Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een kringetje van wolven  (250 keer gelezen)

Speeldatum: 20 juli 1308 (Midzomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 maanden geleden »
Alle weerwolven in het kasteel waren op de hoogte gebracht dat er een nieuw lid was dat voorgesteld zou worden. Rhiakath had verteld dat ze elkaar op de oefenvelden zouden treffen en de wolven hadden het aan elkaar doorverteld zoals dat nu eenmaal ging. Het was de dag voordat het volle maan zou zijn en waarschijnlijk begonnen de meeste weerwolven al onrustig te worden. Rhiakath had de velden gekozen zodat de jonge wolfjes in hun baldadigheid niet gelijk dingen zouden gaan slopen.

Rhiakath had bier en worst geregeld en dat stond op het grasveld te wachten. Hij groette alle weerwolven die arriveerden. Sommigen kregen een kort knikje, met anderen maakte hij een praatje. Toen het er op leek dat de meesten er wel waren, gaf Rhiakath Jakobus een knikje. Die gaf met zijn vlakke hand een paar harde klappen tegen het hout van een schuurtje dat daar stond.

Zodra het stil genoeg was, nam Rhiakath het woord. 'Mooi dat jullie d'r allemaal zijn. Er is bier en worst, voor wie dat nog niet had gezien. 'k Heb Johlar beloofd dat alles op zou komen, dus doe je best.' De weerwolf grijnsde even, want het leek er op dat de groep al goed had toegetast. 'We hebben een nieuwe wolf in de roedel, die gaat zich voorstellen. En daarna kunnen jullie even zeggen wie je bent en wat je doet. Voel je vrij om vragen te stellen.. praten is d'r vak.'

Hij gebaarde naar Tatiana en voegde er aan toe: 'O ja, aan het einde heb ik nog een mededeling over morgen.' De grijns op Rhiakaths gezicht deed vermoeden dat die mededeling niet de gebruikelijke zorg dat je buiten bent met volle maan en laat de wachters heel was.

Spoiler: 'OOC' (klik om te bekijken/sluiten)
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Rhiakath Vanitis Gevaudan Worrseyu »

« [Reactie #1] : 2 maanden geleden »
WEERWOLFMEETING! Awan had nog nooit een echte grote weerwolfmeeting meegemaakt, maar hij was meteen enthousiast bij het het idee ervan. Zijn komst op Bumetrel was een stuk stiller gegaan en hij had zichzelf eigenlijk niet eens voorgesteld aan iedereen, maar dat was dan ook niet nodig als staljongen. De hele dag stond hij bijna springend zijn werk te doen en de dag leek dan ook in no time voorbij te zijn. Op volle vaart sprintte de jonge wolf naar het oefenveld en was dan ook een van de eerste die aanwezig was.

Awan stoof door naar Rhiakath en vertelde een snelkarvaart[1] wat hij de afgelopen tijd meegemaakt had, totdat hij een bekend gezicht spotte en daar naartoe stoof. Het jonge wolfje stond letterlijk te springen op zijn blote voeten en vond het maar moeilijk om zijn aandacht bij het verhaal van de alpha te houden. Oh er mochten vragen gesteld worden. Als een van de kleinere wolven stond Awan vooraan de groep en greep meteen de kans om vragen te stellen.
"U doen hier wat?" vroeg hij opgewonden toen Rhiakath stil was. "U hebben paard? Zien u vogel? Oud u zijn? U vrouw alpha?" Oeh vogel! "U klimmen in boom? Waarom schoenen?" Het duurde niet lang voordat Awan een por in zijn zij kreeg van een van de wolven langs hem, maar het was al te laat. De meeste van zijn vragen waren zijn mond al verlaten voordat hij er goed over na kon denken.
 1. Iets met een gebrek aan treinen enzo

« [Reactie #2] : 2 maanden geleden »
Ook Cedric was gekomen. Het was een van de eerste keren dat hij bijeen kwam met alle weerwolven die Bumetrel rijk was. Als jonge weerwolf vond hij het nog steeds lastig om zijn plekje te vinden hier op school, binnen deze vreemde roedel. Hij wist niet goed hoe hij zich moest gedragen. En al die anderen... Ze waren zoveel zelfverzekerder en imposanter dan hij. Zelfs als hij zijn borst naar voren stak en zijn kin in de lucht hief, voelde hij zich nog verlegen. En stuntelig. En gewoon niet op zijn plaats.

