Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Wolven en beren op weg  (210 keer gelezen)

Speeldatum: 6 oktober 1308 (Midden herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 maanden geleden »
Spoiler: "OOC informatie" (klik om te bekijken/sluiten)
Het was de avond van de jacht. Alle weerwolven hadden de laatste uren vrij gekregen, zoals dat gebruikelijk was bij volle maan. Niemand zat immers te wachten op dit soort transformaties tijdens de les. Rhiakath voelde de drang steeds sterker worden, maar hij was ervaren genoeg om dat weg te kunnen drukken. Hij leidde de groep van het kasteel naar buiten de muren van Oikilan. Ze volgden de weg richting het landgoed van Mahtan maar al snel ging Rhiakath van de weg af.

Ze kwamen bij een nauwelijks begroeide plek met daar omheen hoge struiken. Hij gaf Tatiana een knikje ten teken dat ze de dames naar de ene kant kon meenemen, terwijl Rhiakath aan de andere kant achter de bosjes verdween. Zelfs weerwolven hadden nog enig fatsoen zo lang ze nog in tanna waren. De man kleedde zich vlot uit en zag toen drie weerwolven van Mahtans landgoed. Hij groette ze kort.

'Nog één keer,' brulde hij zodat iedereen hem goed kon horen. Zijn stem klonk rauw en grommend, alsof het zich al had voorbereid op de komende overgang. 'Blijf bij elkaar, hou de roedel veilig en doe geen domme dingen. Kracht in samenwerking.' Rhiakath ontblootte zijn tanden en grommend gaf hij zich over aan het hongergevoel dat hij eerder had weggedrukt. Een tijdje was alles vaag en toen was hij weer terug, scherper dan eerder.

Met een diepe teug lucht rook hij alle geuren die hij net had gemist. De weerwolf brulde enthousiast en sprong de open plek op. Hij kon horen en ruiken wie er al aan het transformeren waren. Ongeduldig wachtte hij tot iedereen zo ver zou zijn. Denken was lastiger nu en het was ook zo onbelangrijk geworden. Zijn hoofd flitste omhoog toen hij de maan zag. Het huilen dat volgde gaf ontlading en zorgde er tegelijkertijd voor dat degenen die nog niet in attanna waren dat snel zouden zijn.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.
« Laatst bewerkt op: 3 maanden geleden door Rhiakath Vanitis Gevaudan Worrseyu »

« [Reactie #1] : 3 maanden geleden »
Flo had over het algemeen een prima controle over haar transformatie. Maar na de laatste grote bijeenkomst van alle weerwolven waren haar twee dingen dwars gaan zitten. Ze kreeg niet de leiding bij de jacht. Ze was jachtopziener, dus waarom kreeg ze het niet? Nu vertrouwde ze Elias en Jakobus daarin, maar toch.
Maar wat ze echt niet begreep was de taak die Tatina had gekregen. Zij mocht op de jongelinge letten, een erg belangrijke taak. Daarvoor moest je de jongelinge goed kennen. Flo kende ze allemaal, Tatiana niet. Waarom had Flo dan niet die taak gekregen? Nee ze had helemaal niets. Ze was het zusje van de alfa... Nu moest je kunnen vertrouwen op je alfa maar Flo had dat nu niet. Hoe erg ze hem ook wilde vertrouwen.
En dat alles maakte het vechten tegen van haar transformatie alleen maar lastiger.

Toen bij de open plek Tatiana ook nog eens de taak kreeg om alle meisjes naar een kant te begeleiden hield Flo het niet meer. Ze schoot de bosjes in voor de meisjes en was nog net optijd om zich uit te kleden. Eenmaal getransformeert huilde ze vlak na Rhikath naar de maan, al haar frustatie legde ze er voor een moment in.

« [Reactie #2] : 3 maanden geleden »
De gehele dag had ze al op het puntje van haar tenen gelopen, zo had het gevoeld tenminste. Het verbaasde haar niet met de volle maan op komst, maar met de taak die ze gekregen had voelde ze toch net iets meer opgelaten dan dat ze normaliter zou zijn. Tijdens de wandeling naar de open plek was de geur een mengelmoes van nervositeit, enthousiasme en een vleugje woede om haar heen. De laatste van die drie kwam van Flo af, merkte ze toen het meisje haast stampvoetend de bosjes in had gesneld, terwijl Tatiana nog bezig was met alle meisjes naar de bosjes te leiden. Tatiana zakte iets dieper in haar schoenen, haar wolf prikkelend onder haar huid, nog meer opgelaten om eindelijk vrij te zijn, maar ze drukte de wolf nog even op afstand. Haar tanden knarsend terwijl ze zich rustig uitkleedde en wachtte totdat de laatste van de vrouwelijke weerwolven getransformeerd waren. Hijgend vocht ze hard tegen haar transformatie, haar slagtanden begonnen al te groeien en nagels waren aan het veranderen in klauwen. Maar met de huil van Rhiakath was het helemaal gedaan met haar zelfbeheersing en klapte ze voorover.

