Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1

Recente bijdragen

Pagina's: [1] 2 3 ... 10
1
Er was eens... / Losbandig - De nasleep
« Laatste bijdrage door Eleonora Vasiles 15 uur geleden »
Eleonora kreeg een doek tegen haar buik aan geworpen en raapte het ding op om haar mond schoon te vegen. Ook veegde ze haar handen schoon en wat spetters van haar schoenen af.

Ondertussen nam ze de woorden van haar mentor in zich op - ze zag de waarheid ervan in. Ze was haar leven aan het vergooien met haar streken en escapades. Vroeger waren het kleine grapjes geweest, een spreukje hier, een elixer daar, maar tegenwoordig liep het steeds vaker uit de hand.

Het meisje zuchtte en nam een paar slokken van het water dat haar aangereikt was. Haar keel voelde aan als schuurpapier. "Nee er is geen kans op zwangerschap. Zover ik heb begrepen moet daarvoor iets meer gebeuren dan zoenen." Ze kreeg een lichte blos op haar wangen toen ze terug dacht aan het moment dat ze dát boek was tegengekomen in de boekenwinkel aan een afgelegen straatje in Oikilan.

Na nog enkele slokken water deelde ze haar overpeinzingen: "Ik denk dat ik gewoon op zoek ben naar een beetje afleiding. School wordt saai. Ik had twee jaar geleden het spreukenboek van de zesde al in handen en van voor tot achter uit mijn hoofd geleerd." Wat Mocha zei was waar: ze had genoeg talenten maar wist ze nu niet meer in te zetten voor de juiste doeleinden.

Ze weifelde een moment en ging toen verder: "Ik- Ik wilde misschien... Bij Zernicus' Elixers solliciteren. Als, uhm. Leerling?" De laatste woorden kwamen er wel heel zacht uit. Het was de laatste tijd een van haar dromen geworden, maar ze geloofde niet zo goed dat het haar zou lukken. "Maar ik wil ook graag verder met Ypsilon. Ik weet alleen niet of het allebei kan. Of hoe ik daarvoor moet betalen. Of dat ik überhaupt goed genoeg ben om binnengelaten te worden."

En die twijfels waren misschien juist de reden dat ze zo van het padje was afgeraakt. Even wat afleiding - wat losbandigheid - om de onzekerheid van haar toekomst aan te kunnen?
2
Binnenplaats / Slangendans
« Laatste bijdrage door Sophia Pythonos 15 uur geleden »
"Nee, nee dat moet je niet zeggen. Ik val je wel lastig. Ik val altijd iedereen lastig." Sophia veegde nog wat tranen weg en probeerde nog een laatste keer om haar gezicht in de plooi te trekken. Toen dat niet lukte krabbelde ze maar overeind en pakte haar tas van de grond af.

"Ik- ik ga wel gewoon naar de les. Het is allemaal vast niet zo erg als ik nu denk dat het is." Het meisje zei het met zo'n betreurde uitdrukking dat je eigenlijk alleen maar aan haar woorden kon twijfelen. "Dankjewel. Voor het helpen zoeken. En het luisteren. En dat je niet bang bent voor mijn slangen. Veel myrofas zijn dat wel." De gorgo probeerde de elf nog een halve glimlach te geven die meer op een grimas leek, en vervolgde toen haar weg richting het oefenterrein.
3
De poort / De gebroeders faun gaan naar school
« Laatste bijdrage door Loukas Ciobaru 20 uur geleden »
'Gaaf!' Zesentwintig dat waren er echt veel. Zou hij ze ook moeten voeren? Hadden ze allemaal een naam? Meer van  die vragen kwamen bij hem op maar hij hield zich stil. Nadat de papieren in orde bleken te zijn mochten ze naar binnen.

Hier kom hij het wel uithouden de komende zes jaar. Het was ook totaal anders dan thuis. Maar dat was ook niet zo gek. Een faunendorp kon je niet vergelijken met een kasteel.

