Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Nee natuurlijk niet, waarom zou ik?  (216 keer gelezen)

Speeldatum: Lang, lang geleden alsof het gisteren was

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 maanden geleden »
Hmmm, ja een zeven en een half was beter dan de zes die ze eerst van Amèl gekregen had, maar echt blij was ze er nog niet mee. Ze had op z'n minst wel een acht verwacht gezien ze in het begin van het jaar zelfs meerdere negens op haar tentamens had gehaald. Och misschien moest ze het er ook bij laten, Amèl wilde haar nog in zijn kantoor spreken en dat was al genoeg om over na te denken.

Diezelfde avond had ze nog een afspraak met de beste man en vol zelfvertrouwen liep ze naar het kantoor en klopte aan. Ze had geen idee waarover de phaosfee haar precies wilde spreken. Er waren teveel andere leerlingen die hun punt wilde proberen omhoog te praten dat ze niet helemaal meer verstaan had wat hij zei voordat ze spontaan een afspraak met Amèl had.
"Heer Amèl, u wilde me na het gesprekje van vanmiddag nog spreken?" vroeg ze nadat ze binnengelaten was. "Ik heb niet helemaal meegekregen waarom dat precies nodig was volgens u."[1]
 1. Lynna is eerstejaars Merifeller en 12 jaar oud
« Laatst bewerkt op: 5 maanden geleden door Lynna Seros »

« [Reactie #1] : 5 maanden geleden »
Vigo Amèl bezat een prachtige eigenschap die vrijwel geen andere Myrofas bezaten. Vigo projecteerde niets. Dat klinkt wellicht wat abstract, maar Vigo had een hele theorie uitgedacht. Veel myrofas, met name dagwezens maar ook nachtwezens, werden meegesleurd in hun mening. Hun mening vertroebelde hun zintuigen. Als je eenmaal een positieve mening over iemand of iets had gevormd, zag je de fouten en zwaktes niet meer. Hetzelfde gold voor iets waar je een slechte mening over had. Objectiviteit was een snel verloren kunst vanwege dat projecteren.

Waarom was dit belangrijk? Omdat Lynna Seros dit ook kon. Vigo's scherpe blik had haar eerst als een vervelende zeur aangezien, waarvan deze school volliep. Maar dat beeld had hem niet belemmerd om door te kijken. Om alle feiten achter elkaar te zetten. Om te zien dat er achter deze schijn van een vervelende eerstejaars misschien een bijzonder karakter zat.
En daarnaast had hij nu even een klankbord nodig en Lynna was daar ook perfect voor. "Ga zitten. Laten we deze bespreking benoemen tot een extra curriculaire activiteit. En nee, het maakte niet uit als u niet weet wat dat betekent."

Vigo wees dat ze moest gaan zitten. Zijn ogen volgden haar bewegingen als een roofdier zijn prooi. Toen ze ging zitten bleef hij zwijgen. Hij staarde alleen. Er hing voor heel even een onbehagelijke sfeer in het kantoortje, daar was hij zich bewust van. Sterker nog, Vigo wilde dat. Hij wilde dat Lynna enkel de phaosfee zag, de strenge docent. "U, juffrouw Seros, mag nu in drie zinnen zeggen wat u van mij vindt. Alleen de waarheid is juist. Wees niet bang om beledigende dingen te zeggen, daarvoor zult u niet gestraft worden. Enkel als u liegt. Of de waarheid verhult. En geloof me, ik weet wanneer u dat doet."
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #2] : 5 maanden geleden »
"Oke," zei ze en met die woorden ging ze op de plek zitten die haar aangewezen werd door de phaosfee. Haar ogen volgde de phaosfee en ze merkte dat haar bewegingen goed in de gaten gehouden werden. Haar linkerhand ging in de zak van haar mantel en ze voelde haar popje dat aanwezig was. Ze was niet bang voor de leraar die tegenover haar zat, ze was hier veilig dat was haar beloofd.

