Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
0

Recente bijdragen

Pagina's: [1] 2 3 ... 10
1
Oikilan-Stad / Regendruppels of tranen?
« Laatste bijdrage door Natal Sy 1 maand geleden »
(sorry als dit iemand tegenstaat, ook een serie ongevraagde gm's)
Niet alleen was de drukte verplaats, er was een grote politieke verandering gebeurt. Waar het begonnen was, dat wist niemand meer, maar op verschillende plaatsen begonnen slaven in opstand te komen. Langzaam begon de macht te kantelen, verschillende rassen steunden in elk geval de myrofas slaven, en werden ooit machtige nachtelfen van hun troon gestoten.

Natals bloedzaak had geweldige tijden gekend, en haar politieke banden met het hof hadden haar op tijd de zaak laten sluiten. Nooit verwacht dat dit nog eens zou helpen, die jaren op het hof werken. Nu was ze reizend. Haar lange haren had ze opgebonden, haar boezem had ze afgebonden, zodat geen wezen haar als 'zwak' zou zien door haar vrouwelijkheid. Niet dat ze zwak was, ze had niet voor niets de universiteit afgerond, en ook het geheime onderdeel. Verder had ze in haar winkel nog een hoop geëxperimenteerd met magie op basis van boeken, en het er levend afgebracht. Al met al stond ze er goed voor, in deze bijzondere tijd

Waarom ben ik nog maar weer naar buiten gegaan in de regen? Oh hey, meerdere wezens bij elkaar, wat is dit? Puur nieuwsgierigheid dreef haar dichterbij, had die jongeman niet meerdere malen bloed moeten halen voor zijn stage? Wat was zijn naam nog maar weer, Vladmie? Volgens mij was zijn naam langer.... Ze herkende het meisje daarentegen wel, die had nog bij haar winkel gewerkt, tot Natal eigenhandig haar winkel gesloten had.
2
Oikilan-Stad / Regendruppels of tranen?
« Laatste bijdrage door Capar V. Ru. Mactiure 1 maand geleden »
Capar keek omhoog en bewonderde hoe de regendruppels naar hem toevielen. Enkele centimeters van zijn gezicht stopten ze abrupt. Het magische schild dat hij boven zich had opgeroepen was niet opvallend, eigenlijk was het nauwelijks te zien, maar het werkte prachtig. Elke keer als een regendruppel recht op zijn oog terechtkwam kneep hij toch zijn ogen dicht. Hij kon het niet helpen. Gosh, dit was...

Op dat moment haakte zijn voet achter een straatsteen die duidelijk genoeg had van het horizontale leven en recht overeind stond voor de een of andere reden. Dat dit niet al veel eerder was gebeurd was verrassend aangezien de weerwolf al een zeker twee minuten gebiologeerd was door zijn magische paraplu. Capar verloor zijn evenwicht en het schild verdween. Een paar wankelende passen later had hij zijn evenwicht weer hervonden en bleek hij naast twee bekenden te staan.

"Aloisia, Vladimir[1]! Wat staan jullie hier te staan? Het is eeuwen geleden dat ik jullie heb gezien. Hoewel nee, ik heb jou vorige week nog gezien geloof ik, Vladimir. Of misschien was het twee weken geleden. Vinden jullie leuk om in de regen te staan? Ik niet echt eigenlijk." En daar was het magisch schild weer. "Ik wil niet weer verkouden worden zoals vorig jaar. Dat geeft zo irritant les."
 1. Ik weet bijna zeker dat Capar ze kent, ik weet niet zo goed hoe goed en waarom.
3
Oikilan-Stad / Regendruppels of tranen?
« Laatste bijdrage door Vladimir I. V. Ru. Teresjkova 2 maanden geleden »
Zijn capuchon zat ver naar voren getrokken, maar zelfs dat hielp niet veel meer om hem droog te houden. Hij had genoeg van de regen, maar het was nog niet voorbij. De herfst was nog wel even bezig en daarna moest de winter ook nog komen. Een winter van niks vergeleken met waar hij vandaan kwam. Daar werd het tenminste écht winter. Het was lang geleden dat de weerwolf aan zijn oudste thuis had gedacht, de meeste gedachten was hij door de loop van jaren vergeten of had hij uit zijn hoofd verbannen.