Na de beschrijving van de wachter pakte Loukas de arm van zijn broer beet om hem mee te nemen. Lyam had soms wat hulp nodig om verder te komen. 'Kom Lyam dat moeten we vast wel kunnen vinden.' Loukas bedankte de wachter nog gauw en liep toen op de toren af.
Na een keer verkeerd gelopen te zijn, waren daar eindelijk de deuren. 'Hier begint het dan.' Sprak hij tegen zichzelf al had het net zo goed tegen zijn broertje kunnen zijn. 'Jij moest blauw hebben en ik rood. Succes.'
Loukas sprinte naar de rode deur en klopte er vrolijk op los.
4
Wereld / Wolven en beren op weg
« Laatste bijdrage door Tatiana Lovitis Lundraw 3 dagen geleden »
De gehele dag had ze al op het puntje van haar tenen gelopen, zo had het gevoeld tenminste. Het verbaasde haar niet met de volle maan op komst, maar met de taak die ze gekregen had voelde ze toch net iets meer opgelaten dan dat ze normaliter zou zijn. Tijdens de wandeling naar de open plek was de geur een mengelmoes van nervositeit, enthousiasme en een vleugje woede om haar heen. De laatste van die drie kwam van Flo af, merkte ze toen het meisje haast stampvoetend de bosjes in had gesneld, terwijl Tatiana nog bezig was met alle meisjes naar de bosjes te leiden. Tatiana zakte iets dieper in haar schoenen, haar wolf prikkelend onder haar huid, nog meer opgelaten om eindelijk vrij te zijn, maar ze drukte de wolf nog even op afstand. Haar tanden knarsend terwijl ze zich rustig uitkleedde en wachtte totdat de laatste van de vrouwelijke weerwolven getransformeerd waren. Hijgend vocht ze hard tegen haar transformatie, haar slagtanden begonnen al te groeien en nagels waren aan het veranderen in klauwen. Maar met de huil van Rhiakath was het helemaal gedaan met haar zelfbeheersing en klapte ze voorover.

Niet veel later kon ze het gehuil van de roedel vlijloos horen, eveneens als de wind door de bomen en de rest van het wild die nog niet waren gevlucht na het ruiken van de gigantische horde aan wolven die hierheen hadden gemarcheerd. Haar kop, klauwen, gewrichten en huid tintelden nog na van de transformatie. De kop van de blonde weerwolf hief zich op naar de maan en huilde mee, nu ze zag dat de rest van de vrouwen allemaal getransformeerd waren. Met een knik van haar kop richting het open veld begeleidde ze de rest van de vrouwen richting de roedel en sloot de rij af, nadat ze er zeker van was dat iedereen die kant op was gegaan.

De open plek was bezaaid met onrustige weerwolven, sommigen liepen heen en weer, anderen bleven gehurkt en laag bij de grond wachten tot het bevel van Rhiakath kwam en weer anderen waren nog steeds bezig te grauwen en huilen naar de maan. Tatiana schudde haar vacht los en wachtte rustig af, terwijl ze aan haar nieuwe evenwichtspunt wende door de grond on haar poten los te klauwen met haar nagels. Ze snoof de geur op van alle weerwolven, wat opnieuw een hevige mengelmoes aan emoties met zich mee bracht, maar ook de verschillende geuren van de individuele weerwolven die ze in haar hoofd printte gelijk met de drie weerwolven van het landgoed.
5
Stadscentrum / 'De markt, van alle markten thuis.'
« Laatste bijdrage door Tatiana Lovitis Lundraw 3 dagen geleden »
"Ja natuurlijk mag je Jippe aaien, dat vind hij vast fijn." Knikte ze instemmend met een warme glimlach naar haar nichtje. Van binnen warmde ze op bij dat woord. Nichtje. Haar eigen nichtje. Wat een prachtig meisje. Tatiana was in één instantie verliefd geworden op het verlegen meisje.