Lynna voelde de onbehagelijke sfeer en even gingen haar ogen het kantoor rond, ze nam zoveel mogelijk in haar op. Haar omgeving werd nauwkeurig opgeslagen in haar geheugen en hier en daar sprongen er mogelijke schuilplekken of wapens naar voren voordat ze Amèl weer aankeek en begon te spreken. Netjes telde ze haar zinnen zodat ze precies op drie uit zou komen.
"Nou, u bent wel een goede docent, want u weet veel van wilsmagie en u legt wel duidelijk uit. Maar u bent niet bepaald aardig, tenminste niet zoals andere leraren die veel meeleven met leerlingen en lief doen ook al ben je slecht in het vak. U bent een beetje hetzelfde als Mocha en die phaosfee in de zwarte toren, maar dan minder eng." Ja, dat vond ze van heer Amèl. Nieuwsgierig naar zijn reactie bleef ze hem aankijken. Ze had geen idee waar de man nu precies naartoe wilde met het gesprek.

« [Reactie #3] : 5 maanden geleden »
Vigo kon onbewegelijk zitten luisteren. Het was een verhoortechniek die hij meegekregen had tijdens zijn militaire training in Hazdor. Als hij mentaal bereid was voor een gesprek, was hij onleesbaar. Zijn grijze gelaatstrekken bewogen niet. Zijn pupillen verplaatsten zich niet. Voor een buitenstaander was niet zichtbaar hoe zijn hersenen kraakten.

Want er gebeurde een hoop binnenin hem. Hij was zojuist onder Mocha geplaats wat betreft engheid. Mocha was een zielig vrouwtje dat onder huisarrest stond, die toevallig voor haar moorden gearresteerd was. En toch maakte haar sneuheid blijkbaar meer indruk dan zijn imposante millitaire verleden, zijn onverzetbare gedrag en zijn onvermurwbare straffen.
Maar wilde hij enger zijn? Het was nooit zijn doel geweest om eng te zijn. Het was zijn doel om uit te blinken als docent, om robuuste, geharde leerlingen af te leveren. Leerlingen daarbij intimideren was een methode, niet een doel. Het kon hem eigenlijk vrij weinig schelen of Lynna bang was voor hem.
En toch.. Toch knaagde het. Maar dit gevoel schoof hij even weg en verbrak de stilte.

"Dit klinkt als een eerlijke waarheid, juffrouw Seros. Goed beantwoord. Iets warms te drinken?" Kyna had een warme drankenset in zijn kantoor achter gelaten voor de gelegenheid. Onbeschoft om zoiets op te dringen, maar Vigo wilde niet al te hard voor het dametje zijn. Haar intensies waren waarschijnlijk goed en blijkbaar kwam het nu van pas.
De phaosfee veranderde overigens niet van houding, ondanks dat zijn toon iets milder werd. Hij hoefde het oogcontact niet te verbreken, want met een vleugje telekinese kon hij het drinken inschenken. "Ik heb begrepen dat u behoorlijk wat hebt gezien in uw jonge leven. Ik ken de details niet van uw verhaal, maar ik kan me de impact voorstellen. Toch verbaast het me, wat is het dat u Mocha eng vindt?"

Als de merifelmentor haar leerlingen angst aanjoeg, zouden ze een beter gekwalificeerd persoon moeten aanstellen. Een interessante gedachte, maar ook deze werd voor nu in een achterhoekje geparkeerd.
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #4] : 5 maanden geleden »
Oeh, de man tegenover haar was goed. Lynna wist wel een beetje over het verleden van de man, maar ze had pas een jaar les van hem dus hij was nog niet vaak terug gevallen in de herhaling van oude verhalen. Iets dat Lynna zeer kon waarderen, ze was geïnteresseerd in wilsmagie, niet in de geschiedenis van haar docent. Toch was ze onder de indruk van de man. Hij gaf niet weg waar het gesprek naartoe ging, maar hij leek boos of teleurgesteld in iets dat ze gedaan had. Dat laatste vond Lynna geen probleem, dat kon ze aan, maar de onzekerheid daarentegen dat vond ze maar niks.