Al helemaal vanavond niet. Volle maan kwam steeds dichter- en dichterbij en dat had grote invloed op zijn humeur. Cedric was dan ook dolblij toen hij het eten uitgestald zag. Bier en worst - of in andere woorden, afleiding. Zijn speekselklieren begonnen al te werken. Gauw gaf hij Rhiakath een klein knikje, alvorens hij zichzelf een mok bier en een stuk worst toe-eigende. Daarna wachtte hij in stilzwijgen af op wat er verder gebeuren ging.

Een nieuw gezicht. Cedric luisterde naar het verhaal van Rhiakath. Er was een nieuw gezicht binnen de roedel en ze konden zich voorstellen en vragen stellen. Er was eten. Dat moest op. En er was nog een belangrijke mededeling voor de volgende dag. Dat laatste baarde Cedric zorgen. Of misschien was het vooral de toon waarop het gezegd werd. Wat zou hen, met uitzondering van volle maan, morgen te wachten staan?

« [Reactie #3] : 2 maanden geleden »
Tatiana rustte met haar zijkant rustig en kalm tegen het houten schuurtje aan en bekeek met een grijns op haar mond hoe het zooitje ongeregeld dat zich de Bumetrel weerwolven noemde het grasveld al stoeiend en plagend opliepen. Er werd een slok van de pot bier in haar handen genomen terwijl ze de huidige roedel bestudeerde. Tatiana zag er bijna zelf uit als een oudere student van de school, het leeftijd verschil zat niet ver tussen haar en deze jonge weerwolven, maar vandaag deed ze ook geen moeite om er ouder uit te zien. Ze had zich niet bekommerd om een perfect uiterlijk zoals ze voor de klas zou gestaan hebben. Haar haren zaten niet in perfectie opgestoken op haar achterhoofd, maar los en weelderig rond haar gezicht. Haar keurige jurk was vervangen voor een meer comfortabele en simpele mantel. Vanavond was ze geen autoritaire lerares. Ze stond hier als een ietwat meer ervaren weerwolvin in een roedel en ze behoorde dan ook als één van de roedel. Geen behoefte om een wal op te zetten tussen haar en de leerlingen, ze wou openheid uitstralen zodat de jongelingen niet bang waren straks om naar haar toe te komen voor advies of hulp.

Toen de opkomst groot genoeg werd geacht, werd er door een andere oudere weerwolf luidruchtig op de schuur gemept, waarna er een aantal hun gestoei staakten, hun armen om elkaars nek los wikkelden en hun aandacht op de alpha richtten.

Voel je vrij om een paar vragen te stellen. Praten is d'r vak. Tatiana drukte zichzelf lachend van het schuurtje af en ging voor de rest van de roedel staan. Na de laatste kleine mededeling van Rhiakath wou ze het woord van hem overnemen, ze had net een hap adem genomen om zichzelf voor te stellen toen een jongeling het niet kon laten om een zeestorm aan vragen te stellen. Ze nam nog een slok van haar bier en keek de jongen schuin en nadenkend aan met een geamuseerde twinkel in haar ogen. En tegen iedereens verwachtingen in gaf ze antwoord op elk van zijn vragen in dezelfde snelle riedel als dat hij ze had gesteld, geen enkele vraag overgeslagen. "Ik ben lerares filosofie. Ik heb geen paard. Ik zie vogels en vraag me af of zij ons op de zelfde manier zien, denk daar maar eens over na. Ik heb ondertussen 26 jaar ervaring in het leven." Ze liet haar ringloze handen zien aan de jongen. "Ik ben gelukkig ongetrouwd met meneer Rhiakath en ik heb geen plannen om daar veranderingen in te brengen. Het wordt niet aangeraden om als weerwolf met een andere weerwolf een relatie aan te gaan." Niet dat het wél aangeraden werd om tot in de eeuwigheid te peinzen over een fee, maar dat was een gevoelig onderwerp voor Tati! Niet zo voor haar onzekerheden komen! "Ik heb in een vrij lange tijd al niet meer in een boom geklommen. Schoenen zijn geen verplichting, maar om nou constant gestoken te worden in je voetzolen met takjes en steentjes is ook weer zo iets..."

