Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een nieuwe gevangenis  (111 keer gelezen)

Speeldatum: 23 augustus 1308 (Einde zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 3 maanden geleden »
Samen met haar moeder had Valerie aan de poort gestaan. Haar beide ouders waren meegereisd naar Oikilan en haar vader was daar gebleven voor een of andere belangrijke vergadering. In de koets had hij het wel met haar moeder besproken, maar Valerie had niet opgelet. Het waren stomme politieke dingen. De hele weg had ze uit het raam gestaard en geen woord gesproken. Dat was deel van haar straf tegen haar ouders, ze zei al een week geen woord meer tegen haar ouders. Dit was begonnen toen ze definitief bericht hadden gekregen dat ze naar Bumetrel ging. Dat kond haar moeder toch niet menen?! Ze vond de lessen van heer Raphael leuk en ze leerde veel, maar haar vader had ingestemd met haar moeder en nu stond ze dan bij de poort die haar de toegang weerhield naar een nieuwe, mogelijk nog verstikkende wereld.

Met haar armen over elkaar had ze langs haar moeder bij de poort gestaan. Wachters stonden een stukje verderop bij de koets. De kleren die ze droeg waren verschrikkelijk en haar haar zat ook nog eens stom! Ze sprak geen woord terwijl haar moeder alle formaliteiten afhandelde bij de poort. De papieren werden afgegeven, en Valerie mocht pas naar binnen nadat haar moeder er zeker van was dat haar mentor bericht had gekregen dat ze bij de poort stond. Een van beide wachters had telepathisch bericht gestuurd naar haar nieuwe mentrix dat Valerie nu bij de poort stond en binnen 10[1] minuten bij het kantoor moest zijn. Wapens had Valerie niet bij zich, ze had welgeteld één tas aan spullen en een kauwtje dat boven de poort cirkelde.

Het afscheid met haar moeder was kort. Ze probeerde Valerie wat op te peppen en een ongemakkelijke knuffel te geven, maar daar moest Valerie niks van hebben. De jonge phaosfee bleef met haar armen over elkaar staan en keek weg van haar moeder. Na wat bemoedigende woorden en een duidelijke waarschuwing naar de Bumetrel wachters over Valerie's verbod om magie te gebruiken verdween ze richting de koets om zich weer bij haar vader in Oikilan te voegen.

Valerie stond er alleen voor. Zonder een woord tegen de wachters te zeggen, gooide ze haar tas over haar schouders en liep het terrein op. Netjes richting het kasteel en bij de goede deur naar binnen. Nero was ondertussen op haar schouder gaan zitten en knabbelde zacht aan de riem van haar tas. Eenmaal binnen was ze toch per ongeluk de instructies van de wachter vergeten. Valerie liep daadkrachtig de andere kant op en een trap omhoog. Eenmaal ergens in de Heracorvleugel was het tijd om van kleding te wisselen. De tien minuten die ze over de wandeling mocht doen waren ondertussen al wel verstreken, maar daar gaf Valerie niet zoveel om.

In een lege meisjes wc zette ze haar tas neer en begon haar verschrikkelijke adellijke jurk te vervangen door simpele arbeiderskleding. Haar aandachttrekkende grote blauwe jurk werd vervangen door een simpel wit onderkleed en een bruin jurkje. Het onhandige stuk stof werd terug in haar tas gepropt, wat helaas niet helemaal paste. Alle speldjes en klipjes werden uit haar haar gehaald en behendig veranderde Valerie de opgestoken verschrikking van haar moeder in een simpele paardenstaart die bij elkaar gehouden werd door een zwart stuk lint. Met tas die uit puilde van kant en andere frutsels verliet ze de wc weer om haar ontdekkingstocht door het kasteel te vervolgen.

