Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een nachtelijke wandeling  (139 keer gelezen)

Speeldatum: Ik heb werkelijk geen idee, maar het is 's nachts

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 maanden geleden »
Het jonge weerwolfje[1] liep door de gangen, al was lopen misschien een beetje een understatement. Awan liep niet zoals andere liepen, nee deze nacht deed hij het anders. Deze nacht liep hij op zijn handen. De hele dag had Awan hard gewerkt in de stallen, de andere staljongen was ziek waardoor hij alles zelf had moeten doen. Het had hem veel tijd gekost om alsnog alle klusjes af te krijgen, hij had zelfs nog een deel van zijn vrije tijd opgeofferd om alle dieren te verzorgen. Toch kon het jonge wolfje niet slapen. Het was bijna volle maan en zijn hoofd liep over.

Awan's richtingsgevoel was nauwelijks aanwezig, hij kwam niet zo vaak in het kasteel en als hij er al kwam, was het 's nachts. Rustig liep hij op zijn handen door de gangen, ondertussen had zich zich weten te begeven naar de tweede verdieping. Nachtelijke wandelingen hielpen om zijn hoofd te wat leger te maken, misschien dat hij dan straks nog een uurtje of 3 zou kunnen slapen voordat hij weer moest werken. Slapen was nooit zijn sterkste punt geweest wat er vaak op neerkwam dat hij het niet zoveel deed.

[Er is toch vast wel iemand die ook 's nachts rond loopt en graag Awan tegen het lijf loopt?]
 1. De leeftijd onder zijn foto klopt niet met mijn idee, hij is ongeveer 13 en woont nog niet zo lang op Bum.
« Laatst bewerkt op: 6 maanden geleden door Awan Ahote »

« [Reactie #1] : 6 maanden geleden »
Volle maan. Cedric lag in bed, met wijdopen gesperde ogen. Zijn voet tikte tegen het matras aan. Zweetdruppeltjes stonden op zijn voorhoofd en zijn handen tintelden. Het was weer die tijd van de maand dat hij de slaap niet vatten kon. Het was nog niet zo lang geleden dat hij weggerukt was uit zijn oude, vertrouwde leventje en nog steeds zag hij op tegen dat ene, gevreesde moment waarop hij geen controle meer had over zichzelf. "Het wordt beter", had Mourin hem altijd gezegd. "Het wordt makkelijker. Het wordt normaler. Het wordt zelfs aangenamer."

Maar tot die tijd aanbrak keek Cedric er nog steeds met angst en beven naar uit.

Hij kon niet slapen. Cedric sloeg de dekens van zich af en gleed uit bed. Zijn voeten stak hij in een paar pantoffels, alvorens hij een kamerjas omsloeg en in stilte de slaapzaal verliet. Op de gangen was het donker, verlaten en koud. Dat laatste was prettig. Cedric slaakte een lichte zucht en zette de pas erin, niet wetend waar hij heen zou gaan.

Een geruime tijd slofte Cedric door de stille gangen van het kasteel zonder gestoord te worden in zijn mijmeringen. Normaliter zou hij er niet eens aan beginnen; vrijwillig de eenzaamheid en het donker op zoeken. Hij had een hekel aan alles wat duister en kil was en waar hij zichzelf op de een of andere manier hulpeloos voelde. Nu was het anders. De spanning in zijn lichaam en zijn peinzende gedachten leidden hem af van die angsten.

En toen, plotseling, een gedaante. Voetstappen? Aan de andere kant van de gang. Cedrics nekharen gingen overeind staan, terwijl hij zijn pas inhield en als versteend bleef staan. Op zijn hoede keek hij voor zich uit, naar een wel heel vreemde schim die langzaam dichterbij kwam. 'Hallo? Wie is daar?'
« Laatst bewerkt op: 6 maanden geleden door Cedric Lovitis Gevaudan »

« [Reactie #2] : 6 maanden geleden »
De maan die door de ramen scheen, verlichtte de gangen waardoor Awan liep. Hij vond de rust heerlijk en genoot het donker en de stilte die in het kasteel hing. Sinds zijn verhuizing waren de nachten zijn enige zekerheid geweest. Elke dag kwam tot een einde, elke dag werd het weer donker en hoefde hij niks te doen.

Al vanaf een afstand hoorde hij voetstappen zijn kant op komen, maar bang was Awan niet. De jonge wolf was eerder vooral nieuwsgierig naar wie hij tegen het lijf zou lopen. Het was geen geur die hij herkende, maar nu moest Awan ook wel bekennen dat hij bijna niemand kende in het kasteel. Langzaam liep Awan dichterbij, zijn oren vertelde hem dat de persoon stil was blijven staan en het duurde niet lang voordat er Latijnse woorden in zijn richting kwamen. Even bleef Awan staan, balanceerde zijn gewicht op zijn linkerhand voordat hij met zijn andere hand los kwam van de grond en zwaaide.