Ze stond weer op en keek naar Tobias toen het meisje aanstalten begon te maken om haar hond te aaien, die op zijn beurt nog steeds heel rustig op zijn nu verorberde vleesstick lag te kauwen. Op de achtergrond hoorde ze een monotone en vrolijke 'aai aai aai' bij elke aai die het meisje over de kop van de hond gaf en moest glimlachen terwijl ze naar haar broer luisterde die een reeks aan vragen stelde. Natuurlijk weer op de oudere broer manier.

"A-Ah, liefde, nee n-nog niet. Niet meer na Zalzi eigenlijk." Opnieuw krabte ze ongemakkelijk aan haar nek en deed haar best om naar alles om haar heen te kijken behalve Tobias, terwijl een kleine blos op haar wangen vormde. "En de voordelen van lerares zijn op Bumetrel is dat de onderdak daar bij in zit. Ook één van de redenen waarom ik überhaupt lerares wou worden. De paluti werd een beetje krap, omdat ik veel ervan moest uitgeven aan een kamertje bij de herberg hier. Maar misschien is het leuk om in de weekenden af en toe een logeerpartijtje te organiseren met mijn kleine nichtje hier." Ze gaf het meisje, die nog steeds verwoed haar hond stond te 'aai aai aai'en, een aai over haar eigen bol terwijl ze het meisje een zachte blik gaf.

"Maar goed, huisje, boompje, beestje... En je bent nu beeldhouwer? Lijkt me een rustig leven, of heb ik dat mis?"
6
Bibliotheek / Kusjesdag: Pre-productie
« Laatste bijdrage door Tatiana Lovitis Lundraw 3 dagen geleden »
Ergens in haar achterhoofd vroeg ze zich af hoe Rhiakath het zou vinden dat ze een beetje met deze nachtelvin optrok. De wolvenkant in haar achterhoofd schreeuwde 'Nee! Foei! Luister naar alfa! Nachtelven zijn weerwolf haters! Strijd van Ypsilon!', maar de meer menselijke kant van haar bezat toch nog een grote hoeveelheid ratio en bedacht dat Rhiakath elke vooroordeel die hij zou mogen hebben maar even aan de kant moest leggen. Er leek weinig directe dreiging te zijn bij Silke en hij kon haar niet stoppen om met Silke dit feest te plannen.

Silke begon over kleuren en haastig pakte Tatiana met grote gedesoriënteerde ogen 'Feesten en gewoonten' weer van de plank en bladerde naar de pagina over Kusjesdag. Ze las de kleurenaanduidingen weer even goed door en er vormde een blosje op haar wangen terwijl ze de betekenis van de kleuren doorlas. "Umn, nou ja waarschijnlijk donkergroen. Met... misschien zeegroen?" Ze kauwde even op haar onderlip en knikte daarna vastberaden, jup, dat waren haar kleuren. Tatiana kon het wel gaan verbergen, maar wat had dat voor zin? "Dat zijn inderdaad vele kleuren die je gekozen hebt. Ik ben geen naaister, maar misschien kun je... één hoofdkleur pakken en met veren en paletten en knoopjes en andere fournituren de rest van de kleuren die je gekozen hebt verwerken?" Opperde ze, terwijl ze het boek weer dichtsloeg en nogmaals op de rechtmatige plek terug zette.

Nogmaals dacht ze de versieringen over. "Ik denk dat niemand zou klagen als wij de organisatie op ons namen, dat scheelt hun werk. Daarnaast zouden ze er al niets meer aan kunnen doen op het moment dat het al zover is. En als ik jou zo hoor, dan heb jij alles wat we nodig hebben voor voorbereidingen al in het magazijn liggen. Ik ben bekend met een koopman die wellicht bloemen voor ons zou kunnen regelen. Én hij heeft een stel vleugels voor het ophangen van de decoraties."