Ze richtte na die korte, rare introductie op de rest van de groep en besloot om alles bij elkaar te strikken met haar naam. "Mijn naam is Tatiana Lovitis Lundraw. Zoals ik al zei ben ik de nieuwe filosofie lerares en-" Tatiana draaide zich even grijnzend om naar Rhiakath. "-praten is m'n vak." Ze draaide zich weer terug naar de rest van de roedel. "Wees dan ook niet bang om naar me toe te komen mocht je ergens met me over willen praten." De advies van een oudere vrouwelijke weerwolf werd wellicht soms iets meer oprijs gesteld als die van een volwassen mannelijke weerwolf. Ze hield haar handen op, waarna een klein beetje bier over de rand van haar pul met bier klokte. "Genoeg over mij. Ik hoor graag over jullie. Introduceer jezelf, te beginnen met deze hier vooraan. Aangezien je toch al een liefde blijkt te hebben om als eerste het woord te nemen." Ze legde haar handen op de schouders van de jongen en gaf hem een motiverend zetje om voor de roedel te gaan staan, waarna ze zijn plek in de menigte op nam en haar armen over elkaar sloeg om hem geamuseerd aan te staren.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #4] : 2 maanden geleden »
Off: Ik heb Flo twee jaar jonger gemaakt ze is nu 24.

De stalmeesteres was net te laat voor de officiële opening. Een van de jacht honden was niet helemaal fit. De sul dacht dat een egel wel lekker was. Flo had alle stekels uit zijn bek moeten verwijderen. De hond kwam er wel weer bovenop, rust zou hem goed doen. En hopelijk had hij geleerd van zijn daden.

Gelukkig was Flo nog wel optijd voor de vragen van Awan. Arme nieuwkomer, wacht was dat niet Tatiana? Ja dat was ze, wauw die had ze niet zien aankomen. Gelukkig kon ze de vragen van Awan aan.
Filosofie, arpate keuze voor een weerwolf. Maar ze had dan ook Socophon gedaan. Dus ergens was het ook weer niet zo apart. Ach ze zou eerst de jonge wolven kennis laten maken. Daarna als de wolfjes weer druk aan het spelen waren zou ze wel naar haar oude studie genoot lopen. Ze was wel benieuwd wat Tatiana alelmaal had uitgespookt. 

« [Reactie #5] : 2 maanden geleden »
Oeh, Awan was meteen onder de indruk door de antwoorden die gegeven werden. Ze praatte haast net zo snel als hij en- Daar vloog een vogel! De aandacht van het jonge weerwolfje was niet meer bij de oudere die voor hem stond en afwezig staarde hij naar de verschillende vogels die door de lucht vlogen. Zou hij ook ooit kunnen vliegen? Hij had wel myrofas met vliegvleugels gezien, misschien krijg Awan die ook wel als hij ouder was. Het zou wel mooi zijn, dan kon hij langs alle torens en in de hoogste topjes van de bomen.

Het zetje van Tatiana bracht zijn aandacht weer terug bij de meeting. Hij moest dingen gaan doen. Veel aansporing had hij niet nodig voordat de jongen voor de groep met weerwolven stond. Awan had helemaal geen podiumvrees en keek met een grote glimlach naar alle gezichten die naar hem keken.
"Hallo! Ik zijn Awan." Vrolijk werd er naar de rest van de groep gezwaaid. "En ik houden van paarden en boom klimmen en handstaan." Met die laatste woorden sprong Awan haast in een handstand. Hij had niet helemaal meegekregen wat er van hem verwacht werd, maar meester altijd zeggen dat dit moest dus het zou wel goed zijn. Makkelijk liep hij een paar passen op zijn handen voordat hij met een overslag op zijn voeten terecht kwam.
"Hoi!" zei hij nog een keer zwaaiend voordat hij terug naar de groep getrokken werd door een oudere weerwolf en een stuk worst in zijn mond gedrukt kreeg.

« [Reactie #6] : 2 maanden geleden »
"Rustig, stuiterbal," zei Elias lachend, toen de jonge weerwolf even afgeleid en de mond gesnoerd was door een stuk worst. "Ik denk dat heel Bumetrel inmiddels al weet wie jij bent." Hij grijnsde. Hij mocht de jonge wolf wel. Onbezonnen, lekker direct en niet zo makkelijk uit het veld te slaan. Nieuwsgierigheid was geen slechte eigenschap en als je te nieuwsgierig was kreeg je vanzelf een tik op de neus.

