Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Losbandig - De nasleep  (173 keer gelezen)

Speeldatum: 31 juni 1308 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 weken geleden »
[1][2]

Levi wreef een keer in zijn ogen, knipperde wat en keek daarna weer uit over de weg die naar Bumetrel leidde. Hij mocht misschien een nachtwezen zijn, maar in een systeem dat toch voornamelijk overdag functioneerde nam dat niet weg dat hij zo aan het eind van zijn nachtwacht wel verlangde naar zijn warme bed. Nog een een half uur tot de zon opkwam en zijn wacht voorbij was, vertelde hij zichzelf, wat eigenlijk maar twee keer een kwartier was, of zes keer vijf minuten. Dat kon hij wel.

Plots wekte iets zijn interesse: bij de knik in de weg verschenen twee figuren. De weerwolf veegde een pluk haar uit zijn gezicht en focuste zijn blik iets beter. Hij spotte een bos rode krullen -check- en van het figuur ernaast ving hij een vage nachtelfgeur op -check nummer 2. Niet dat die geur heel duidelijk was, gezien de geur van de rode krullen er vreemd doorheen verstrengeld was. Toen het tweetal op de poort klopte werden zijn vermoedens definitief bevestigd: dit waren de twee regelbrekers die hij naar de vrouwe Mocha moest brengen. Er was hem verteld discreet te zijn met deze informatie, maar dat nam niet weg dat de halve wacht de geruchten al via andere kanalen hadden gehoord.

"Jullie mogen met mij meelopen. Verder geen woord." De weerwolf had de poort geopend en de twee alleen een strenge blik gegeven als groet, naast de standaard magische fouillering. Eventuele wapens werden weer in beslag genomen. In stilte vervolgden de drie hun weg het terrein over en het kasteel binnen. De weg naar de mentrix van merifel was deze wachter inmiddels bijna te goed bekend: merifellers leken in significant meer problemen te geraken dan de rest van de myrofaspopulatie. Een klop, gepaste groet en wat geschuifel verder stonden de twee leerlingen oog in oog met Mocha.

[3][4]
 1. Dit verhaal speelt zich af in de geschiedenis: Eleonora zit in de 6e en Miras in de 5e.
 2. Volg hier de eerdere delen van het verhaal:
Losbandig
Losbandig - De schaar erin!
Losbandig - een warm welkom
 3.  Miras Camealan eerst?
 4.  Tetachan bliep bliep ook jouw topic

« [Reactie #1] : 2 weken geleden »
De wandeling naar de kamer van Mocha was niet lang, maar voelde als 10 keer Oikilan en terug. De lichtvoetigheid was uit de pas van de nachtelf verdwenen.
Bij de krullen van Cerce, daar gaan we dan,[1]” mompelde hij toen de weerwolf aanklopte.
Mocha, dezelfde mentor die hem een paar jaar geleden had verteld wat wel en niet kon, de mentor die hem allerlei klusjes liet doen totdat hij de mores van de nachtelven begreep, die mentor ging beslissen wat te doen. Hij was nog liever Nilai onder ogen gekomen.

Hij zuchtte, onderdrukte de neiging om de hand van Leo te pakken, bleef stug voor zich uit kijken en liep met opgeheven hoofd de kamer van de groene mentor in.
 1. Bij de krullen van Cerce, daar gaan we dan,
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #2] : 2 weken geleden »
Eleonora had erover gedroomd hoe het zou gaan: met waardigheid zou ze het vertrek betreden. Daarna zou ze de vrouwe Mocha op de meest respectvolle manier begroeten, met een perfecte reverence. Mocha zou haar ondervragen, onderrichtten en onderdompelen in een golf van kennis. Ze zou op haar plek worden gezet, maar haar acties verdedigen en kunnen onderbouwen. Ze zou de schuld op zich nemen, de straf ondergaan en daarna het geheel weer achter zich laten. Zo had ze het gedroomd.

Het tegenovergestelde was waar: voor Mocha stond een nimf met een flinke kater, wat gaten in haar geheugen en de laatste flarden van haar waardigheid. Voornamelijk was er vertwijfeling. Twijfels over wat er met Miras was gebeurd, met Gis, met al die jongens in 't Hoekje... maar vooral twijfels over haar toekomst.

