Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Cijferlijsten  (635 keer gelezen)

Speeldatum: 12 december 1304 (Begin winter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 1 jaar geleden »
 :open:

Er prijkte drie lange lijsten op de prikborden in alledrie de leerlingenkamers, met daarop de eindcijfers voor het vak wilsmagie. Sommige leerlingen hadden zeer goede cijfers gehaald. Andere waren met de hakken over de sloot over. En tot slot hadden een klein aantal simpelweg niet goed genoeg gepresteerd dit schooljaar. Wilsmagie was een verplicht vak op Bumetrel voor alle afdelingen, want alle studenten hadden er baat bij. Wilsmagie was essentieel in Vigo's ogen, vandaar dat hij ook strenge maatregelen trof tegen mensen met een onvoldoende.

Professor Vigo Amèl was een leraar geweest die van al zijn studenten hard werk vereiste, sinds hij deze klassen halverwege het schooljaar had overgenomen. Hij had verder geen bijzondere dingen gedaan, geen bijzondere practica maar ook geen bijzonder zware straffen uitgedeeld. Ze hadden veel theorie doorgenomen, simpele oefeningen gedaan om de magische krachten van de studenten te stimuleren en hun capaciteit te vergroten en schriftelijke en mondelinge tentamens gedaan. Eigenlijk niets spannends, het leek erop alsof de docent op de automatische piloot lessen gegeven had. Al met al was het niet een bijzonder boeiend vak geweest de laatste paar maanden.

Maar ondanks dat het geen interessant vak was, was het wel noodzakelijk om goede cijfers te halen. En degene die een onvoldoende hadden moesten bij Vigo in het lokaal langskomen om hun voortgang te bespreken. De deur stond open, de phaosfee zat aan het bureau wat formules neer te pennen en wat te lezen, wachten op zijn slechtste leerlingen.[1]
 1. Ik verwacht Nynève en iedereen die het vak slecht heeft gevolgd. Daarnaast heeft Vigo halverwege het jaar de klassen overgenomen en misschien heeft hij wel verkeerde cijfers overgenomen, dus ook goede leerlingen die zin hebben kunnen over hun cijfers komen klagen.
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #1] : 1 jaar geleden »
Daar stond haar naam, prachtig bovenaan de lijst in de Socophonleerlingenkamer voor ieder die het wilde zien. Nynève Mehra Tellichí. Stond het van laag naar hoog gesorteerd op eindcijfer? Zo leek het wel, en als dat zo was, dan had zij een van de laagste cijfers van de hele school. Daar zag ze meneer Amèl best voor aan, om op die manier de slechtsten te kijk te zetten. De kabouter moest haar ogen half dichtknijpen om haar punt te kunnen lezen vanaf haar ooghoogte, die heel dicht bij de grond lag. Was het nou een 4,9? Een 4,9? Nee! Dat kon niet!

Beschaamd wendde Nynève haar blik af van het papier en haastte zich vliegensvlug tussen de benen van myrofas door de leerlingenkamer uit. Klein zijn had zo z'n voordelen: je kon je prima verstoppen en als kabouter was ze ontzettend wendbaar. Zin om langer te blijven had ze niet, dan zou ze het geroddel van andere leerlingen over haar horen. Het belangrijkste was nu meneer Amèl opzoeken en medeleerlingen vermijden. Op dit moment had ze niets te doen en die gemene phaosfee zat vast al met smart op haar te wachten. Hij stond zeker te popelen om haar een flinke uitbrander te geven.

Met de grootste tegenzin slenterde het meisje richting zijn lokaal, een stuk minder snel als voorheen. Hoe dichter ze bij het lokaal kwam, hoe kleiner haar al zo minuscule pasjes. Helaas, helaas; ooit zou ze op dit tempo ook het lokaal bereiken. Tergend langzaam zette Nynève haar laatste stappen, en liep over de drempel, die voor haar meer voelde als een kleine traptrede. Aan de andere kant sprong ze er met een klein hupsje weer af.

'Goedemiddag weledelgeleerde heer Amèl,' zei Nynève met een keurige knix - en een schorre, zachte stem. Had hij haar wel kunnen verstaan? Oh nee! Ze ging het echter niet opnieuw zeggen, want straks had hij haar wél gehoord en dan zei ze het twee keer. Dat zou nog belachelijker zijn. Ze kuchte even om haar keel vrij te maken van slijm. Opgelaten keek ze naar de man achter het bureau (nou, niet echt naar Amèl zelf, meer naar de omgeving) met een uitdrukking op haar gezicht. Was het angst? Nervositeit? Afgunst? Eerder een mengeling van al het genoemde. Het was in ieder geval duidelijk dat ze zich niet op haar gemak voelde.