Een nieuwe trap op, langs een set met slaapzalen en een derde trap omhoog. Ze vond zichzelf op een groot, leeg plateau dat uitkeek over Oikilan en de wijde omgeving. De tas met opgepropte nette kleding belandde ergens in een hoekje bij de trap en niet veel later bungelde haar benen over de rand terwijl ze Oikilan en de tuinen van Bumetrel bekeek. Nero vloog rustig een rondje voordat hij in de nok van de toren ging zitten. De jonge phaosfee wist donders goed dat ze al twintig minuten geleden bij haar mentor moest zijn, maar veel zin had ze daar nog niet in en het uitzicht was prachtig.
 1. Of hoe lang de wandeling van de poort naar het mentorkantoor normaal ook zou duren.
« Laatst bewerkt op: 3 maanden geleden door Valerie Yaella De LaFayette »

« [Reactie #1] : 3 maanden geleden »
Evina had nog maar eens het dossier erbij gepakt van Valerie. Toen de wachters haar attendeerde dat ze binnen tien minuten bij haar zou zijn. Ze had eerst gedacht dat het dossier bij de verkeerde mentor was bezorgd. Met haar eerdere lessen zou ze beter bij Merifel passen. Maar het werd het meisje juist verboden om magie te gebruiken. Ze had dan ook aardig wat streken uitgehaald. Maar toch vond Evina het zonde van het talent.

Het verbaasde Evina niet dat er na 20 minuten nog geen phaosfee was verschenen. Wel moest het meisje nu gezocht worden. En daar had ze hulp bij nodig.
In de leerlingenkamer vond ze al snel haar twee torenhoofden. Kort legde Evina de situatie uit en vertelde hoe ze te herkennen viel. Phaosfee, meisje en waarschijnlijk met een koffer. Zelf ging de faun weer terug naar haar kantoor, ze had meer te doen.


De vijfdejaars landelf vond het niet het allerleukste klusje om te doen voor zijn mentrix. Maar hij moest het zien als een eer. Hij was torenhoofd en kon een nieuwe leerling helpen. Misschien was ze de weg wel kwijt. Dat gebeurde wel vaker bij nieuwe leerlingen.
Na enkele minuten had de jongen haar al gevonden. Hij had aan medeleerlingen gevraagd of ze een nieuwe phaosfee hadden gezien. En alle verhalen kwamen uit op het sterrenplateau.

'Ah daar ben je. Ik ben Aimer, torenhoofd van socophon. De mentor verwacht je al een tijdje. Ben je verdwaald?' Ze zag er niet meteen heel verdwaald uit maar je kon het nooit weten.
'Vrouwe Meradon, ik heb haar gevonden bij het sterrenplateau.' Stuurde de jongen naar zijn mentrix. Waren die lessen telepathie toch nog ergens goed voor.
'Kom ik zal je de weg wijzen.'

« [Reactie #2] : 3 maanden geleden »
Het verbaasde Valerie niet toen er iemand tegen haar begon te praten vanuit de richting van de trap. Met een engelen gezichtje keek de jonge phaosfee naar de landelf, maar ze zei geen woord. Dit was niet haar mentrix, dit was een of ander torenhoofd. Natuurlijk kende ze het woord, Yves was het ook geweest bij Heracor, maar dat betekende niet dat Valerie zich iets van de jongen aantrok.

Haar engelen gezichtje verdween en een duivelse glimlach kwam ervoor in de plaats. Hoewel ze dit liever gedaan had bij haar mentor, moest de landelf maar voldoen. Gemakkelijk duwde ze zichzelf van het plateau en liet zich al gillend een stuk naar beneden vallen. Een kauwtje vloog vanuit de nok vlak langs de landelf en naar beneden in de richting van het gegil. Buiten het zicht van Aimer spreidde ze haar vleugels ving zichzelf in de lucht.[1] De jonge Phaosfee stopte met gillen en verstopte zich snel onder de overhangende rand van het sterrenplateau aan de andere kant van de toren zodat Aimer haar niet zou kunnen vinden als hij over de rand zou kijken.

Valerie had nog weinig interesse om mee te gaan naar haar mentor, dit was veel leuker dan in een suf kantoor zitten luisteren naar alle nieuwe regels waar ze zich aan moest gaan houden. Hoe langer ze dat moment kon uitstellen hoe beter.
 1. (8) Winst bij hoger dan 6

« [Reactie #3] : 3 maanden geleden »
Een paar seconden bleef Aimer staan. Sprong ze nou? 'Wat doe je!' Aimer rende naar de rand maar zag geen phaosfee meer. Hij moest zijn mentor waarschuwen! 'Ze ze is gesprongen.' Kwam er in paniek aan bij de blauwe mentor. Maar wacht, er lag helemaal niemand beneden. Oh natuurlijk Phaosfee, vleugels. 'He dat was niet grappig ja!.' Misschien moest hij ook zijn mentor even berichten dat er geen lichaam was. 'Vrouwe Meradon, ik denk dat ze een grap met mij aan het uithalen is. Ik denk niet dat ze echt is gesprongen.'

