Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
0
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Dank betuigen  (267 keer gelezen)

Speeldatum: 30 januari 1307 (Midwinter)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 maanden geleden »
Toen Fi op een goede dag de deur van haar huis open deed, stond ze weer oog in oog met Bertus Zonderland.

De man zat aan tafel met haar vader en hij stond gelijk op toen hij Fi zag. “Juffrouw Vamora. Wat een fijn toeval u weer te ontmoeten.” Het was een vreemde keuze van woorden, met name omdat hij bij haar in huis zat. Dit leek hem echter volledig te ontgaan, hij had een glimlach van oor tot oor en had enkel oog voor Fi. Hij zag er ook anders uit dan de laatste keer: hij had zijn nette pak aan en had zijn haar gekamd. Bovendien was hij niet zeiknat. Hij hoopte een goede tweede eerste indruk te krijgen.

“We hadden het net over je. Ik vertelde je vader net hoe je me van de bodem van de zee redde en mijn leven redde. Ik weet nog steeds niet goed hoe ik je daarvoor kan bedanken. Maar eerst, hoe is het nou met jou?”
« Laatst bewerkt op: 3 maanden geleden door Bertus Zonderland »

« [Reactie #1] : 3 maanden geleden »
Fi was gelukkig. Ze had een eindje verderop andere Selkies ontmoet. En ze waren ook nog eens rond haar leeftijd! Een gezellige ochtend was daar het resultaat van. Jammer genoeg moesten haar nieuwe vrienden naar huis. Maar ze hadden voor morgen een nieuwe afspraak gemaakt. Ze had er nu al zin in.

Met een glimlach opende ze de deur om haar moeder het goede nieuws te vertellen. Ze trof binnen alleen niet haar moeder aan. Haar vader zat te praten met.. 'Insgelijks meneer Zonderland.' Haar glimlach van net was veranderd naar een beleefde vorm. Ze vroeg zich af wat hij hier deed. Had haar vader hem gevraagd te komen?

Voordat ze antwoord gaf, besloot ze eerst de deur maar eens te sluiten. En vader even aan te kijken, wat vond hij nou van dit tafereel.
'Het gaat goed met mij. Belangrijker hoe gaat het met u? Hopelijk bent u niet ziek geworden van het koude water?'

« [Reactie #2] : 3 maanden geleden »
Met mij gaat het prima." Bertus was opgestaan, maar nu Fi geen aanstalte maakte om te gaan zitten, ging hij bij haar vader zitten. Het zou in principe toch een mannengesprek worden, hij was hier meer voor hem dan voor haar.
"Water is mijn element, ziet u. Natuurlijk geldt hetzelfde voor u. Na al die jaren hard werken aan zee en vissen vangen en verkopen. Ik kan me zo goed voorstellen hoe hard het zwoegen is om uw gezin te onderhouden. Zeker als u al wat ouder wordt." Hij knikte, alsof hij het helemaal eens was met de woorden van Fi's vader, ondanks dat de man nog geen woord gezegd had. Dat was erg irritant, want Bertus had nog geen idee hoe de man tegenover hem stond.
"Ik had Fi al gezegd dat ik haar dankbaar was en graag iets terug wilde doen, maar ik hoorde niets van haar. Dus ik dacht dat ik het aan uzelf zou komen vragen. Misschien kan ik u van uw lasten verlichten? Ik heb een erg leuk huis waar Fi misschien zou kunnen intrekken?"

Het hoge woord was er uit. Met een zelfverzekerde glimlach wachtte hij op een reactie.

« [Reactie #3] : 3 maanden geleden »
'Fi je moeder vroeg of je haar even wilde helpen in de keuken.' Fi knikte haar vader toe en verliet de ruimte. Kon ze mooi haar moeder het leuke nieuwtje vertellen.