« [Reactie #2] : 1 jaar geleden »
WAT! Lynna keek vol verbazing naar de wilsmagiecijfers die in de leerlingenkamer hingen. Hoe kon ze zo'n laag cijfer hebben! Ze had maar net een voldoende, maar ze wist zeker dat ze beter had gescoord. Oke, misschien waren er wel cijfers die beter had gekund en ze was de laatste paar maanden wat afwezig geweest tijdens de lessen. Maar een mager zesje? Nee dat kon echt niet.

Na het zien van de cijferlijst liep Lynna dan ook vastbesloten naar het kantoor van Vigo. Onderweg zag Lynna niet veel andere richting de lerarenvleugel lopen. Misschien gingen ze pas later of hadden ze de cijferlijst nog niet gezien. De deur stond al open, iets dat Lynna zag als een teken dat ze binnen mocht komen. Ze stapte dan ook naar binnen en liep richting het bureau van de phaosfee. Ieh er lag iets op de grond voor zijn bureau. Makkelijk stapte de gorgo erover heen. Dat het een myrofas was, had ze niet opgemerkt.
"Goedemiddag heer Amèl," zei ze na het maken van een knix, stomme etiquetteregels, "Kan ik u een moment spreken over mijn cijfer van Wilsmagie?"

« [Reactie #3] : 1 jaar geleden »
Vigo Amèl was oplettend genoeg om een kabouter niet over het hoofd te zien wanneer deze het lokaal binnenliep. Dat betekende niet dat hij meteen alles voor haar liet vallen. Hij maakte een laatste snelle aantekening en sloeg toen het boek van Flavus Calixto dicht. Hij schoof het aan de kant, zodat het uit het zicht was voor nieuwsgierige aagjes van leerlingen.

Daarna draaide hij zich pas om. "Juffrouw..." De kabouter was veranderd in een Gorgo. Natuurlijk was een mogelijke verklaring, het zou niet de meest vreemde transformatie zijn die een student op Bumetrel onderging. Toch vermoedde Vigo gelijk dat er iets anders speelde. "...Seros, doet u eens een stap opzij." De phaosfee leunde een klein beetje achteruit en zag inderdaad daar Nynève staan. "U blokkeert Tellichí. Doe anders gelijk nog wat extra stappen en ga aan een tafel zitten tot het uw beurt is." De leraar wuifde de Eerstejaars weg en gebaarde dat Nynève dichterbij moest komen. Over Lynna plaatste hij een geluidschild, zodat ze niet mee kon luisteren.

"Dus, juffrouw Nynève." Wat waren die kleine myrofas toch schichtig, zo nu ook, alsof ze ieder moment in een muizengat weg wilde kruipen. "U heeft het slechtste eindcijfer van uw leerlaag. Een 4,9. Hoeveelste keer wordt dat? De dérde? De dérde keer dat u blijft zitten. Op iedere andere school zou u er al afgestuurd zijn." In werkelijkheid waren de lerarenbesprekingen nog niet geweest, maar Vigo wilde bij voorbaat druk leggen op sommige individuen. Met name iemand die zó weinig magische potentie toonde.

"Wel. Ik neem aan dat u, als lid van de blauwe afdeling, nu een prachtige uiteenzetting aan mij kunt geven waarom u géén onvoldoende verdient?" Vigo keek haar strak aan, met een lichte uitdagende gloed in zijn ogen.
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #4] : 1 jaar geleden »
Ze had het onmiddellijk doorgehad: iemand stapte over haar heen. Nynève maaide met haar armen om ervoor te zorgen dat ze niet verstrikt raakte in de rokken van het meisje en murmelde protesterend, wat waarschijnlijk verloren ging in de begroeting van de gorgo en het geluid van voeten op de vloer. De kabouter was opgelucht dat meneer Amèl haar wel had opgemerkt, en toen ze verder richting het bureau liep verscheen er zelfs een halve glimlach op haar snoet.

En die verdween even snel als hij gekomen was. De woorden van Amèl voelden alsof iemand haar een klap in haar gezicht had gegeven, of nog erger: een aambeeld op haar hoofd had laten vallen. Het laagste cijfer van de hele jaarlaag! Het meisje werd langzaamaan steeds roder. Hoe kon dat nu? Ze deed de vijfde voor de tweede keer, en opnieuw had ze gefaald. Het onmogelijke was mogelijk gebleken.

