Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
0
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Zijn laatste spullen  (382 keer gelezen)

Speeldatum: 25 april 1307 (Midden lente)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 maanden geleden »
Lang had Lily het kunnen voorkomen, maar nu was het tijd. Het geld was op, Deirdre moest eten, zij trouwens ook, en alle kleren die ze gemaakt had, waren verkocht of geruild voor eten.

De zachte en ruwe stoffen van de verschillende kleren voelden zo vertrouwd dat Lily ze wel kon dromen, toch kon ze het niet laten om ze allemaal aan te raken, waarna ze de kledingstukken zorgvuldig opvouwde. Ze kon de gedachte anderen in zijn kleren te zien bijna niet verdragen, maar het moest. Ze had geen keus meer.

De kledingstukken werden een voor een voorzichtig in een tas gestopt. Dom kind, het is al zo lang geleden, het zou geen pijn meer moeten doen. Dit vertelde ze zichzelf zo vaak, en toch kon ze er niets aan doen. Ze had zo veel van hem gehouden.

Lily deed de tas voorzichtig om haar schouder, bijna bang om de kleren te beschadigen en tilde vervolgens de kleine Deirdre op. Lily hoopte op de markt nog een redelijke prijs te krijgen zodat ze eten kon kopen en misschien zelfs stof of wol.

Zo liep ze naar buiten, de regen voelde niet vervelend. Het voelde zo of de wolken mee huilden met haar verdriet.


OOC: iemand die kleren wil kopen of gezellig mee doen, graag!!

« [Reactie #1] : 3 maanden geleden »
Fi was dapper naar het dorp gekomen. Vroeger was dat niet dapper dat was gewoon gaan. Maar nu ze wist dat ze Bertus wellicht kon tegenkomen vond ze het dapper dat ze was gegaan. Ze had een naar voorgevoel over Bertus, toen ze bij hem thuis was al en zeker nadat hij bij haar thuis was geweest. Of dacht ze nou te ver door. Het kon ook makkelijk zijn dat Bertus er voor zaken was. Iets wat eigenlijk heel logisch was. Maar toch bleef ze dat gevoel houden. De angst om hem weer te ontmoeten.

Diep in gedachten bleef ze staan bij een kraampje met kleding en voelde even door de stof ervan. 'Hmm wat een zachte stof.' Sprak ze tegen zichzelf hoewelt het net klonk alsof ze het tegen de verkoper ervan had.

« [Reactie #2] : 3 maanden geleden »
Lily had netjes al haar spullen uitgestald. Links op de tafel lagen een aantal jurken die van haar zelf waren, maar die ze niet meer nodig had. Daarnaast lagen de kleren van haar man. Bovenkleding bij bovenkleding, onderkleding bij onderkleding, en aan de rechter kant van de tafel lagen twee mantels.

Een mooie, jonge vrouw bleef staan bij haar kraampje en raakte de stof van een van de mantels aan. De vrouw zei iets over de stof, en niet honderd procent zeker dat zij het tegen haar had, maar hopend dat dit wel zo was, reageerde Lily: "Hij valt ook heel mooi, hij is alleen een beetje lang voor u, maar als u wilt kan ik hem in nemen?" Lily probeerde niet al te hoopvol te klinken, maar het was duidelijk dat ze wanhopig was.

Deirdre lag in een draagdoek om haar buik zacht geluidjes te maken, en Lily begon zachtjes wiegende bewegingen te maken in de hoop het kleine meisje in slaap te kunnen sussen. Terwijl ze dit deed, keek Lily naar de kleren op de tafel. Het moet. Je kan nu niets anders meer.

Lily keek nog eens naar de jonge vrouw. Met haar kastanjebruine haar, haar blauwe ogen en getinte huid, zou het donkergroen van de mantel haar zeker goed staan.
« Laatst bewerkt op: 3 maanden geleden door Lily Todt »

« [Reactie #3] : 3 maanden geleden »
Zichtbaar schrok Fi even op. 'Sorry, ik was even druk in gedachten. Ik was eigenlijk niet van plan iets te kopen.' Ze keek de vrouw wat schuldig aan. Maar de vrouw leek wat triest, verdrietig. 'Maar ik kan hem wel even passen? Als dat mag.' Misschien vrolijkte de vrouw dat wat op.

Fi moest onbewust even lachen om het baby geluidje. 'Lukt het wel met de baby en de kraam samen? Want u staat zo alleen.' En als de baby wat nodig had kon ze natuurlijk niet even weg bij de kraam.
Fi sloeg de mantel om.[1]  'HIj is inderdaad wat te lang.' Ze probeerde een beetje naar haar achterkant te kijken hoe het daar zat. Als hij nou niet al te duur was zou ze hem misschien nog wel willen.
'Hoeveel zou u er voor willen hebben?'
 1. Neem aan dat ze hem mag passen?

« [Reactie #4] : 3 maanden geleden »
Natuurlijk vond Lily het goed dat de vrouw de mantel paste. Ze gaf de vrouw de mantel, en die sloeg hem om. "Het lukt redelijk, maar het is wel zwaar." Gaf ze toe. Al was ze gewend om alleen voor het kind te zorgen, soms belemmerde Deirdre haar er flink in om fatsoenlijk haar werk te kunnen doen.

Lily keek naar de mantel, die de vrouw inderdaad erg mooi stond. De lengte zou geen probleem moeten zijn, er hoefde alleen een ruime 20 centimeter afgehaald te worden en mooi afgewerkt, en zou de mantel prima kunnen.

De vrouw vroeg hoeveel Lily voor de mantel wilde hebben, en Lily moest even nadenken. "Hoeveel zou u ervoor willen geven?" Vroeg ze, omdat ze het moeilijk vond een prijs te verzinnen, en eigenlijk alleen uit pure wanhoop de kleding nu verkocht.

« [Reactie #5] : 3 maanden geleden »
Wauw. De vrouw zag er sterk uit. Van binnen dan. Buitenaf zag Fi een wat wanhopige vrouw. Maar van binnen leek de vrouw alles over te hebben voor haar kind en zichzelf.
En Fi durfde het niet te vragen maar ze vermoedde dat haar man niet meer in beeld was. Op welke manier dan ook.
'Hoe heet zij of hij? Als ik vragen mag? Oh ik heet trouwens Fi.' Het was wel zo netjes om je zelf dan ook voor te stellen.

'Uhm. Dat weet ik eigenlijk ook niet.' Bekende ze. 'Ik weet alleen de waarde van vis.' Ha, dat klonk vast erg stom. 'Zou u er misschien vis voor willen?' Of stelde ze nu een hele stomme vraag. Kleding kopen bij een verkoper die geen waarde in gedachte had, was maar lastig.




« [Reactie #6] : 3 maanden geleden »
Lilly keek glimlachend naar het kleine meisje in haar armen. "Ze heet Deirdre." Vertelde ze. De vrouw stelde zichzelf voor als Fi. "Ik heet Lily." Vertelde ze toen.

Ze dacht kort na over de vis vraag. Vis zou haar en haar dochtertje prima kunnen voeden, daarnaast wist ze dat ze beter na had moeten denken over de prijzen van haar kledingstukken, maar onhandig als ze was, was ze daar helemaal niet mee bezig geweest.

"Dat vind ik prima." Zei ze ietwat aarzelend, waarna ze aan de vrouw vroeg: "Hoeveel vis denkt u dat het waard zou zijn?" Lily wist weinig over de waarden van vis, dus hoopte ze dat ze de vrouw zou kunnen vertrouwen om de juiste waarde te noemen.