Het jaar liep gelukkig op z'n einde, nog twee maanden en Vladimir had zowaar zijn volledige studie afgerond. Het laatste jaar was hij vooral bezig geweest met het afronden van vakken, door zijn extra uren die hij maakte in de ziekenzaal was zijn stage geen probleem en het doen van onderzoek had hij ook al genoeg gedaan. Al had Vladimir er wel een beetje genoeg van om te studeren, hij was er lang genoeg mee bezig geweest, de drie jaar vertraging die hij opgelopen, waren te veel geweest.

Voor nu was zijn opdracht simpel, loop naar Oikilan en kom terug met alle spullen die op zijn lijstje stonden. Het was een niet heel lang lijstje, maar wat hij moest halen was wel ingewikkeld. Vladimir was nog op zoek naar zijn laatste ingrediënt dat hij nodig had voor vrouwe Kyna. Zijn hoofd was in beslag genomen met gedachten over thuis, over zijn studie en over de toekomst. De weerwolf wist eigenlijk niet zo goed waar dat ineens vandaan kwam, maar hij moest er maar mee leven. Met zijn hoofd vol gedachten en zijn blik naar de grond duurde het niet lang voordat hij tegen iemand aan liep.
"Wat nou! Kijk toch-" Alle gedachten hadden hem terug gebracht naar zijn oude manier van doen. Vladimir keek op en zag een bekend gezicht. Er kwam geen naam in zijn hoofd, maar hij wist dat hij haar kende, al was het langer geleden.

"Sorry," mompelde hij, terwijl hij de kap van zijn mantel naar achteren sloeg en een gehavend gezicht kwam te voorschijn.
"Ik had je niet gezien, mijn hoofd was, ja, nee, sorry." De regen had zijn logische gedachtegang om gezet tot een onbegrijpelijke brei van woorden.
"Kun je niet veel beter binnen blijven in dit weer? Of moet je ergens naartoe?" Wat zei je tegen een persoon die je kende, maar eigenlijk nooit sprak. Vladimir wist het niet.
4
Oikilan-Stad / Regendruppels of tranen?
« Laatste bijdrage door Aloisia Carthe 2 maanden geleden »
OOC: Waarschijnlijk leest niemand dit, maar in het geval iemand het wel leest: het is niet helemaal correct, maar ik had zoiets van: ach, wat maakt het uit? Niemand post, dus als ik dan iets post mag ik toch zeker zelf wel weten wat ik schrijf? (Waarschuwing: lees het maar niet, het is echt heel slecht).

Het was nat. En ook nog eens koud. Het weer zinde Aloisia niet, maar binnen blijven lukte ook niet meer. Ze was onrustig, ondanks de verdachte rust in Oikilan. Sinds ze niet meer studeerde had Aloisia verschillende baantjes gehad, maar niets was perfect. Alles was maar tijdelijk, als opvulling tot ze iets beters had gevonden, een nieuw baantje dat misschien nét iets meer betaalde. Die opleiding aan Ypsilon was ook voor niets geweest, want er was zelfs voor de besten amper werk in dat gebied te vinden.

Omdat Oikilan niet meer de bruisende plaats was die het ooit in een ver verleden was geweest, waren veel myrofas op zoek gegaan naar een nieuwere omgeving om hun talenten te laten bloeien. Tenminste, dat was wat Aloisia ervan had begrepen. Her en der had ze de naam 'Rumath' horen vallen. Een plaats waar alles beter zou zijn. Aloisia leek het maar niets, vandaar dat ze nu hier in haar eentje liep. Ze liep weg, weg van Oikilan, weg van Bumetrel en Ypsilon, weg van alles wat haar al die jaren hier had gehouden en er nu toch niet meer was. Waar ze heen liep? Dat wist niemand en zijzelf misschien nog het minst. Ze had alles gepakt wat ze nodig had om een soepele reis te hebben, waaronder al haar zuur gespaarde geld van de nietsnuttige baantjes. Bepaald veel was het niet.