'Ehrm,' begon ze voorzichtig. Haar hart bonkte in haar keel en ongetwijfeld had haar gezicht inmiddels de kleur van een tomaat aangenomen. 'Ik, euh..'
Een uiteenzetting? Ja, ze wist precies hoe ze dat moest doen, maar móndeling? Zonder voorbereiding? In deze situatie? Oh Aketvas, waarom kon ze de tijd niet doorspoelen?

'Ik, euhh..' Nieuwe poging, nieuwe kansen. Maar Nynève was niet zo optimistisch op dit moment. Nee, zij zag alleen een gigantische afgang voor zich, zo voor heer Amèl en die jonge gorgo.
'Ik verdien ook geen voldoende,' zei het meisje zachtjes. 'Ik verdien gewoon een onvoldoende, want ik kan het niet.' Tranen welden op in haar ogen, en verwoed knipperde ze in de hoop ze weg te krijgen. Nee, niet huilen, ze moest sterk overkomen en haar punt brengen! Opnieuw werd ze een tint roder, voor zover dat mogelijk was. Ze stond zo voor schut! Het idee van voor schut staan zorgde er alleen maar voor dat ze zich nog onzekerder voelde en er nu daadwerkelijk tranen over haar wangen rolden.

'Maar het is niet eeheerlijk,' snifte Nynève stilletjes. 'Want ik kan er niets aan doen! Ik leer zo hard theorie, en dat lukt ook wel euh, maar ik kan gewoon niet de praktijk!' Was het misschien mogelijk dat ze geen magiekern bezat? Kon dat?

« [Reactie #5] : 1 jaar geleden »
Jarenlange ervaring hadden Vigo ook blootgesteld aan talloze tranen. Dat kwam nou eenmaal altijd gepaard met het uitdelen van  onvoldoendes. Soms waren ze oprecht, soms ook niet. Vigo kon dat wel onderscheiden, maar het maakte voor hem vrij weinig uit. Hij zag aan Nynève dat het een voor haar een oprechte schok was, maar zoals ze zelf ook al aangaf, ze verdiende echt geen voldoende:

"Nee, inderdaad. U heeft zo goed als geen vooruitgang geboekt dit jaar. Sterker nog, er is nauwelijks voortgang zichtbaar sinds u hier zich aanmeldde, zéven jaar geleden." Het klonk hard, maar Vigo had nooit veel geduld gehad met myrofas die zich verstopte achter smoesjes. Alle myrofas konden magie in de praktijk. Natuurlijk waren er genoeg myrofas die geen aanleg ertoe hadden, maar het was te leren. Net als je zonder talent voor tekenen toch kon leren een stilleven te tekenen. Misschien zouden ze nooit een meesterwerk afleveren, maar dat verwachtte Vigo ook niet.

"Iedereen kán. U bent geen magieloze mens, u bent een myrofas en dus per definitie schuilt er magie in u. Ik verwacht niet van u om dingen te teleporteren. Ik verwacht niet dat u een magisch duel wint. Maar wanneer u zelf geen simpel krachtschild kan oproepen na zoveel tijd, waar u zelf niet de minste prestatie heeft gemaakt, dan ís een onvoldoende eerlijk." En meer woorden wilde  Vigo er eigenlijk niet aan vuil maken.

Hij opende zijn mond om Nynève de deur uit te bonjouren, toen hij de wanhopige glinstering in haar ogen zag. De phaosfee sloot zijn ogen en liet lucht uit zijn mond ontsnappen in de vorm van een zucht. "Tellichí, luister. Één extra verslag. Vijftien pagina's over het ontwikkelen van magie en methodes om magisch talent te vergroten. Haal meer dan een negen en het compenseert voor een voldoende." Hij hief dreigend een vinger de lucht in. "Daarnaast hoop ik dat u geen plannen had om naar huis te gaan deze vakantie. Als u na de vakantie naar de zesde klas over wil, gaan wij de rest van de vakantie u trainen. We bespreken het verder wanneer u dat verslag inlevert. U kunt maar beter uw uiterste best doen en deze kans niet verspillen."

Vigo gaf haar een prachtige kans en ze kon deze maar beter met twee handen aanpakken. Normaal gesproken was hij niet zo gemakkelijk.
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #6] : 1 jaar geleden »
En met de woorden van heer Amèl kwam Lynna op een van de voorste tafeltjes in het lokaal. Stomme kabouters ook altijd. Ze stonden ook altijd in de weg. En toen verdween ook nog al het geluid, nu kon ze niet eens meeluisteren. Die blauwe zou wel weer een zeven hebben gekregen terwijl ze een negen wilde. Die blauwe dachten ook altijd dat ze beter en slimmer waren.

