Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
0
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Regendruppels of tranen?  (237 keer gelezen)

Speeldatum: 30 oktober 1307 (Midden herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 maanden geleden »
OOC: Waarschijnlijk leest niemand dit, maar in het geval iemand het wel leest: het is niet helemaal correct, maar ik had zoiets van: ach, wat maakt het uit? Niemand post, dus als ik dan iets post mag ik toch zeker zelf wel weten wat ik schrijf? (Waarschuwing: lees het maar niet, het is echt heel slecht).

Het was nat. En ook nog eens koud. Het weer zinde Aloisia niet, maar binnen blijven lukte ook niet meer. Ze was onrustig, ondanks de verdachte rust in Oikilan. Sinds ze niet meer studeerde had Aloisia verschillende baantjes gehad, maar niets was perfect. Alles was maar tijdelijk, als opvulling tot ze iets beters had gevonden, een nieuw baantje dat misschien nét iets meer betaalde. Die opleiding aan Ypsilon was ook voor niets geweest, want er was zelfs voor de besten amper werk in dat gebied te vinden.

Omdat Oikilan niet meer de bruisende plaats was die het ooit in een ver verleden was geweest, waren veel myrofas op zoek gegaan naar een nieuwere omgeving om hun talenten te laten bloeien. Tenminste, dat was wat Aloisia ervan had begrepen. Her en der had ze de naam 'Rumath' horen vallen. Een plaats waar alles beter zou zijn. Aloisia leek het maar niets, vandaar dat ze nu hier in haar eentje liep. Ze liep weg, weg van Oikilan, weg van Bumetrel en Ypsilon, weg van alles wat haar al die jaren hier had gehouden en er nu toch niet meer was. Waar ze heen liep? Dat wist niemand en zijzelf misschien nog het minst. Ze had alles gepakt wat ze nodig had om een soepele reis te hebben, waaronder al haar zuur gespaarde geld van de nietsnuttige baantjes. Bepaald veel was het niet.

De regen bleef komen en het leek er niet op dat het snel op zou houden. De druppels liepen over haar vleugels, aangezien men nog steeds niet inventief genoeg was om goede en comfortabele kleding te maken die ook haar vleugels droog kon houden. De druppels liepen ook over haar gezicht, het leken soms net tranen. Of waren het tranen? Aloisia wist het zelf ook niet precies, wat ze wel wist was dat ze alles achter zich behoorlijk zou gaan missen. Ze liep op de weg tussen het boerenkwartier en de laagstad en de bebouwing begon minder te worden. Elk moment verwachtte ze dat daar een bekende om de hoek zou komen. Of dat iemand een tikje op haar schouder zou geven om te vragen of ze misschien verdwaald was. Was die schaduw daar dan misschien die van een persoon? Waren dat voetstappen die ze hoorde? Of was het slechts een spel van de wind en haar gedachten?
Een dag niet geknuffeld is... een dag niet geknuffeld. Doe er iets aan!

« [Reactie #1] : 2 maanden geleden »
Zijn capuchon zat ver naar voren getrokken, maar zelfs dat hielp niet veel meer om hem droog te houden. Hij had genoeg van de regen, maar het was nog niet voorbij. De herfst was nog wel even bezig en daarna moest de winter ook nog komen. Een winter van niks vergeleken met waar hij vandaan kwam. Daar werd het tenminste écht winter. Het was lang geleden dat de weerwolf aan zijn oudste thuis had gedacht, de meeste gedachten was hij door de loop van jaren vergeten of had hij uit zijn hoofd verbannen.

Het jaar liep gelukkig op z'n einde, nog twee maanden en Vladimir had zowaar zijn volledige studie afgerond. Het laatste jaar was hij vooral bezig geweest met het afronden van vakken, door zijn extra uren die hij maakte in de ziekenzaal was zijn stage geen probleem en het doen van onderzoek had hij ook al genoeg gedaan. Al had Vladimir er wel een beetje genoeg van om te studeren, hij was er lang genoeg mee bezig geweest, de drie jaar vertraging die hij opgelopen, waren te veel geweest.