Toch rechtte de zesdejaars haar schouders, maakte een ietwat wankele reverence en gaf een gepaste begroeting; als je ook maar iets nog gepast kon noemen in deze situatie. Het nimfje zag er misschien verslagen uit maar zich ernaar gedragen was een stap te ver. Voor haar stond immers de vrouw voor wie ze in haar korte leven het meeste respect had gekregen dan voor wie ook anders, en hoewel ze nu niet zoveel meer aan de situatie kon doen hoefde ze niet toe te geven aan de wolk van misère die boven haar hoofd hing.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #3] : 2 weken geleden »
De deur zwaaide open, en een verfomfaaid tweetal stapte naar binnen. Zeer trots, zeer zelfbewust, en met opgeheven hoofd en de juiste begroeting. Dat alles was uiteraard niets waar ze doorheen kon prikken.

Daar waren ze dan. Wat maakte het toch zo onvermijdelijk dat regelbrekers in haar kantoor belandden? Was het het feit dat ze mentor was? Het kon onmogelijk zo zijn dat ze de lichtste straffen gaf en daarmee voorkeur genoot. Waarschijnlijker was het dat ze de regelbrekers liet halen. Of haalde, als ze ruim genoeg in haar tijd zat. Hetgeen de laatste tijd niet bepaald het geval was.

Mocha deed niet zoveel. Ze stond geleund voor haar bureau. Ze kruiste haar armen voor haar borst, trok haar wenkbrauw op tot de zo kenmerkende fronsende blik met de felgroene ogen.[1] "Wel?" Vroeg ze.
 1. Voor een visual voila
No mercy for the wicked.

« [Reactie #4] : 2 weken geleden »
Natuurlijk kreeg Nillai weer als laatste te horen wat er gaande was. Mocha had zelfs de wachters de stuipen op het lijf gejaagd waardoor zij als eerste het nieuws kreeg, zelfs over alle andere leerlingen. De betreffende wachter was niet zonder uitfoetering zijn kantoor uit gekomen.

Het duurde dan ook niet lang nadat de centaur de twee gebonden had bij zijn collega. Nillai zag nog net de weerwolf haar kantoor verlaten, ze waren er dus al. Na een klopje trad hij het groene kantoor binnen, gewacht op een antwoord had hij niet. Het was net zo goed zijn leerling als de hare dus hij had net zo veel recht om aanwezig te zijn. Met zijn armen over elkaar en een strenge blik keek hij naar de twee leerlingen. Ze hadden genoeh uit te leggen als het aan Nillai lag.[1]
 1. Mochten jullie het er niet mee eens zijn dan hoor ik het wel.
« Laatst bewerkt op: 2 weken geleden door Nillai Hestür »

« [Reactie #5] : 2 weken geleden »
Miras’ hersens draaiden op volle toeren. Gelukkig had hij niet al teveel alcohol genuttigd en zou hij in staat moeten zijn om redelijk snel te denken, maar niets was minder waar.
De nachtelf begreep dat zwijgen geen optie was. Mocha wilde een antwoord en snel ook, maar hij wist er géén te verzinnen.

Net op het moment dat hij Mocha’s vraag wilde beantwoorden met een langerekt ‘uuuuuuuuuhhhhhhh’ werd er op de deur geklopt en klipperde klepperde iemand naar binnen. Miras hoefde niet om te kijken om te zien wie het was. Nilai was gearriveerd. De extra seconden gaven hem echter net de tijd om met een antwoord te komen dat niet heel ver van de waarheid was, waarbij hij er wel op lette om het zo vaag  mogelijk te houden.

“Er was een feestje en dat werd iets later dan we hadden gedacht waardoor we niet meer op tijd thuis konden komen.”

 Intussen kon hij zich wel voor zijn hoofd slaan dat ze de tijd van de wandeling niet hadden benut om met een goed eensluidend verhaal te komen. Hij was zo naïef geweest te denken dat ze Bumetrel nog wel in hadden kunnen sluipen.