"Graag, warme melk als u het hebt?" Ze bleef de phaosfee aankijken en imiteerde onbewust zijn houding. Ze vond het maar niks dat de man over haar verleden begon, daar hoefde hij niks over te weten. Er waren immers al genoeg myrofas hier die het wisten en de gorgo vermoedde zo dat er wel een samenvatting in haar dossier stond. Even dacht ze na. Ja, wat maakte Mocha precies eng, het was een hele goede vraag die haar docent stelde.
"Zo eng is ze ook weer niet," zei de jonge gorgo om mee te beginnen. Het gaf haar nog een beetje extra tijd om een goede verwoording te vinden.
"Ze is vooral heel onvoorspelbaar, soms reageert ze heel anders dan verwacht en ze is altijd bezig met van die elixers." Ze kon niet zo goed beschrijven wat Mocha nu precies eng maakte, vooral de sfeer en de onvoorspelbaarheid
"Waarom wilde u me precies spreken?"

« [Reactie #5] : 5 maanden geleden »
"Evaluatie." Terwijl op de achtergrond melkdoor de lucht stroomde en golvend en rimpelend tot een aangename temperatuur verwarmd werd, knikte Vigo. Sterker nog, hij verbrak hierbij het oogcontact. Hij vouwde zijn handen samen en zuchtte. "Een persoonlijke evaluatie. De mijne om precies te zijn.

Weet u, sommige myrofas zouden niet er tegen kunnen. Het vergt een zeker zelfvertrouwen om iemand anders om kritiek te vragen. Zeker een leraar van een leerling. Myrofas als meneer Mairtín..." Vigo's smalle lippen krulde lichtjes tot een glimlach. "... die worden belemmerd door hun trots. Ik denk echter dat het mogelijk is om te groeien, zelfs van de meningen van degene onder je. En daar komt u in het spel..." Hij wees naar Lynna. "U hebt een bijzondere objectieve zienswijze. U bent niet bang. En daarom, daarom heb ik u hiervoor aangeboden."

Hij liet zich achterover zakken en spreidde zijn armen. "Er zijn studenten die misbruik van deze goedheid zouden maken, maar ik acht u hoger in dan dat. Desalniettemin is dit een uniek kans voor u. Zonde repercussies mag u nu alles zeggen wat u ooit gedacht hebt. U mag zeggen wat u beter zou doen en op welke manier."
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #6] : 5 maanden geleden »
Aandachtig luisterde ze naar de woorden van heer Amèl terwijl ze even afgeleid werd door de melk die door de lucht stroomde. Later zou ze dat ook kunnen, en het was wel cool om te zien wat ze later allemaal zou kunnen doen met magie.

De woorden van de phaosfee drongen langzamer tot haar door dan normaal. Het was niet gebruikelijk dat een leraar zo direct vroeg naar een evaluatie. Tenminste niet zover Lynna gewend was. Misschien dat andere leraren het wel eens vroegen, maar de leraar wilsmagie was de eerste die het aan haar gevraagd had. Ze dacht na. Het was moeilijk om zo opeens feedback te moeten geven zonder er over nagedacht te hebben. Alles zeggen wat ze ooit gedacht had, dat was veel en het meeste was ze ondertussen ook al vergeten.

"Het is vervelend dat wilsmagie een algemeen vak is. De andere afdelingen kunnen er soms gewoon echt niets van waardoor het allemaal zo langzaam gaat. En dan gaan ze expres de les verstoren omdat ze het niet snappen." Ze dacht even na. De man vroeg iets van haar dat ze niet zomaar een twee drie kon geven. "Ik weet niet zo goed wat ik eraan zou doen, aparte lessen geven is natuurlijk een idee. Of Heracor en Socophon helemaal geen wilsmagie laten volgen, dat zou iedereen een stuk gelukkiger maken, maar daar zullen de schoolhoofden het wel niet mee eens zijn."