Voor nu was zijn opdracht simpel, loop naar Oikilan en kom terug met alle spullen die op zijn lijstje stonden. Het was een niet heel lang lijstje, maar wat hij moest halen was wel ingewikkeld. Vladimir was nog op zoek naar zijn laatste ingrediënt dat hij nodig had voor vrouwe Kyna. Zijn hoofd was in beslag genomen met gedachten over thuis, over zijn studie en over de toekomst. De weerwolf wist eigenlijk niet zo goed waar dat ineens vandaan kwam, maar hij moest er maar mee leven. Met zijn hoofd vol gedachten en zijn blik naar de grond duurde het niet lang voordat hij tegen iemand aan liep.
"Wat nou! Kijk toch-" Alle gedachten hadden hem terug gebracht naar zijn oude manier van doen. Vladimir keek op en zag een bekend gezicht. Er kwam geen naam in zijn hoofd, maar hij wist dat hij haar kende, al was het langer geleden.

"Sorry," mompelde hij, terwijl hij de kap van zijn mantel naar achteren sloeg en een gehavend gezicht kwam te voorschijn.
"Ik had je niet gezien, mijn hoofd was, ja, nee, sorry." De regen had zijn logische gedachtegang om gezet tot een onbegrijpelijke brei van woorden.
"Kun je niet veel beter binnen blijven in dit weer? Of moet je ergens naartoe?" Wat zei je tegen een persoon die je kende, maar eigenlijk nooit sprak. Vladimir wist het niet.

« [Reactie #2] : 1 maand geleden »
Capar keek omhoog en bewonderde hoe de regendruppels naar hem toevielen. Enkele centimeters van zijn gezicht stopten ze abrupt. Het magische schild dat hij boven zich had opgeroepen was niet opvallend, eigenlijk was het nauwelijks te zien, maar het werkte prachtig. Elke keer als een regendruppel recht op zijn oog terechtkwam kneep hij toch zijn ogen dicht. Hij kon het niet helpen. Gosh, dit was...

Op dat moment haakte zijn voet achter een straatsteen die duidelijk genoeg had van het horizontale leven en recht overeind stond voor de een of andere reden. Dat dit niet al veel eerder was gebeurd was verrassend aangezien de weerwolf al een zeker twee minuten gebiologeerd was door zijn magische paraplu. Capar verloor zijn evenwicht en het schild verdween. Een paar wankelende passen later had hij zijn evenwicht weer hervonden en bleek hij naast twee bekenden te staan.

"Aloisia, Vladimir[1]! Wat staan jullie hier te staan? Het is eeuwen geleden dat ik jullie heb gezien. Hoewel nee, ik heb jou vorige week nog gezien geloof ik, Vladimir. Of misschien was het twee weken geleden. Vinden jullie leuk om in de regen te staan? Ik niet echt eigenlijk." En daar was het magisch schild weer. "Ik wil niet weer verkouden worden zoals vorig jaar. Dat geeft zo irritant les."
 1. Ik weet bijna zeker dat Capar ze kent, ik weet niet zo goed hoe goed en waarom.
The world is much larger than I once dreamed, or perhaps my place in it is smaller than I once realized

« [Reactie #3] : 1 maand geleden »
(sorry als dit iemand tegenstaat, ook een serie ongevraagde gm's)
Niet alleen was de drukte verplaats, er was een grote politieke verandering gebeurt. Waar het begonnen was, dat wist niemand meer, maar op verschillende plaatsen begonnen slaven in opstand te komen. Langzaam begon de macht te kantelen, verschillende rassen steunden in elk geval de myrofas slaven, en werden ooit machtige nachtelfen van hun troon gestoten.

Natals bloedzaak had geweldige tijden gekend, en haar politieke banden met het hof hadden haar op tijd de zaak laten sluiten. Nooit verwacht dat dit nog eens zou helpen, die jaren op het hof werken. Nu was ze reizend. Haar lange haren had ze opgebonden, haar boezem had ze afgebonden, zodat geen wezen haar als 'zwak' zou zien door haar vrouwelijkheid. Niet dat ze zwak was, ze had niet voor niets de universiteit afgerond, en ook het geheime onderdeel. Verder had ze in haar winkel nog een hoop geëxperimenteerd met magie op basis van boeken, en het er levend afgebracht. Al met al stond ze er goed voor, in deze bijzondere tijd

Waarom ben ik nog maar weer naar buiten gegaan in de regen? Oh hey, meerdere wezens bij elkaar, wat is dit? Puur nieuwsgierigheid dreef haar dichterbij, had die jongeman niet meerdere malen bloed moeten halen voor zijn stage? Wat was zijn naam nog maar weer, Vladmie? Volgens mij was zijn naam langer.... Ze herkende het meisje daarentegen wel, die had nog bij haar winkel gewerkt, tot Natal eigenhandig haar winkel gesloten had.
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Natal Sy »