Maar goed, de teerling was geworpen.
Zover hij wist waren er geen bekenden uit Bumetrel in ‘t Hoekje geweest en wist niemand wat er echt gebeurd was. En hoewel Miras het liefst van de daken wilde gillen dat Leo nu echt zijn vriendin was, begreep hij heel goed dat dat stukje van de geschiedenis ver verborgen moest blijven.

Het hoofd recht keek hij de beide mentoren aan, waarbij hij zijn best deed zelfverzekerd over te komen.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #6] : 2 weken geleden »
Fel groene ogen drongen door het gebonk in haar hoofd heen en Eleonora voelde hoe ze terug werd getrokken naar het nu. Helaas hield dat niet in dat het gebonk wegging en het meisje wreef met een grimas in haar nek. Bij Cerce, werd het nou luider? Voor ze verdere actie kon ondernemen werd de werkelijke oorzaak duidelijk: het geklepper van hoeven. Uiteraard was de rode mentor ook nog eens ingelicht, waarom ook niet?

Gelukkig nam de nachtelf het voortouw en had de nimf een paar seconden om haar gedachten weer op orde te krijgen. "Ja," haakte ze in, "het was mijn schuld. Ik... ik kon niet meer zo goed op de tijd letten." Goh, dat was zelfs de verdwaalde hop op het terrein buiten duidelijk geweest door de geur van alcohol die nog om haar heen hing. "Miras was er alleen nog omdat hij mij niet alleen terug naar Bumetrel wilde laten lopen. Maar toen was het al te laat, dus heeft hij mij naar het weerwolven huisje gebracht, want daar was Gisèle. Daar heb ik geslapen, dat, dat leek me veiliger." Ze liet in het midden wat er met de nachtelf was gebeurd - dat mocht hij zelf weer verzinnen.

Na die woorden ademde de nimf opgelucht uit en merkte ineens dat ze zich niet helemaal lekker begon te voelen...
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #7] : 1 week geleden »
"Ah, Nillai." De centaur kreeg een korte knik van zijn collega. "Ik meen te weten dat één van deze leerlingen in het verkeerde kantoor is bezorgd. Ik heb niets met hem te maken, dus neem hem gerust mee. Een gesprek onder vier ogen lijkt me bovendien nuttiger dan een gesprek met zoveel partijen."

De mentor trok haar wenkbrauw op. "Een feestje?" Het klonk bepaald sceptisch. "Een feestje waarbij je de tijd vergeten bent, waarna je je zó schuldig voelt dat je uit alle macht respectabel wilt blijken. Wat karakteristiek. En jij, Eleonora, voelt je dusdanig schuldig dat je zelfs de schuld op je neemt. Nobel. Ook al zo karakteristiek."

De nachtelf lachte schamper. "Een fraai ingekort verhaal - uiteraard voor mijn gemak ingekort, niet omdat er details verborgen moeten worden. Nietwaar? Zo meedenkend zijn jullie, zo meegaand. Ook al zo karakteristiek."
Mocha glimlachte. "Geef me de details ook maar. Laten we het nieuwsgierigheid van mijn kant noemen. De korte versie is zo interessant en overtuigend dat ik graag de langere versie ook eens hoor. Dat moet een bijzonder spannend verhaal zijn."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #8] : 1 week geleden »
Ah wat een prachtig verhaal, mooie verzinsels en creatieve uitspattingen om elkaars verhaal aan te vullen en geloofwaardig te maken. Dat ze nog de hoop hadden dat hij of Mocha daar in zou trappen. Nillai had op z'n minst verwacht dat ze van te voren wel een goed verhaal afgesproken hadden, maar tot zover kreeg hij vooral het idee dat ze het ter plekken een voor een uit hun duim zogen. Nillais blik bleef strak en serieus, er waren nauwelijks emoties vanaf te lezen terwijl hij naar beide jongelingen luisterde.