De nieuwe weerwolf deed nogal haar best. Wat voor positie zou ze bekleed hebben in haar vorige clan? Beschermd door een sterke wolf wellicht, dat ze zich zo vrij durfde op te stellen? Had ze hen soms van tevoren bestudeerd om zo goed mogelijk voorbereid te zijn? De hiërarchie lag redelijk vast en nieuwelingen stonden natuurlijk altijd onderaan. De vrouw nam een risico: was het bravoure, berekening of onbegrip? Elias wachtte nieuwsgierig af hoe de samenkomst verder zou verlopen.

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [Reactie #7] : 2 maanden geleden »
Voor de nieuwe wolvin kon gaan praten nam Jakobus het woord. 'Ik ben Jakobus. Ben wachter, dus je zult me nog wel eens zien als je de hort op wilt. Samen met Elias regel ik veel van de weerwolfzaken.' Zoals dat zo vaak ging in roedels was de alfa niet degene die zich overal mee bemoeide, maar was de praktische leiding in handen van één of meerdere capabele wolven die genoeg respect afdwongen. Als er echt wat loos was, kon Rhiakath zich er altijd nog mee bemoeien.

'Wat verwacht je van ons? De roedel bedoel ik. En wat ga je toevoegen?' Jakobus leunde weer achterover tegen het schuurtje en Elias kreeg even een grijns toegeworpen. Die jongen keek soms veel te moeilijk.

« [Reactie #8] : 2 maanden geleden »
Met een grijns op haar gezicht onderdrukte ze de behoefte om te lachen toen Awan zichzelf voorstelde. Zodra hij echter op zijn handen begon te lopen kon ze het niet laten om een lach achter haar vuist te verbergen. Awan was een enige weerwolf en de enthousiasme die van hem af straalde gaf haar herinneringen aan Ramiro. Ramiro was wellicht niet zo uitgelaten en verstrooid als deze jongen, maar er zat dezelfde behoefte in deze weerwolf om zichzelf te bewijzen. Bewijzen dat hij er was en dat hij er bij hoorde. Het was aandoenlijk en de weerwolf wist zichzelf te presenteren.

In haar gedachte noteerde ze de de namen van de Jakobus en Elias en langzamerhand begon ze de hiërarchie uit te pluizen. Leeftijd had er waarschijnlijk mee te maken en positie. En of je je eigen mannetje kon staan.

En wat ga je toevoegen? De vraag echode door haar hoofd heen en Tati keek even gepijnigd. Wat ging ze toevoegen aan de roedel... Dat was een harde vraag. Had ze iets nuttigs toegevoegd aan haar vorige roedel? Nee? Niet echt. Dit was Bumetrel echter en zaken verliepen hier iets ander, iets genuanceerder dan reizen met een roedel door de bossen heen. Een behoorlijk aantal jaar had ze bij haar eigen roedel gezeten en ze had dus nog steeds meer ervaring dat menig een jongere weerwolf. Mochten ze proberen die ervaring te ondermijnen omdat ze een nieuwe weerwolf was binnen deze roedel dan zou ze het er goed bij ze in boren dat ze weeldegelijk verstand had van wat ze aan het doen was en wat ze kon. Ze haalde diep adem en keek Jakobus peinzend aan. "Broederschap. Voornamelijk. Een groep met weerwolven om op terug te vallen. Ik heb eerste hand meegemaakt hoe de discriminatie tegen weerwolven kan zijn tijdens de Slag op Ypsilon. Des te sterker we samen staan des te minder kans is dat zo'n voorval ooit weer gebeurd. Daarnaast is het mijn taak als lerares om de leerlingen te helpen in hun persoonlijke voortgang. Ik ben van plan dat ook door de trekken naar de roedel. Een helpende hand in hun ontwikkeling binnen de roedel en wat het betekend om een weerwolf te zijn. Wat het betekend om voor elkaar te zorgen en voor elkaar op te komen en ze klaar te stomen voor de taken die binnen hun eigen roedels op hun ligt te wachten. Mijn jaag instincten zijn nooit echt goed geweest, ik ben fysiek niet de sterkste weerwolvin die je tegen zal komen, maar ik ben analytisch en heb een snel reactie vermogen... En ik kan helpen met de jongere weerwolven te leren hoe zij moeten jagen in groepen en hoe zij het beste uit zichzelf kunnen halen. Ik heb een aantal leidinggevende functies op mij gekregen in mijn academische carrière. Hoofd van het Socophon Latafika team, Quatrus van de raad van vijf toen dat nog bestond, Quatrus van de schaduwraad toen die nog nodig was, en deel van de roedel die destijds alleen stond zonder begeleiding zich moest verweren." Ze keek even naar Rhiakath. Toen zij hier op school zat was er nog geen officiële Bumetrel roedel en de roedel van Ramiro en de rest moest zich in hun eentje zien te redden zonder begeleiding van oudere wolven. Nooit echt intensievere hulp gehad in hoe je je behoorde te gedragen binnen een roedel. Niet dat ze dat hem of de anderen daar de schuld van gaf, maar het integreren in haar roedel thuis was een stuk makkelijker geweest als ze van een échte roedel had kunnen genieten die haar wijsmaakte in hoe een roedel precies te werk ging. Die kennis had ze zelf moeten ontdekken en die wou ze nu naar de jongere weerwolven doorspelen zodat zij niet zo stonden te stuntelen als dat zij had gedaan.

