Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Ik wil ook zo'n kleurending :D  (122 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 maanden geleden »
[1]Een veel te enthousiaste haarbal racete door de gangen heen, hij had al vaak genoeg op z'n kop gekregen dat hij niet mocht rennen in het kasteel, maar er was geen leraar of boze volwassene te verkennen dus het kon best wel. Het was rustig in het kasteel, iedereen was druk bezig met dingen, maar dit was wel het moment dat Awan tijd had. Met twee treden tegelijk sprintte hij de trap op naar de witte toren. Deur? Deur? Ah deur! Met gebalde vuisten roffelde hij snel op de deur voordat hij naar binnen stormde. Deuren waren meestal geen dingen die Awan tegenhield om zijn idee uit te voeren.

"Hallo meneer de paardenmeneer, ik zijn Awan en ik kleurending willen dan ik kunnen volgen vechtenles!" Oeh plant! Awan kwam tot stilstand voor de plant. Ohja hij kwam niet voor de plant, hij draaide op de bal van zijn blote voet tot hij naar de centaur. Hij had zoveel spulletjes! Het kostte Awan duidelijk moeite om zijn aandacht te houden bij de vraag die hij gesteld had, er lag zoveel dat interessant was en dat Awan nog nooit gezien had.
"Dus, nou mag het?" Een grote glimlach stond op zijn gezicht en met een schuin hoofd keek hij vragend naar heer Magvatero.
 1. Awan is 13

« [Reactie #1] : 6 maanden geleden »
Marcus stond met zijn rug naar de deur in een boekenkast te speuren naar de aantekeningen die hij had gemaakt naar aanleiding van Everdichten, een gedetailleerd manuscript over het gebruik van telepathie in de hedendaagse koboldenkunst. Hij wist zeker dat het perkament hier ergens moest liggen. Achter hem stormde een kind binnen en begon wild te praten tegen de Magvatero-derrière. In gedachten verzonken sloeg de staart van het schoolhoofd een keer van links naar rechts en uiteindelijk draaide hij zich om.

Hij nam het jochie in zich op en zijn hersenen verwerkten traag de woorden die hij eerder had gehoord. Iets over kleuren en vechten. Marcus fronste zijn wenkbrauwen en keek van het jongetje naar de open deur en weer terug. 'Het is al goed kind, ga maar weer lekker buiten spelen.'
« Laatst bewerkt op: 6 maanden geleden door Aegnor Ancalimë »

« [Reactie #2] : 6 maanden geleden »
Pas toen de centaur zich omdraaide, viel het Awan op dat hij tegen een achterste had staan praten. Och, de man moest het vast wel gehoord hebben. De woorden die hij terug kreeg, waren alleen niet de woorden die Awan graag wilde horen.
"Nee," zei hij stellig. Hij ging helemaal niet lekker buitenspelen. Waarom zou hij lekker gaan buitenspelen? Wat had de centaur nu met buitenspelen? Misschien wilde hij zelf wel graag buitenspelen, maar werd hij gedwongen om in dit kantoor te blijven totdat de dag om was? Maar Awan kwam hier helemaal niet om over buitenspelen na te denken, na een paar verwilderde blikken van het weerwolfje, wist hij weer wat hij kwam doen.

Nogmaals keek hij naar de centaur en zei stellig het zelfde als de eerste keer. Dit keer moest het de man wel overtuigen!
"Awan willen zo'n kleurengewaadding dan Awan kunnen vechtles leren." Ja dat wilde Awan, oeh vogel! Het getjilp buiten het raam had zijn aandacht getrokken en even was het weerwolfje volledig ingenomen door het fladderend bolletje veer buiten. Wat was hij ook alweer aan het doen? Stond die plant er altijd al? Misschien had de paardenmeneer hem er net wel neergezet toen hij naar buiten keek. Zou de paardenmeneer dat kunnen? Awan keek lichtelijk wazig uit zijn ogen terwijl zijn hersenen op volle snelheid werkte om te bedenken of de centaur zo snel een plant neer kon zetten.
"U plant gemaakt?" vroeg de jongen, wijzend naar de betreffende plant. Dat moest het zijn, het kon niet anders.[1]
 1. Flawless logic natuurlijk.

« [Reactie #3] : 6 maanden geleden »
Marcus staarde een tijdje peinzend naar de jonge weerwolf. Het was een curieus geval. Weerwolven waren toch al niet het meest stabiele ras dat er bestond, maar deze leek nog labieler dan de doorsnee weerwolf. Zou het de leeftijd kunnen zijn? Marcus gaf alleen les aan de Ypsilonstudenten, die waren al een stuk ouder. En de weerwolven die het volhielden tot de Academie voor Magiebeheersing waren misschien al geen goede afspiegeling van het ras.