Moest ze nu huilen? Alleen maar om gaat ze geen negen kon halen voor een magievak? Of misschien omdat ze bang werd van heer Amèl? Ja dat moest wel met zo'n slappe datum als mentor. Die centaur van rood was op z'n minst nog sterk enzo. Nee Mocha was veel beter, daarbij werd je geen watje anders had je een groot probleem. Lynna wilde wel wedden dat die blauwerds het nog geen maand volhielden onder het bewind van Mocha.

« [Reactie #7] : 1 jaar geleden »
Geen vooruitgang geboekt in zeven jaar? Haar ogen werden groot en ze fronste, want daar was ze het dus echt niet mee eens. Dat klonk alsof ze in die zeven jaar geen moer had gevoerd. Dat ze een luie Merifeller was ofzo - oh laat maar, die waren wel magisch aangelegd en zouden niet zo'n laag cijfer halen als zij. Bij hen was het zeker omgekeerd: slechte theorie, goed of acceptabel in de praktijk. In ieder geval, Nynève was van mening dat ze zeker vooruitgang had geboekt. De theorie kende ze tot in de puntjes. Oh, als ze de praktijk net zo goed kon... Dan had ze zeker een acht of een negen gehad.

Maar het meisje zei er niets van. Ze zei alleen zachtjes 'Ja' op Amèls tirade over haar abominabele prestaties, kijkend naar de grond. Nynève ging hem echt niet aankijken, met die enge priemende zwarte ogen. Bleh. Toch hief ze haar hoofd op toen ze plotseling positievere geluiden hoorde. Er was nog kans op een voldoende. Ze was niet geheel verloren.
'Nee, nee, nee,' zei Nynève haastig, 'dat gaat ook helemaal niet, dat is veel te ver weg.' Ze pauzeerde even en dacht aan thuis. Goh, naar huis gaan klonk niet eens zo verkeerd.. Gewoon lekker thuis zitten, zonder iets om je druk over te maken. Misschien dat ze een tussenjaar nam wanneer ze klaar was met Bumetrel.

Dan moest ze Bumetrel wel eerst halen. En het cijfer voor Wilsmagie omhoog krikken, anders dan ging ze wéér niet over naar de zesde en moest ze van school! Dan kon ze ook naar huis, maar zonder het papiertje. Dan hadden haar ouders al hun geld uitgegeven aan niks, en ze waren al best chagrijnig dat hun kind zo vaak bleef zitten. Hoewel ze wel begrepen dat het lastig was als kabouter op Bumetrel. Hmm, het zou ook best handig zijn als ze met haar mentor over haar hele situatie op Bumetrel (niet alleen over haar punten) zou praten. Maar dan moest ze zeker zelf een gesprek aanvragen en zeggen waarom ze dat precies wilde.

Nynève veegde de tranen van haar wangen en knikte. 'Dat zal ik doen, meneer.' Ze zweeg even. 'Wa- Wanneer moet ik het verslag inleveren?'

« [Reactie #8] : 1 jaar geleden »
Was het te laat om de beslissing terug te draaien? Vigo had eigenlijk absoluut geen flauw benul waarom hij Nynève een tweede kans had gegeven, laat staan dat hij had aangeboden om haar in de vakantie extra te trainen. Natuurlijk zouden deze dingen de kabouter goed doen, maar wat schoot Vigo ermee op als één kabouter haar diploma haalde? Waarom zou hij al deze moeite voor haar doen?
Maar het was te laat, hij had het gezegd en Vigo was een Phaosfee van zijn woord. Hij snoof door zijn neusgaten: "Twee weken vanaf nu. Voor zonsondergang." Hij bekeek de kabouter nog eenmaal goed met één opgetrokken wenkbrauw, alsof ze met grote letters het woord 'kneusje' op haar voorhoofd had getatoëerd. Daarna liep hij naar zijn bureau en ging zitten.

Nynève kon gaan, Vigo staarde star voor zich uit, bedenkend wat het nut van kabouters was op de wereld en welk profijt hij van het ras kon hebben. Op dat moment realiseerde hij zich dat er nog een leerling in het lokaal had zitten. Hij hief met een gebaar het schild op en keek Lynna aan. "Juffrouw Seros. Vertel het eens?"
Word meester van jezelf en word meester van anderen.