Niet veel later kon ze het gehuil van de roedel vlijloos horen, eveneens als de wind door de bomen en de rest van het wild die nog niet waren gevlucht na het ruiken van de gigantische horde aan wolven die hierheen hadden gemarcheerd. Haar kop, klauwen, gewrichten en huid tintelden nog na van de transformatie. De kop van de blonde weerwolf hief zich op naar de maan en huilde mee, nu ze zag dat de rest van de vrouwen allemaal getransformeerd waren. Met een knik van haar kop richting het open veld begeleidde ze de rest van de vrouwen richting de roedel en sloot de rij af, nadat ze er zeker van was dat iedereen die kant op was gegaan.

De open plek was bezaaid met onrustige weerwolven, sommigen liepen heen en weer, anderen bleven gehurkt en laag bij de grond wachten tot het bevel van Rhiakath kwam en weer anderen waren nog steeds bezig te grauwen en huilen naar de maan. Tatiana schudde haar vacht los en wachtte rustig af, terwijl ze aan haar nieuwe evenwichtspunt wende door de grond on haar poten los te klauwen met haar nagels. Ze snoof de geur op van alle weerwolven, wat opnieuw een hevige mengelmoes aan emoties met zich mee bracht, maar ook de verschillende geuren van de individuele weerwolven die ze in haar hoofd printte gelijk met de drie weerwolven van het landgoed.
I'm the beast and you're the beauty.

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #3] : 2 maanden geleden »
De drie weerwolven van het landgoed van Mahtan wezen de weg toen iedereen in attanna was gegaan. De roedel schoot door het bos, tussen de bomen en over de rotsen die onder het mos zaten. De spoorzoekers sprongen over omgevallen bomen heen terwijl ze zo recht mogelijk op hun doel af gingen als de natuur hen toestond. Na een tijdje hielden de wolven in. Ze stonden bijna onderaan een berghelling. Eén van de wolven gebaarde met een klauw naar de overkant van het dal.

Daar was een grote beer te zien die met de rug naar hen toe stond. Jakobus gromde zachtjes en gebaarde dat ze door konden rennen. Onderin het dal was een brede, ondiepe rivier met grind en rotsblokken. Midden in de rivier stond een beer met een zwarte vacht. Het beest keek plotseling op en zag de groep weerwolven. De jonge beer maakte even een klapperend geluid met haar tanden en gilde toen met een verrassend hoog geluid. Onmiddellijk klonk er van bovenaf de helling het geluid van iets groots dat naar beneden kwam. De jonge beer met de zwarte vacht stormde ineens een paar passen op de groep af en sloeg daarna hard met haar poot in het water. Toen bleef ze stil staan.

Jakobus grauwde en gebaarde dat er aangevallen mocht worden.

« [Reactie #4] : 2 maanden geleden »
Elias deinsde even terug voor de slaande klauw maar sloot snel weer aan bij de steeds dichterbij cirkelende groep wolven die de eerste aanval op zich zou nemen. Zijn neus stroomde over van de geuren van bos en wolf en beer. Al gauw mengde ook de hongerigmakende geur van bloed zich in het geheel. Hij sprong en hapte naar de jonge beer, zag de flitsen van zijn broeders en zusters om hem heen. Hij proefde haar en vlees en bloed terwijl naar het jong hapte, het desoriënteerde en verzwakte.

Een angstaanjagende brul, gejank van een wolf die in het pad van moeders klauw was gekomen. Elias dook weg, voelde hoe een van de klauwen zijn ribben kraste. Hij vluchtte jankend achteruit, weg bij de razende moederbeer. Andere wolven namen zijn plaats in.

« [Reactie #5] : 2 maanden geleden »
Levi was misschien niet de sterkste wolf van de roedel, maar hij was wel sneller. Samen met één van de weerwolven in dienst van Mahtan[1] was hij vooruit gesprint en met een boog om het gebied van de beren heen gerend. Van de andere kant dan de rest van de roedel kwamen ze nu aan. Levi gaf een lage grom om de alpha te laten weten wat hun positie was.