"Wat verwachten jullie echter van mij? Hoe heeft de Bumetrel roedel zijn zaken al deze tijd geregeld?" Ze nam nog een slok uit haar pul en keek Jakobus op haar beurt aan.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #9] : 2 maanden geleden »
Aan de zijkant van de groep bevond zich een oudere weerwolf. Met zijn armen over elkaar had hij geluisterd naar de woorden van de alpha en van de nieuwe. Praten was inderdaad haar vak, ze zei veel te veel. Hij wist niet zo goed of haar keuze om Awan als eerste het woord te geven, haar beste idee was, hij was nog maar een jonkie. Vladimir daarentegen was volwassen en wist dat hij beter zijn mond kon houden en kon luisteren.

Na haar vraag over hoe de roedel geregeld was, stapte hij rustig naar voren. De vraag was dan misschien niet aan hem gericht, hij was ondertussen oud genoeg om zich te bemoeien met zaken.
"Vladimir, werk in de ziekenzaal," zei hij om de aandacht te trekken. "De roedel is simpel, je komt nieuw binnen dus je staat onderaan. Je kunt niet zomaar een hogere plaats eisen omdat je ouder bent dan een groot aantal van ons of omdat je bepaalde functies hebt gehad. Dat werkt misschien in het normale leven, maar niet binnen een roedel." Vladimir ging niet zomaar accepteren dat ze boven hem kwam te staan omdat ze vroeger dingen gedaan had of omdat ze docent was, zo werkte dat niet.

"Je bent niet de enige die dingen meegemaakt heeft of bepaalde functies heeft of heeft gehad. Leuk dat je er dingen mee wilt doen, maar houd je wel aan je plaats anders snapt straks niemand er meer wat van. De jonkies hebben al genoeg chaos in hun hoofd." Met die woorden stapte Vladimir terug in de groep. Hij had wel weer genoeg opgevallen voor vandaag.

« [Reactie #10] : 2 maanden geleden »
De vraag werd opgenomen door een andere weerwolf en Tatiana draaide haar hoofd om hem op te nemen. Het was wel duidelijk dat het balans tussen vrouwelijke weerwolven en mannelijke weerwolven in het voordeel was van de mannelijke kant. Niet dat dat zou uitmaken, maar ze was benieuwd hoeveel ruzies er tussen al die mannetjes ontstonden. Aandachtig keek ze Vladimir aan en nam nog een slok van haar pul, liet het bier even in haar mond rond zwieren voordat ze het doorslikte.

