Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Eerst een muze, dan muziek  (78 keer gelezen)

Speeldatum: 11 juli 1308 (Midzomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 weken geleden »
Gedichten of muziek kregen altijd een treurige melancholieke ondertoon op regenachtige dagen als vandaag.
Ravan speelde op zijn luit maar kreeg geen zuivere noot onder de andere. Op dagen als dit miste hij Alesunde,zijn oude vrienden waarmee hij altijd in staat was om het juiste gevoel te krijgen om mooie vloeiende muziek te produceren.

Vandaag lukte helemaal niets. De jongen deed verwoede pogingen om tot iets zinnigs te komen maar gooide uiteindelijk zuchtend zijn luit op de stoel naast hem.

Hij stond op en liep naar het raam om er achter te komen dat het inmiddels stralend weer was. Overtuigd dat zijn muze, wie of wat dat dan ook was, niet hier was besloot de Merifeller zijn spullen op te pakken en zijn heil in de tuin te zoeken.

 
Daar aangekomen zocht hij een mooie plek op en sloot zijn ogen om de geuren en geluiden goed tot hem door te laten dringen.

[1]
 1. open topic, maar de eerste post is voor Avalon

« [Reactie #1] : 2 weken geleden »
En terwijl Ravan daar zo zat, met zijn ogen dicht en nietsvermoedend, landde er een zachte veer op zijn schoot. En even later nog een. Wéér vijf minuten landde er een voor hem in het gras. En de laatste streek neer op zijn haar. Daarna hield de verenregen op.

'Ha ha!' Triomfantelijk kwam Avalon de tuinen ingerend. Een paar bloemen werden onder haar laarzen plat gewalst, ergens anders werd een kleurrijk bosje er met wortel en al uit de grond getrokken en, niet veel later, naar de phaosfee uitgestoken. 'Ravan.' Avalon hijgde een paar keer, voordat ze weer genoeg zuurstof had om verder te spreken. 'Voor jou. De allermooiste bos die ik kon vinden. Ik heb er heel erg mijn best op gedaan. Omdat jij het verdient.' Ze duwde het bosje in Ravans handen en begon toen de veren van zijn schoot en uit zijn haar te plukken. 'Je bent de beste, Ravan, wist je dat al? Heb ik dat al eens gezegd?'

« [Reactie #2] : 2 weken geleden »
Het opnemen van de omgeving met gesloten ogen leek warempel te werken. Hij kreeg het gevoel dat hij in de sneeuw liep waarbij de vlokken hem zacht streelden. Zelfs de geuren veranderden, ze werden sterker, frisser en, tot zijn verbazing, bekender. Zijn onderbewustzijn probeerde de herkomst van die geuren te plaatsen toen een bekende stem ‘voor jou’ zei en zijn bewustzijn het in één klep van hem overnam.

Ravan keek verbaasd naar de veren op zijn schoot en de bloemen in zijn handen. Voordat hij zijn verbazing voorbij was begon Avalon een loftuiting aan het adres van Ravan.

“Urm, tja ik weet niet zo goed wat ik daarop moet zeggen Avalon, behalve dan dat je het nog nooit hebt gezegd.” De ijdele Ravan kreeg zowaar een blos op zijn wangen. “Ik vind het in ieder geval wel heel erg lief van je.”
 
Toen hij zijn veren kwijt was schoof hij opzij zodat Avalon naast hem kon gaan zitten. Avalon was als een zus voor hem, een gevoel dat alleen maar sterker was geworden sinds hij wist dat zij op Bumetrel onder de voogdij van zijn moeder stond.

“Wat brengt jou hier zusje?” vroeg hij om het gesprek te beginnen. Zijn stem klonk niet zo opgewekt als anders. Nog steeds was er niets gebeurd waardoor hij geïnspireerd raakte.

« [Reactie #3] : 1 week geleden »
'Lief? Eh...' Avalons mond zakte een beetje open en glazig keek ze de jongen aan. Heel even voelde ze zich ongemakkelijk, maar gelukkig hervatte Ravan toen het gesprek. Hij schoof opzij en zij plofte naast hem in het gras. 'Wat mij hier brengt? Is dat nog niet duidelijk?' Ze stak haar hand op met de veren tussen haar vingers, die even later op mysterieuze wijze verdwenen in de buidel aan haar riem. 'Veren. Telekinese. Allemaal dankzij jou.'

Was ze onduidelijk? Avalon plukte een madeliefje naast haar uit het gras en stak die voor zich uit. Ze haalde diep adem, sloot zich af voor de wereld om haar heen en focuste zich alleen nog maar op het lelijke bloemetje in haar hand. Rimpeltjes van concentratie vormden zich in haar voorhoofd. Haar pupillen vernauwden zich. Het spiertje onder haar oog trilde. Avalon sloot haar ogen, haalde nogmaals diep en langzaam adem en beeldde zich toen de bestemming van het bloemetje in.