'Wil je meteen al straf krijgen?' Torenhoofd van Socophon was meestal niet zo moeilijk. In vergelijking met Heracor en Merifel hadden ze het maar makkelijk.


Ah hij had Valerie gevonden, mooi. Dan zouden ze hier vast snel verschijnen. Kon ze alvast thee gaan zetten voor haarzelf. En voor de phaosfee mocht ze dat wensen.
Evina liet bijna haar kan met water vallen toen ze het bericht kreeg. Gesprongen? De faun zetten de kan neer en verliet gauw haar kantoor. Totdat ze het tweede bericht kreeg.
Valerie was iemand die streken uithaalde dus dit kon wel eens waar zijn.

'Waar is ze Aimer?' De landelf haalde zijn schouders op. 'Ik weet het niet vrouwe.' De mentor liep naar de rand en keek er overheen. Geen Phaosfee te zien.
'Hallo Valerie, ik ben de mentor van socophon, zou je weer naar boven willen vliegen? Dat praat wat makkelijker vind je ook niet?' Evina was zeker wel een beetje boos op met meisje. Maar liet dat nog niet merken.

« [Reactie #4] : 3 maanden geleden »
Het kostte Valerie enige moeite om niet meteen in de lach te schieten door de reactie van de landelf. Als een torenhoofd zo makkelijk voor de gek te houden was, werd dit misschien toch nog een soort van leuk. Ze moest Loic maar een brief schrijven met haar idee en de fantastische uitwerking daarvan. Die zou er tenminste wel om kunnen lachen.

Ze bleef onder de rand zitten totdat ze de stem van haar mentor hoorde. Dat ze gevonden was, betekende niet dat ze netjes gehoorzaam mee zou komen. Nee er was toch veel meer nodig om Valerie te laten gehoorzamen. Wat wilde haar mentor gaan doen? Haar nu al van school sturen, dan kreeg ze een stel met hele boze phaosfeeën op haar dak.

Rustig vloog Valerie weer naar boven en verscheen aan de andere kant van de toren dan Aimer haar had zien zitten. Met haar armen over elkaar en een uitdagende blik bleef ze ongeveer een meter boven het sterrenplateau en twee meter van de rand in de lucht zweven. Behalve een heel zacht geluid van haar vleugels, maakte ze geen geluid. Haar kauwtje was weer de nok in gevlogen.

« [Reactie #5] : 3 maanden geleden »
'Aimer zou jij alvast de tas van Valerie naar mijn kantoor willen brengen. Je weet hoe je binnenkomt.' Ze knikte de landelf vriendelijk toe die de tas pakte en weg wilde lopen. 'Mevrouw Meradon.' De faun keek op en zag achter haar de phaosfee. 'Ah daar ben je.' De landelf ging inmiddels op weg naar het kantoor van de faun.

Evina liep naar haar kersverse leerling toe. Niet helemaal natuurlijk want dan zou ze vallen.
'Valerie je bent hier niet niet voor mij. En duidelijk ook niet voor jezelf.' Ze had al meerdere leerlingen gehad met tegenzin dus ze kon wel zien dat deze daar ook last van had.
'Je ouders hebben je hier naar toe gestuurd en daar kan ik weinig aan veranderen. Dus ik wil je graag vragen wat jij er aan gaat doen? Blijf je voor de rest van het jaar daar vliegen of waag je de kans om Socophon te volgen. Met misschien het vooruitzicht dat ik een leraar kan vragen of die soms wat lessen magie met je wilt gaan doen. Als je je goed gedraagt tenminste.' Ze zou het niet zomaar krijgen. 'Lijkt je dat wat?'
« Laatst bewerkt op: 3 maanden geleden door Aoife Neruth-Piuo »

« [Reactie #6] : 3 maanden geleden »
Valerie keek naar de landelf die haar tas meenam. Het kon haar weinig schelen, het enige dat erin zat was de jurk die ze aanhad toen ze naar Bumetrel kwam. Die had voor Valerie toch geen waarde gezien haar moeder de jurk veel te belangrijk vond.

