Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Filosofie Introductieles - Alle jaren  (120 keer gelezen)

Speeldatum: 17 juli 1308 (Midzomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 weken geleden »
Tatiana las nog één keer haar voorbereidingen door. Vandaag was haar eerste dag. En ze had besloten om er een algemene introductie les ervan te maken met alle jaren bij elkaar. Zo wisten de leerlingen in één klap wie zij was en kon zij peilen hoe de verschillende myrofas in het leven stonden en hoe zij hun ethische ontwikkelingen hadden doorgemaakt.

Het klaslokaal was open, de tafels stonden opgesteld in twee verschillende groepen bij elkaar en alle stoelen waren zonder tafels in rijen opgezet. Als er te weinig stoelen waren dan moesten de overige myrofas maar achter de zittende myrofas gaan staan. Veel langer dan de introductie zouden ze toch niet blijven zitten. Het was zeer ongebruikelijk, maar vandaag was er een praktijkles. Op één tafelgroep lag een doek met wat spullen eronder verborgen en de leerlingen zouden er al gauw achter komen dat als ze er probeerde onder te spieken, zij het doek niet omhoog zouden krijgen. De andere had enkel een plattegrond tekening van een omgeving, later zou dat functioneren als een beelddoek. Op het bord vooraan in de klas stond geschreven "Welkom! Ga zitten voor zover mogelijk."

Tatiana ging vooraan in de klas staan bij haar bureau en wachtte rustig af tot de eerste leerlingen het lokaal binnen schuifelde.
I'm the beast and you're the beauty.

De luchtelf liep rustig het lokaal binnen en keek wat verbaasd naar de ongebruikelijke opstelling. De tafels die zonder stoelen in twee groepen stonden en de stoelen die in rijen stonden, dat was ze niet gewend. Ze wierp een blik op de nieuwe docent en koos toen een stoel uit ergens in het midden van een rij.

Elifase pakte direct haar schrijfgerei erbij ter voorbereiding van de les. Dit was iets wat ze altijd deed, want aantekeningen maken vond ze een must. Stel je voor dat ze iets zou missen en dat ze dingen zou vergeten. Een rilling liep over haar rug bij de gedachte.

Af en toe een blik werpend op de andere leerlingen die naar binnen liepen, krabbelde Elifase neer welke dag het was en welke les het was. Ze deed het inktpotje weer dicht en liet haar handen op haar schoot rusten. Ze had geleerd van de keer in een bibliotheek, toen ze haar inktpotje had omgestoten en niet alleen haar jurk, maar ook haar aantekeningen had verpest.

Alan Negorid

  • (Meerdere spelers)
Een docente met geen behoefte om haarzelf aan de gebruikelijke status quo van het lokaal aan te passen. Dat is een... eigenaardige eigenschap. Toch kreeg de nieuwe weerwolvin in kwestie een schampachtige glimlach en begroeting terwijl Alan zich haastig naast Elifase neer zetelde. "Hey, enig idee wat er precies gaande is?" Hij keek mee op haar blad en ging de datum van vandaag nog een keer na of dit wellicht niet een speciale dag was voor rare fratsen. Het was... geen speciale dag zover hij zich kon herinneren maar misschien had de nieuwe lerares er gewoon voor gekozen om een andere aanpak te gebruiken dan het standaard boeken lees werk wat ze de laatste aantal maanden hadden moeten leren. Als het zou werken zou hij haar de lucht in prijzen en haar manier van les geven nooit meer in twijfel trekken, want zijn huidige filosofie cijfers waren haast zielig te noemen. Alan gaf haar de voordeel van de twijfel.

Niet veel later begon de landelf rond te kijken door het heringerichtte lokaal en landde zijn ogen op de tafel met het laken en de verdachte bobbels en hobbels die er onder leken te liggen. Het trok zijn nieuwsgierige kant en wou op dit soort momenten dat hij iets van magie kon om er onder te spieken. Hij bleef ernaar staren, een arm over de rugleuning van zijn stoel geleund.
"Zeg, Elifase was het toch? Enig idee wat daaronder ligt?"
Boefje eersteklas

Tom was ondertussen een heuse bovenbouwer en als dusdanig had hij het recht verworven door de gangen te rennen. Vrolijk trippelden zijn hoeven over de stenen. Hij zong een vrolijk liedje over vlinders en sirenen waarvan de dubbele lading hem nog ontging. Toen hij de bocht om ging stond daar plotseling een schoonmaakster die duidelijk een andere mening had over zijn recht om door de gangen te rennen. Tom remde nog af, maar kreeg alsnog een natte doek in zijn gezicht gegooid. Het was een mooie worp.