De wolf snoof toen hij de eerste van de twee beren zag, de kleinere zwarte. Daarna kwam de razende moederbeer in zicht. Naast hem gromde Cis enthousiast. Levi versnelde zich voor de paar tientallen meters die nog over waren en raasde op het gevecht af. Terwijl de moederbeer afgeleid was door de strijd voor zich greep hij zijn kans om haar van achter aan te vallen: hij ritste zijn lange klauwen langs de pezen in haar rechter achterpoot[2]. Daarna sprong hij weer bij de beer weg terwijl hij zijn klauwen langs haar achterflank haalde[3].

Cis kwam ondertussen ook aan en nam een verdedigende stance achter Levi aan.
[4]
 1.  Deze heet hierbij Cis - short voor Francis :P
 2. (9, 7, 8) Winst bij hoger dan 5
 3. (6, 3, 9) Winst bij hoger dan 5
 4. Kort postje en mss niet heel geweldig want ik vind het nog best een uitdaging om deze kant van Levi te spelen
« Laatst bewerkt op: 2 maanden geleden door Eleonora Vasiles »

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #6] : 2 maanden geleden »
De zwarte jonge beer werd geraakt door Elias en hoewel ze verzwakt was, zou ze zich niet zonder gevecht overgeven. Met een wilde uithaal[1] viel ze de weerwolf aan die Elias' plaats in nam[2].

De moederbeer kwam razend van woede naar beneden stormen en zou iedereen vermoorden die tussen haar en haar jong durfde te komen. Elias had de pech daar te lopen[3]. Ze raakte de weerwolf, maar niet zo goed als ze graag had gewild. Ondertussen werd ze van achteren aangevallen door Levi. Razendsnel draaide zich om en haalde uit met een gigantische klauw[4]. Levi werd geraakt en door de lucht geslingerd, tegen Cis aan en samen gingen de twee weerwolven iets verder tegen de grond[5].

De kleine zwarte beer en de moederwolf stonden nu bij elkaar. De moeder kon nauwelijks meer staan op haar linker achterpoot, maar dat leek haar woede vooral groter te maken. Er kwam een weerwolf dichterbij[6] en de moederbeer haalde weer uit[7].
 1. (9, 10, 5) -1 aftrek. Winst bij hoger dan 5
 2. Voel je vrij om deze weerwolf te zijn.
 3. (5, 2, 9, 7, 4) Winst bij hoger dan 4
 4. (8, 2, 7, 9, 8) -1 aftrek. Winst bij hoger dan 4
 5. Je attanna zal de meeste kracht wel hebben opgevangen, bepaal zelf maar hoe gehavend je bent
 6. Voel je vrij deze weerwolf te zijn
 7. (6, 2, 5, 1, 4) -1 aftrek. Winst bij hoger dan 4

« [Reactie #7] : 2 maanden geleden »
Levi had de snelheid van de moederbeer verkeerd ingeschat en voelde nu die fout als een stel nagels door zijn flank heengaan. Woest werd hij tegen zijn kameraadje aangeslingerd en het tweetal ging tegen de grond. Hij jankte luid: zijn vacht werd donker en plakkerig rond een drietal japen in zijn zij.

Strompelend zorgde hij voor een grotere afstand tussen zichzelf en het tweetal beren. Hij wist rationeel dat hij moest oppassen, maar de pijn drong nog niet tot hem door. De adrenaline en het gegrom van de andere wolven overstemde die. Levi schudde de pijn van zich af - wetend dat hij hier later in tanna spijt van zou krijgen - en richtte zich weer op het gevecht.

Cis gaf hem een por met zijn neus en knikte naar de jongere beer. De moederbeer was bezig met een andere weerwolf en de dochter lette tijdelijk niet op haar linkerflank. Levi gromde goedkeurend terug en het tweetal cirkelde weer dichterbij het gevecht. Cis ging eerst in de aanval en zorgde voor een lelijke wond bij haar ribbenkast[1]. Levi hapte ondertussen naar haar achterflank en wist ook substantiële schade toe te brengen.[2]
 1. (9, 5, 8, 5) Winst bij hoger dan 5
 2. (10, 10, 8) Winst bij hoger dan 5