"Een vrij logische gang van zaken, niet veel anders dan een algemene roedel." Ze tikte haar hoofd iets opzij en liet haar blonde lokken in haar gezicht vallen. Het verbaasde haar niets dat al deze mannetjes haar regelrecht op haar plek wilde zetten. "Je ziet me echter niet aan Rhiakath's voeten liggen, of sterker nog, met hem op de vuist gaan om een hogere plek in de rangorde. Maar onderwijzen kan ook op een lagere rangorde. Je ziet een leraar ook niet naar de macht van een schoolhoofd grijpen, ze weten waar ze staan en ze weten wat hun taken zijn. Jakobus vroeg naar mijn kwaliteit en die geef ik dan ook aan. Wat jullie daarmee willen doen dat is de zaak van de gehele roedel, maar weet echter dat ze er zijn en dat ik er voor opensta om de jongere weerwolven te helpen in hun ontwikkeling. Wat hebben jullie bijvoorbeeld zoal gedaan aan attanna training? Het onderdrukken van de volle maan? Ik kan met dat soort zaken helpen, ondanks of mijn rang nu omega is of niet."

Ze krabde aan haar nek. "De rangorde is vrij duidelijk, maar hoe zit het met algemene weerwolf zaken? Omgangsregels? Jachtpartijen? Attanna training? Is er sprake van dit soort activiteiten of andere weerwolf gerelateerde activiteiten?"
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #11] : 2 maanden geleden »
Rhiakath keek geamuseerd naar de groep weerwolven en de interactie die ontstond, maar de glimlach op zijn gezicht verdween toen Tatiana over Ypsilon begon. Hij gromde even zacht bij haar woorden. Ze sprak van haar ervaringen tijdens de slag om Ypsilon terwijl ze eerder tegen Rhiakath had gezegd dat ze was gevlucht voor het uit de hand liep. Ze was er met de staart tussen de benen vandoor gegaan, terwijl Soe was vermoord. De herinnering aan wat er met zijn zusje en met Linwë was gebeurd zorgde er zo vlak voor een volle maan voor dat Rhiakath de woede weer door zich heen voelde golven.

Jakobus reikte hem een stuk worst aan, waarschijnlijk om hem af te leiden. Rhiakath gaf de man een knikje en hij voelde zich weer kalm worden. De vrouw sprak over haar tijd op Bumetrel en de leiding die ze toen niet had gekregen. Dat was toen Rhiakath alfa was en Arthur Krause voor hem. Hij negeerde het verwijt, want de vrouw was een puber geweest en die hadden nou eenmaal de neiging om zich onbegrepen te voelen en boos te zijn op de wereld. Rhiakath keek even naar Vladimir en een glimlachje speelde om zijn lippen. De jongen was gegroeid.

Rhiakath liet de vraag van Tatiana over aan iemand anders. Het was belangrijk dat alle leden van de roedel de kans kregen hun zegje te doen zonder dat hij als alfa dingen afkapte.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #12] : 2 maanden geleden »
"Ik ben zelf wel eens voor Rhiakath op de grond gaan liggen," zei Elias, "dat was net nadat ik met hem op de vuist was gegaan. Is geen aanrader nee." Hij grijnsde even naar Rhiakath.  "Doet ook dingen met je plaats in de pikorde en je respect, weet je..."
Hij keek Tatiana aan. "Luister,  elke wolf heeft zijn plek in de roedel. Niemand zegt dat je geen aanwinst bent, alleen maar dat we eerst wel eens willen zien. Je begint op Bumetrel ook niet als quartius maar als eerstejaars. Jij kunt dingen, je bent slim en je bent een vrouw. Ik bedoel.. we hebben niet zoveel weerwolfvrouwen dus euh dat is handig." De weerwolf werd wat rood bij de laatste analyse. 

"Enne verder... ik snap niet wat je bedoelt met de maan onderdrukken. Als het volle maan is, dan gaan we in attanna, simpel. En dan jagen we en doen we weerwolfdingen.  D'r is geen training. Als je de alfa niet snapt of de regels, dan leggen we die uit. Op de wolvenmanier of op de myrofasmanier, zo vaak als dat nodig is." Elias glimlachte. "We zorgen voor elkaar. De roedel is belangrijk. Je weet hoe gevaarlijk de wereld is." Dat had bijna elke weerwolf in deze groep wel ondervonden en anders wel gehoord uit verhalen.

« [Reactie #13] : 1 maand geleden »
Haar wenkbrauwen trokken geïnteresseerd omhoog toen Elias vertelde dat hij wel eens een greep had gewaagd richting Rhiakath, ze zou de details van dat verhaal nog eens aan hem moeten vragen. Hij bracht het in ieder geval komisch en ze kon er dan ook een beetje om lachen.