Er werd een excuus gesputterd door de faun, die snelwandelend zijn weg vervolgde om even later het lokaal van filosofie binnen te dartelen. Daar zag hij een vrouw staan die wel een weerwolf moest zijn, wat Tom kon zien aan de kleur van haar ogen. 'Hallo mevrouw, ik ben Tom Elvan,' stelde Tom zich vrolijk voor. 'U bent vast de nieuwe lerares Filosofie, ik zei al tegen Petaris dat u een vrouw zou zijn, maar ze wilde het niet geloven. Veel succes hoor, ik ga maar snel zitten.'

De daad bij het woord voegend plofte de faun in de buurt van Elifase en Alan neer. Hij ving nog net de vraag van Alan op. Tom probeerde met zijn pink het kleed op te tillen en toen dat niet lukte gebruikte hij zijn hele hand. Maar het lukte nog niet. Hij haalde zijn schouders op. 'Misschien zijn het wel boeken en gaan we oefenen voor boekwerpen,' zei Tom.

Elifase keek naar het kleed en schudde kort haar hoofd. "Ik heb geen idee wat daar onder ligt." zei ze nadenkend. "maar ik denk dat dit een praktijkles wordt." Ze klonk licht teleurgesteld en dat was ze ook. Ze hield wel van praktijklessen, maar die haalden het niet bij theorielessen. De theorie liep Elifase ver voor in, maar praktijk filosofie? Daar had ze nog nooit van gehoord.

De luchtelf keek naar Tom, die zei dat ze misschien wel zouden boekwerpen. "Ik denk neit dat we gaan boekwerpen." zei ze, toch ietwat twijfelend. "Dat heeft weinig met filosofie te maken en daarbij zou het zonde van de boeken zijn. Misschien is het wel gewoon een fout en zijn we het verkeerde lokaal binnen gelopen."

Elifase draaide een plukje haar om haar vinger heen, rolde het er weer af en herhaalde dit, iets wat ze regelmatig deed als ze nerveus was. Het was een tijd geleden dat ze zich nerveus had gevoeld voor een les. Hier kon ze zich echter niet overheen zetten. Praktijk filosofie? belachelijk. Filosofie was een theorie vak en dat hoorde het ook te blijven. Helaas had ze hier geen invloed op.

“Drommels,” Thexes liep zo snel als hij kon, zojuist was hij tegengehouden door een docent omdat hij door de gang liep te rennen, begreep die man dan niet dat hij haast had. Hij was al laat.

Hijgend arriveerde hij bij het lokaal. Zijn slangen ademden ritmisch mee met de vermoeide jongen die de docente een keurig begroette om vervolgens Achter Alan op een stoel te ploffen.
Zijn slangen sisten naar Alan, waarbij het hem niet helemaal duidelijk was of ze dit deden om Alan te begroetten of om hem te waarschuwen.
Thexes waaide zijn hand over de koppen om ze af te leiden, leunde voorover en probeerde te begrijpen waar het gesprek voor hem over ging.[1]
 1. niet de beste post allertijden, maar Thexes is binnen

De deur stond nog open, dat was in ieder geval een goed teken. Lea fladderde halfhartig het lokaal binnen, een gigantisch boek in haar armen geklemd- waarvan, bij Vanas, ze hoopte dat het de juiste was- met daarop haar schrijfgerei zo gestapeld dat omvallen haast wel moest. Grote ogen keken over de rand van de stapel heen, verbaasd in de rondte kijkend. Ze had nog zo gehoopt op een tafeltje, en nu was er amper een stoel over.

Ze keek rond, kijkend of ze een van haar medestudenten al eerder had gezien. Maar het leek er op dat er niet bijzonder veel studenten van haar afdeling Filosofie als keuzevak hadden genomen. Haar medestudenten hadden zich al in een klein clubje opgesteld, en Lea besloot dat ze zich haar eerste dag tussen vreemden maar het beste er middenin kon gooien. Ze sloot aan, trok haar stoel wat dichter bij de rest, en rechtte haar rug terwijl ze nadacht over wat ze wilden zeggen.

"Is dit Filosofie?" Vroeg ze uiteindelijk, terwijl ze al haar meegesleepte spulletjes wat nerveus probeerde te rangschikken op haar schoot. "Ik bedoel! Hallo! Goedemorgen Ik ben Lea!" Ze boog wat vooruit en stak haar hand uit tussen de vier andere leerlingen, niemand in het bijzonder. Haar inktpot rolde van de stapel boeken af en barstte met een klap in stukken op de grond.

Het kasteel was zoveel groter dan Frederick zich had kunnen voorstellen. Zijn voornemen om niet te verdwalen had alweer gefaald. Helaas. Hij had de plattegrond meerdere malen bestudeerd, maar kaartlezen bleek toch niet Frederick zijn beste kant te zijn. Na meerdere gangen grondig doorzocht te hebben, lukte het hem om het juiste lokaal te vinden nog voordat de les zou beginnen.