Hij had het gevoel dat hij deze jongen moest kennen, maar er ging geen lichtje branden bij Marcus. Was het er eentje van Rhiakath? Hij zag er heel anders uit, maar het kon er een zijn die door Rhiakath was gebeten. Hoe veel van die broers en zussen maakte een weerwolf doorgaans eigenlijk? Marcus had nooit de tijd en moeite genomen zich erg te verdiepen in dit ras, maar misschien kon het geen kwaad nu hij ook schoolhoofd van weerwolven was.

'Je wilt.. Heracor doen?' vroeg Marcus vertwijfeld. De jongen praatte alsof hij een beetje simpel was. Dat bracht Marcus op het idee dat het kind waarschijnlijk Heracor wilde gaan doen. De centaur volgde de blik van het jongetje naar de plant en na een korte overpeinzing gaf hij het antwoord dat waarschijnlijk vele malen filosofischer was dan de vraag. 'Deels.'

Toen keek Marcus de jongen weer aan en vroeg: 'Wie ben jij eigenlijk?'

« [Reactie #4] : 6 maanden geleden »
"Oh! Oh!" Enthousiast werd er gereageerd op het woord Heracor, nu wist Awan weer wat het was. Hij had het woord wel eens gehoord en wist ook wat het betekende, maar het was wel een moeilijk woord. Gis had het hem geleerd toen hij bij haar op vakantie was.
"Ja! He-ra-cor!" Zijn accent was duidelijk aanwezig terwijl hij de moeite deed om het woord uit te spreken, het bleef een moeilijk woord.

"Hoe u plant deels maakt hebben? U plakken blaadjes aan tak? Paarden u ook maakt hebben? Iedereen kunnen paardmeneer zijn?" Dat zou zo cool zijn! Misschien kon Awan dan ook wel paardenmeneer worden! Of plant! "U plant lief vinden?"

Even dacht Awan diep na, de man had nog iets gevraagd dat wist hij zeker. Diep in gedachten keek hij voor een aantal seconde naar niets en eigenlijk alles tegelijk voordat hij zijn gedachten weer op orde had.
"Ohja! U vraag stelt hebben." Met een brede glimlach keek hij Marcus aan.
"Ik zijn Awan en ik paarden vinden lief en verzorgen. Kijk maar!" Met die laatste woorden pakte het weerwolfje een ketting rond zijn nek en hield het, voor zover mogelijk, bij de ogen van de centaur. Op de oude en primitieve stenen pijlpunt stonden twee woorden. 'Awan Ahote' las het voordat Awan de pijlpunt weer onder de neus van de centaur vandaan trok en terug omdeed.

« [Reactie #5] : 6 maanden geleden »
De jongen zag er uit alsof hij oud genoeg was om in de onderbouw te zitten, maar hij praatte als een klein kind. Niet alleen het taalgebruik, maar ook de cognitieve vaardigheden leken ernstig achter te blijven bij de fysieke leeftijd van de weerwolf. De jongen zag er wat anders uit dan de andere mensachtigen die hier rondliepen. Misschien was het wel de combinatie van zijn afkomst en zijn huidige ras die voor deze disharmonische ontwikkeling zorgde.

Marcus besloot de vragen van het kind te negeren. Schoolhoofden hadden een druk leven met vele verantwoordelijkheden had Marcus begrepen en dus moest hij spaarzaam omgaan met de tijd die hij had. 'Ik vind dat iedereen die genoeg aanleg heeft de gelegenheid zou moeten hebben om een studie te volgen. Maar zelfs bij Heracor zul je goed moeten kunnen communiceren. Daarom zul je eerst een stuk beter Latijn moeten leren schrijven en vooral spreken voor je aan Heracor kunt beginnen.'

De centaur glimlachte vriendelijk naar de jongen. 'Je kunt deze week nog starten met bijlessen Latijn en wanneer de leerkracht vindt dat je genoeg hebt geleerd kunnen we het hebben over het starten bij Heracor.' Dat was gelijk een goede kans om te zien of de bijzondere communicatie kwam door een gebrek aan taalvaardigheid of dat er een onderliggend probleem was.

« [Reactie #6] : 6 maanden geleden »
Hij mocht gewoon gaan studeren! Oke, daar moest hij wel eerst dingen voor doen, maar alsnog had Awan niet gedacht dat het zo makkelijk zou lukken.
"Dankje meneer de paardenmeneer!" zei hij vrolijk terwijl hij zich omdraaide richting de deur. "Awan goed best doen en terugkomen met beter latijns."

Er werd nog een keer gezwaaid naar de centaur voordat Awan de kamer uit liep en de trap af draafde. Flo ging hem gewoon helpen en misschien de andere weerwolven ook wel! Dat wilde ze vast wel voor hem doen, Awan wist het zeker. Met die gedachten liep hij snel door de gangen. Hij wist precies waar hij Flo kon vinden. En als hij dit eenmaal kon, dan kon hij ook leren vechten!