"Hallo!" zei hij vrolijk, maar misschien iets te luid voor de tijd van de avond. Gemakkelijk kwam hij weer op zijn blote voeten terecht en klopte het vuil van zijn handen voordat hij dichterbij liep en de jongen eens goed kon bekijken. Meteen trokken een stel gele ogen zijn aandacht, hij was ook een wolfje net als Awan! Dat was fantastisch! Awan kreeg spontaan een brede glimlach op zijn gelaat.
"Ik Awan zijn, jij?" Hij sprak en verstond wel Latijn, maar om nu te zeggen dat hij er goed in was, nee. Hij had vooral een redelijke vocabulair, maar geen gevoel voor zinsbouw. "Jij ook wolfje! Spelen spel doen? Ik doe uhm, ik doe, idee jij?" Even hield hij vragen zijn hoofd schuin. Oeh wat klonk daar? Snel draaide Awan zich om.
"Jij horen dat?" Enthousiast greep Awan de arm van de jongen en wilde al de kant van het geluid[1] op rennen.
 1. Is dit reiziger of hoort Awan spoken?
« Laatst bewerkt op: 6 maanden geleden door Awan Ahote »

« [Reactie #3] : 5 maanden geleden »
Cedric kneep zijn ogen tot spleetjes en besefte tot zijn opluchting dat de schim er zo vreemd uit had gezien omdat hij op zijn handen had gelopen. Op zijn handen! Wie liep er nu op zijn handen, zo midden in de nacht? Of was hij misschien aan het slaapwandelen?

Maar... nee. Cedric verstarde kort, toen de persoon bij hem de stilte verbrak met een wel heel vrolijk 'hallo'. Zo luid, zo laat op de avond. Dit wolfje was overduidelijk klaarwakker - in tegenstelling tot Cedric die de stortvloed aan vragen van de jongen bijna niet bijbenen kon. Hij was dan ook nog steeds sprakeloos, toen Awan - zoals hij zichzelf voorstelde - plotseling zijn arm pakte en Cedric daarmee de stuipen op het lijf joeg. Of misschien was dat wel het onheilspellende geluid dat ook zijn oren had bereikt.

'Cedric,' fluisterde Cedric naar Awan. Hij probeerde zich niet mee te laten slepen door de enthousiaste wolf, maar dat ging moeilijker dan verwacht. 'Ik hoorde ook wat... maar... misschien is het een docent... mogen we hier wel rondlopen 's nachts? Ik denk dat het beter is om de andere kant op te gaan... Naar bed of...' Alweer dat geluid! Cedric sprong op van schrik en hield abrupt zijn mond. Het had geen zin - Awan was er al vandoor en het laatste wat Cedric wilde was hier in zijn eentje ronddwalen, terwijl een of andere hongerige vampier door de gangen in het kasteel sloop, op zoek naar bloed. Op zoek naar hem. Wat moest hij doen? Alleen verder gaan was in ieder geval geen optie.

Cedric huiverde. 'Awan! Wacht! Wacht op mij!'
« Laatst bewerkt op: 5 maanden geleden door Cedric Lovitis Gevaudan »

« [Reactie #4] : 5 maanden geleden »
Awan had er werkelijk niet aan gedacht dat het ergens midden in de nacht was en dat hard praten misschien niet het beste idee ooit was. Nu zou Awan daar de aankomende tijd ook niet aan gaan denken, daarvoor vond hij zijn nieuwe vriend veel te leuk.
"Oeh! Ik weet! Ik weet!" zei hij enthousiast tegen Cedric. "Het zijn verstopje!" De jonge weerwolf had vroeger vaak genoeg verstoppertje gespeeld met zijn jongere broertje en had het altijd al een leuk spel gevonden.

"Ik zijn vaker hier nachts. Nooit iemand gezegd hebben dat ik zijn hier niet mag." Verbaasd keek hij de andere weerwolf aan. Hoe kwam de jongen erbij dat ze hier niet mochten zijn? Dat leek Awan toch grote onzin, zolang niemand zei dat het niet mocht, mocht het gewoon.
"Nee, niet andere kant op. Geluid komen van daar." Er werd naar de richting van het geluid gewezen en Awan liep verder in die richting. Om elke hoek keek hij of daar misschien de oorzaak van het geluid te vinden was, hij was heel nieuwsgierig.[1]
 1.  Staat reiziger daar om de hoek? Post snel en laat Awan en Cedric schrikken!