Ondertussen verkende hij de gedachten van de twee, oppervlakkig, niet binnendringen in de diepere laag. Hij hoefde alleen maar te weten hoe goed ze zelf hun best deden om hun verhaal te geloven en dat kon prima met oppervlakkige emoties.
"Het lijkt me zeer interessant om het verhaal van beide aan te horen. Onder vier ogen spreken kan zo dadelijk ook nog wel. Scheelt weer op en neer lopen naar kantoren, nu zit het verhaal nog vers in het geheugen." Nillai had nog geen intentie om te vertrekken. Ze konden prima hier hun verhaal vertellen, en hij was interessant na hoe goed ze elkaar kende om een samenhangend verhaal te vertellen.

« [Reactie #9] : 1 week geleden »
Miras keek de beide mentoren om beurten aan.  Tijd winnen hij moest tijd winnen.
Niet alleen moest hij een goed verhaal neerzetten over het feest, Miras begreep heel goed dat Leo de juiste aanvullingen zou moeten hebben en in de staat waarin de nimf verkeerde was hij bang dat er niet veel zinnigs uit zou komen. Beter, zo dacht hij, zou zij misschien de eerste stap zetten zodat hij kon aanvullen.

“Er is eigenlijk niet zo veel meer te vertellen dan dat het gezellig was heer Nilai en vrouwe Mocha, “ hij probeerde zijn gezicht zo goed en zo kwaad als het kon in de plooi te houden,  “en toen we erachter kwamen dat we te laat waren kon ik toch moeilijk jongedame Vasiles alleen achterlaten?”

Hij begon zelf in het verhaal te geloven dat hij ging vertellen.
“Vijf jaar geleden zou geen haar op mijn hoofd eraan gedacht hebben om iemand te begeleiden om zo problemen te voorkomen, maar ik heb niet voor niets alle lessen etiquette gevolgd en U weet net zo goed als ik, dat U me ook nog behoorlijk onderhanden hebt genomen vrouwe Mocha over de mores enzo en daar heb ik zeker van geleerd.”

Hij keek de mentoren aan of er iets te zien was aan de gezichten dat ze zijn eerlijkheid waardeerden, maar de twee stonden onbewogen[1]  tegenover hem.

“En laten we eerlijk zijn,” vervolgde hij zijn relaas, “als ik haar niet begeleid had en ze was overvallen of iets dergelijks dan had ik daar ook de schuld van gekregen.”

Miras wachtte even om op adem te komen.
“En het is waar Eleonora heeft bij Gisèle geslapen, maar ik heb buiten geslapen. op het gras naast het huisje.”

“En dat is het verhaal eigenlijk vrouwe,” besloot hij zijn relaas.

Miras keek naar Leo die deze keer niet rook naar geurige kruiden, maar naar verschaalde kruidenwijn, Hij hoopte dat ze had meegekregen wat hij vertelde, maar ergens betwijfelde hij dat.
[2]
 1. GM ja, maar ik kan me niet voorstellen dat het anders is, anders hoor ik het graag
 2. IRL krijg ik het gevoel dat ik weer voor de conrector sta na een escapade tijdens schoolkamp op de middelbare
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 1 week geleden door Miras Camealan »

« [Reactie #10] : 2 dagen geleden »
De twijfels van Miras waren volledig juist. De woorden van Mocha droegen voor Leo al weinig betekenis meer, maar dat van de jongste nachtelf kwam helemaal niet binnen. Ze hoorde alleen nog maar gesuis in haar oren en voelde hoe haar maag veertien rondjes leek te draaien. Even hield het meisje het nog vol en stond met zweetdruppeltjes op haar voorhoofd voor de twee mentoren en haar vriendje, maar daarna ging het mis.

De nimf wist nog net een mand te grijpen voor ze op haar knieën viel en haar hele maaginhoud van de afgelopen weken weer naar buiten kwam - althans zo voelde het. Tranen stroomden over haar wangen. Kokhalzend bracht ze uiteindelijk de woorden uit: "Ik heb-" snik "-ik heb Miras gezoe-oe-oend!" Ze ontdekte dat een pluk van haar normaal zo verzorgde krullen in de drap in de mand hing en begon nog harder de snikken.
De lucht is blauw als een sinaasappel!