Wat nerveus stapte Frederick het lokaal in. Vanuit zijn ooghoek spotte hij al direct een bekend gezicht. Het was het meisje wat hij had ontmoet bij de poort. Ze was vooral te herkennen aan haar spierwitte haren, iets wat hem deed denken aan een oude vriend van hem. Frederick had het stiekem altijd mooi gevonden.

Nog voordat hij haar en de andere leerlingen in het lokaal had kunnen begroeten, viel de inktpot van het meisje op de grond. De inkt baande zich langzaam een weg naar zijn schoenen en Frederick deed een stapje opzij. Het was een treurig gezicht. Kort twijfelde Frederick voordat hij zijn tas open maakte en er een tweede potje inkt uit haalde. Hij had zich voorbereid en nam vaak voor de zekerheid extra spullen mee, ook al waren deze vaak overbodig. Daarnaast had hij medelijden met het meisje en wilde haar graag helpen. "Je mag wel een potje van mij lenen?" begon hij wat voorzichtig, niet wetende hoe het meisje zou reageren op deze situatie. "Ik heb er toch altijd twee bij me."

« [Reactie #8] : 52 minuten geleden »
Elke leerling werd keurig begroet en ze keek ze onderzoekend aan terwijl ze gingen zitten. De namen van deze leerlingen waren haar nog wat onbekend, maar toch leek ze minimaal één gezicht te herkennen, al wist ze niet waar ze de jonge landelf in kwestie eerder had gezien. En toch kon ze zweren dat ze dat blonde koppie met haar eerder had gezien. Half luisterde ze hun gesprek mee met haar scherpe gehoor, maar de naam van de jongen werd niet genoemd. Die van de luchtelf echter wel, en ze begon door haar leerlingenlijst te kijken naar 'Elifase'. Die stond er inderdaad op en ze kruiste haar aan voor aanwezig. De rest van de absenties zou ze later wel noteren.

Ze keek op van haar papieren toen ze de stem van een enthousiaste faun die zichzelf voorstelde hoorde. Met een glimlach op haar gezicht noteerde ze ook zijn aanwezigheid op de perkamenten. "Welkom Tom. Ik hoop dat ik jou of mejuffrouw Petaris niet zal teleurstellen." En de jongen snelde weg om zich bij zijn afdelinggenoten te voegen. Ze legde haar perkamenten met de leerlingenlijst aan de kant van haar bureau en liep vervolgens naar de deur waar nog snel drie andere myrofas zich doorheen snelden. Een vermoeide gorgo, een luchtelf van heracor met een heel arsenaal aan boeken en nog een Socophon landelf met een vriendelijk gezicht. "Welkom bij Filosofie, Lea. Ik ben mevrouw Lundraw, ga maar alvast zitten we beginnen zo." Ze glimlachte nog even snel naar de luchtelf die met man en macht haar stapel aan materiaal naar de rest van de leerlingen aan het slepen was en keek toen snel de gang op om te kijken of er nog andere leerlingen waren die aangesneld kwamen. Dit bleek niet het geval te zijn dus sloot ze de deur, net terwijl er een gerinkel was van kapot glas wat op de stenen vloer landde. De luchtelf die al wankelig stond met haar boeken deed Tati denken aan zichzelf, nog geen decennia geleden, toen ze zelf filosofie had en van een tafel haar eigen potje inkt omver stootte. Avesoete had haar toen geholpen en het probleem was al verholpen voordat ze kon knipperen met haar ogen. Maar... Avesoete zou er niet meer zijn om te helpen. Ze glimlachte wat verdrietig en wrang, maar liep naar de commotie toe terwijl de andere landelf zijn tweede potje opgaf.
"Geen probleem, ongelukken gebeuren. Je hebt jezelf niet bezeerd? Ga snel zitten dan kunnen we zo beginnen." Met een zwiep van haar hand werden de glasscherven opgeruimd en de inkt was verdwenen. Olki-zij-dank dat ze wilsmagie gehouden had.

"Ga gouw zitten iedereen dan kunnen we beginnen met de les." Ze ging vooraan in het klaslokaal staan en keek langs alle leerlingen. "Ten aller eerste, welkom bij Filosofie. Mijn naam is Tatiana Lovitis Lundraw en ik ben jullie nieuwe filosofie lerares voor de komende tijd. Voor de presentie en mijn geheugen zou ik graag willen dat jullie allemaal een korte voorstelronde doen. Vertel je naam, je leeftijd, je leerjaar, en als je niet op Socophon zit: waarom je specifiek filosofie hebt gekozen als keuzevak." Ze liep naar haar bureau en pakte de perkamenten met alle namen en haar schrijfgerei, daarna weest ze naar het meest linkse persoon. "Begin maar, wat is je naam?"
I'm the beast and you're the beauty.