Lynna dacht even na, ze kon niet zo snel veel bedenken wat ze anders zou doen. Er waren wel andere dingen die interessant waren aan het verhaal van de phaosfee.
"Waarom denkt u dat ik niet bang ben? Wat denkt u te zien in mij?" Er moest meer dan haar bijzondere objective zienswijze en dat ze niet bang was. Ze kon niet in een jaar zoveel indruk op de phaosfee gemaakt hebben met alleen dat.

« [Reactie #7] : 4 maanden geleden »
Natuurlijk moest Lynna even nadenken. Gelukkig dat ze even na moest denken. Als ze zijn vragen zonder nadenken zou beantwoorden, dan zou Vigo har verkeerd ingeschat hebben. Maar gelukkig nam ze de tijd, wachtte ze tot de melk zachtjes klotsen voor haar landde en beantwoordde ze toen de vraag.

Het antwoord was pijnlijk simplistisch. Merifel van de andere afdelingen scheiden, ja dat had Vigo ook wel eens bedacht. Meer dan eens. Hij had het bij het schoolhoofd voorgelegd. Hij had geprobeerd de rest van het personeel te bespelen. Spijtig genoeg had hij nog niet zo veel invloed op het proces. Er zou een dag komen dat hij de belangrijkste speler zou zijn op de school, dat zijn mening op de juiste waarde geschat zou worden. Maar voor alsnog kon hij hier weinig aan doen.
"Wel, bedankt voor de poging, juffrouw Seros. Het was een goedbedoelde suggestie van uw kant en ik kan weinig meer verwachten van een leerling." Het was neerbuigend. Dat ze het goed bedoeld had kon Vigo weinig schelen. Dat ze nog geen tiende van zijn levenservaring had ook niet. Vigo had meer verwacht.

"Ik zal u over drie maanden nogmaals verzoeken om uw mening, als u dat niet erg vindt. Ik blijf erbij dat er misschien wel een interessante visie ergens in u schuilt, ook al is deze misschien nog niet opgevlamd." Eigenlijk wilde hij haar wegsturen, ze kon hem op dit moment weinig meer bieden. Hij had wel betere dingen te doen met zijn kostbare tijd. Maar een eerlijk antwoord op haar vragen was niet meer dan eerlijk.
"Ik herken myrofas met karakter. Ik heb leerlingen onder mijn hoede gehad die zijn opgegroeid tot grootste leiders, van naties of wetenschappelijke velden. En bij velen van hen wist ik het toen ze voet over de drempel van de school zette. De vorige school waar is werkte weliswaar, daar lag het niveau dan ook hoger. Hier op Bumetrel is karakter en talent schaarser, maar in u spot ik dat. De potentie om grootste dingen te bereiken. Het karakter om het ver te schoppen in de wereld.

En angst? Angst is een prachtige drijfveer voor sommige zwakkere wezens. U moet zich daardoor niet laten drijven. Ik zeg niet wat u voelt. Ik zeg u wat u niet moet voelen. Overwin uw angsten, als deze zich voordoen." De stortbui van complimenten stond loodrecht op de teleurgestelde reactie op haar antwoord. Maar in contrast met de inhoud van Vigo's woorden was de toon hetzelfde. De phaosfee liet zich niet lezen.
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #8] : 4 maanden geleden »
Gaf ze feedback en een suggestie, was het nog niet goed! Dit was precies de houding van myrofas waar Lynna niet tegen kon. Het irriteerde Lynna dan ook mateloos dat ze het niet goed gedaan had terwijl de phaosfee niet eens verteld had wat hij van haar verwacht had. De complimenten die volgden, maakte het niet perse beter. Het getuigde alleen maar van meer onvoorspelbaarheid en een vals verwachtingspatroon dat de man uitstraalde.