Ze keek Elias aan en glimlachte even dankbaar in zijn richting. Na al deze bekritisering, begon ze zich af te vragen of deze roedel wel het gevoel van broederschap hoog legde, maar hij gaf haar die hoop toch weer een beetje terug en ze voelde zich iets meer op haar gemak tussen de groep. Het was niet alsof ze zin had om de eerste bijeenkomst nek aan nek te staan met de rest van de roedel. Zijn verhaal was duidelijk, ze zou zich moeten bewijzen en dat was logisch en had tijd nodig. Dus ze knikte dan ook naar hem met een halve glimlach. "Ook als vrouw sta ik mijn mannetje wel." Met een grijns op haar gezicht gaf ze hem een por met haar elleboog, terwijl de weerwolf naast haar rood begon te worden. "Voor nu is het voornamelijk ook wennen aan de nieuwe roedel, maar ik heb er zin in. Hoe de zaken gaan word vanzelf wel duidelijk in de loop van de tijd. En je hebt gelijk, de roedel is belangrijk. Wat was het motto van heracor ook al weer? Sterker met elkaar?" Ze nam een slok van haar bier en keek de rest aan met een glimlach. "We staan ook sterker met elkaar en ik kan niet wachten om te zien wat ieder van jullie toevoegt aan de groep."
I'm the beast and you're the beauty.
« Laatst bewerkt op: 1 maand geleden door Tatiana Lovitis Lundraw »

« [Reactie #14] : 1 maand geleden »
Rhiakath moest even grijnzen om het beleefde dreigement van Elias. Nadat Tatiana klaar was met praten, nam de alfa het woord. 'D'r is zo nog genoeg tijd om hier te blijven hangen en nog wat verder kennis te maken met ons nieuwste lid. Maar eerst de beloofde mededeling. Zoals jullie allemaal weten is Mahtan Carathin altijd goed voor ons geweest.' De elf had Rhiakath en zijn gezinnetje opgevangen toen die was gevlucht na de Slag om Ypsilon en ook vandaag woonde er nog een weerwolfroedeltje op het landgoed van Mahtan. Rhiakath zorgde er voor dat hij regelmatig langs ging daar.

'Morgen gaan we hem helpen een probleempje op te lossen.' Rhiakaths grijns voorspelde dat het in ieder geval niet saai zou worden. 'In de bossen zit een beer met twee jongen. Ze slopen de gewassen van Mahtan. Toen ze de beren weg probeerden te jagen zijn er twee mannen bijna doodgegaan. Wij gaan morgen zorgen dat die beren verdwijnen.

Twee weerwolven van Mahtans landgoed zullen ons naar de beren brengen. Elias en Jakobus leiden de jacht. Tatiana, jij mag voor de jonge wolven zorgen. Probeer er voor te zorgen dat ze niet op de ziekenzaal belanden.' Rhiakath keek de wolven nu serieus aan. 'Dit is een gigantische beer en haar jongen zijn ook al flink aan de maat. Je mag dan een stoere weerwolf zijn, maar als die moeder je te pakken krijgt breekt ze je doormidden al is 't het laatste wat ze doet.

Ik vertrouw d'r op dat jullie volwassen genoeg zijn om dit aan te kunnen. Leerlingen mogen mee, maar blijven uit de buurt van de grote beer. Als ik zie dat een van de leerlingen het in zijn botte harses haalt om zich met de moeder te bemoeien sla ik je hoogstpersoonlijk over de muur van Bumetrel en dan kom je voorlopig niet meer buiten de poort. Is dat duidelijk?' Een aantal leerlingen die hij dom genoeg achtte kregen een extra blik toegeworpen.

'We gaan het zo doen: de volwassenen proberen de moeder uit te schakelen. De jongeren schakelen de jongen uit als die ver genoeg uit de buurt van de moeder komen. Blijf uit de buurt van de klauwen en de bek van de beer en werk samen. Als de één een schijnaanval doet, kan de ander een aanval in de rug plaatsen en er weer vandoor gaan voor ze zich heeft omgedraaid. Maar vergis je niet, ze zijn verrekte snel. Als je ziet dat er iemand in het nauw komt, dan helpt iedereen die kan om af te leiden of aan te vallen.'

