Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Wat een gezelligheid.  (90 keer gelezen)

Speeldatum: 2 september 1308 (Begin herfst)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 5 maanden geleden »
Het was de eerste zondag na haar aankomst en haar mentor had het zowaar voor elkaar gekregen. Valerie stond netjes na het avondeten voor het kantoor van de faun. Ze was nieuwsgierig genoeg dat ze dat eerst moest bevredigen voordat ze verder ging met het uittesten van het lontje dat de faun leek te bezitten.

Na aankloppen liep ze het kantoor binnen en ging op een van de krukjes zitten. Hoewel ze netjes kwam opdagen, bleef het daar ook wel bij wat etiquette betrof. Ze zei nog geen woord, ook al wist ze wel hoe haar mentor heette en had ze genoeg lessen gehad om te weten hoe ze zich netjes moest gedragen als dame. Valerie had een hekel aan het spelen van een dame wat er vaak in resulteerde dat ze het gewoon achterwege liet. Myrofas deden altijd zo moeilijk om die regeltjes terwijl de wereld vaak veel simpeler in elkaar zat.

« [Reactie #1] : 5 maanden geleden »
'Goedenavond Valerie.' Evina krabbelde nog wat op een perkament en legde die toen opzij. 'Wil je wat te drinken?'  Als ze wat wilde dan werd het voor haar neergezet.

'Hoe was je eerste week Valerie. Ben je al van je mening veranderd?' Waarschijnlijk niet, de uitstraling die het meisje had al voor haar gesproken. Toch had Evina nog hoop. Ze was tenminste komen opdagen, dat was al een hele geruststelling.
'Ik wil het graag ook hebben over je binnenkomst. Als je bij iemand binnenkomt begroet je die persoon. Of het nou een leerling of leraar is. Ook al vind je het niet leuk om te doen het hoort.'  Waarschijnlijk wist de phaosfee dit donders goed, ze deed het alleen niet.

« [Reactie #2] : 5 maanden geleden »
Nee, Valerie hoefde niets te drinken, maar een antwoord kreeg de faun niet. Dat was eigenlijk wel het thema van Valeries gedrag vanavond, ze zei verdacht weinig. Haar zwarte ogen keken naar die van haar mentor terwijl ze stil op het krukje bleef zitten en haar armen over elkaar sloeg. Het was niet Valeries wens om hier te zijn. Vrouwe Meradon wilde graag een gesprekje, dan mocht zij ook praten.

Ook de vervolg vragen werden niet beantwoord. Valeries mond zat op slot. Nee ze was nog niet van mening veranderd en ze was ook nog zeker niet klaar met het uittesten van haar mentor. Een week was niet genoeg om goed getrainde myrofas gek te maken. In dat opzicht waren de  kinderjuffrouws van vroeger toch wel makkelijker, die had ze wel gek gekregen binnen een week. Eentje was zelfs al na een dag vertrokken.

Natuurlijk kende Valerie de etiquette over binnen komen en myrofas begroeten. Ze kon de woorden van haar moeder haast opdreunen, zo vaak had ze gezeurd over Valeries gedrag. Haar mentor benoemde zelfs al het probleem dat Valerie vaak had. 'Het hoort' was een van de meest vervelende zinnen die ze te horen kreeg. Alles dat ze moest doen was omdat het nu eenmaal zo hoorde, volwassenen gaven nooit meer argumentatie dan 'ben nu een nette dame en doe hoe het hoort'. Om gek van te worden.

« [Reactie #3] : 5 maanden geleden »
'Oké goed.' Wat Valerie kon, kon Evina ook. De mentor kon zich wel vermaken met wat proefwerken. De leerling mocht gaan kijken. Hoe ze dat ging doen. Tenzij ze natuurlijk opeens wel ging praten.

De betreffende proefwerken werden op het bureau gelegd. De faun pakte de eerste van de stapel en begon die na te kijken. Terwijl ze de proefwerken bekeek werd Valerie genegeerd. En zou ze willen vertrekken dan zou Evina haar terug roepen. En desnoods haar weer naar het krukje begeleiden. Evina zou makkelijk de hele avond zo kunnen zitten. Om dat te bewijzen nam ze een slokje van haar wijn. Ja heerlijk. Ze wou er bijna bij gaan neuriën.

« [Reactie #4] : 5 maanden geleden »
Haar mentor had het makkelijk, zij had daadwerkelijk iets te doen. Ja dan was er ook geen uitdaging aan. De phaosfee glimlachte even toen ze doorkreeg dat haar mentor het spelletje snapte, maar opgeven ging ze zeker niet doen. De faun mocht dan fijn dingen kunnen nakijken, Valerie had dit al eerder meegemaakt.

Rustig bekeek ze het kantoor. Er waren genoeg dingen om te bekijken en over te contempleren. Valerie bleef netjes op het krukje zitten, ze hoefde nergens anders te zijn op dit moment dus waarom zou ze weg gaan. Dit keer had ze zich er tenminste op ingesteld dat ze hier de hele avond bleef zitten. Haar gedachten dwaalde langzaam af naar interessantere dingen. Zoals leuke acties die ze kon gaan uitvoeren met haar afdelingsgenootjes. Voor zover ze had meegekregen had Socophon nog steeds een extreem stoffig imago. Wat dat betreft leek er weinig veranderd sinds de tijd van Yves en Loic dus dan moest Valerie het maar doen. Ze moest toch op een manier haar verblijf hier leuk maken.

« [Reactie #5] : 5 maanden geleden »
En zo zaten beide dames een tijdje. Evina had gehoopt dat Valerie zou gaan praten maar het was niet gebeurd. En ze zaten hier toch al twee uur. Het was genoeg geweest. En het was al bedtijd voor de leerlingen.

Evina legde haar werk opzij en keek de jonge phaosfee aan. 'Je mag gaan, het is bedtijd. Graag zie ik je volgende week weer en verwacht ik een begroeting.' Ze hoopte maar dat ze het volgende week deed. Anders moest ze echt streng gaan worden en dat wilde ze liever niet.
'Slaap lekker Valerie.' Zijzelf zou het ook niet al te laat maken.

« [Reactie #6] : 3 maanden geleden »
Rustig was Valerie op haar stoel blijven zitten. Ze had geen woord gezegd, het had er niet eens op geleken alsof ze iets wilde gaan zeggen. Haar gedachten waren interessant genoeg om haar bezig te houden, daar had ze geen nakijkwerkjes voor nodig.

De faun deed het beter dan ze verwacht had. Het verbaasde Valerie toch wel een beetje dat haar mentor het zo lang vol hield. Ze had wel verwacht dat de vrouw het op een gegeven moment op gaf, misschien werden dit toch nog wel interessante avonden. Na de woorden van de faun stond ze op, streek haar uniform goed en pakte haar tas. Haar mentor werd nog een keer aangekeken voordat de jonge phaosfee het kantoor uit liep.