Ze draaide zich volledig om naar Silke en beet op de nagel van haar duim. "Zouden we... nu al niet het woord kunnen verspreiden? Zodat myrofas zich kunnen voorbereiden op het feest? Een paar berichtjes her en der achterlaten?"
7
Leerlingenkamer Socophon / Drommels drankje
« Laatste bijdrage door Maybell Maricuri 3 dagen geleden »
Eenmaal veilig op de grond, bleken ze de aandacht van een erg jonge phaosfee getrokken hadden. Maybell haar enthousiasme zou nu meteen ingedampt zijn, ware het niet dat de phaosfee in kwestie een uiterst interessante compagnon had die nu met pikzwarte kraaloogjes naar Teemor stond te staren. Teemor in reactie daarop, stak zijn nekschubben op, terwijl hij zijn kop oprichtte en zijn borst naar voren bolde. Maybell draaide haar hoofd naar hem op en kneep haar ogen tot spleetjes naar het draakje. "Als je het maar laat om ruzie te gaan zoeken. Ik heb voorlopig al genoeg kopzorgen aan jou gehad."

In reactie op Teemor's bibbergedrag liep ze dichter naar het meisje die Thexes had aangesproken als 'Valerie' en bekeek de raaf van alle kanten. "Fascinerend. Niet ongehoord voor raven of kraaien om zich aan een persoon te hechten, maar ik heb ze nog nooit zo tam gezien als ze niet gefokt zijn. We verkochten ze zelf ook, maar ik betwijfel of deze raaf gefokt was om een kalmere natuur te hebben tegenover myrofas. Komt hij uit het wild?" Bij het zien van het dier werd het gehele elixer al lang en breed vergeten, ondanks dat de flacon nog steeds stevig in haar handen was geklemd.

“Als we het daar over eens zijn moeten we maar eens gaan verzinnen wat we kunnen doen.” trok Maybell uit haar geratel over het dier en keek ze terug naar Thexes, wanneer ze naar hem terug huppelde en hem de flacon overhandigde. Het was zijn opdracht, zijn streek, maar ze zou hem helpen. Thexes was immers één van haar vrienden nu en ze zou hem helpen waar nodig. Daarnaast betekende dit dat ze één kans minder had om zelf gepakt te worden met een streek.

"Als je niet wil dat iemand het hoort dan kunnen we beter een ander plekje opzoeken om te overleggen." Fluisterde ze zachtjes. "De leerlingenkamer is niet het meest onopvallende plekje om te zijn. Kijk maar naar Valerie die meteen al vroeg wat er gaande was. Daarnaast," Ze keek schichtig om zichzelf heen. "weet ik niet hoe lang het duurt voordat ik hoogstpersoonlijk door jullie torenhoofd vriendelijk word verzocht op te hoepelen uit de Socophon leerlingenkamer."
8
Leraarkantoren en badkamers / Toch maar langs bij neppapa
« Laatste bijdrage door Rodric van Wiltz 3 dagen geleden »
Het ging goed zei ze. Dat betekende dat het kind nog in de dagen van haar onschuld leefde waar het kwade slechts bestond in verhalen en het lijden iets was voor later. Heer van Wiltz was blij voor het meisje, dat ze dacht dat het goed ging en dat er geen ongewenste dingen gebeurden op Bumetrel. Het lukte haar klaarblijkelijk nog om het dunne laagje vernis te zien zonder de verrotting en het verderf er achter op te merken. Hoe gelukkig waren toch de dagen van een kind.

'Ja, het zou vervelend zijn als er ongewenste dingen zouden gebeuren op zo'n prachtige school als de onze,' beaamde Rodric. Hij glimlachte traag naar de gorgo en sprak peinzend verder. 'Geniet van de tijd die je hebt, kind. De tijd heeft ons allen in haar greep en wij zijn overgeleverd aan haar grillen. Soms leidt ze ons sneller dan wij graag zouden zien en dan zijn er momenten waarop ze iedere tel uitrekt, welhaast tot het een eeuwigheid is geworden. Hmmhmm, de tijd is zo fragiel als een pasgeboren kind. We moeten het koesteren en liefhebben ondanks de pijn die het ons brengt.'