Rhiakath somde op: 'Het belangrijkste is dat iedereen veilig is. Zowel van onszelf als van het landgoed van Mahtan, dus die beren moeten niet naar het landgoed vluchten. Als ze er vandoor gaan, blijven we ze opjagen tot we ze hebben. Blijf bij elkaar in de buurt en zorg dat je nooit alleen komt te staan. Zijn d'r vragen?'
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #15] : 1 maand geleden »
Natuurlijk waren er vragen! Awan had altijd vragen! En als hij er geen had, kon hij er altijd wel verzinnen als er om gevraagd werd.
"Hoe zien uit beer?" zei hij nadat hij een stel oudere weerwolven te snel af was en een beetje voor de groep ging staan. "Hoe snel zijn beer? Sneller dan Awan? Awan zijn echt heeeel snel!"

Even dacht de jonge weerwolf na en dat was zijn valkuil. Met een nieuw stuk worst werd hij terug de groep ingetrokken en volgde er een tik tegen zijn hoofd. Verontwaardigd keek Awan naar de oudere wolf. Alfa had toch gevraagd om vragen? Waarom mocht hij dan geen vragen stellen? Myrofas vroegen altijd om vragen en als hij dan vragen stelde was het weer niet goed... De jonge weerwolf zou dat nooit begrijpen,

« [Reactie #16] : 1 maand geleden »
'Een beer herken je wel als je hem ziet. Hij is twee keer zo groot als jij en ook twee keer zo breed. Ze kunnen een paar keer zo zwaar worden als weerwolven. Ga d'r maar vanuit dat dat allemaal spieren zijn.' Het waren imposante monsters en zelfs trollen liepen een blokje om als ze een volwassen beer tegenkwamen. Trollen waren soms slimmer dan ze er uitzagen. Helaas zei dat meer over hun uiterlijk dan hun intelligentie.

Rhiakath lachte even om de opmerking van Awan. 'Ja, jij bent heel snel. Maar een beer ook. Die kunnen net zo hard rennen als wolven, dus vertrouw niet alleen op je snelheid. Ze kunnen misschien hard rennen, maar niet zo lang. Ze raken dus sneller uitgeput dan wij.' Rhiakath grijnsde even. 'Als we dus slim zijn, komen we met geduld verder dan met brute kracht.'
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #17] : 1 maand geleden »
Een missie... Kijk dit was al een stuk interessanter dan tijdens haar tijd op Bumetrel. Een beren probleem in het bos die myrofas en mensen tergde en lastig viel was een probleem, zeker als er gewonden vallen. Haar blik en stand straalde dan ook meteen interesse uit. Beren met jongen waren nog agressiever dan zonder, een ouders instinct die de jongen met al hun macht wou beschermen en voor beren was dat nogal wat macht. Geen wonder dat er gewonden waren gevallen. Maar wel hoogstnodig de tijd voor een groter tal weerwolven om dit probleem tijdens volle maan goed en wel op te klaren.

"Tatiana, jij mag voor de jonge wolven zorgen. Probeer er voor te zorgen dat ze niet op de ziekenzaal belanden." Ze haalde diep adem en zuchtte het opgelucht uit. Oke oke oke oke oke, ja ja ja ja, verzorging en verdediging van de jongeren kon ze wel. Ze was al lang opgelucht dat ze niet op de voorgrond van de jacht werd gegooid. De jacht was nooit haar ding geweest, maar dit kon ze aan. De jongere weerwolven zo  begeleiden om buiten de dodelijke klauwen van de volwassen beer te blijven kon ze wel. Ze was er van overtuigd dat de jongeren het wel in zich hadden om de twee jongen uit te schakelen. Maar die Awan... Die Awan had extra supervisie nodig. Ze keek de jonge, enthousiaste weerwolf dan ook strak aan terwijl hij wou beweren dat hij wel beter en sneller was dan de beer. Oh ja, ze verwachtte dat ze die wel in de nekvel zou moeten happen om ervoor te zorgen dat het joch zich niet zelf de ziekenzaal in jaagde. Ook omdat het na die dreiging van Rhiakath zonde zou zijn als hij zijn privileges om buiten de muren te gaan jagen dan zou verschieten.

"Een serieuze, maar interessante uitdaging. Ik ben benieuwd." Haar ogen glinsterden met een enthousiasme terwijl ze haar pul bier met een laatste teug opdronk en het af topte met een stuk worst waar ze al denkend op kauwde.
I'm the beast and you're the beauty.