"Wat had u dan verwacht?!" Lynna was duidelijk geïrriteerd door haar docent. De melk kon haar niets schelen evenmin als de complimenten die Vigo haar net gegeven had.
"Wilde u liever horen dat u een verschrikkelijke docent bent, alleen maar uit op eigen belang en niets lijkt te geven om uw leerlingen? Het maakt u volgens mij niet uit of een leerling slaagt of niet en als u ze aan het huilen krijgt is dan zeker mooi meegenomen?

Elke les zet u leerlingen voor schut omdat ze het antwoord niet weten of omdat ze te nerveus zijn om iets te zeggen. De leerlingen die het slechts zijn in wilsmagie moeten het vaakst voor de klas iets voor doen, zodat de rest ze kan uitlachen." Lynna was even stil, ze liet de woorden bij Vigo inwerken om weer verder te gaan voordat de phaosfee kon reageren.

"Ik vind u alleen geen verschrikkelijke docent. U bent niet lief voor leerlingen, maar in de meeste gevallen hoeft dat ook niet. Het is goed als de rest leert dat de wereld niet eerlijk en lief is." Ze had haar verhaal vervolgd op een rustige toon terwijl ze de phaosfee recht aan bleef kijken.
"Maar ik denk dat u meer kunt bereiken met leerlingen. U bent namelijk nog steeds docent en als leerlingen te bang zijn om vragen te stellen, doet u toch echt iets heel erg fout. En ik kan u vertellen dat dat het geval is." Na die woorden was het weer aan Vigo om een reactie te geven.

« [Reactie #9] : 4 maanden geleden »
Stilte.
Lynna's blik boorde bijna door Vigo's pokerface heen. En hoewel het duidelijk was dat Vigo aan de beurt was om iets te zeggen, volgde slechts een pijnlijke stilte. Vigo's borstkas bleef op en neer gaan, maar verder kwam er weinig uit hem. Hij gebruikte de stilte. Als verdediging om na te denken. Als wapen om Lynna op haar plaats te zetten. Misschien dat er zelfs een excuus achter haar reprimande aan zou komen.

Maar niets. Zij verbrak de stilte niet. En het werd Vigo duidelijk dat zij op dit moment het gesprek had overgenomen. Een klein Gorgoontje, nog nauwelijks in haar tienerjaren, wist haar mening op een dusdanig sterke wijze te verdedigen, dat ze zelf hem in de tang had. Vigo had haar bravoure willen prijzen.
Hij brak de stilte en daarmee moest hij ook zijn ego breken. "Dat is wat ik verwacht had. Dit, juffrouw Seros, is precies wat ik verwacht had.

Laat ik duidelijk zijn. Ik ben absoluut niet blij met de intonatie van uw woorden. En ik waarschuw u ervoor om  op uw hoede te zijn wanneer u met meerderen spreekt. U had net zo makkelijk strafpunten en lijfstraffen kunnen krijgen voor uw mening. U raakt nu een gevoelig onderwerp, u trekt mijn praktijken in twijfel. En ondanks dat u misschien geen gelijk heeft, heeft u misschien ook wel gelijk."

Vigo stond op, liep naar dat ellendige drankenplatform en schonk zichzelf een glas water in. Hij had het hier best moeilijk mee, want slechts weinigen durfden hem recht in zijn gezicht de waarheid te vertellen. Maar een innerlijke gemoedsstrijd zou hem sterker maken.