De uitdagende blik bleef op haar gezicht terwijl ze luisterde wat de faun te vertellen had. De faun dacht daadwerkelijk dat ze enig gezag had als dagwezen en een glimlach verscheen op Valeries gezicht. Wat had de vrouw dat toch schattig bedacht, ze ging nu al tegen de wens van Valeries moeder in om haar naar beneden te krijgen. De jonge phaosfee had toch wel verwacht dat het wat meer moeite had gekost om haar mentor zo ver te krijgen om compromissen te proberen. De verhalen van Loic gingen duidelijk niet over deze vrouwelijke mentor want dit stelde nog niks voor.

Valerie lachte en zei: "U gaat nu al tegen de verboden van mijn moeder in? Hoe schattig. Ik zal het haar doorgeven dat de leiding van Socophon toch niet zo standvastig blijkt en dat Socophon echt geen goede afdeling is om mij te veranderen in een zogenoemde nette dame." Met die woorden stopte haar vleugels en gaf ze weer een harde gil terwijl ze naar beneden viel. Om netjes zacht te landen[1] en naar binnen te lopen. Ze vond haar tas in het kantoor van de blauwe mentor en nam plaats op een van de krukjes bij het bureau.[2]
 1. (10) Winst bij hoger dan 6
 2. Of ze wacht bij de deur als het kantoor niet open is.

« [Reactie #7] : 3 maanden geleden »
'Ik ga daar zeker tegenin.' Daar was ze mentor voor. 'En jij mag je ouders alles schrijven wat je maar wilt Valerie.' Ze zou een boze brief kunnen krijgen van de ouders, maar daar kon ze mee omgaan.

Juist, ze had een leerling die zichzelf graag naar beneden wilden storten. Het was weer eens wat anders dan een leerling met heimwee. Ze zou haar maar weer eens gaan zoeken.
Lang zoeken was het niet want mevrouw stond al voor haar deur. Gelukkig.

Evina opende de deur met haar sleutel en liet de phaosfee voor gaan. 'Neem plaats op een van de krukjes.' Evina pakte een leeg dossier en legde dat naast het pakket van de ouders van Valerie. Korte steekwoorden werden even opgeschreven. Drankjes en koekjes werden niet aangeboden.

'Vertel mij eens wat kom je hier doen? En kom niet met het antwoord dat je ouders je hebben gestuurd.' Evina had niet meer haar lieve stem opgezet. Ze was eigenlijk vandaag al klaar met de phaosfee. Maar liet niet al te veel doorschemeren van haar irritatie.[1]
 1. (7, 10, 9, 6) Winst bij hoger dan 4

« [Reactie #8] : 3 maanden geleden »
Ah mooi, haar tas was al binnen gebracht, dan had Aimer zijn werk toch wel goed gedaan. De landelf kreeg een denkbeeldig applaus voor zijn goede werk als lakei van haar nieuwe mentor. Ze moest hem later zeker even een complimentje geven dat hij goed naar de faun geluisterd had. Valerie nam plaats op een van de krukjes, ze deed zowaar wat haar gevraagd werd. Haar tas zou ze straks wel meenemen, er was vast wel een nimf ofzo aan wie ze die jurk kon verkopen voor een goed prijsje.

Het pakket aan perkamenten van haar ouders werd meteen herkend, haar moeders handschrift kende de jonge phaosfee uit duizenden en het was niet zo moeilijk om na te doen.
"Niets," zei Valerie gemakkelijk waarna ze haar armen weer voor haar borst kruiste. "Dat mijn ouders me hier naartoe gestuurd hebben, boeit me vrij weinig."Oke dat was niet helemaal waar, maar genoeg waar om tegen haar mentor te vertellen.
"Een betere vraag is hoe gaat u dat fixen?" Uitdagend keek ze haar mentor aan

« [Reactie #9] : 3 maanden geleden »
'Niets', zei de faun. Evina vond het zonde. Ze kreeg de kans om te leren maar pakte die niet aan. Vele anderen meisjes zouden maar al te graag willen ruilen met Valerie. Die lieten zo'n grote kans niet schieten.
De vraag en de uitdagende blik, negeerde Evina. Het was brutaal gedraag en dat ging ze niet meer accepteren.

'Ik ben toch benieuwd.' Bedenkelijk sloeg ze wat papieren om in het dossier. 'Waarom pak je deze kans niet met beide handen aan? Vond je je privé leraar thuis voldoende? Heb je niet meer nodig voor de grote wereld? Straks ben je volwassen en dan heb je niks. Geen enkele opleiding om op terug te vallen. Ik neem aan dat je later niet als bedelaar aan de gang wilt?' Niemand zou dat toch willen?