De regen bleef komen en het leek er niet op dat het snel op zou houden. De druppels liepen over haar vleugels, aangezien men nog steeds niet inventief genoeg was om goede en comfortabele kleding te maken die ook haar vleugels droog kon houden. De druppels liepen ook over haar gezicht, het leken soms net tranen. Of waren het tranen? Aloisia wist het zelf ook niet precies, wat ze wel wist was dat ze alles achter zich behoorlijk zou gaan missen. Ze liep op de weg tussen het boerenkwartier en de laagstad en de bebouwing begon minder te worden. Elk moment verwachtte ze dat daar een bekende om de hoek zou komen. Of dat iemand een tikje op haar schouder zou geven om te vragen of ze misschien verdwaald was. Was die schaduw daar dan misschien die van een persoon? Waren dat voetstappen die ze hoorde? Of was het slechts een spel van de wind en haar gedachten?
5
Rumath / Zijn laatste spullen
« Laatste bijdrage door Lily Todt 5 maanden geleden »
Lilly keek glimlachend naar het kleine meisje in haar armen. "Ze heet Deirdre." Vertelde ze. De vrouw stelde zichzelf voor als Fi. "Ik heet Lily." Vertelde ze toen.

Ze dacht kort na over de vis vraag. Vis zou haar en haar dochtertje prima kunnen voeden, daarnaast wist ze dat ze beter na had moeten denken over de prijzen van haar kledingstukken, maar onhandig als ze was, was ze daar helemaal niet mee bezig geweest.

"Dat vind ik prima." Zei ze ietwat aarzelend, waarna ze aan de vrouw vroeg: "Hoeveel vis denkt u dat het waard zou zijn?" Lily wist weinig over de waarden van vis, dus hoopte ze dat ze de vrouw zou kunnen vertrouwen om de juiste waarde te noemen.
6
Rumath / Zijn laatste spullen
« Laatste bijdrage door Fi Vamora 5 maanden geleden »
Wauw. De vrouw zag er sterk uit. Van binnen dan. Buitenaf zag Fi een wat wanhopige vrouw. Maar van binnen leek de vrouw alles over te hebben voor haar kind en zichzelf.
En Fi durfde het niet te vragen maar ze vermoedde dat haar man niet meer in beeld was. Op welke manier dan ook.
'Hoe heet zij of hij? Als ik vragen mag? Oh ik heet trouwens Fi.' Het was wel zo netjes om je zelf dan ook voor te stellen.

'Uhm. Dat weet ik eigenlijk ook niet.' Bekende ze. 'Ik weet alleen de waarde van vis.' Ha, dat klonk vast erg stom. 'Zou u er misschien vis voor willen?' Of stelde ze nu een hele stomme vraag. Kleding kopen bij een verkoper die geen waarde in gedachte had, was maar lastig.



7
Rumath / Zijn laatste spullen
« Laatste bijdrage door Lily Todt 5 maanden geleden »
Natuurlijk vond Lily het goed dat de vrouw de mantel paste. Ze gaf de vrouw de mantel, en die sloeg hem om. "Het lukt redelijk, maar het is wel zwaar." Gaf ze toe. Al was ze gewend om alleen voor het kind te zorgen, soms belemmerde Deirdre haar er flink in om fatsoenlijk haar werk te kunnen doen.

Lily keek naar de mantel, die de vrouw inderdaad erg mooi stond. De lengte zou geen probleem moeten zijn, er hoefde alleen een ruime 20 centimeter afgehaald te worden en mooi afgewerkt, en zou de mantel prima kunnen.

