcirkels. Of nee... Natuur... Iets met natuur. Is dat niet iets voor jou?"

Blabla blablabla bla.

"Aaaaaah!"

Met een luide kreet schoot Ralvio overeind toen het koude water hem raakte. Met grote, verschrikte ogen keek hij recht in het veel te vrolijke gezicht van Kyna. Hij voelde zijn natte gewaad tegen zijn borst aan plakken. Verdwaasd keek de faun toe hoe er instrumenten naar hen toevlogen en hij even later geknipt werd waar hij bij zat.

'O. Kyna,' concludeerde Ralvio traag en hij moest moeite doen om te bedenken wat hij ook al weer van plan was. De vermoeidheid die even verdreven was door de plons water was weer teruggekeerd en het liefst was Ralvio weer gaan liggen, maar hij was bang dat hij dan een schaar in zijn oor zou krijgen. De faun bleef dus maar onbeweeglijk zitten en probeerde ondertussen te bedenken hoe hij aan deze hoogst ongemakkelijke situatie kon ontsnappen.

'Geen vrouwen in mijn leven? Vraag dat maar aan Eloïse. En Lalai. En Giralda. En..' bromde Ralvio half onverstaanbaar. Maar hij moest toegeven dat het een mager argument was. Als hij hen maar genoeg betaalden zouden ze hem zelfs de liefde verklaren in een varkensstal. Ralvio vermoedde dat hij Giralda niet eens meer zou hoeven betalen. 'O, Giralda,' verzuchtte Ralvio en hij glimlachte even weemoedig.

Toen richtte de geneesheer weer zijn aandacht op de geneesvrouwe die hem aan het fatsoeneren was. Iets deed hem vermoeden dat hij het maar beter kon ondergaan. 'Overwerkt hè,' herhaalde Ralvio en hij wierp haar een spottende blik toe. Alleen zwakkelingen raakten overwerkt. 'Werk houdt het lichaam en de geest gezond, dat zou jij toch moeten weten. Niets doen maakt zwak en kwetsbaar, doordat het lichaam zich al vast in begint te stellen op de dood.'

Ralvio zuchtte diep. 'Ik zie dat je weer terug bent. Is je assistent daar erg gelukkig mee? Die jonge hond leek het wel aardig te vinden hier de scepter te zwaaien. Persoonlijk denk ik dat het wel goed is een geneesheer te hebben die niet iedere volle maan alles kort en klein slaat. Al heb ik niets tegen weerwolven. Soms is het heel prettig als ze dingen kort en klein komen slaan. Of dood komen slaan.' Ralvio keek peinzend in de verte.

'Wat voor nuttige vaardigheden heb je geleerd tijdens je afwezigheid, behalve de barbiersvaardigheden die je nu ten toon spreid?'

Kyna lachte natuurlijk opgewekt, heel tevreden met het fait dat haar vriend haar zo snel wist te herkennen en dat terwijl ze ?n zo lang weg was geweest, maar ook omdat ze zojuist een plens koud water over hem heen had gegooid. het was dan niet zo heel onbegrijpelijk dat iemand even nodig had om bij te komen en te beseffen wat er zojuist was gebeurd. "Heel goed, mijn duifje. Ik ben het. Kyna! Ik ben weer terug. Je hebt me vast heel erg gemist. Nou, ik jou ook. Al moet ik zeggen dat je er in mijn herinnering toch wat beter uitzag. De verstreken tijd heeft je geen goed gedaan. Het lot is je toch wel gunstig geweest de afgelopen tijd?" Nee, Kyna kon niet spreken in ??n zin tegelijk. Elke keer dat ze haar mond open deed, kwam er direct in een keer een hele waterval aan tekst en vragen uit.

"Aan wie moet ik dat vragen, lieverd? Die ken ik geloof ik niet hoor? Heb je dochters tegenwoordig? Oh! Een drieling? Wat enig!" Dat was echt geweldig nieuws.  "Oh nee... een tweeling! En dan is Giralda de moeder?" Dat moest haast wel, want anders zou hij haar naam vast niet twee keer uitspreken en zeker niet zo weemoedig. De fee keek de faun verheugd aan. Kyna hield eigenlijk wel van raadspelletjes, kom ik nu achter.

"oh ja, dat was ik ook altijd van mening, maar in andere culturen denken ze daar toch wat anders over. Daar doen ze ook zoiets als de si?sta, zowel tegen de warmte, maar ook zodat ze zich niet overwerken en het schijnt dat ze daar toch wel heel erg gelukkig van worden. Dus ik dacht dat jij dat nu ook aan het uitproberen was. Je ziet er in ieder geval wel uit alsof je zoiets zou kunnen gebruiken. Misschien moeten we de si?sta ook maar invoeren op Bumetrel? Of op de universiteit, ook? Lijkt je dat niet dolletjes? Dan kunnen we hele gezellige slaapzalen inrichten met extra bloemen, slingers en versieringen? Zodat iedereen zich in het exotische Zuiden waant?"

"Oh, Vladje. Ja, natuurlijk, waarom zou hij er niet gelukkig mee zijn? Nu... Hij weet het nog niet, maar ik zou niet weten waarom dat problemen zou opleveren. Ik zie de jongen als een soort zijn." Op de geur na. En hij zag haar vast ook als een soort moederlijk type." Vragend keek Kyna naar Ralvio. "Dood komen slaan?", vroeg ze in een mengeling van verbaasdheid en schok. "U gebruikt weerwolven toch niet als huurmoordenaars?" Want dat was de meest logische verklaring voor Ralvio's woorden, uiteraard.

"Ook ik heb allerlei oplossingen tegen slangenbeten geleerd en voodoo. Interessant hoor. Heb je daar wel eens van gehoord? Maar het schijnt dat je er wel in moet geloven, voordat het werkt. Wist je dat?"