« [Reactie #9] : 1 jaar geleden »
Ah kijk aan, die kabouter was al klaar. Voor een moment leek heer Amèl haar niet te zien, maar niet veel later was Lynna dan toch aan de beurt. Ze kwam achter haar schoolbankje vandaan en liep naar het bureau van de phaosfee.
"Goedemiddag heer Amèl," sprak ze nogmaals na een nette knix.

"Nou, ik vroeg me af of u mijn punten wel goed had overgenomen, in het begin had ik echt goede punten en nu sta ik ineens lager dan een zeven. En daarbij waren m'n laatste cijfers ook niet onder een 6.5." Ze had goed geleerd dus dit lage eindcijfer had ze echt niet zien aankomen. Het kon gewoon niet!

« [Reactie #10] : 1 jaar geleden »
Vigo was nog steeds enigszins geïrriteerd over het feit dat hij die kabouter zojuist aangeboden had haar in de vakantie extra bij te scholen. Vigo werd daar niet betaald voor. Vigo zou het niets moeten uitmaken. Nynève had hem gemanipuleerd met haar tranen en Vigo had er een bijzondere hekel aan om gemanipuleerd te worden. Het zat hem hoog hoe dit alles verlopen was, maar dat was voor latere zorg.

Nu kon hij eerst zijn humeur op de volgende zeur loslaten. "Wat wil u nu eigenlijk insinueren, juffrouw Seros?" vroeg hij scherp en intimiderend. "Dat ik mijn werk niet goed doe? U vindt dat u, een eerstejaars, een leraar met jarenlange ervaring even kunt vertellen hoe hij zijn werk moet doen?" Hij tikte op het bureaublad. "Als u denkt dat er iets verkeerd is gegaan, wil ik concrete bewijzen zien. Geen vage beschuldigingen aan mijn adres. Dus ik zou goed nadenken als ik u was, voordat ik nogmaals mijn mond open doe."
Word meester van jezelf en word meester van anderen.
« Laatst bewerkt op: 1 jaar geleden door Vigo Amèl »

« [Reactie #11] : 1 jaar geleden »
Ze gaf geen kik bij de woorden van Vigo.  Lynna was niet bang voor de phaosfee voor haar, ze had vele ergere situaties meegemaakt in haar korte leven dan die man wist. Rustig haalde ze een vel perkament uit haar tas en legde het op het bureau, zo dat Vigo het kon lezen. Erop stonden alle toetsen en opdrachten waar punten voor waren gegeven, met datum en onderwerp en het behaalde punt erachter.

"Zoals u in mijn aantekeningen kunt zien, heb ik dit jaar geen punten onder de zes gehaald. U kunt ze controleren met de punten in mijn dossier, als u me niet geloofd. Toch is mijn gemiddelde erg laag. Graag zou ik een verklaring van mijn eindcijfer hebben, gezien deze niet klopt met de punten die ik van de toetsen heb overgenomen," sprak Lynna rustig, beheerst, zonder de haast waarmee ze binnen gekomen was. Ze zetten weer een stap van het bureau af, het perkament bleef erop liggen, terwijl ze de man aan bleef kijken.

« [Reactie #12] : 1 jaar geleden »
Een ijzige stilte volgde na Lynna's redenatie. Vigo had geen blik op het papier geworpen, maar bleef de Gorgo strak aankijken, zijn lippen vertrokken tot een dun streepje. Hij verroerde geen spier, pas na een volle minuut tikte hij met zijn wijsvinger op het papier.
"Ik heb alle cijfers aan het einde van het jaar zwaarder doen meewegen in mijn berekening, waardoor uw cijfer lager lijkt. Maar in deze situatie ben ik bereid om een uitzondering te maken." Vigo keek naar het papier, maakte een korte berekening en knikte:  "U verdiend duidelijk een zeven-en-een-half."

Hij was zacht als vers brood, gedompeld in warme melk. Ze hadden beiden gelijk, maar hij gaf veel te gemakkelijk mee. Hij boog als een rietstengel in de wind voor het briesje uit Lynna's mond.
Lynna's naam zou ook op een lijst terecht komen van studenten die hij in de gaten ging houden.

"U kunt gaan, juffrouw Seros. Een fijne vakantie." Hij maakte een gebaar dat Lynna weg kon gaan, maar hij bedacht zich. Iets knaagde aan de man en hij moest het vragen: "Vindt u mij geenszins intimiderend?"
Word meester van jezelf en word meester van anderen.