En toen - slechts enkele seconden later - plof! Het bloemetje was verdwenen. En zo gauw het was verdwenen, zo gauw dook het ook weer op. In Ravans schoot. Wel met een gebroken steeltje en een paar blaadjes minder, maar het was ongetwijfeld hetzelfde bloemetje.

'Dankzij jouw bijlessen. Ik heb al die veertjes geteleporteerd! Hierheen! Naar jou! Er zijn er ook een paar verdwenen, maar ik word steeds beter. Goed, hè?' Avalon grijnsde breed. Ze bleef Ravan een moment opgewekt aankijken, totdat ze besefte dat er iets anders was. Ravan was anders. Zijn gezicht stond anders. De toon in zijn stem was anders. Plotseling bezorgd vroeg Avalon: 'Je bent niet jezelf, Rav. Wat is er loos?'

« [Reactie #4] : 1 week geleden »
Er verscheen een korte glimlach op het gezicht van Ravan. 
“Aha bedoel je dat,” de twee hadden elkaar geholpen met allerlei vakken, maar de meeste tijd was gaan zitten in Telekinese, “graag gedaan hoor.”

De glimlach verdween weer van zijn gezicht en hij zat een moment voor zich uit te staren, het geknakte madeliefje tussen duim en wijsvinger.

Als antwoord op de vraag haalde hij zijn schouders op.
“Weet niet, gewoon niet zo in mijn hum.” Hij moest dat zelf oplossen, hij was de enige die uit deze blokkade kon komen.”

“Hier voor jou,” zei hij terwijl hij het madeliefje liet veranderen en een mooie roos tevoorschijn toverde, “pas op voor de doornen hè.”
Een scheve grijns verscheen op het gezicht van Ravan.

“Heb jij nooit van die momenten dat je je afvraagt waarom dingen zijn gelopen zoals ze gelopen zijn? Ik bedoel met de aanslag op mijn vader, mijn moeder die me van Alesunde afhaalt en me nu een soort van negeert. Zoiets moet jij toch ook hebben?”
Hij bleef stuurs voor zich uit kijken, verbaasd over het feit dat hij dit met Avalon deelde. Aan de andere kant was er niemand op Bumetrel die hij meer vertrouwde, ook zijn moeder niet.

« [Reactie #5] : 1 week geleden »
Een roos? Voor haar? Nu was het Avalon die bloosde. Ze had nog nooit een roos gekregen van iemand. Laat staan van iemand van het andere geslacht. Stond een roos niet symbool voor eeuwige liefde? Maar nee, zulke rare dingen moest ze zich niet in haar hoofd halen. Ravan gaf die roos vast aan haar om de vertrouwelijkheid van hun gesprek te benadrukken. Ze herinnerde zich nog haarscherp hoe er rozen gehangen werden aan de deuren van de kamers waar haar vader met andere ambtenaren geheime zaken bespraken. En liefde was wel het laatste waar het tijdens deze gesprekken over ging.

Een huivering trok door Avalons ruggengraat en gauw duwde ze de gedachten van zich af. Voorzichtig nam ze de roos van Ravan aan. Ze glimlachte. Gelukkig hoefde ze geen reactie te geven, anders was het hoogstwaarschijnlijk pijnlijk stil tussen hen gebleven.

Avalon was even van haar stuk gebracht door Ravans plotselinge openheid. Ze staarde naar de roos in haar handen en draaide hem zachtjes in het rond. 'Dat heb je me nog nooit verteld...' Ze had het misschien kunnen weten, maar ze was niet het soort persoon dat zich snel bemoeide met het leven van een ander. 'Of ik ook zoiets heb?' Ze wendde haar blik af. 'Niet echt. Ik weet niet waar je het over hebt. Ik... heb een prima leven gehad.' Dus gauw terug naar hem. 'Is je vader... dood?'

« [Reactie #6] : 4 dagen geleden »
Diep in zijn eigen gedachten ontging de blos op Avalon’s gezicht Ravan.

Hij knikte als antwoord op Avalon’s vraag en vertelde kort datgene dat hij wist over de dood van zijn vader, over de manier waarop zijn moeder hem van Allesunde af haalde waardoor hij zijn vrienden achter moest laten.

“Weet je Avalon,” Ravan zuchtte even diep, “moeder heeft een heel ander carrière pad voor mij in haar hoofd dan ikzelf. Ze wil vast dat ik een of andere bons bij de IRMM wordt, terwijl ik het liefst mijn tijd besteed aan het schrijven van verzen en gedichten.”

“Jij snapt dat toch, niet Avalon?” hij keek het meisje indringend aan.
“Jij snapt toch hoe beklemmend het is als alles voor je geregeld en bepaald wordt?”

“Jij moet toch ook iets hebben dat je veel liever doet dan hier braaf je lessen maken, iets waar meer avontuur in zit?”

Tijdens zijn verhaal had hij onbewust de hand van het meisje gepakt. Nu dit tot hem doordrong liet hij deze snel weer los en staarde weer naar  zijn schoenen.