De burggraaf stond op en vroeg of het kind wat wilde drinken, maar zelfs al zou ze wat terugzeggen dan zou hij het niet horen. In gedachten verzonken schonk de oude man een glas halfvol met de goede wijn die hij zelf ook had gedronken. Het was een stuk sterker dan de met water aangelengde drank die leerlingen soms kregen. De landelf zette het glas bij het kind neer en zakte met een diepe zucht weer in zijn zetel neer.

'Hoe aardig dat je naar mijn welzijn vraagt, lief kind. Ik mag niet klagen, niet met het lange leven dat ik heb gehad en alles wat ik heb gezien en gedaan. Ik mag mezelf een gezegend mens noemen, zeker als we zien waar ik me nu bevind. Het leven van een edelman is geen gemakkelijk leven, maar we dragen het met liefde omdat het volk reddeloos verloren zou raken zonder de leiding die de adel geeft.' Burggraaf Van Wiltz keek Lyanne recht aan.

'Leiden en geleid worden, zo moet het zijn. Vergeet dat niet. Leiden is lijden, ja dat is waar, maar toch moeten wij dapper voortzetten wat wij zijn begonnen. Weet je wat het is om te leiden? Hoe het waarlijk is?'
9
Stadscentrum / 'De markt, van alle markten thuis.'
« Laatste bijdrage door Tobias Novis Arcadian Lundraw 3 dagen geleden »
Tobias zetten zijn kleine meid weer neer en bekeek hoe Tatiana reageerde op dit nieuws. Schokkkend, dat was ook niet zo raar. Als zijn zusje nu met een kind was komen aanzetten had hij ook vol ongeloof gestaard. Zijn zusje met een man en kind dat kon hij zich niet voorstellen.

'Ha, daar ben ik ook wel blij mee.'  Hij zou Gabi en zijn kleine meid echt niet meer kunnen missen. En nu Tati weer terug was zou hij zijn best doen die ook in de buurt te houden.

Ondertussen was het meisje ene tante aan het bestuderen, en toen de zelfde vrouw de hond aanwees werd die weer bestudeerd. Ze had vaker andere vrouwen en honden gezien. Maar deze vrouw had een speciale naam tante, nee Tante Tati. En de hond had ook speciale naam, Jippe. 'Jippe aaien?'  Aangezien dit geen hond was maar een Jippe vroeg ze maar of ze die mocht aaien. Vragen dat had ze wel van haar ouders geleerd.

'En hoe zit het bij jou. Je hebt een baan, ook iets in de liefde?'  Grapte hij zijn zusje toe. 'Je hebt toch wel onderdak he? Anders kan je wel even bij ons blijven wonen.' Je kon je zusje niet op straat laten leven.
10
Wereld / Wolven en beren op weg
« Laatste bijdrage door Flo Semaris Gevaudan Chenokée 3 dagen geleden »
Flo had over het algemeen een prima controle over haar transformatie. Maar na de laatste grote bijeenkomst van alle weerwolven waren haar twee dingen dwars gaan zitten. Ze kreeg niet de leiding bij de jacht. Ze was jachtopziener, dus waarom kreeg ze het niet? Nu vertrouwde ze Elias en Jakobus daarin, maar toch.
Maar wat ze echt niet begreep was de taak die Tatina had gekregen. Zij mocht op de jongelinge letten, een erg belangrijke taak. Daarvoor moest je de jongelinge goed kennen. Flo kende ze allemaal, Tatiana niet. Waarom had Flo dan niet die taak gekregen? Nee ze had helemaal niets. Ze was het zusje van de alfa... Nu moest je kunnen vertrouwen op je alfa maar Flo had dat nu niet. Hoe erg ze hem ook wilde vertrouwen.
En dat alles maakte het vechten tegen van haar transformatie alleen maar lastiger.

Toen bij de open plek Tatiana ook nog eens de taak kreeg om alle meisjes naar een kant te begeleiden hield Flo het niet meer. Ze schoot de bosjes in voor de meisjes en was nog net optijd om zich uit te kleden. Eenmaal getransformeert huilde ze vlak na Rhikath naar de maan, al haar frustatie legde ze er voor een moment in.
Pagina's: [1] 2 3 ... 10