« [Reactie #10] : 3 maanden geleden »
"Natuurlijk bent u benieuwd, u bent een goede mentor. Of u doet tenminste erg u best," zei Valerie met een zelfvoldane glimlach. Ze was benieuwd hoe ver ze zou kunnen gaan, nieuwe myrofas moesten uitgetest worden. Het was goed en belangrijk om te weten hoe ver ze kon gaan voordat myrofas over de rode gingen, of in paniek raakte.

Ah natuurlijk kwamen de vragen over dat ze een kans afsloeg en de grote wereld waarin ze meer nodig had. Het waren vragen die ze al lang gehad had van heer Raphael.
"Oh nee, u hebt helemaal gelijk. Ik zal meteen mijn houding veranderen en deze kans met beide handen aangrijpen."[1] Wat Valerie zei klonk vol overtuiging, alsof de woorden van de faun daadwerkelijk invloed hadden gehad. Tenminste voordat ze in lachen uitbarsten om haar eigen toneelkunsten.

"Oh hou toch op. Ik had een van de beste privedocenten van Ycill, misschien wel van heel zuid Europa. Verder heb ik een getalenteerde familie waarvan ik veel kan leren als ik wil. De enige reden dat ik hier ben, is omdat moeder geen zin meer had om mij om handen te hebben en ik voor de zoveelste keer een kinderjuf gek had gemaakt. Maar ik heb weinig zin in dit gesprek, en ik vermoed dat u er ook weinig zin in heeft. Mijn rooster en mijn spullen kan ik zelf wel vinden, Aimer wil me vast wel helpen." Een laatste keer werden er engelen ogen opgezet voordat ze opstond, haar tas pakte en zich naar de deur begaf.
"Tot de volgende keer," zei ze nog voordat ze het kantoor uit wilde lopen.
 1. (10) Winst bij hoger dan 6

« [Reactie #11] : 3 maanden geleden »
Evina kon helemaal begrijpen waarom de ouders haar zat waren. Maar dat kreeg je als je geen goede opvoeding gaf. Dan moesten anderen het voor je oplossen. Evina zou hier haar handen nog vol mee hebben.

[1][2]
Even keek Evina verbaasd op. Was ze nou opeens 180 graden omgedraaid in haar doen en laten?
Nee dat was niet zo, en ze was er ook nog ingetrapt. Valerie zou het op toneel uitstekend kunnen doen.

'Valerie je blijft hier totdat ik zeg dat je mag gaan.' Haar stem had iets van autoriteit in zich.[3] Wat de faun eigenlijk nooit gebruikte. 'Jij krijgt de spullen gewoon van mij zoals elk ander.' Een bundeltje met de bedoelde papieren werd op het bureau neer gelegd. 'En wij hebben vanaf nu elke zondagavond na het eten een gesprek. Kom je niet dan vallen er consequenties.' Ze zou vanzelf wel merken wat die dan zouden zijn, als ze niet kwam.
'Nu mag je gaan.' Valerie had wel gelijk ze had geen zin meer in dit gesprek. Maar ze liet een leerling niet bepalen wanneer ze mocht vertrekken. 
 1. (6, 7, 3, 5) Winst bij hoger dan 4
 2. Om te zien of ze Valerie geloofd.
 3. (8, 10, 3, 7) Winst bij hoger dan 4

« [Reactie #12] : 3 maanden geleden »
Netjes draaide Valerie zich om en luisterde naar de dingen die de faun nog te zeggen had. Ah ze kreeg een bundeltje met papieren meteen al. Dat was makkelijk. Het viel de phaosfee mee dat ze er geen irritante vragen voor moest beantwoorden. De rest van de 'straf' deed Valerie niet zoveel. Ze zou nog wel zien hoe lang ze het vol hield om zondagavond te komen. Verder was ze eigenlijk wel benieuwd naar wat de vrouw in petto had voor concequenties. Wat was dat toch een mooi en streng-klinkend woord voor straf, Valerie kon het woord wel waarderen.

Met haar tas over haar schouder liep ze terug naar het bureau en pakte de bundel papieren om vervolgens weer naar de deur te lopen.
"Tot zondag," zei de met een knipoog voordat ze de rest van het kasteel ging ontdekken op zoek naar haar bed.