« [Reactie #8] : 2 maanden geleden »
Opnieuw nam Tatiana de achterhoede terwijl ze haar scherp en analytisch oog over het gehele gevecht liet gaan terwijl ze in een verwarrend patroon langs en vluchtig door het hele gevecht ging. Elias had een nare wond overgehouden in zijn flank van de moeder beer en ze vluchtte zich op hem af, gaf hem een por met haar neus en wees naar de jongere beer die nu in een wirwar van weerwolven, jong en oud, stond te zwaaien met de vlijmscherpe klauwen die het dier bezat. De ene weerwolf die Tatiana niet zo snel kon herkennen werd nu geholpen door de twee overige weerwolven van het landhuis van Mahtan.[1] Beau deed een poging om bovenop de moeder beer te springen en de achterkant van haar nek te verscheuren.[2] Zijn klauwen greep de flanken van de moederbeer stevig vast en hij scheurde met zijn klauwen een stuk vlees van de moeder haar nekvel af. Bloed begon langs de rug van de beer naar beneden te stromen en ze gaf een oorverdovende schreeuw van pijn. Beau werd hardhandig van haar rug afgeschud, maar terwijl ze zo heftig bezig was zag Dante een opening om nog een aanval te richten op haar flank.[3] Hij haalde flink uit in haar flank en wist zo het vlees onder haar vacht bloot te leggen.

Tatiana had geen tijd meer om te kijken, stuurde telepatisch naar Elias: 'Richt je op de jongere wolf voor nu! Ze is kwetsbaarder nu haar moeder geen tijd heeft om op haar te letten, pas op je flanken! Blijf ze van schuin achteren aanvallen waar ze zo min mogelijk bij je kunnen komen!' En ze was er al weer vandoor, halve cirkels rennen rond de rest van de groep, zo kon ze de groep bij elkaar houden en ogen houden op elke weerwolf. Maar ze was ook afgeleid. Er waren twéé jongeren die ze moesten pakken. Ze begon hevig te snuiven in de hoop dat ze de muskus achtige geur van het tweede jong kon oppikken.[4] De geuren van de wirwar aan weerwolven en de twee beren die er al waren zorgde voor een geurscherm waar ze niet doorheen kon ruiken. Schichtig begon ze rond te kijken, in de hoop dat ze iets van beweging om het gevecht heen tussen de bomen kon zien.[5] Maar ook dat bleek niet te werken, ze kon door de springende, bewegende, wirwarige vloed van wolven niets anders opmerken dan het gevecht wat er op het moment gaande was. Ze begon weer te rennen, dit maal achter de beren langs en zocht Rhiakath en Jakobus op, om vervolgens een telepatisch bericht naar hun te sturen. "Geen zicht op het ontbrekende jong. Plan van aanpak?" Haar gedachte leken zelfs te hijgen, terwijl ze zich opnieuw naar een weerwolf snelde die geraakt was door één van de klauwen van de dochter, pakte hem bij zijn nekvel en sleurde hem uit het bereik van de klauwen van de beer, maar daardoor was ze even in bereik van de beer haarzelf en ze zag hoe de woedende dochter uithaalde naar haar. Ze probeerde de klauw te ontwijken.[6] Ze was echter niet snel genoeg en de klauw haalde recht over haar schouder uit, die vier dikke rauwe strepen achterliet, bloedend. Ze kefte een pijnlijke kreet uit maar liet de weerwolf niet los terwijl ze hem naar achter trok.

Bij Olki! Waar is die verrekte zoon!
 1. Bij deze noem ik de ene Beau en de andere Dante.
 2. (8, 6) Winst bij hoger dan 5
 3. (8, 7) Winst bij hoger dan 5
 4. (9, 4, 3, 4) Winst bij hoger dan 5
 5. (6, 5, 7, 2) Winst bij hoger dan 5
 6. (3, 1, 2, 1) Winst bij hoger dan 5
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #9] : 2 maanden geleden »
De alfa van de roedel stond bovenop een grote kei en hield overzicht over het gevecht. Hij moest zijn best doen om er niet midden in te springen, maar hij moest het belang van de groep boven zijn eigen verlangens van agressie stellen. Nadenken in attanna was erg lastig, waardoor Rhiakath bijna niets mee kreeg van Tatiana's bericht. Behalve dan het beeld van de jonge beer die nog ontbrak aan het gevecht. Vanaf de hoogte waar hij stond kon hij alles en iedereen zien. De geuren waren hier beter te onderscheiden, doordat de sporen van het gevecht nog niet genoeg tijd hadden gehad om naar boven te drijven.