De vrouw vroeg hoeveel Lily voor de mantel wilde hebben, en Lily moest even nadenken. "Hoeveel zou u ervoor willen geven?" Vroeg ze, omdat ze het moeilijk vond een prijs te verzinnen, en eigenlijk alleen uit pure wanhoop de kleding nu verkocht.
8
Rumath / Zijn laatste spullen
« Laatste bijdrage door Fi Vamora 5 maanden geleden »
Zichtbaar schrok Fi even op. 'Sorry, ik was even druk in gedachten. Ik was eigenlijk niet van plan iets te kopen.' Ze keek de vrouw wat schuldig aan. Maar de vrouw leek wat triest, verdrietig. 'Maar ik kan hem wel even passen? Als dat mag.' Misschien vrolijkte de vrouw dat wat op.

Fi moest onbewust even lachen om het baby geluidje. 'Lukt het wel met de baby en de kraam samen? Want u staat zo alleen.' En als de baby wat nodig had kon ze natuurlijk niet even weg bij de kraam.
Fi sloeg de mantel om.[1]  'HIj is inderdaad wat te lang.' Ze probeerde een beetje naar haar achterkant te kijken hoe het daar zat. Als hij nou niet al te duur was zou ze hem misschien nog wel willen.
'Hoeveel zou u er voor willen hebben?'
 1. Neem aan dat ze hem mag passen?
9
Rumath / Zijn laatste spullen
« Laatste bijdrage door Lily Todt 5 maanden geleden »
Lily had netjes al haar spullen uitgestald. Links op de tafel lagen een aantal jurken die van haar zelf waren, maar die ze niet meer nodig had. Daarnaast lagen de kleren van haar man. Bovenkleding bij bovenkleding, onderkleding bij onderkleding, en aan de rechter kant van de tafel lagen twee mantels.

Een mooie, jonge vrouw bleef staan bij haar kraampje en raakte de stof van een van de mantels aan. De vrouw zei iets over de stof, en niet honderd procent zeker dat zij het tegen haar had, maar hopend dat dit wel zo was, reageerde Lily: "Hij valt ook heel mooi, hij is alleen een beetje lang voor u, maar als u wilt kan ik hem in nemen?" Lily probeerde niet al te hoopvol te klinken, maar het was duidelijk dat ze wanhopig was.

Deirdre lag in een draagdoek om haar buik zacht geluidjes te maken, en Lily begon zachtjes wiegende bewegingen te maken in de hoop het kleine meisje in slaap te kunnen sussen. Terwijl ze dit deed, keek Lily naar de kleren op de tafel. Het moet. Je kan nu niets anders meer.

Lily keek nog eens naar de jonge vrouw. Met haar kastanjebruine haar, haar blauwe ogen en getinte huid, zou het donkergroen van de mantel haar zeker goed staan.
10
Rumath / Zijn laatste spullen
« Laatste bijdrage door Fi Vamora 5 maanden geleden »
Fi was dapper naar het dorp gekomen. Vroeger was dat niet dapper dat was gewoon gaan. Maar nu ze wist dat ze Bertus wellicht kon tegenkomen vond ze het dapper dat ze was gegaan. Ze had een naar voorgevoel over Bertus, toen ze bij hem thuis was al en zeker nadat hij bij haar thuis was geweest. Of dacht ze nou te ver door. Het kon ook makkelijk zijn dat Bertus er voor zaken was. Iets wat eigenlijk heel logisch was. Maar toch bleef ze dat gevoel houden. De angst om hem weer te ontmoeten.

Diep in gedachten bleef ze staan bij een kraampje met kleding en voelde even door de stof ervan. 'Hmm wat een zachte stof.' Sprak ze tegen zichzelf hoewelt het net klonk alsof ze het tegen de verkoper ervan had.
Pagina's: [1] 2 3 ... 10