"Ik geniet niet van tranen. Maar ja, ik trek er lichte genoegen uit wanneer ik leerlingen kan breken. Dan heb ik het idee dat ik iets bereik. Dat ik daadwerkelijk invloed heb op hun levens." De phaosfee nam een slok van zijn water en keek Lynna weer aan. "U zit er wel naast wat betreft wat betreft het slagen. Ik zie niets liever dat zelfs de meest zielige leerlingen die hier rond lopen op niveau komen wat betreft wilsmagie. Maar ik weet dat dat zelfs voor mij een vrijwel onmogelijke taak is. Ik wind er geen doekjes omheen dat ze niet gaan slagen in de wereld. Dat het verspilling van geld is om hen naar Bumetrel te sturen. Dat kunnen ze maar beter vroeger dan later weten.

U heeft gelijk. De wereld is een harde plek. Een chaotische plek. Veel myrofas kunnen dat niet inzien. Ik probeer ze daarop voor te bereiden. Doe ik er goed aan om ze angst aan te jagen? In zulke mate dat ze geen vragen meer durven te stellen?" Een korte stilte. Geen instrument, maar een fout van Vigo's kant. Hij moest nadenken.

"Drink uw melk op en ga terug naar uw vleugel. Ik zet dit gesprek graag binnenkort voort. Er groeit iets binnenin u, juffrouw Seros. En ik ben erg benieuwd om te zien hoe groot dit kan worden." Wat Vigo betreft was dit gesprek wel weer over. Het was goed om het jezelf lastig te maken. Maar hij moest wel de leraar blijven en Lynna de leerling.
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #10] : 4 maanden geleden »
De hele stilte had ze de phaosfee aangekeken, er kwamen zeker geen excuses. De man had gezegd dat ze alles mocht zeggen wat ze vond dus dan kreeg hij waar hij om vroeg. Ze hoefde zich niet te verdedigen waarom ze bepaalde dingen gezegd had. Veel van haar studiegenootjes deden dat als ze dachten dat ze iets stoms gezegd hadden, het was toegeven dat ze iets fout gedaan hadden en dat maakte de woorden vaak nog minder waard.

Een vlaag van opluchting trok over haar gezicht toen Lynna hoorde dat ze aan de verwachtingen van de phaosfee voldaan had. Haar hand ging richting de melk, maar de woorden die volgen, zette haar weer terug op aarde. De beker met warme melk bleef onaangeraakt terwijl de gorgo haar hand weer terug trok. Myrofas hielden zich niet aan beloftes die ze gemaakt hadden, ze had het moeten verwachten. Gelukkig ging de man niet te ver, maar het was Lynna wel weer duidelijk dat zijn woorden minder waarde droegen dan ze had gedacht, of in ieder geval gehoopt.

Haar ogen volgden de docent door de kamer. Ze bekeek zijn reactie en zag hoe haar woorden de man hadden beïnvloed, maar ze had er te weinig ervaring mee om er een goede conclusie uit te trekken. Ze doorzag haar docent nog niet, maar dat was ook nog niet nodig. Ze wist genoeg voor nu en knikte bij de woorden dat ze terug mocht naar haar vleugel.

Rustig stond ze op, maakte ze een nette knix naar haar docent en liep naar de deur. Op het laatste moment draaide ze zich om.
"Zonder repercussie."Ze was even stil om de woorden kracht bij te geven. "Ik weet heel goed wanneer ik bepaalde dingen kan zeggen en wanneer niet, als u mij hiervoor gestraft had, was u tegen uw eigen woorden ingegaan.

Een leerling die vol angst in een lokaal zit, leert niks en neemt geen kennis op. Een gedemotiveerde leerling omdat ze te vaak te horen heeft gekregen dat ze niks zal bereiken, doet niet eens meer haar best en bereikt inderdaad niks. Beide scenario's zijn gedoemd te mislukken. Hoop is een belangrijke drijfveer om door te kunnen gaan en werkt soms nog beter dan angst. Tot de volgende keer heer Amèl." Met die woorden liep ze het kantoor uit, terug naar de Merifelvleugel.[1]
 1. Tenzij Vigo haar tegenhoud.