Plotseling zag Rhiakath een beweging, een meter of wat rechts van waar de moeder uit het bos was gekomen. De jonge beer zou Elias, Jakobus en nog een paar weerwolven in de rug kunnen aanvallen. In een flits schoot de weerwolf weg om de jonge beer te onderscheppen. Toen hij langs de moederbeer wilde vliegen, zag hij een jonge weerwolf die een onbeholpen aanval inzette op de dochter. Rhiakath voelde instinctief aan dat de weerwolf klem zou komen te zitten tussen moeder en dochter. Met een grauw gooide hij zichzelf opzij, tegen de weerwolf aan.

Zowel het jonkie als de alfa rolden over de grond. Rhiakath gaf de jonge weerwolf een slinger richting Flo en grauwde iets onverstaanbaars. Hij kwam weer in beweging, maar door het oponthoud had de lichtbruine jonge beer de open plek al bereikt. Rhiakath trok een sprintje en met een grote sprong vloog de man op de beer af die ondanks zijn jonge leeftijd al groter en een stuk zwaarder was dan Rhiakath. Hij raakte de jonge beer vol op zijn borst en hij liet twee gapende wonden achter[1]. De beer sloeg Rhiakath van zich af[2], waardoor de wolf met een luide grauw door de lucht vloog en tegen een boom aan klapte.
 1. (10, 6, 8, 2, 7) Winst bij hoger dan 4
 2. (9, 4, 1, 8) Winst bij hoger dan 6
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #10] : 2 maanden geleden »
De dochterbeer gilde van pijn en woede. Ze haalde blind uit naar iedereen die in haar buurt kwam[1]. Cis werd vol geraakt en na een paar meter door de lucht te hebben gevlogen landde de weerwolf tegen een grote kei aan. De wolf bleef even bewegingloos liggen en kwam toen jankend van de pijn in beweging. Hij kwam overeind, maar stond toen gedesoriënteerd om zich heen te kijken. Uiteindelijk zakte de wolf weer tegen de kei aan om daar de rest van het gevecht af te wachten.

De aanval van Levi was succesvol. De beer draaide zich om, maar was niet meer op tijd om de vlugge weerwolf te raken[2]. Haar slag ging net over het hoofd van de wegduikende weerwolfwachter heen.

De moederbeer was razend van de pijn en probeerde alles wat ze zag te vermoorden[3]. Beau werd weggeslingerd, maar kwam makkelijk terecht en was zo weer klaar voor de volgende aanval. Dante kwam er een stuk minder goed vanaf. De beer kreeg hem te pakken en beet hem in zijn zij voor ze hem weg slingerde. Zwaargewond bleef de weerwolf op de grond liggen[4].

Jakobus zag dat moeder en dochter allebei flinke wonden hadden. Ze mochten dan net twee weerwolven hebben uitgeschakeld, Jakobus vermoedde dat ze wel bijna aan het einde van hun krachten waren. Hij brulde zo hard dat veel weerwolven wel even naar hem zouden kijken. Met zijn armen gebaarde hij dat ze wat afstand moesten houden. Handig schoot Jakobus op de twee beren af om vlak bij hen weer terug te springen. Hij hoopte maar dat meer wolven zijn voorbeeld van schijnaanvallen zouden volgen en dat andere wolven ondertussen de echte aanvallen zouden doen.

Complicerende factor was wel dat de jonge mannetjesbeer nog op de top van zijn krachten was en het geen goed idee leek te vinden dat zijn moeder en zusje afgeslacht werden.
 1. (9, 8, 8) -2 aftrek. Winst bij hoger dan 5
 2. (1, 1, 7) -3 aftrek. Winst bij hoger dan 4
 3. (1, 7, 10, 1, 5) -2 aftrek. Winst bij hoger dan 4
 4. (10, 10, 2, 10, 8) -3 aftrek. Winst bij hoger dan 4

« [Reactie #11] : 2 maanden geleden »
Flo was al die tijd in de buurt van haar broer geweest. Ze had zich wel bemoeid met het gevecht maar had meer voor afleiding gezorgd dan aangevallen. Ook had ze wat jonge wolven gered die te dicht bij de moederbeer kwamen. En ze had naast die taken, zichzelf ook wijsgemaakt dat ze de alfa in de gaten moest houden. Gevaar zat vandaag in een grote hoek.