De vader van Fi begaf zich weer in het eenzijdige gesprek. Hijzelf was niet zo'n prater. Nooit geweest ook.
'U denkt dat mijn dochter een last voor mij is?' De man glimlachte even. 'Nee Fi is juist een grote hulp in mijn zaak.' Maar hij bleef een zakenman, hij wilde meer weten.
'Wat wilt u precies van mijn dochter? Ik neem aan dat u haar niet alleen uit een goed hart wilt opnemen in u huishouden?' Dat was liefdadigheid en dat bestond niet voor mannen. Tenzij het hun eigen vrouw of kinderen betrof.

« [Reactie #4] : 1 maand geleden »
Bertus keek Fi na, half spijtig dat ze weg was. Maar zijn beslissing was versterkt nu hij haar nogmaals had gezien. Hij had eerder een aantrekking tot haar gevoeld en dat was er nog steeds. Ook nu hij hier met een kalm hoofd zat zonder water in zijn longen. Deze aantrekking zorgde ervoor dat Bertus Fi in zijn buurt wilde hebben. Hij wilde haar winnen, haar ontdekken, haar veroveren. Maar eerst moest hij langs haar vader zien te komen.

"Absoluut niet, zij is het omgekeerde van een last. Haar aanwezigheid zal ongetwijfeld een balsem voor u zijn. Haar vriendelijkheid doet haar omgeving opleven." Dit soort gesprekken waren lastig voor Bertus. Hij moest voorzichtig te werk gaan, één verkeerd woord en hij joeg de vader op de kling. Te veel complimenten was verkeerd, maar te weinig ook.
"Maar ik vermoed dat juist daarom het ook een last moet zijn. Het leven is niet simpel en gevaar loert om elke hoek. Als ik een dochter had, zou er geen dag passeren zonder dat ik me zorgen maak om haar veiligheid. Dat is de last die ik bedoel." Bertus probeerde ontwapenend te glimlachen, omdat hij wist dat het makkelijk als een dreigement kon worden opgevat. Ook dat zou niet goed zijn.
"U wilt natuurlijk alleen het beste voor haar, ook in de toekomst. Ik bied haar een plek voor haarzelf aan, voor het grootste gedeelte uit dankbaarheid. Ongeacht wat de toekomst brengen mogen, het is een garantie. Het neemt een last uit uw handen dat, wanneer u onverhoopt mocht komen te overlijden, uw dochter een goed leven zal blijven kunnen lijden. Dát is hetgeen ik u aanbied."

Het aanbod lag op tafel. Het was in Bertus ogen een mooi aanbod. En daar stond natuurlijk een prijs voor: "Zoals ik al zei, ik doe dit voornamelijk uit dankbaarheid. Maar ik vraag in ruil een ding. Uw toestemming - uw goedkeuring zal ik maar zeggen - om Fiona het hof te mogen maken. Zij heeft mijn aandacht getrokken en ik zou graag zien of we bij elkaar passen. Binnen alle grenzen van de fatsoen, natuurlijk."

« [Reactie #5] : 1 maand geleden »
De man kon veel praten. Niet dat het heel erg was. Nu kon hij zijn eigen stilzwijgende persoon weer zijn. Maar er kwam toch een moment dat hij moest antwoorden. De beste Bertus wachtte er namelijk op.

Bertus was een goede partij dat kon hij niet ontkennen. Hij was misschien wel wat oud maar dat vond hij  nog niet zo heel erg. De man had immers een eigen bedrijf en dat waren weer pluspunten.
Maar toch dat ene gevalletje hielt hem nog tegen om hem akkoord te geven.

‘Ik heb een probleem met uw voorstel. U bent geen Selkie. U zal met mijn dochter geen nakomelingen kunnen verwekken.’ Iets wat hij toch graag zag. ‘Hoe wilt u dat oplossen?’ Een onmogelijke vraag natuurlijk, maar het ging hier om zijn dochter. Hij was erg benieuwd naar het antwoord van de man.