Als een schim zag ze haar broer voorbij vliegen. Op het nippertje had hij een jonkie gered. Flo schoot vooruit en trok de jongeling weg bij de strijd. Met een lage grom werd hij wat verder naar achter gedirigeerd, richting Tatiana.
Toen de wolf luisterde snelde Flo zich naar de alfa. Ze zag hoe haar broer tegen de boom werd geworpen en haar instinct begon meteen te reageren. Op vier poten rende ze op de jonge beer af en beet hem in zijn schouder.[1] Het was een raake beet, helaas deed het de beer maar weinig schade. En gaf het de beer de kans om naar Rhiakath te rennen. Flo zetten het op een rennen en gaf een klap uit op een van de poten.[2] Ze hoopte dat de beer zijn aanval zou staken hierdoor.
 1. (6, 6, 4) Winst bij hoger dan 5
 2. (7, 9, 6) Winst bij hoger dan 5

« [Reactie #12] : 2 maanden geleden »
Cedric was wel degelijk bij het gevecht aanwezig, hoewel anderen achteraf misschien zouden beweren van niet. Achter een steen zat hij, veilig uit de buurt van de beren maar dichtbij genoeg om bij een eventuele aanval beschermd te kunnen worden door zijn roedel. Hijgend keek hij toe. Jammerend. Kermend. In vergelijking met de rest van de roedel voelde hij zich niet meer dan een domme hond. Slap en nutteloos. En bang. Ja, vooral bang.

Toch stroomde er ook een ongekende kracht door zijn aderen sinds hij was getransformeerd. Maar het voelde nog zo onbekend. En hij wist niet wat hij ermee doen moest. Het ene moment zette hij in een reflex zijn klauwen in het zand, klaar om zich in het gevecht te mengen. Het volgende moment riep een stem in een ver, ver onderbewustzijn dat hij klein was. En die beren groot. Heel groot. Als zelfs de oudere wolven in de roedel flinke klappen kregen of uitgeschakeld raakten, wat kon híj dan voor hen betekenen? Wat kon hij doen om te helpen? Hij zou alleen maar in de weg lopen.

Beheers je. Een huivering trok door Cedrics gespannen lichaam. In een kort moment van helderheid nam zijn scherpe blik de situatie op, waarna hij opnieuw jammerend huilde, zich schrap zette en zonder verder nog na te denken zijn veilige plek verliet. De adrenaline in zijn lichaam vermenigvuldigde zich. Zijn gedachten waren plotseling ver weg. Het enige wat hij nog zag was een wirwar van vechtende wolven en beren, met één donkere, zwarte beer in hun midden. Cedric nam een grote hap lucht en sprong erop af.[1]

Het had zo heldhaftig geleken. Hij had zich voor heel even zo sterk gevoeld. Helaas liep zijn poging om te "helpen" op weinig meer uit dan een harde grond, een pijnlijke klap en een hoop zwarte vlekken voor zijn ogen.

[2]


 1. (5) Winst bij hoger dan 6
 2. Er is al behoorlijk wat gebeurd, dus ik vond het even lastig om me erin te mengen. Mocht Cedric erg in de weg lopen, dan geef je hem er maar van langs :p

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #13] : 2 maanden geleden »
De mannetjesbeer vond het ook geen goed plan om zelf opgegeten te worden. Hij staakte de aanval op Rhiakath toen hij door Flo werd aangevallen. Hij was te laat om Flo goed te raken[1], wat waarschijnlijk kwam door de klap die zijn poot te verwerken had gekregen. Gelukkig had hij er nog drie die goed werkten. Hij brulde hard en sprong op zijn moeder en zusje af. Hij kwam nog twee weerwolven tegen[2][3]. Allebei werden ze omver gekegeld, maar het lukte de beer niet om ze te verwonden.

Rhiakath was ondertussen weer overeind gekrabbeld en hij realiseerde zich dat ze een probleem hadden. Twee van de drie beren waren flink verwond, maar de derde was nog altijd even sterk. En doordat ze nu met zijn drieën bij elkaar zaten waren ze veel lastiger van achteren aan te vallen. De weerwolf schoot op de beren af en begon Jakobus te helpen met schijnaanvallen uitvoeren, waarbij hij probeerde de lichtbruine mannetjesbeer bij zijn familie weg te lokken zodat de andere wolven veiliger de echte aanvallen uit konden voeren.
 1. (4, 5, 10, 4) Winst bij hoger dan 6
 2. (10, 5, 2, 3) Winst bij hoger dan 6
 3. (3, 5, 1, 7) Winst bij hoger dan 6